Powyższa uchwała stanowi natomiast, iż roczne stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 28,78 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 ust. 2 lit. b) uchwały).
W niniejszej sprawie skarżący jest właścicielem lokali niemieszkalnych, które nabył w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Lokale te wraz z gruntem są ujęte w ewidencji środków trwałych. W 2023 roku była tam też prowadzona działalność gospodarcza, nieruchomość była przedmiotem najmu. Lokale były amortyzowane zgodnie z załączoną ewidencją środków trwałych.
Koszty napraw i remontów lokali niemieszkalnych były zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.
Zwrócono uwagę, iż koszty eksploatacyjne (w tym koszty związane z samym lokalem jak i częściami wspólnymi) oraz pozostałe wydatki zostały zaliczone zostały przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodu.
Uznano, że w niniejszej sprawie organ podatkowy prawidłowo ustalił stawkę podatków od udziału gruncie lokali niemieszkalnych skarżącego. Niniejszy udział jest związany z własnością lokalu niemieszkalnego Skarżącego i pozwala na prawidłowe korzystanie z części wspólnych gruntu w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w lokalu np. przez najemców.
Uchwała Rady Miasta Gdyni w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Gdyni nr XLVI/1411/22 z dnia 26 października 2022 roku ustala stawki podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 1,16 zł od 1 m2 powierzchni bez względu na sposób zakwalifikowania gruntu w ewidencji gruntów i budynków.
Kolegium stwierdziło, iż ustalenie przez organ pierwszej instancji w ramach ponownego rozparzenia sprawy wymiaru podatku w stawce wyższej niż w decyzji Prezydenta Miasta Gdyni uchylonej przez Kolegium, nie stanowi naruszenia zasady reformationis in peius.
Kolegium decyzją z 22 listopada 2023 roku uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznym zakresie. Sprawa była ponownie rozpatrywana przez organ pierwszej instancji i wydano zaskarżoną decyzję z 29 maja 2024 roku. Decyzja ta ustala prawidłową stawkę podatku od gruntów jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Wskazano, że także udział w częściach wspólnych budynku jest związany z własnością lokali niemieszkalnych i pozwala na korzystanie z lokali niemieszkalnych zgodnie z ich przeznaczeniem.
Miejsca postojowe jak i części wspólne budynku służą najemcom lokali niemieszkalnych i ich klientom.
Zwrócono uwagę, iż przedmiotowa nieruchomość B., w której skarżący jest właścicielem dwóch lokali niemieszkalnych stanowi budynek mieszkalno - usługowy ([...])
Na stronie inwestora M. znajduje się informacja, iż w/w budynku znajduje się 84 lokali mieszkalnych i 14 lokali usługowych.
Także w akcie notarialnym z 12 lutego 2021 roku wskazano zasady na których z nieruchomości B. korzysta L., czyli jeden z 14 lokali usługowych w budynku.
Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego budynek B. nie jest jedynie budynkiem mieszkalnym.
W związku z powyższym zdaniem SKO organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stawkę podatku skarżącemu od lokalu niemieszkalnego i związanego z nim udziału w częściach wspólnych na 28,78 zł za 1 m2.
Stwierdzono, że w niniejszej sprawie występuje zarówno zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej jak i funkcjonalne związanie części wspólnych budynku mieszkalno - usługowego z prowadzoną w roku objętym postępowaniem podatkowym przez skarżącego działalnością gospodarczą.
Tym samym podatek został prawidłowo ustalony na kwotę 39.256,00 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję SKO z 19 marca 2025 r..
Stosownie do art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzucono:
I. naruszenie prawa materialnego tj.:
1. art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 2a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (dalej PodLokU), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że części wspólne budynku mieszkalnego związane z lokalem użytkowym, opodatkowane są według stawki właściwej dla lokalu użytkowego, tj. najwyższej stawki podatku dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, w sytuacji, gdy przepisy te odczytywane we wzajemnych powiązaniu, prowadzą do odmiennej wykładni, a mianowicie, żeby budynek mieszkalny lub jego część (w tym cześć wspólna związana z lokalem użytkowym) mogły być opodatkowane stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, muszą być one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a w niniejszej sprawie części wspólne budynku przy ul. [...] w G. służą wyłącznie właścicielom lokali mieszkalnych - mają ściśle mieszkalny charakter (korytarze prowadzące do lokali mieszkalnych na niższych/ wyższych kondygnacjach, miejsca postojowe w halach garażowych); części te nie pozostają w związku z prowadzoną w lokalu skarżącego działalnością gospodarczą; tym samym powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych;
2. art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 2a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (dalej PodLokU) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że grunt, na którym stoi budynek mieszkalny, w którym skarżący ma udziały w związku z posiadaniem dwóch lokali niemieszkalnych, winien być opodatkowany według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, tj. wg. podwyższonej stawki podatku, w sytuacji, gdy przepisy te odczytywane we wzajemnych powiązaniu, prowadzą do odmiennej wykładni, a mianowicie, żeby grunty związane z budynkami mieszkalnymi mogły być opodatkowane stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, muszą być one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a w niniejszej sprawie grunty przy ul. [...] nie są wykorzystywane przez skarżącego w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej; tym samym powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawki właściwej dla pozostałych gruntów,
3. art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 a) oraz pkt 2 lit. b) PodLokU poprzez jego niezastosowanie i dla potrzeb opodatkowania ustalenie kategorii zakupionych przez skarżącego lokali niemieszkalnych zamiast kategorii budynku wraz z gruntem z nim związanym, co w efekcie prowadziło do pominięcia danych wskazanych w ewidencji gruntów i budynków co do przeznaczenia budynku i związanego z nim gruntu, jak również pominięcia danych z KW nr [...] i ustalenie w oparciu o informacje wskazane w Internecie (nie podano bezpośredniego adresu stanowiącego źródło informacji organów), że nieruchomość, w której znajdują się sporne lokale stanowi budynek dla którego właściwa jest stawka jak dla gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą bez ustalenia zakresu prowadzenia tej działalności na przedmiotowych powierzchniach, mimo że zgodnie z ewidencją gruntów jak również przywołanym aktem notarialnym nieruchomość stanowi budynek mieszkalny,
4. art. 3 ust. 5 PodLokU, poprzez jego błędną wykładnię dokonaną w kontekście przepisów ustawy o własności lokali, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że na gruncie prawa podatkowego udział w częściach wspólnych budynku związany z wyodrębnionym lokalem użytkowym dzieli jego byt w zakresie stawki opodatkowania, w sytuacji, gdy przepis ten dotyczy wyłącznie zakresu opodatkowania części wspólnych przypadającego na poszczególnych właścicieli, a nie ma zastosowania do przyjęcia odpowiedniej stawki podatku;
II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 47 § 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (dalej OrdPU) - poprzez dokonanie uproszczonej, jednostronnej oraz pobieżnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nieuwzględnienie słusznego interesu strony, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności występujących w niniejszej sprawie, naruszenie zasady zaufania do organów i w konsekwencji niewłaściwe ustalenie podstawy opodatkowania oraz niewłaściwe uznanie, że stan wskazany w Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych" jest niezgodny ze stanem faktycznym, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zgodnie, z którą organy podatkowe zobligowane są do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
2) art. 187 § 1 OrdPU oraz art. 191 OrdPU w zw. z art. 122 OrdPU poprzez niezebranie i nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego tj. niezbadanie okoliczności i niewykazanie na jakiej części nieruchomości faktycznie prowadzona jest działalność gospodarcza wskutek czego dokonana została dowolna i wybiórcza, a nie wszechstronna ocena zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło SKO do nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i błędnego przyjęcia, że ustalona wartość zobowiązania podatkowego jest prawidłowa;
3) art. 122 OrdPU w zw. z art. 120 OrdPU poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. niezbadanie kompleksowo stanu podlegających opodatkowaniu nieruchomości i przyjęciu na potrzeby sprawy, że wykazane w deklaracji podatkowej nieruchomości będące w posiadaniu skarżącego wraz z udziałem w częściach wspólnych i udziałem w gruncie są przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc niedokonanie ustaleń faktycznych, które stanowiłyby prawidłową podstawę rozstrzygnięcia w zakresie rozmiaru prowadzonej działalności oraz co do kwalifikacji budynku na potrzeby zastosowania stawki podatku od nieruchomości;
4) art. 210 § 1 pkt 6 OrdPU w zw. z a art. 122 OrdPU i art. 124 OrdPU poprzez niezawarcie w uzasadnieniu decyzji wnikliwej i merytorycznej analizy materiału dowodowego sprawy oraz nienależyte wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia, w szczególności lakoniczne i niewyczerpujące odniesienie się przez SKO do zarzutów postawionych w odwołaniu, a tym samym nierozpoznanie całości sprawy w kontekście zgromadzonych dowodów, z uwagi na przyjęcie, że organy podatkowe dokonały w niniejszej sprawie prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, bez podania jednak przesłanek takiej konkluzji oraz że sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika i posiadanie przez niego nieruchomości jest wystarczające do zastosowania wyższej stawki podatkowej;
5) art. 121 § 2 oraz art. 123 § 1 OrdPu poprzez nieudzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień, o które skarżący zwrócił się w piśmie z dnia 2 kwietnia 2024 r. w toku prowadzonego postępowania podatkowego, a udzieleniem ich dopiero w wydanej decyzji co skutkowało brakiem możliwości obrony swych praw i czynnego udziału w postępowaniu, brakiem możliwości wypowiedzenia się co do żądanych przez organ dokumentów w kontekście przyczyn ich żądania co w efekcie miało wpływ treść wydanej decyzji.
W związku z powyższymi zarzutami na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesiono o:
1) o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia 19 marca 2025 r. nr SKO Gd/3659/24 oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 29 maja 2024 r. nr KPW.3120.1.323.2023 w zaskarżonej części,
2) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przez organ - na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a w razie nieuwzględnienia tego wniosku przez organ i przekazania skargi sądowi - przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody,
3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.,
4) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2024 r., poz. 935 - dalej w skrócie p.p.s.a.) stwierdzić należy, że brak jest podstaw do jej uchylenia. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też gdy stwierdzi naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przy czym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a.. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).
Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 p.p.s.a. i wniosku stron.
Przypomnieć należy na wstępie, że zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni nr KPW.3120.1.323.2023 z dnia 29 maja 2024 roku w sprawie podatku od nieruchomości za 2023 rok w wysokości 39.256,00 złotych.
Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż naruszono art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 2a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 1 a oraz pkt. 2 lit b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powyższe spowodowało naruszenie art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 47 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 122, art. 120, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 122 i art. 144, art. 121 § 2 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu zarzuty te nie są zasadne.
Sąd zwraca uwagę, że w z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący nabył przedmiotowe lokale niemieszkalne aktem notarialnym Rep-A [...] w dniu 12 lutego 2021 roku jako prowadzący działalność gospodarczą w ramach firmy S.G. I. Wraz z nabyciem wskazanych lokali niemieszkalnych skarżący nabył prawo do wyłącznego korzystania z wymienionych w w/w akcie miejsc postojowych. Także wskazano miejsca postojowe nie są związane z celami mieszkaniowymi skarżącego.
W akcie notarialnym skarżący oświadczył, iż nabycia dokonał na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Zatem uznać należy, że skarżący nabył w/w lokale niemieszkalne do majątku osobistego, ale związanego z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
Sąd zwraca uwagę - co także podkreślił organ- iż także opłaty związane z w/w lokalami niemieszkalnymi i miejscami postojowymi są ponoszone z rachunku skarżącego dotyczącego prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Także na koszty ponoszone przez skarżącego z tytułu opodatkowanych lokali niemieszkalnych są wystawiane skarżącemu noty księgowe przez administratora wspólnoty i adresatem w/w not jest S.G. I. czyli skarżący prowadzący działalność gospodarczą. Identyczna sytuacja dotyczy miejsc postojowych w hali garażowej gdzie jako korzystający wpisany jest S.G. I. (nota księgowa [...] z 4 marca 2025 roku dołączona do skargi).
W tej sytuacji Sąd uznał, że dokumenty dołączone do skargi potwierdzają ustalenia Kolegium jak i organu pierwszej instancji dokonane w niniejszej sprawie. Tym samym nieprawidłowe jest stanowisko pełnomocnika, iż stan faktyczny w sprawie nie został prawidłowo ustalony.
Przedmiotowa nieruchomość B., w której skarżący jest właścicielem dwóch lokali niemieszkalnych, stanowi budynek mieszkalno- usługowy (84 lokali mieszkalnych i 14 lokali usługowych). W akcie notarialnym z 12 lutego 2021 roku wskazano zasady, na których z nieruchomości B. korzysta L., czyli jeden z 14 lokali usługowych w budynku. Tym samym wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego budynek B. nie jest jedynie budynkiem mieszkalnym. W niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania zatem nie ma charakteru mieszkalnego i jest wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym trafny jest wniosek organu, że związany z nim udział w częściach wspólnych także nie ma charakteru mieszkalnego.
Odnosząc się do opisanych w skardze naruszeń proceduralnych Sąd stwierdza, że - wbrew ich treści - skarżącemu zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Skarżącemu na adres wskazany w skardze wysłano postanowienie o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie (pismo z 17 kwietnia 2024 roku), jednakże pismo nie zostało odebrane przez skarżącego (skutek doręczenia nastąpił 7 maja 2024 roku). Dodatkowo skarżący aktywnie uczestniczył w w/w postępowaniu składając pismo z 2 kwietnia 2024 roku i przedstawiając swoje stanowisko w sprawie.
Reasumując, Sąd uznał że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak i procesowego.
W tej sytuacji skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.