Natomiast odnośnie stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2024 r. organ wyjaśnił, że w art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. zawarta została definicja budynku i budowli. Zgodnie z ww. przepisami budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Organ zaznaczył, że odesłanie do przepisów prawa budowlanego ma ograniczony charakter, ponieważ dotyczy tylko pojęć obiektu budowlanego i urządzenia budowlanego.
Zdaniem organu, analizując definicję budowli ujętą w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych należy ustalić, że można podzielić ją na dwie kategorie: obiekty budowlane (w rozumieniu prawa budowlanego) oraz urządzenia budowlane (również w rozumieniu prawa budowlanego). Budowlą dla celów podatku od nieruchomości jest m.in. obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego niebędący budynkiem ani obiektem małej architektury.
W świetle zapisu art. 3 pkt 1 u.p.b. za obiekt budowlany uważa się budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b. za budynek uznaje się obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast budowlą, w myśl art. 3 pkt 3 u.p.b., jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
W art. 3 pkt. 9 u.p.b. zdefiniowano urządzenia budowlane jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
Mając na uwadze powyższe, organ zaznaczył, że mimo iż w obiekcie budowlanym stacji transformatorowej znalazły się wszystkie elementy statuujące definicje budynku, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie oznacza, że obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu wskazanej regulacji prawnej.
W tym zakresie organ wyjaśnił, że ustawodawca wprowadzając legalną definicje budynku, nie ujął określenia, że nie może on być budowlą. Takie wykluczenie jednak pojawiło się w stosunku do budynku w definicji budowli. Stąd też w sytuacji, kiedy ustawodawca wymienia budynek jako jeden z rodzajów obiektu budowlanego, a do budowli zalicza każdy obiekt budowlany, to należy uznać, że gdy dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynek taki staje się obiektem budowlanym ze wszystkimi cechami budowli, przy czym należy mieć na względzie jego wszystkie elementy funkcjonalne, tj. przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania obiektu.
Zdaniem organu, z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego wynika, że opisany obiekt nie może pełnić innej funkcji niż funkcja stacji transformatorowej. Obudowa stacji jest integralną częścią budowlano-techniczną stacji transformatorowej, zatem nie może być traktowana inaczej niż budowla. Kontenerowa stacja transformatorowa tylko z zewnętrz przypomina budynek, ponieważ ma ściany i dach, ale w środku znajdują się wyłącznie urządzenia służące do rozdzielania energii elektrycznej przy różnych poziomach napięć. Stąd też uznaje się, że w przypadku, gdy budynek wykracza poza jego ustawowo określone elementy, bo wypełniono go urządzeniami energetycznymi, które kubaturowo zajmują jego przestrzeń w znacznym stopniu, to wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zaś staje się obiektem budowlanym funkcjonalnie tworzącym całość gospodarczą, ze wszystkimi cechami budowli.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą interpretację indywidualną, Skarżąca wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:
1. art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że stacje transformatorowe posiadane przez Spółkę i opisane we wniosku o wydanie Interpretacji nie stanowią budynków, lecz budowle i powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle, z uwagi na pełnioną funkcję i sposób użytkowania, podczas gdy;
a) stacje transformatorowe Spółki spełniają wszystkie cechy wskazane w definicji budynku zawartej w przepisach u.p.o.l., co nie było kwestionowane przez organ;
b) budowlą może być tylko obiekt niebędący budynkiem, a zatem spełnienie wszystkich cech budynku wyklucza możliwość zakwalifikowania stacji transformatorowej jako budowli, zgodnie z zasadą pierwszeństwa kwalifikacji obiektu jako budynku;
c) niedopuszczalne jest uznanie obiektu spełniającego wszystkie cechy budynku, za budowlę, w oparciu o dodatkowe, nieprzewidziane w u.p.o.l. kryteria, tj. funkcja, przeznaczenie, wyposażenie, sposób użytkowania;
d) z definicji budynku z u.p.o.l. wynika, iż jedynie w przypadku obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność, ustawodawca wprost wyłączył możliwość uznania go za budynek - nawet jeżeli obiekt taki spełnia wszystkie cechy budynku. Skoro zatem ustawodawca, chcąc wyłączyć z definicji budynku określony typ obiektu ze względu na jego funkcję, uczynił to wyraźnie w odniesieniu do wskazanego wyżej obiektu, to brak analogicznego wyłączenia względem innych obiektów dowodzi, że nie zamierzał obejmować ich takim wyłączeniem, a interpretacja organu, rozszerzająca katalog wyłączeń ponad wyraźne brzmienie przepisu, stanowi niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą na niekorzyść Spółki.
2. art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że stacje transformatorowe posiadane przez Spółkę i opisane we wniosku o wydanie Interpretacji nie stanowią budynków, lecz budowle, a tym samym podlegają opodatkowaniu jako budowle. Organ dokonał tej kwalifikacji, przyjmując, że obiekt wykracza poza ustawową definicję budynku ze względu na pełnione funkcje i wyposażenie, a także odwołując się do kryterium całości techniczno-użytkowej. Stanowisko to jest nieprawidłowe, ponieważ:
a) zgodnie z przepisami obowiązującymi do końca 2024 r. przedmiotowe stacje transformatorowe spełniały wszystkie cechy budynku wskazane w definicji zawartej w u.p.o.l., czego organ nie kwestionował;
b) definicja budynku w ustawie u.p.o.l. odnosi się wyłącznie do cech konstrukcyjnych obiektu. Funkcja czy przeznaczenie obiektu co do zasady nie mogą prowadzić do wyłączenia obiektu z kategorii budynku;
c) przesłanka "całości techniczno-użytkowej" została usunięta z definicji obiektu budowlanego w 2015 r., wobec czego nie może być obecnie brana pod uwagę przy kwalifikacji obiektów na gruncie podatku od nieruchomości. Przedmiotowa stacja transformatorowa nie stanowi elementu sieci elektroenergetycznej, lecz element infrastruktury technicznej farmy fotowoltaicznej należącej do Spółki, służący wyłącznie funkcjonowaniu tej instalacji.
3. art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (zarówno w brzmieniu przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2024 r. jak i od 1 stycznia 2025 r.), poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie stacji transformatorowych należących do Spółki za budowle w rozumieniu przepisów u.p.o.l., mimo że przedmiotowe obiekty spełniają wszystkie cechy budynku i powinny być zakwalifikowane jako budynki.
4. naruszenie art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP poprzez dokonanie wykładni przepisów u.p.o.l. w sposób rozszerzający zakres opodatkowania, polegający na uznaniu za budowlę obiektu spełniającego ustawowe cechy budynku, poprzez zastosowanie pozaustawowych kryteriów (funkcja, przeznaczenie, wyposażenie), co pozostaje w sprzeczności z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych potwierdzoną w wyroku TK z 13 grudnia 2017 r., sygn. SK 48/15.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów i jest powtórzeniem stanowiska Skarżącej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych interpretacji indywidualnych z prawem, z tym że zgodnie z art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a.") jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sporu jest jest uznanie przez organ interpretacyjny opisanych we wniosku stacji transformatorowych za budowle jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podczas gdy w ocenie Skarżącej powinny one być zakwalifikowane jako budynki, zarówno w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2024 r., jak i od dnia 1 stycznia 2025 r.
Z dniem 1 stycznia 2025 r. weszły w życie przepisy ustawy z 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej.
Na skutek nowelizacji dokonanej na podstawie ww. ustawy, zasadniczej zmianie uległy przepisy u.p.o.l. - w tym m.in. art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zawierający definicję legalną pojęcia "budowla". Poprzednia wersja tego przepisu wyrokiem TK z 13.12.2017 r. SK 48/15, została uznana za niezgodną z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim umożliwiała uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.
Zasadniczym zarzutem wobec poprzednio obowiązujących regulacji był brak dostatecznej precyzji oraz odwoływanie się przez ustawodawcę do przepisów pozapodatkowych (przepisy u.p.b.).
W założeniu ustawodawcy celem nowelizacji jest wprowadzenie autonomicznej definicji pojęcia "budowla" i "budynek" a także wyszczególnienie kategorii obiektów kwalifikowanych jako budowle w ustawie podatkowej. W konsekwencji w definicji budynku zawarto elementy, które w dotychczasowym stanie prawnym, na gruncie u.p.o.l. oraz ustawy - Prawo budowlane decydowały o zakwalifikowaniu obiektu jako budynku, oraz dodano wymóg wzniesienia w wyniku robót budowlanych. Nowa definicja budowli ma natomiast na celu zachowanie w jak największym stopniu fiskalnego status quo zakresu opodatkowania, przez przeniesienie wskazanych w u.p.b. obiektów budowlanych będących budowlami (budowle wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b. i w załączniku do tej ustawy) oraz urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9 u.p.b.) do projektowanego załącznika nr 4 do u.p.o.l. zawierającego katalog budowli oraz do art. 1 a ust. 1 pkt 2 lit. b-e.
W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. w art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 zawarta była definicja budynku i budowli. Zgodnie z ww. przepisami budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Pomimo odsyłania przez ustawodawcę do przepisów prawa budowlanego, odesłanie to ma ograniczony charakter, ponieważ dotyczy tylko pojęć obiektu budowlanego i urządzenia budowlanego. Dlatego też kwalifikując przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy najpierw oprzeć się na ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, a pomocniczo na przepisach prawa budowlanego.
Budowlą dla celów podatku od nieruchomości jest m.in. obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego niebędącym budynkiem ani obiektem małej architektury. W świetle zapisu art. 3 pkt 1 u.p.b. za obiekt budowlany uważa się budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 2 za budynek uznaje się obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast budowlą, w myśl art. 3 pkt 3 u.p.b., jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (...). W art. 3 pkt. 9 u.p.b. zdefiniowano urządzenia budowlane jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
W ocenie Sądu, mimo iż w obiekcie budowlanym stacji transformatorowej znalazły się wszystkie elementy statuujące definicje budynku, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie oznacza, że obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu ww. ustawy, co trafnie podkreślił organ w zaskarżonej interpretacji.
W sytuacji, gdy ustawodawca wymienia budynek jako jeden z rodzajów obiektu budowlanego, a do budowli zalicza każdy obiekt budowlany, to należy uznać, że gdy dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynek taki staje się obiektem budowlanym ze wszystkimi cechami budowli, przy czym należy mieć na względzie jego wszystkie elementy funkcjonalne, tj. przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania obiektu.
Z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego wynika, że opisany obiekt nie może pełnić innej funkcji, aniżeli funkcji stacji transformatorowej. W przypadku kiedy obudowa stacji jest integralną częścią budowlano-techniczną stacji transformatorowej, w której mieszczą się urządzenia techniczne wchodzące w skład sieci elektroenergetycznej, a ta uznawana jest za budowlę w rozumieniu prawa podatkowego, to wnioskować należy, iż obudowa nie może być traktowana inaczej niż budowla. Wyjęcie bowiem z obudowy stacji transformatorowej urządzeń nie spowoduje automatycznie tego, że stanie się ona budynkiem.
W związku z powyższym opisane we wniosku kontenerowe stacje transformatorowe trafnie organ interpretacyjny w stanie prawnym obowiązującym do końca 2024 r. zakwalifikował jako budowle.
Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych (wyroki NSA: z18 grudnia 2013 r., II FSK 213/12, z 28 listopada 2006 r., II FSK 1403/05, z 10 stycznia 2008 r., II FSK 1313/07, z 27 lutego 2023 r., II OSK 41/22, z 24 listopada 2017 r., II OSK 536/16, z 2 lutego 2010 r., II FSK 1623/08, dostępne w CBOSA), a Sąd w składzie orzekającym stanowisko to aprobuje.
Odnosząc się do kwalifikacji opisanych we wniosku stacji transformatorowych w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r., Sąd aprobując stanowisko organu, który wskazane obiekty zakwalifikował jak budowle, wyjaśnia, że w myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zgodnie z obowiązującą od 1 stycznia 2025 r. definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.
Z kolei w myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. za budowlę uznaje się obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem - wzniesione w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowią część obiektu niewymienionego w ustawie.
W ocenie Sądu, o klasyfikacji obiektu jako budynku czy też budowli decyduje rzeczywista funkcja, cechy techniczne oraz sposób użytkowania. Pomimo, iż obiekt przypomina budynek nie przesądza to o opodatkowaniu go jako budynek, co trafnie podkreślił organ interpretacyjny. Istotna jest funkcja techniczna i czy obiekt jest użytkowany przez ludzi.
Kontenerowa stacja transformatorowa, której wyłączną funkcją jest transformacja i dystrybucja energii elektrycznej, a pobyt ludzi ma charakter wyłącznie incydentalny i serwisowy, nie spełnia przesłanek uznania jej za budynek w rozumieniu przepisów o podatku od nieruchomości obowiązujących od 1 stycznia 2025 r.
Sąd stwierdza, że w pozycji nr 10 wskazanego Załącznika nr 4, zawierającego wykaz obiektów, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. wymienia się wprost jako budowlę "obiekt kontenerowy trwale związany z gruntem".
Skoro posiadane przez Skarżącą stacje transformatorowe o konstrukcji kontenerowej posadowione są na stałym fundamencie, to trafnie organ na podstawie przywołanych przepisów przedmiotowy obiekt uznał za budowlę.
Podsumowując Sąd stwierdza, że stanowisko Skarżącej jest zatem nieprawidłowe, bowiem w powołanych przepisach u.p.o.l. nie nastąpiła taka zmiana, która uniemożliwia uznanie opisanych we wniosku urządzeń za budowle, albowiem aktualnie nie są one związane z obiektami wymienionymi w załączniku nr 4 do u.p.o.l.
Sąd wyjaśnia, że w pkt 13 lit. b) tego załącznika wskazano, że ustawodawcy chodzi nie tylko o samodzielne linie elektroenergetyczne, ale też takie linie elektroenergetyczne, które stanowią element sieci. Nie ulega wątpliwości zatem, że opisane we wniosku o interpretację kontenerowe stacje transformatorowe są niezbędne do funkcjonowania całej sieci elektroenergetycznej.
Z uwagi na powyższe, niezasadny jest zarzut błędnego zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Mając natomiast, na uwadze wyżej przytoczone przepisy definiujące roboty budowlane, przez które należy rozumieć m.in. budowę jak i montaż obiektów budowlanych, stwierdzić należy, że przepisy u.p.b. mają zastosowanie do prac związanych z budową i montażem wskazanych we wniosku o interpretację kontenerowych stacji transformatorowych.
Podsumowując, żaden z zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów u.p.o.l. nie był zasadny. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty w przedmiocie naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji RP w sytuacji, gdy zaskarżona interpretacja znajduje oparcie w obowiązujących przepisach rangi ustawowej.
Wobec powyższego, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja odpowiada prawu i prawidłowo wyjaśnia wątpliwości prawne Skarżącej, na tle przedstawionego przez nią opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.