Wyrok WSA z dnia 02 czerwca 2026, sygn. I SA/Gd 289/26

Skarżąca zaznaczyła, że w sprawie chodzi o uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie podnoszonych okoliczności. Tymczasem przez cały okres choroby - w tym w 2025 r. - i nadal Skarżąca praktycznie walczy o życie, będąc w stanie depresji, zniechęcenia do podejmowania jakichkolwiek działań poza tymi niezbędnymi pozwalającymi na przeżycie i opieką nad małoletnią córką, które - w jej stanie zdrowia - i tak wymagają wielkiego, ponadprzeciętnego wysiłku. Skarżąca zwraca uwagę na to, że w miarę swoich możliwości i sił podejmowała kroki w celu wyjaśnienia statusu własnościowego zajętego samochodu osobowego. W tym celu korespondowała z organem rentowym i już w kwietniu 2025 r. wniosła o wyłączenie samochodu spod egzekucji. Następnie w piśmie z dnia 13 sierpnia wyjaśniła, że samochód został nabyty w trakcie trwania wspólności małżeńskiej. Podejmowała zatem działania w miarę swoich fizycznych i psychicznych możliwości. Niepodejmowanie awizowanych przesyłek od organu, wynikało z okresowych załamań psychicznych związanych z przebiegiem choroby nowotworowej, kiedy to Skarżąca nie miała siły na wykonywanie nawet zwykłych czynności bytowych.

Podkreśliła, że utrzymanie zajęcia samochodu spowoduje, że pozostanie w obrocie decyzja oczywiście sprzeczna z prawem.

Z tych powodów Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia z dnia 19 stycznia 2026 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia i w konsekwencji o uchylenie także postanowienia z 19 stycznia 2026 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 maja 2025 r..

Skarżąca do skargi załączyła zaświadczenia lekarskie, w tym psychologa klinicznego [...] - obrazujące jej stan psychiczny i fizyczny podczas leczenia onkologicznego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko, jak w wydanym przez siebie postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym Dyrektor trafnie uznał, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji udziału w ruchomości.

Na wstępie należy wyjaśnić, że warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia zażalenia – jest zachowanie ustawowego terminu. Uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia, co oznacza, że w takim przypadku organ nie może wypowiadać się w kwestii podniesionych w nim zarzutów.

W przypadku złożenia przez stronę skargi na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, kontrola sądu ogranicza się jedynie do ustaleń co do tego, czy zażalenie wniesiono w terminie, a zatem czy organ miał podstawy do orzeczenia o przekroczeniu przez stronę terminu. W takiej sprawie nie podlegają ocenie przyczyny uchybienia terminowi, gdyż kwestie te podlegają badaniu w sprawie dotyczącej przywrócenia terminu, a więc były rozstrzygane odrębnej sprawie. W sprawie o sygn. akt I SA/Gd 288/26 Sąd odniósł się do podnoszonych w tym zakresie argumentów Skarżącej i uwzględnił jej skargę, gdyż wyrokiem z dnia 2 czerwca 2026 r. uchylił postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

Natomiast w tej sprawie ocenie podlegało jedynie to, czy strona uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do dokonania określonej czynności nie zależy od uznania organu. Obowiązek taki wynika wprost z ustawy i każde przekroczenie terminu zobowiązuje organ do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia określnego środka zaskarżenia, w tym przypadku zażalenia.

Zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a. o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

Stosownie do treści art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W myśl art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe.

W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu organ, opierając się na ww. podstawach prawnych, prawidłowo ustalił termin wniesienia zażalenia, jak i termin jego upływu.

Z akt sprawy wynika, że postanowienie Naczelnika z dnia 8 maja 2025 r. zostało doręczone skarżącej w trybie art. 44 k.p.a.

Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (pkt 1); pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (pkt 2).

Stosownie do art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

W myśl art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Dla przyjęcia, że doszło do doręczenia przesyłki, pomimo braku jej faktycznego przekazania adresatowi, konieczne jest spełnienie określonych czynności, które mogą zostać zweryfikowane w oparciu o adnotacje dokonane przez doręczyciela na kopercie lub zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W szczególności chodzi o wskazanie dat kolejnych zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w określonym urzędzie, miejsca pozostawienia zawiadomień oraz przyczynę braku doręczeń przesyłki adresatowi. Aby uznać, że przesyłka została skutecznie doręczona w drodze tzw. fikcji doręczenia należy dysponować kopertą z naklejonym zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na której znajdą się stosowne pieczęcie i podpisy doręczyciela przy pierwszym i drugim awizowaniu oraz data zwrotu pisma (z podpisem pracownika podejmującego próbę doręczenia przesyłki i datą zwrotu). Dodatkowo konieczna jest adnotacja doręczyciela ze wskazaniem, gdzie zostało umieszczone awizo i gdzie złożona została przesyłka. Kolejne czynności z tym związane winny znaleźć odzwierciedlenie na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W aktach sprawy musi się zatem znajdować się dowód, z którego jednoznacznie i jasno wynika, jak działał doręczający (tak WSA w Łodzi w wyroku o sygn. akt II SA/Łd 871/24 z 11 kwietnia 2025 r., publ. LEX nr 3859714).

Ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wszystkie opisane wyżej czynności zostały prawidłowo dokonane i udokumentowane - z zachowaniem wymogów określonych w art. 44 k.p.a.

Dyrektor w oparciu o znajdujący się w aktach sprawcy dowód doręczenia przesyłki prawidłowo ustalił datę doręczenia postanowienia. Analiza dowodu doręczenia przesyłki nr [...] wskazuje, że przesyłka została wysłana na adres Strony i wobec nieobecności adresata pod wskazanym adresem była dwukrotnie awizowana. I awizo nastąpiło 14 maja 2025 r. i od tej daty biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 44 § 1 i 3 k.p.a., z którego upływem nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego (tj. 28 maja 2025 r.). Od tej daty liczono 7 dniowy termin do wniesienia zażalenia.

W tej sytuacji zasadnie w zaskarżonym postanowieniu przyjęto, że postanowienie doręczono Stronie w trybie art. 44 k.p.a.

W konsekwencji należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia liczony od 28 maja 2025 r. upływał z dniem 4 czerwca 2025 r. Tymczasem zażalenie nadano dopiero 10 listopada 2025 r., tj. z przekroczeniem ustawowego terminu. Z uwagi na powyższe – przekroczenie terminu – Dyrektor prawidłowo stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.