Z zebranego materiału dowodowego wynika, że Skarżący niesłusznie ujął jako WDT sprzedaż wykazaną na fakturach VAT wystawionych na rzecz pana S.R. i niesłusznie ujął podatek naliczony wykazany na fakturach VAT z tytułu zakupu samochodów osobowych rzekomo dostarczonych na rzecz pana S.R..
3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 21 § 3a O.p. przez stwierdzenie, iż w deklaracji wykazano nieprawidłową kwotę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za styczeń 2022 r., gdy deklaracja uwzględniała faktyczne i rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, które uprawniały do zastosowania stawki 0% w związku z WDT, albowiem organ podatkowy posługuje się pomówieniami S.R., który posiada ewidentny interes w obciążaniu Skarżącego i przerzuceniu na niego odpowiedzialności, wobec czego nie sposób zakwestionować, iż dochodziło do zaistnienia rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co nie daje powodów do ustalenia nierzetelności czy nieprawidłowości w deklaracji;
- art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 w zw. z art. 191 O.p. przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący faktycznego udziału S.R., gdyż jako osoba odpowiedzialna za zobowiązania podatkowe w procedurze WNT nie podołał obowiązkom z tego wynikającym, jednocześnie obciążał Skarżącego przerzucając na niego odpowiedzialność za ww. zdarzenia, wobec czego wszelkie depozycje S.R. nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych w sprawie;
- art 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 w zw. z art. 191 O.p. przez uznanie, Iż zdarzenia gospodarcze związane z zakupem pojazdów przez Skarżącego i ich sprzedażą w ramach WDT nie zostały w rzeczywistości wykonane, podczas gdy materiał dowodowy, zeznania Skarżącego, M.K. czy depozycje kontrahentów przeczą zeznaniom S.R., tym samym ustalenia, są chybione;
- art. 122, art 155 § 1, art. 180 § 1, art 187 § 1, art 188, art. 191 w zw. z art 200a § 1 pkt 2 O.p. przez nieprzeprowadzenie rozprawy przed organem odwoławczym, pomimo zachodzącej konieczności przeprowadzenia kompleksowego postępowania dowodowego, w tym przesłuchania Skarżącego w charakterze strony postępowania, bowiem zaistniała potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy mających kapitalne znaczenie dla wyniku postępowania, tj. ustalenia przebiegu zdarzeń gospodarczych, powstawania zdarzeń powodujących zwrot podatku, rozstrzygnięcie rozbieżności pomiędzy Skarżącym a depozycjami świadka S.R., co winno skutkować potrzebą ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego przed organem drugiej instancji;
- art. 191 O.p. przez dowolną, zamiast swobodnej, ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dokonaną przez organ, co doprowadziło do przyjęcia, iż dokumentacja księgowa Skarżącego była nierzetelna i wadliwa, co skutkowało określeniem podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług za styczeń 2022 r. oraz ustaleniem nadwyżki w ww. podatku na kwotę 12.049,00 zł, nie zaś jak wynika z prowadzonej dokumentacji przez Skarżącego w kwocie 99.748,00 zł.
3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
4. Postanowieniem z dnia 15 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Gd 310/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Badając rozpoznawaną sprawę, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
5.2. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii zgodności z prawem:
1) odmówienia Skarżącemu prawa do zastosowania stawki 0% do ujętej jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) transakcji sprzedaży towarów (samochodów osobowych) na rzecz pana S.R. na podstawie art. 42 ust. 1 u.p.t.u., ponieważ dokumentujące je faktury nie odnoszą się do czynności dokonanych pomiędzy wskazanymi na nich podmiotami oraz
2) odmówienia Skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup ww. samochodów, jako niezwiązanych ze sprzedażą opodatkowaną, na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u.
5.3. Mając na względzie sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty skargi, w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem mają one bezpośredni wpływ na ustalenie stanu faktycznego w sprawie, który z kolei determinuje ocenę prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego.
Należy podkreślić, że nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd.
Zdaniem Sądu chybiony jest zarzut naruszenia art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego przepisu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por. wyroki NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2104/12, z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2609/11, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy.
Podkreślenia wymaga przy tym, że skoro w zakresie udokumentowanym spornymi fakturami Skarżący wywodzi korzystne dla siebie skutki prawnopodatkowe, to jego rzeczą jest wykazanie okoliczności lub dowodów na poparcie tak stawianej tezy. W toku postępowania Skarżący nie wykazał jednak okoliczności lub dowodów, które potwierdziłyby zasadność podnoszonej w skardze argumentacji. Co więcej, w miejsce podjęcia kroków zmierzających do wykazania realności transakcji dokonywanych z panem S.R., Skarżący wprost w skardze przyznał, że okoliczność, jaki podmiot odbierał po stronie kupującego sprzedawane przez Skarżącego pojazdy nie miał dla Skarżącego żadnego znaczenia, poza faktem jej prawidłowego umocowania, czego jednakże – jak ustalono w toku przeprowadzonego postępowania – Skarżący nie sprawdzał.
Zdaniem Sądu, podejmowanie przez organy podatkowe kroków zmierzających do ustalenia okoliczności związanych z realizacją dostaw wymienionych w zakwestionowanych fakturach należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 O.p. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przepis mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z przepisów O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut uchybienia zasadzie rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, nie prowadzącego do dokładnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, nie może zostać uwzględniony.
O wadliwości zaskarżonej decyzji nie świadczy przy tym fakt, że oparta została również na ustaleniach, jakie zostały poczynione wobec kontrahenta Skarżącego (pana S.R.), w tym na podstawie jego zeznań i wyjaśnień. W ocenie Sądu, organy podatkowe ustalając ciąg zdarzeń związanych z realizacją spornych transakcji zasadnie uwzględniły powyższe dowody w połączeniu z pozostałym zgromadzonym materiałem, zwłaszcza zeznaniami i wyjaśnieniami Skarżącego, zeznaniami świadków, wyjaśnieniami przewoźników, informacjami uzyskanymi od niemieckiej administracji skarbowej, dokumentacją pozyskaną z Prokuratury Rejonowej w Gdyni, dokumentami przedłożonymi przez stronę skarżącą i inne podmioty. Dzięki ustaleniu okoliczności faktycznych w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego, obraz sprawy jest zupełny, a wnioski wyciągnięte na podstawie tak prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, wbrew wywodom skargi, nie naruszają dyspozycji art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. Faktyczny udział pana S.R. w zakwestionowanych transakcjach został ustalony w sposób wyczerpujący.
Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez Dyrektora IAS wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Sądu w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. W opinii Sądu, argumentacja Skarżącego ogranicza się w głównej mierze do polemiki ze stanowiskiem organów poprzez zaprzeczenie poczynionym ustaleniom. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie Skarżącego o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ta dokonana przez organy.
Zdaniem Sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie, o czym świadczy analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy poddały ocenie wszystkie uzyskane dowody (w tym również przedłożone przez Skarżącego), po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazały bezpodstawność twierdzeń Skarżącego.
Niesłuszny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez posługiwanie się przez organy wyjaśnieniami i oświadczeniami pana S.R.. Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy dokonał oceny każdego z zebranych dowodów, odniósł się do każdego z nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności. Nie znajduje potwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podnoszona przez Skarżącego okoliczność, iż organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ wszystkie zebrane w sprawie dowody przytoczył oraz poddał dogłębnej analizie, której wnioski przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi, brak rozliczenia się kontrahenta Skarżącego z niemieckimi organami podatkowymi jest okolicznością faktyczną, która świadczy o spójności ustalonego stanu sprawy na podstawie zgromadzonych dowodów, tj. że pan S.R. nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej i nie był w istocie nabywcą sprzedawanych przez Skarżącego samochodów osobowych. Przy czym Sąd wskazuje, że ustalenie faktycznych odbiorców wywożonych na terytorium Niemiec samochodów jest irrelewantne dla prawidłowości określenia konsekwencji podatkowych braku rzetelności przedmiotowych faktur z uwagi na ich wystawienie na rzecz podmiotu, który nie mógł dokonać nabycia wykazanych w nich towarów.
Sąd uznaje za niezasługujący na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy przed organem odwoławczym. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy winien przeprowadzić rozprawę, ponieważ zachodziła potrzeba przesłuchania Skarżącego na rozprawie, a także konfrontacji bezpośredniej Skarżącego ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zdaniem Skarżącego, poprzez brak przeprowadzenia przedmiotowego dowodu (w tym z "urzędu") w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a Skarżący został pozbawiony prawa do aktywnego udziału w postępowaniu oraz nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego. Wskazania wymaga, że rozprawa administracyjna, jako środek dowodowy postępowania odwoławczego, czy to z urzędu czy na wniosek strony, ograniczona jest przesłankami wymienionymi w przepisie art. 200a O.p. i oceną uzasadnionych racji zastosowania tego dowodu. Co do okoliczności i przestanek w zakresie przeprowadzania rozprawy na wniosek strony Dyrektor IAS prawidłowo przedstawił swoje stanowisko w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2026 r. odmawiającym wnioskowanego w odwołaniu dowodu tj. przeprowadzenia rozprawy. Zawarty w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie rozprawy nie spełniał wszystkich ustawowych wymogów. Pełnomocnik Skarżącego sprecyzował, jakie okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione podczas przeprowadzonej rozprawy, jednak nie wskazał, jakie czynności powinny być dokonane na rozprawie, jacy świadkowie powinni zostać przesłuchani. Ponadto zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające do jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, bez wyznaczania rozprawy.
Natomiast w zakresie przeprowadzenia rozprawy "z urzędu" należy wskazać, że zgodnie z art. 200a § 1 pkt 1 O.p. "Organ odwoławczy przeprowadzi w toku postępowania rozprawę z urzędu - jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania". Słusznie uznał organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa we wskazanym przepisie, a przesłuchanie strony nie wymaga przeprowadzania rozprawy, tym bardziej, że Skarżący był w sprawie przesłuchiwany. Jak bowiem z akt sprawy wynika, Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni prowadząc postępowanie kontrolne w przedmiotowej sprawie, w dniu 22 lipca 2024 r. przeprowadził dowód w postaci przesłuchania Skarżącego. Z akt sprawy także jednoznacznie wynika, że zapewniono Stronie i jej pełnomocnikowi czynny udziału w postępowaniu, co znajduje potwierdzenie m.in. w treści protokołu przesłuchania w dniu 26 lutego 2024 r. świadka pani M.K., w którym to przesłuchaniu uczestniczył ówczesny pełnomocnik Strony - adwokat P.B., protokole z czynności przeglądania w dniu 7 stycznia 2025 r. akt sprawy przez Pełnomocnika Skarżącego adwokata B.S., zastrzeżeniach do protokołu badania ksiąg (pismo z 27 marca 2025 r.), wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego przed organem pierwszej i drugiej instancji (pisma z 27 maja 2025 r. i 26 stycznia 2026 r.). Strona / jej Pełnomocnik byli informowani o miejscu i terminie przesłuchania świadków, w tym w dniu 28 marca 2024 r. (zawiadomienie z 8 marca 2024 r.). Zapewniona zatem została Stronie możliwość uczestniczenia w przesłuchaniu pana S.R., tymczasem jak wynika z treści protokołu przesłuchania Świadka w dniu 28 marca 2025 r. ani Strona, ani jej Pełnomocnik z możliwości tej nie skorzystali. Pełnomocnikowi umożliwiono również bezpośredni dostęp do akt sprawy, ich przeglądanie i kopiowanie (protokół z dnia 7 stycznia 2025 r.). Organy obu instancji, wyznaczając stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, informowały o możliwości przeglądania akt sprawy (postanowienie z dnia 8 maja 2025 r. i postanowienie z dnia 19 stycznia 2026 r.). Ani Skarżący, ani jego Pełnomocnik nie skorzystali wówczas z tej możliwości. Pełnomocnik Strony odpowiednio pismami z 27 maja 2025 r. i 26 stycznia 2026 r. wypowiedział się. Pisma te stanowią dowody w sprawie, a organy podatkowe odniosły się do ich treści (argumentów) w wydanych decyzjach, bądź wydanych w toku postępowania postanowieniach.
Ocena zasadności przeprowadzenia rozprawy, z urzędu czy na wniosek strony, musi być dokonywana z uwzględnieniem okoliczności faktycznych konkretnej sprawy (w szczególności w kontekście kompletności i wiarygodności zgromadzonych w sprawie dowodów), a nie obligatoryjnie w każdym przypadku. Bezspornym jest zatem, że jeżeli organ odwoławczy oceni, iż przedmiotem rozprawy mają być okoliczności niemające znaczenia dla sprawy albo okoliczności wystarczająco potwierdzone innym dowodem, może odstąpić od przeprowadzenia rozprawy. Fakt, że Skarżący nie zgadza się z oceną i argumentacją organu, nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa w tym zakresie, w tym naruszenia prawa Strony do czynnego udziału w sprawie.
Reasumując poczynione powyżej uwagi stwierdzić należy, że organy w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały prawidłowo uzasadnione i zawierają zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. W swoich decyzjach organy opisały stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, wskazały na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygnięcia, przytoczyły stanowiące ich podstawę przepisy prawa materialnego i procesowego, a nadto Dyrektor IAS odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Zapewniono przy tym czynny udział strony w postępowaniu, umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, udzielono niezbędnych informacji i wyjaśnień, co skutkowało prowadzeniem postępowania z poszanowaniem przepisów prawa w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Wobec powyższego, zdaniem Sądu, chybione są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, w tym zasad jego prowadzenia.
5.4. Wobec uznania za bezzasadne zarzutów Skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania, należało zaaprobować stan faktyczny ustalony przez orzekające w sprawie organy podatkowe (a przedstawiony w części historycznej niniejszego uzasadnienia – przyjęty przez Sąd za podstawę wyrokowania), a w tak ustalonym stanie faktycznym nie można skutecznie zarzucić, że organy te naruszyły przepisy prawa materialnego.
Prawidłowo uznały organy, że Skarżący uznając, że dostawy samochodów osobowych wykazane na fakturach wystawionych na rzecz pana S.R. stanowią wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) i stosując do nich stawkę podatku 0%, dopuścił się naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1-2, art. 42 ust. 1, 3, 4 i 11 u.p.t.u.
Zgodnie z powyższymi przepisami opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu dostawy towarów na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.
Zgodnie z art. 42 ust. 1, 3, 4 i 11 u.p.t.u. WDT podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:
1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
Dowodami, o których mowa w pkt 2, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, są dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi) oraz specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (art. 42 ust. 3 u.p.t.u.).
W przypadku wywozu towarów będących przedmiotem WDT bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego WDT oraz nabywcy tych towarów; 2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy; 3) określenie towarów i ich ilości; 4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego (art. 42 ust. 4 u.p.t.u.).
W przypadku gdy ww. dokumenty nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła WDT, w szczególności: 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (art. 42 ust. 11 u.p.t.u.).
W kontekście powyższych wymagań Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko organów, że wykazane przez Skarżącego jako WDT transakcje sprzedaży na rzecz kontrahenta - pana S.R. nie spełniały warunków z art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 42 ust. 1 u.p.t.u., ponieważ:
1) w styczniu 2022 r. pan S.R. nie posiadał właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy - numer ten został mu nadany dopiero w dniu 1 lutego 2022 r.;
2) wywóz towarów nie nastąpił w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą (panem S.R.), w celu przeniesienia na ten konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel - dostawy zostały dokonane na rzecz niezidentyfikowanego nabywcy/nabywców. Skoro zatem nie zostały spełnione warunki WDT, brak było podstaw do opodatkowania spornych dostaw wykazanych na fakturach wystawionych na rzecz pana S.R. ze stawką 0%, zatem Skarżący zawyżył wykazaną w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 2022 r. wartość WDT.
Sam fakt opuszczenia przez towar terytorium Polski i wprowadzenia go na terytorium Niemiec nie jest wystarczający, jeżeli nie zostały spełnione wymagane przepisami warunki formalne, a transakcja nie została dokonana pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturze ją dokumentującej. W świetle poczynionych przez organy ustaleń faktycznych nie można uznać, że nabywcą przedmiotowych samochodów był pan S.R., który nie prowadził żadnej działalności gospodarczej (ani w Polsce ani w Niemczech, działalność została założona w Niemczech na jego nazwisko przez Skarżącego, zgodził się być "słupem" w zamian za korzyść finansową, dokumentacja dot. rejestracji działalności pana S.R. została odnaleziona w biurze Skarżącego), nie wszedł w posiadanie ww. towarów, ani nie dysponował nimi jak właściciel (nabywca – pan M.C., na rzecz którego pan S.R. miał sprzedaż zakupione od Skarżącego samochody zaprzeczył zaistnieniu takich transakcji). Niemiecka administracja skarbowa potwierdziła fakt rejestracji działalności pana S.R. oraz brak jego rozliczeń z WNT na terytorium Niemiec. Brak sporządzenia pisemnej umowy między Skarżącym a panem S.R., brak weryfikacji tożsamości osoby odbierającej towar i podpisującej dokumenty CMR, sprzeczności i niespójności w dokumentacji przewozowej, znaczna wartość dokonanych transakcji w pierwszym miesiącu prowadzenia działalności gospodarczej, podważają realność transakcji dokonanych między Skarżącym a panem Sylwestrem Robakiem i świadczą o słuszności stanowiska organów, że pan S.R. był jedynie "słupem", na rzecz którego Skarżący świadomie wystawiał faktury.
Zatem Skarżący nie był uprawniony do ujęcia jako WDT transakcji dokonanych z panem S.R. i zastosowania do nich stawki 0% podatku od towarów i usług, z uwagi na brak spełnienia warunków formalnych, jak i brak poprawności pod względem materialnym (brak tożsamości wykazanego na fakturze nabywcy z faktycznym, choć niezidentyfikowanym, nabywcą towarów), pomimo faktycznego przemieszczenia samochodów osobowych z terytorium Polski na terytorium Niemiec.
W związku z tym, słusznie oceniły organy, że transakcje te w ogóle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co skutkuje brakiem uprawnienia Skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu samochodów osobowych rzekomo dostarczonych na rzecz pana S.R.. Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Fakt wykorzystania przez Skarżącego nabytych towarów do czynności nieopodatkowanych skutkuje zawyżeniem przez Skarżącego podatku naliczonego w rozliczeniu za styczeń 2022 r.
Powyższej oceny nie zmieniają przedstawione przez Skarżącego w skardze twierdzenia, bowiem nie są wystarczające dla podważenia prawidłowości ustaleń dotyczących całokształtu okoliczności zakwestionowanych transakcji, wywiedzionych na podstawie obszernego materiału dowodowego.
Wobec tego Sąd stwierdza, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydanych decyzji, przy czym w skardze nie podniesiono w tym zakresie żadnych zarzutów. Sąd wskazuje, że przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie nie uchybiało również przepisom O.p., a wszystkie podniesione w skardze zarzuty zostały przez Sąd rozpatrzone i uznane za nieznajdujące uzasadnionych podstaw.
5.5. Po dokonaniu kontroli, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.