b) śledztwo toczy się z całkowitym wyłączeniem jawności dla Strony, a Strona pozbawiona jest możliwości przedstawiania dokumentów źródłowych w zakresie będącym przedmiotem kontroli,
c) Strona pozbawiona jest możliwości weryfikacji czy organ kontroli uwzględnia dowody będące w jego posiadaniu a niejawne dla Strony, które mogłyby świadczyć na korzyść Strony, a jednocześnie w sytuacji, w której przedmiotem śledztwa są okoliczności faktyczne (rzeczywiste istnienie zdarzeń gospodarczych) mające kluczowy wpływ na prawidłowość rozliczeń Spółki w zakresie podatku VAT za 2022 rok, przy czym dokumentacja źródłowa, posiadana uprzednio przez Spółkę, a dotycząca rozliczeń VAT za kontrolowany okres została ze Spółki zabezpieczona na potrzeby śledztwa i jest w jednostronnej dyspozycji organu;
5) naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez niedokonanie realnej kontroli instancyjnej, w szczególności niedokonanie własnych ustaleń w II instancji, niezebranie i niezbadanie materiału dowodowego i wydanie rozstrzygnięcia, które jedynie powiela poglądy organu I instancji;
6) naruszenie art. 236 § 1 w zw. z art. 292 O.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji w sytuacji, w której prawidłowo przeprowadzona kontrola instancyjna powinna doprowadzić do jego uchylenia.
4. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
5. Pismem procesowym z dnia 28 kwietnia 2026 r. Skarżąca podtrzymała w całości zarzuty oraz wnioski skargi, wskazując, że odpowiedź organu nie usuwa wad zaskarżonego postanowienia, a jedynie powiela jego uzasadnienie, nie odnosząc się do zasadniczych uchybień podniesionych w skardze.
Ponadto Spółka podkreśliła, że nie kwestionowała samej fakultatywności zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1c O.p., lecz wskazywała, że w sytuacji pozostawienia rozstrzygnięcia uznaniu administracyjnemu, na organie spoczywa obowiązek dokonania wszechstronnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadzenia procesu ważenia interesów, który powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Tymczasem zarówno w zaskarżonym postanowieniu, jak i w odpowiedzi na skargę, organ w ogóle nie przeprowadził takiego procesu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
6.1. Skarga jest niezasadna.
6.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.
z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepisy art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części w myśl art. 151 p.p.s.a.
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 9 lutego 2026 r., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu Naczelnika PUCS z dnia 27 listopada 2025 r. o odmowie zawieszenia kontroli w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2022 r.
W związku z powyższym, Sąd w oparciu o podany wyżej przepis prawa rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, co z kolei odpowiada treści art. 120 p.p.s.a.
6.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy Naczelnik PUC-S zasadnie odmówił zawieszenia kontroli celno-skarbowej, prowadzonej w Spółce w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2022 r.
W ocenie organów obu instancji wskazana przez stronę okoliczność prowadzenia przez prokuraturę postępowania karnego, którego przedmiotem jest kwestia dotycząca rozliczeń w podatku od towarów i usług, nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania, z czym nie zgadza się strona skarżąca.
6.4. Jak wynika z akt sprawy Spółka w piśmie z dnia 12 listopada 2025 r. wniosła o zawieszenie kontroli celno-skarbowej na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., względnie na podstawie art. 201 § 1c pkt 1a lub b O.p. w zw. z art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS.
W ocenie kontrolowanej Spółki ustalenia dokonane w ramach prowadzonego postępowania karnego będą miały kluczowe i wiążące znaczenie dla sprawy podatkowej, w związku z czym bezcelowe jest prowadzenie przedmiotowej kontroli.
Ponadto Spółka wskazała na okoliczność zabezpieczenia w ramach prowadzonego postępowania karnego, całości dokumentacji kontrolowanej spółki, co stanowi przeszkodę w ich wykorzystaniu przez organ kontroli celno-skarbowej.
W tym miejscu należy wskazać, że obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania zawarte zostały w art. 201 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy zawiesza postępowanie:
1) w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe;
1a) w razie zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, jeżeli postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy sukcesyjnego;
2) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;
3) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;
4) w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych;
5) (uchylony);
6) (uchylony);
7) w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji;
8) w razie wystąpienia o opinię Rady.
Z powołanego przez stronę we wniosku o zawieszenie kontroli celno-skarbowej przepisu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. wynika, że z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia, gdy łącznie ziszczą się cztery przesłanki: zagadnienie wyłoni się w toku postępowania (1), jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu (2), rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia tego zagadnienia, czyli musi ono poprzedzać rozpatrzenie sprawy (3), istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji i związek ten musi mieć charakter bezpośredni (4) (por.m.in. wyroki NSA z: 20 lutego 2025 r., III FSK 450/24 i 22 grudnia 2011 r., II FSK 1891/11 - wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. baza; w skrócie "CBOSA" oraz G. Łaszczyca, Pojęcie zagadnienia wstępnego w kodeksie postępowania administracyjnego, PiP 2002/7, s. 64).
Przez pojęcie zagadnienia wstępnego należy rozumieć pewną kwestię o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nieprzesądzoną), której treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne. Z zagadnieniem wstępnym, zwanym też kwestią wstępną lub prejudycjalną, mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd.
W konsekwencji wymóg obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. ma miejsce tylko wówczas, gdy organ rozpatrujący i orzekający w sprawie nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania głównego. Zagadnienie wstępne ma bowiem charakter materialnoprawny; przedmiotem takiego zagadnienia nie mogą być zaś ustalenia faktyczne (zob. np. wyroki NSA: z 21 stycznia 2016 r., II FSK 3042/13; z 22 lutego 2013 r., I FSK 524/12, M, Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el., 2014, C. Kosikowski, E. Etel, J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 1848/21 (CBOSA) wskazał, że do uznania, że w sprawie występuje zagadnienie wstępne, koniecznym jest stwierdzenie, iż bez jego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Rozstrzygnięcie określonej kwestii wstępnej o znaczeniu prawnym w odrębnym postępowaniu i przez inny organ lub sąd musi bowiem wykraczać poza zakres właściwości rzeczowej organu podatkowego prowadzącego postępowanie, przy czym pomiędzy sprawami zachodzić musi ponadto związek tego rodzaju, że rozstrzygnięcie w sprawie głównej jest uzależnione od rozstrzygnięcia kwestii wpadkowej, wyniku postępowania w innej sprawie (por. wyrok NSA 10 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 52/19). Wobec powyższego ustalenia faktyczne w innym postępowaniu, zachowując wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, wykazują jedynie pośredni związek z jej rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z 27 października 2021 r., sygn. akt III FSK 117/21).
Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2023 r., II FSK 1161/22 (CBOSA) stwierdził, że zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Jest to przesłanka negatywna jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można jednak utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści.
Należy również podkreślić, że charakteru zagadnienia wstępnego nie mają w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. ustalenia faktyczne, które zachowując wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, wykazują jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p. może być wyłącznie kwestia prawna, która dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, co oznacza, że takim zagadnieniem nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie w danej sprawie. (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2025 r. I FSK 1221/22, CBOSA).
Jak wynika z ugruntowanego już w tym zakresie orzecznictwa, postępowanie karne - nawet w sytuacji, gdy pozostaje w bezpośrednim związku ze sprawą podatkową - nie kreuje jeszcze zagadnienia wstępnego w odniesieniu do postępowania podatkowego, a w konsekwencji nie zobowiązuje organu podatkowego do zawieszenia tego postępowania. Jak stwierdził np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 września 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 196/21, czy też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 48/21, związek pomiędzy postępowaniem podatkowym a postępowaniem karnym jest jedynie takim związkiem faktycznym, który nie implikuje konieczności powstrzymania postępowania podatkowego do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego. Trudno bowiem uznać, że związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy podatkowej i sprawy karnej jest tego rodzaju, że bez uprzedniego rozstrzygnięcia tej drugiej nie będzie możliwe wydanie decyzji w sprawie podatkowej. Należy zwrócić uwagę na specyfikę postępowania karnego, charakteryzujące go rygory oraz zasady, którymi się kieruje, lecz także oczywiście inny jego cel (ustalenie winy w znaczeniu postępowania karnego). Tymczasem postępowanie podatkowe ma na celu określenie zobowiązania podatkowego.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielając prezentowane powyżej poglądy stwierdza, że prowadzenie postępowania przez organy ścigania nie determinuje działań organu kontroli związanych z wstępnym etapem weryfikacji prawidłowości rozliczeń podatkowych, jakim jest kontrola celno-skarbowa i nie może być traktowane jako "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p., od którego zależy rozpatrzenie sprawy i (ewentualne) wydanie decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług. Prawidłowo stwierdził organ I instancji, że prowadzona przez Prokuraturę Okręgową w Gdańsku 2 Wydział do Spraw Przestępczości Gospodarczej sprawa o czyn z art. 258 § 1 k.k. i inne, w ramach którego zabezpieczone zostały dokumenty księgowe Spółki, nie stanowi zagadnienia wstępnego w stosunku do prowadzonej kontroli celno-skarbowej sprawy, a także nie ma wpływu na jej rozstrzygnięcie.
Należy wskazać, że kontrola celno-skarbowa jest niezależna od biegu i wyniku toczącego się równolegle postępowania karnego lub karnoskarbowego. Celem kontroli jest ustalenie stanu faktycznego oraz stwierdzenie czy jest on zgodny z przepisami prawa podatkowego. Zatem w toku kontroli celno-skarbowej nie bada się winy oraz zaistnienia znamion przestępstwa, lecz to, czy kontrolowany zachował się zgodnie z przepisami prawa podatkowego. Dla ustalenia powstania zobowiązania podatkowego nie ma znaczenia czy można podatnikowi przypisać winę umyślną.
Natomiast w sprawie karnej lub karnoskarbowej badana jest kwestia odpowiedzialności za popełnienie czynu zabronionego przez ustawę. Wymaga to nie tylko zweryfikowania czy doszło do samego faktu naruszenia przewidzianego prawem podatkowym określonego zakazu lub nakazu, ale również wskazania osoby sprawcy, tj. tego, kto naruszył przepisy prawa podatkowego oraz stwierdzenia jego winy.
Nie należy wiązać toczącego się postępowania karnego lub karnoskarbowego z zagadnieniem wstępnym, o którym stanowi art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Takim zagadnieniem jest bowiem wyłącznie sytuacja, w której organ nie ma prawnej możliwości rozstrzygnięcia rozpatrywanej przez siebie sprawy bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii prawnej należącej do właściwości innego organu lub sądu w wyniku przeprowadzenia odrębnego postępowania. Tymczasem tok postępowań karnych - co do zasady - nie ma takiego charakteru, bo w świetle prawa w żaden sposób nie ogranicza i nie tamuje inicjatywy organu podatkowego w gromadzeniu dowodów, dokonywaniu ustaleń faktycznych i stosowaniu materialnego prawa podatkowego.
W związku z powyższym, prawidłowo odmówiono Stronie zawieszenia kontroli celno-skarbowej z uwagi na brak wypełnienia przesłanki z art. 201 § 1 pkt 2 O.p.
6.5. Natomiast fakultatywne przesłanki zawieszenia postępowania zawarte zostały m.in. w art. 201 § 1c pkt 1 lit. a oraz b O.p., zgodnie z którym organ podatkowy może zawiesić postępowanie:
1) na wniosek lub z urzędu, gdy:
a) pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w § 1 pkt 2,
b) stan faktyczny lub zagadnienie prawne będące przedmiotem zawieszanego postępowania i innego postępowania w sprawach dotyczących tej samej strony są podobne, a pomiędzy tymi postępowaniami nie występuje związek, o którym mowa w lit. a.
Organ, przed którym toczy się postępowanie, rozpatrując wniosek złożony na podstawie art. 201 § 1c pkt 1 lit. a oraz b O.p., powinien ustalić, czy zachodzi tego rodzaju związek pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony, że rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu ma wpływ na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu oraz czy stan faktyczny lub zagadnienie prawne będące przedmiotem zawieszanego postępowania i innego postępowania w sprawach dotyczących tej samej strony są podobne, a pomiędzy tymi postępowaniami nie występuje związek, o którym mowa w lit. a.
Jednocześnie rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie może stanowić zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p., który określa odrębną podstawę obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego. Ostatecznie rozstrzygnięcie o zwieszeniu postępowania bądź odmowie zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1c O.p. zależy od uznania organu. W tym przypadku zawieszenie postępowania ma bowiem charakter fakultatywny.
W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, Dyrektor IAS prawidłowo ocenił, że jakkolwiek fakt prowadzenia postępowania przez organy ścigania powinien zostać uwzględniony w sprawie, to nie pozbawia on organu kontroli celno-skarbowej prawa do prowadzenia odrębnych ustaleń dowodowych we własnym zakresie i wydania na tej podstawie rozstrzygnięcia.
Zakres przedmiotowy kontroli obejmuje prawidłowość obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2022 r., a więc dotyczy całości zrealizowanych w nim operacji. W ramach tak określonego przedmiotu kontroli badana jest zarówno prawidłowość rozliczenia sprzedaży, jak również dokonanych przez nią zakupów. Jednocześnie brak jest podstaw do twierdzenia, że rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu karnym, ma wpływ na treść ewentualnej decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy od stycznia do grudnia 2022 r.
Jak słusznie wskazał organ dokumentacja źródłowa pozostaje do dyspozycji organu kontrolującego, a realizacja uprawnień, o których mowa w art. 178 O.p. znajduje w przedmiotowej sprawie ograniczenia jedynie w postaci:
- wyłączenia z akt sprawy na mocy postanowienia Naczelnika PUCS z dnia 18 grudnia 2025 r. zdigitalizowanego obrazu akt śledztwa nr 3008-2.Ds.50.2024, prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Gdańsku (w całości) oraz dokumentów zawierających informacje niezwiązane bezpośrednio z prowadzoną kontrolą lub mogące naruszać dobra osób trzecich (przez anonimizację),
- kwestii organizacyjnych związanych z godzinami funkcjonowania Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, co należy uznać za okoliczność obiektywną, niezależną od uznania organu kontrolującego.
Zatem wbrew twierdzeniu strony skarżącej, kontrolowana Spółka nie jest pozbawiona możliwości przedstawienia dokumentów źródłowych w zakresie będącym przedmiotem kontroli. Jednocześnie okoliczności faktyczne, będące przedmiotem śledztwa ( rzeczywiste istnienie zdarzeń gospodarczych), będą przedmiotem odrębnych ustaleń dokonanych w trakcie kontroli celno-skarbowej oraz ewentualnego postępowania podatkowego.
Ponadto wymaga podkreślenia, że organ prowadzący postępowanie w tym kontrolę celno-skarbową może nie skorzystać z możliwości zawieszenia postępowania jeśli uzna, że okoliczności sprawy przemawiają za jej prowadzeniem. Organowi pozostawia się swobodę oceny, czy zawieszenie w okolicznościach rozpatrywanej sprawy jest zasadne.
W związku z powyższym zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że stan sprawy nie uzasadnia fakultatywnego zawieszenia prowadzonej kontroli celno-skarbowej.
6.6. Wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania. Organ II instancji rozpoznając sprawę dokonał ustalenia stanu faktycznego zbieżnego do tego ustalonego przez organ I instancji. Nadto ocenił zebrany materiał dowodowy oceniając go jako wystarczający dla wydania postanowienia.
Tym samym nie można stwierdzić, że doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.
W ocenie Sądu organy obu instancji podjęły działania niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, prawidłowo zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Postępowanie dowodowe przeprowadzono w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, którego wyniki bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów poddano rzetelnej analizie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.
W ocenie Sądu, treść uzasadnienia postanowienia obrazuje szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do jego wydania oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ, podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Zaskarżone postanowienie zostało oparte na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym. Okoliczność, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organ podatkowy oceniony odmiennie niż oczekiwała Strona, nie świadczy o wadliwości postanowienia.
6.7. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, jako niezasadną.