Na opisane wyżej postanowienie Dyrektora IAS skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył Skarżący. W uzasadnieniu skargi Strona zarzuciła działaniom organów niedopełnienie obowiązków urzędniczych i bezzasadne przerzucanie odpowiedzialności za błędy na obywateli.
Strona zażądała i wezwała do natychmiastowego uchylenia egzekucji oraz do umorzenia wszystkich egzekucji oraz wszystkich kosztów. Zażądała również i wezwała do dobrowolnej zapłaty przez Urząd Skarbowy w S. wraz z Dyrektorem Izby zadośćuczynienia, rekompensaty i odszkodowania za nadużywanie władzy, bezpodstawne wszczynanie egzekucji, bezpodstawne tworzenie i rozsyłanie tytułów wykonawczych, zawiadomień o zajęciach świadczeń za nieistniejące zobowiązania
i inne naruszenia.
Działaniom organów Strona zarzuciła naruszenie konstytucji, konwencji o prawach człowieka i innych przepisów poprzez: rażącą dowolność interpretacji przepisów, rażącą ocenę sytuacji Skarżącego, naruszenie zasad współżycia społecznego, naruszanie interesu prywatnego i publicznego, bezprawne przerzucanie odpowiedzialności na obywateli przez Naczelnika US oraz Dyrektora Izby i podległych im urzędników.
Strona ponadto zarzuciła nieistnienie i bezzasadne egzekwowalnie wskazanej zaległości, z uwagi na jej zapłatę przed terminem płatności.
Dodatkowo Strona wezwała do doręczania wszystkich pism drogą pocztową, gdyż nie ma możliwości odbierania pism drogą elektroniczną.
Na tle sformułowanych zarzutów Strona złożyła wnioski: 1) o uchylenie postanowienia nr [...] z dnia 17 listopada 2025 r. oraz postanowienia nr [...], 2)
o uchylenie egzekucji i wszelkich czynności egzekucyjnych podjętych przez organy państwowe, 3) a także o zadośćuczynienie i rekompensatę za bezzasadne wszczynanie egzekucji.
Końcowo Strona wyraziła, że przedmiotowemu postanowieniu zarzuca [...], jawne i ewidentne przerzucanie odpowiedzialności na podatnika za błędy organów. Nadto wezwała, zgodnie z art. 304 k.p.k., do zgłoszenia sprawy do odpowiednich organów
w związku ze szkodą dla interesu publicznego i interesu prywatnego.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż w dniu 4 marca 2022 r. złożył pismo o zaliczaniu nadpłat na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu podatku VAT, bezterminowo, które jest dostępne organom z urzędu. Było to już kolejne pismo, gdyż wcześniejsze pisma Urząd Skarbowy zignorował, co w przeszłości (tj. od 2021 r.) skutkowało sprawami związanymi z przeksięgowaniami oraz sprawami sądowymi.
W związku z tym, że Skarżący nie mógł odszukać przedmiotowego pisma (na ówczesny czas) złożył kolejne pismo w marcu 2022 r.
We wrześniu 2024 r. jak Strona podała, złożyła w trybie natychmiastowym (w różnej formie) wypowiedzenia umów z [...] ze względu na ciężkie naruszenia oraz całkowitą
i kompletną utratę zaufania do tej instytucji. Jak Skarżący podał, Bank udaje, że nie otrzymał wypowiedzenia i jednocześnie odpowiada na pisma z wypowiedzeniem. Wskazał, iż niezrozumiałym jest dla niego dlaczego miałby się tłumaczyć z tego, że nie posiada konta w [...]. Urząd Skarbowy otrzymał od Skarżącego taką informację we wcześniejszych pismach (w sprawach). Od czasu wypowiedzenia umów nie wykonuje żadnych ruchów w tym banku, gdyż podjęcie jakiejkolwiek działalności spowodowałoby uchylenie wypowiedzeń.
Skarżący podał, iż w dniu 1 maja 2025 r. złożył deklarację PIT-36 za rok 2024 r.,
z której wynikała nadpłata podatku w wysokości 1.563,02 zł. W dniu 13 maja, rzekomo doszło do przeksięgowania kwoty 708 zł z nadpłaty podatku za 2024 r. na poczet podatku VAT za I kwartał 2025 r. Ponadto, w pismach Urząd Skarbowy wskazał, że doszło do rzekomego zwrotu pozostałej części nadpłaty na konto w [...].
Skarżący wypowiedział się, iż po pierwsze, zgodnie z pismem z 4 marca 2022 r. nie mogło dojść do zwrotu nadpłaty. Po drugie, po wypowiedzeniu umów z bankiem nie doszło do zwrotu nadpłaty na konto, gdyż takiego nie posiada w [...]. Nie wykonywał
i nie będzie wykonywał żadnych operacji w tym banku, gdyż skutkowałoby to odwołaniem wypowiedzeń umów. W związku z czym nie doszło do zwrotu nadpłaty 855,02 zł na jego konto z przyczyn wskazanych powyżej.
Ponadto, w lipcu 2025 r. złożył deklarację VAT, z której wynikało zobowiązanie 315 zł. Pozostała część nadpłaty podatku za 2024 r. w całości pokryła to zobowiązanie. Urząd Skarbowy natomiast dalej dysponuje pozostałą częścią nadpłaty podatku za 2024 r. (1563,02-708-315=540,02 zł), którą winien zaliczyć na kolejne zobowiązania
z tytułu podatku VAT.
Strona podała także, że nie posiada e-Urząd Skarbowy i nie chce posiadać ze względu na mnogość błędów systemów oraz nagminne a także notoryczne przerzucanie odpowiedzialności za te błędy na Stronę, (którego przykładem jest system e-Deklaracje i wcześniejsze sprawy, które wystąpiły przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, który przerzucał na niego odpowiedzialność (w odczuciu Strony) za rażące naruszanie zasad konstytucyjnych). Dodatkowo względy techniczne oraz uniemożliwienie zebrania środków finansowych na naprawę sprzętu lub zakup nowego powodują, że stan Skarżącego w tym kontekście się nie zmienia.
W związku z powyższym, Skarżący wezwał organy: - do wskazania podstawy prawnej dokonania rzekomego zwrotu, o którym mowa wyżej (mimo pisma z marca 2022 r. o zaliczaniu nadpłat podatków) - oraz do wykazania podstawy prawnej do dokonywania zwrotów na konta, których prowadzenie zostało wypowiedziane przez obywateli.
Końcowo Skarżący wskazał, iż uwzględniając stan faktyczny w sprawie, usiłowanie przerzucenia odpowiedzialności na podatnika za błędy organów nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Nierzetelne i nielegalne zaś działania organów państwa muszą skutkować odpowiedzialnością karną, odszkodowawczą, rekompensującą
i zadośćuczynić za karygodne zachowania urzędników, gdyż godzą one w podstawy zaufania do Państwa i nie zasługują na żadną ochronę ani pobłażliwość.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał dotychczasowe stanowisko
w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Przepis art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026r. poz. 143 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane
w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, a także na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi
w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części w myśl art. 151 p.p.s.a.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
W myśl tego przepisu prawa, sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS wydane dnia 23 stycznia 2026 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W związku z tym, Sąd w oparciu o podany wyżej art. 119 pkt 3 p.p.s.a. rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, co z kolei odpowiada treści art. 120 p.p.s.a.
Z kolei, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, nie jest związany zarzutami i wnioskami sformułowanymi w skardze oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Tym samym na sądzie spoczywa ustawowy obowiązek uwzględnienia wszystkich naruszeń prawa istotnych z punktu widzenia wyniku sprawy, niezależnie od stanowisk i toku argumentacji stron sporu zawisłego przed sądem.
Realizując wspomniany wyżej ustawowy obowiązek, w pierwszej kolejności należy odnotować, że spór w sprawie dotyczy oceny prawidłowości wydanego przez Dyrektora IAS postanowienia o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku, dokonaną zawiadomieniem z dnia 2 października 2025 r.
Skarżący kwestionuje prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej, gdyż jak twierdzi, złożył pismo o zaliczaniu nadpłat na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu podatku VAT bezterminowo.
Skarżący doprecyzował, iż 1 maja 2025 r. złożył deklarację PIT-36 za rok 2024 r., z której wynikała nadpłata podatku w wysokości 1.563,02 zł. W dniu 13 maja, rzekomo doszło do przeksięgowania kwoty 708 zł z nadpłaty za 2024 r. na poczet podatku VAT za I kwartał 2025 r. Skarżący zakwestionował jednak, że doszło do zwrotu pozostałej kwoty nadpłaty w wysokości 855,02 zł na jego konto bankowe. Następnie podał, że
w lipcu 2025 r. złożył deklarację VAT, z której wynikało zobowiązanie w wysokości 315 zł, które w całości zostało pokryte z pozostałej części ww. nadpłaty podatku. Urząd Skarbowy natomiast, dalej dysponuje pozostałą częścią nadpłaty w kwocie 540,02 zł, którą winien zaliczyć na kolejne zobowiązania z tytułu podatku VAT.
Co do braku rachunku bankowego Skarżący z kolei wypowiedział się, że wszelkie umowy z bankiem wypowiedział i od czasu ich wypowiedzenia nie realizuje tam żadnych czynności. Dodatkowo, Skarżący wezwał do wskazania podstawy prawnej do dokonywania zwrotów na konta których prowadzenie zostało wypowiedziane.
Strona podała także, że nie posiada i nie chce posiadać e-Urząd Skarbowy ze względu na wielość błędów systemów oraz przerzucanie odpowiedzialności za te błędy na Stronę. Ponadto podniosła, iż działania organów muszą skutkować odpowiedzialnością karną, odszkodowawczą, rekompensującą i zadośćuczynić za karygodne zachowania urzędników.
Organy natomiast twierdzą, że rzeczona czynność egzekucyjna została przeprowadzona w sposób uzasadniony, prawidłowy i zgodny z przepisami prawa mającymi zastosowanie w sprawie, zaś podnoszona przez Stronę skarżącą argumentacja pozostaje na tle sprawy niezasadna, bądź wykracza poza zakres postępowania.
W niniejszej sprawie, ocena zarzutów podniesionych w skardze wymaga uprzedniego poczynienia kilku uwag dotyczących instytucji skargi na czynności egzekucyjne.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż przedmiotem zaskarżenia w przypadku skargi na czynność egzekucyjną są czynności egzekucyjne, przez które zgodnie
z legalną definicją zawartą w art. 1a pkt 2 u.p.e.a, rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Z kolei, przez środek egzekucyjny rozumie się w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję: m.in. z rachunków bankowych, co odpowiada art. 1a pkt 12 lit. a cytowanej ustawy.
W świetle art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest:
1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy;
2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.
Zgodnie z art. 54 § 2 u.p.e.a. skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie. Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (art. 54 § 3 u.p.e.a.).
Z przytoczonych unormowań wynika, że skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia
i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą z kolei podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; LEX nr 1783606; z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13, LEX nr 1774564; z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13, LEX nr 1592003; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, LEX nr 1941089, wszystkie orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej https:// orzecznictwo.nsa.g
ov.pl, dalej: "CBOSA").
W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.
W tym miejscu należy też podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.
W piśmiennictwie akcentuje się także, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54).
Z tego też powodu nie mogą podlegać rozpatrzeniu w postępowaniu ze skargi na czynność egzekucyjną m.in. zarzuty dotyczące prawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego, istnienia i wymagalności obowiązku czy dopuszczalności egzekucji.
W związku z powyższym, w niniejszej sprawie przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku, dokonaną zawiadomieniem z dnia 2 października 2025 r., mogła być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tej czynności.
Mając powyższe na uwadze, jako prawidłową należało ocenić czynność, o której mowa wyżej, przez pryzmat art. 80 § 1 u.p.e.a., która została zakwestionowana przez Skarżącego. Zgodnie bowiem z jego treścią, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia
o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie:
1) przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również
o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego;
3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji.
Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1 i obejmuje również środki pieniężne: 1) których nie było na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia; 2) które zostały wpłacone na inny rachunek, otwarty po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2 ww. ustawy).
W myśl art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku
o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.
Organ prawidłowo w związku z tym wskazał, iż wystawiając w dniu 2 października 2025 r. zawiadomienie nr [...] oraz przesyłając je - przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego - do banku, przy jednoczesnym wysłaniu stronie odpisu zawiadomienia, odpowiadającego treści określonej w art. 67 § 2 i art. 67 § 2a u.p.e.a. wraz z odpisem tytułu wykonawczego, dopełnił wszystkich wymogów wynikających
z obowiązujących przepisów art. 80 § 1-3 u.p.e.a. Doręczenie każdemu
z wymienionych podmiotów zawiadomienia, o którym mowa wyżej, nastąpiło kolejno
w dniu 2 października 2025 r. i 21 października 2025 r. – tu z jednoczesnym przesłaniem odpisu tytułu wykonawczego.
Dalej, stosownie do art. 67 § 1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., stanowi zawiadomienie
o zajęciu prawa majątkowego, protokołu zajęcia prawa majątkowego, protokołu zajęcia
i odbioru ruchomości oraz protokołu odbioru dokumentu.
Wymaganym jest, by zawiadomienie o zajęciu a wierzytelności z rachunku bankowego zawierało elementy wskazane w art. 67 § 2, z zastrzeżeniem art. 67 § 2a.
Zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2. oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3. określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4. numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju; 5. kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności
w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6.kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7.wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie
w realizacji zajęcia; 8. pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności
o skutkach zajęcia; 9. datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.
Zdaniem tut. Sądu, także i tu prawidłowo organ wskazał, że zawiadomienie
o którym mowa wyżej, przesłanym do Strony skarżącej zawiera wszystkie niezbędne elementy określone ww. przepisem prawa.
W sposób uzasadniony organ wskazał też, że zawiadomienie o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. Wtedy bowiem, zgodnie z art. 67 § 2a ustawy, jeżeli zawiadomienie
o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego.
Zawiadomienie o zajęciu doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej nie musi mieć układu graficznego identycznego lub zbliżonego do układu graficznego wzoru zawiadomienia na piśmie ustalonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Sam natomiast wzór zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego określony został w rozporządzeniu Minister Finansów z dnia 18 marca 2024 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych
w egzekucji należności pieniężnych, jako załącznik nr 3 do rozporządzenia.
Wobec powyższego, prawidłowa była w konstatacja Dyrektora IAS, że zaskarżona czynność egzekucyjna, polegająca na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku, zawiadomieniem z dnia 2 października 2025 r. dokonana została zgodnie z przepisami u.p.e.a. Autor skargi zaś nie wskazał żadnych konkretnych uchybień podważających prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności. Nie sformułował zarzutu naruszenia art. 80 § 1 u.p.e.a.
W ocenie Sądu, zastosowany środek egzekucyjny nie był także zbyt uciążliwy dla Zobowiązanego. W skardze na czynność egzekucyjną oraz w skardze złożonej do tut. Sądu, nie przytoczono żadnej argumentacji, ani okoliczności wskazującej na taką uciążliwość. Ponadto, w toku postępowania egzekucyjnego Skarżący nie wskazał innego składnika majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby przeprowadzić skuteczną egzekucję, a wskazany środek egzekucyjny byłby mniej uciążliwy.
Odpowiadając natomiast na podnoszoną w skardze kwestię zarzutów dotyczącą nieistnienia zaległości w podatku VAT za II kwartał 2025 r. z powodu istnienia nadpłaty
i składanych w tym zakresie pism oraz (jak podał Skarżący) dokonywanych z nadpłaty potrąceń ponownego przypomnienia wymaga, iż w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynności egzekucyjne, nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (przykładowo: z powodu wadliwości wystawienia tytułów wykonawczych, czy nieistnienia obowiązku), ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia.
Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego jest samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 1995/99, LEX nr 47985). Ma charakter środka subsydiarnego i nie jest dopuszczalne jej wniesienie w sytuacjach, gdy ustawa przewiduje inne środki zaskarżenia, np. zarzut, zażalenie na postanowienie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego, albo w sytuacjach gdy istnieje możliwość wniesienia pozwu do sądu. Nie ma podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować, jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny
w toku całego postępowania. (zob. wyroki NSA z dnia 24 kwietnia 2019 r., II FSK 1370/17, z dnia 22 sierpnia 2024 r., III FSK 161/24, CBOSA).
W świetle powyższych uwag Skarżący nie może zatem skutecznie w niniejszej sprawie podnosić zarzutów nakierowanych na podważanie zasadności wystawionego przeciwko niemu tytułowi wykonawczemu, tudzież podważać istnienia egzekwowanego obowiązku. Te kwestie bowiem, mogą być przedmiotem odrębnych postępowań (postępowań zainicjowanych na podstawie art. 33 u.p.e.a.), lecz nie postępowania opartego o art. 54 § 1 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaś skarżonego postanowienia wynika, iż Strona skarżąca wniosła zarzuty w sprawie egzekucyjnej, skutkiem którego było wydanie w dniu 17 listopada 2025 r. postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Oznacza to, że wskazane przez Stronę zarzuty zostaną poddane rozpatrzeniu w oddzielnym postępowaniu.
Organ natomiast zobowiązany był rozpatrzyć skargę na czynności egzekucyjne, która swym zakresem nie mogła objąć powyższego.
Z kolei, w stanie prawnym obowiązującym od 30 lipca 2020 r. zawieszenie postępowania egzekucyjnego wynikające z wniesienia zarzutu nie stanowi przeszkody do rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną. Przepis art. 35 § 1 w zw. z art. 56 § 5 u.p.e.a. nie wyklucza wydania postanowienia w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w czasie zawieszenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt III FSK 610/23, CBOSA). Ustawodawca w art. 56 § 5 u.p.e.a. wskazał bowiem, w jakich przypadkach organ nie będzie w okresie zawieszenia uprawniony do rozpatrzenia skarg, wniosków lub innego poddania. W niniejszej sprawie zawieszenie nastąpiło na podstawie art. 56 § 3 w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a, wskutek wniesienia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Tym samym nie jest to przypadek wskazany w art. 56 § 5 u.p.e.a. Zgodnie zaś z art. 54 § 7 u.p.e.a. wniesienie skargi na czynność egzekucyjną nie wstrzymuje dalszej realizacji środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano zaskarżonej czynności egzekucyjnej. W uzasadnionych przypadkach organ egzekucyjny może wstrzymać dalszą realizację tego środka egzekucyjnego do dnia, w którym postanowienie
w sprawie skargi na czynność egzekucyjną stanie się ostateczne.
Z tego też względu, stan faktyczny jak i stan prawny sprawy nie tylko uprawniał ale i zobowiązywał organ do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, w związku z czym zarzuty czynione w tym zakresie są niezasadne.
W konsekwencji powyższego stwierdzić należało, że skarga okazała się niezasadna. Zaskarżone natomiast postanowienie odpowiada prawu, bowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając zatem na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.