Spółka przedstawiła, że należy mieć przede wszystkim na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2025 r. o sygnaturze I FSK 678/21, który w składzie siedmiu sędziów rozstrzygnął, czy wykonywanie na podstawie umowy czynności przez spółkę prawa handlowego utworzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego, której jedynym działaniem jest realizacja zadań własnych samorządu gminy, powiatu lub województwa i gdy otrzymanie przez spółkę środków powierzonych nie powoduje powstania przychodu po stronie Spółki, a koszty działalności operacyjnej ponoszone przez Spółkę w związku z realizacją umowy w okresie jej obowiązywania są pokrywane przez jednostkę samorządu terytorialnego w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Przekazanie przedmiotowego zagadnienia prawnego poszerzonemu składowi NSA wynikało z faktu, że sprawa ta od lat wyłania budzące poważne wątpliwości zagadnienie prawne, powodujące dodatkowo rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Spór interpretacyjny ma w tej materii charakter uniwersalny i wymaga uporządkowania omawianej materii w sferze argumentacyjnej poprzez klarowne usunięcie pojawiających się wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ze względu na istotne znaczenie tego zagadnienia dla praktyki stosowania prawa oraz potrzebę zachowania jednolitości orzecznictwa sądów administracyjnych, uzasadnione było przekazanie sprawy do rozpoznania przez poszerzony, siedmioosobowy skład Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA stwierdził, że działalność spółki komunalnej polegająca na wykonywaniu wyłącznie powierzonych jej zadań publicznych jednostki samorządu terytorialnego, finansowana w formie rekompensaty, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT i tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. NSA jednoznacznie wskazał, że w takim modelu działalności brak jest elementu odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu ustawy o VAT, a otrzymywana rekompensata nie stanowi wynagrodzenia, lecz instrument publicznego finansowania realizacji zadań publicznych. W uzasadnieniu ww. wyroku czytamy: "Pokrywanie kosztów działalności Spółki w formie rekompensat (...) nakazuje przyjąć, iż nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, w konsekwencji czego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, albowiem przedmiot jej działalności nie może być wykonywany na ogólnych warunkach rynkowych, zaś osiągane przez nią wynagrodzenie nie stanowi wynagrodzenia rynkowego, lecz rekompensatę kosztów świadczenia usługi publicznej w rozumieniu przepisów decyzji Komisji. (...) Działalność spółki kapitałowej, której jedynym udziałowcem jest jednostka samorządu terytorialnego, polegająca wyłącznie na wykonywaniu niektórych zadań publicznych tej jednostki, na podstawie umowy zawartej między spółką a jednostką, finansowana jedynie w formie rekompensaty (...) nie ma charakteru gospodarczego w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r, poz. 106, ze zm.) i nie podlega tym samym opodatkowaniu tym podatkiem". Należy również uwzględnić linię orzeczniczą Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE" lub "Trybunał"), w tym wyroki w sprawach C-174/14 Saudaęor oraz C-182/17 Nagyszenas. Z ww. orzecznictwa Trybunału wynika, że jeżeli spółka komunalna wykonuje określone zadania publiczne jednostki samorządu terytorialnego na podstawie zawartej z nią umową, to wykonywane czynności mogą stanowić odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu od podatku od wartości dodanej (dalej: "Dyrektywa VAT"), jeżeli mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT. Natomiast w sytuacji, gdy spółka taka działa w charakterze podmiotu prawa publicznego wykonującego zadania w ramach władztwa publicznego, jej działalność może korzystać z zasady nieopodatkowania VAT, o której mowa w art. 13 ust. 1 Dyrektywy VAT, pod warunkiem że takie nieopodatkowanie nie prowadzi do istotnych zakłóceń konkurencji.
Wnioskodawca wskazał, że w analizowanej strukturze przewidziana jest możliwość prowadzenia działalności dodatkowej, niezwiązanej z zadaniami powierzonymi. Działalność ta ma charakter uzupełniający, jest finansowana ze środków innych niż Rekompensata, zaś uzyskany z niej zysk obniża wysokość rekompensaty należnej od Gminy. Ewentualna działalność dodatkowa stanowi więc odrębny zakres działalności, do którego znajdują zastosowanie ogólne reguły opodatkowania VAT. Jednakże istnienie takiego potencjalnego komponentu nie wpływa na kwalifikację czynności realizowanych w ramach zadań powierzonych, które zachowują charakter działalności niegospodarczej, pozostającej poza zakresem opodatkowania VAT.
Zdaniem Spółki, wypłacana Rekompensata pieniężna stanowi więc rekompensatę z tytułu świadczeń wykonywanych w ogólnym interesie gospodarczym. Nie stanowi ona zatem wynagrodzenia rynkowego, a element rekompensaty kosztów świadczenia usługi publicznej. Pomiędzy płatnością, którą Spółka otrzymuje w ramach rekompensaty od Gminy, a wykonywanym przez nią świadczeniem na rzecz Gminy, zachodzi wprawdzie związek bezpośredni w tym sensie, że płatność następuje w zamian za to świadczenie, Spółka zaś otrzymując od Gminy rekompensatę otrzymuje zindywidualizowaną korzyść, a otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnościami, których dokonuje Spółka na rzecz Gminy. Jednak w świetle orzecznictwa TSUE samo istnienie bezpośredniego związku pomiędzy otrzymaną przez Spółkę rekompensatą, a świadczeniem wzajemnym, nie ma jeszcze decydującego znaczenia dla stwierdzenia, że dana działalność wykonywana jest za wynagrodzeniem determinującym jej gospodarczy charakter, podlegający opodatkowaniu VAT W wyrok TSUE z 12 maja 2016 r, sygn. C-520/14, Gemeente Borsele czytamy: "w celu ustalenia, czy dane świadczenie usług jest wykonywane za wynagrodzeniem tak, że działalność taką należy uznać za działalność gospodarczą, należy zbadać wszystkie okoliczności; w jakich świadczenie to jest realizowane".
W świetle powyższego, rekompensata otrzymywana przez Spółkę z tytułu wykonywania powierzonych jej zadań własnych Gminy stanowi świadczenie niemające charakteru wynagrodzenia za usługę, nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT. Czynności realizowane w ramach zadań powierzonych nie stanowią działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Jedynie ewentualna działalność dodatkowa, jeżeli zostanie przez Spółkę podjęta, będzie podlegać opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W zakresie objętym wnioskiem, Spółka nie działa jako odrębny uczestnik obrotu gospodarczego, lecz jako wewnętrzne ogniwo organizacyjne Gminy, służące realizacji jej zadań ustawowych. Wykonywanie tych czynności nie stanowi samodzielnej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż brak jest elementu zarobkowego oraz bezpośredniego beneficjenta świadczenia. Odbiorcami rezultatów Usług są bowiem de facto mieszkańcy Gminy oraz ogół społeczności lokalnej. Rekompensata Pieniężna wypłacana przez Gminę, ma więc na celu wyłącznie realizację zadań powierzonych Spółce. Spółka nie świadczy więc Usług bez otrzymanej od Gminy rekompensaty za powierzone zadania własne Gminy, ponieważ celem rekompensaty jest pokrycie kosztów związanych z tego rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku), których docelowym adresatem są mieszkańcy Gminy. Rekompensata otrzymywana przez Spółkę od Gminy stanowi zatem wyłącznie formę wyrównania poniesionych kosztów realizacji powierzonych zadań oraz zapewnienia rozsądnego zysku. W konsekwencji, rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za konkretne świadczenie na rzecz Gminy, lecz instrument finansowania realizacji zadań publicznych - a tym samym pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT. Podobne stanowisko prezentowane jest w praktyce podatkowej, przykładowo: w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 listopada 2020 r., I SA/GI 859/20; w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 lipca 2020 r., I SA/Bk 369/20; w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 lipca 2021 r., I SA/Sz 457/21.
Organ dokonując ceny stanowiska Spółki stwierdził, że przedstawione we wniosku stanowisko jest nieprawidłowe.
W uzasadnieniu interpretacji indywidualnej organ przedstawił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "ustawą": Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy). Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do "grona" usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy. Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
- w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).
Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług)
za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
Pojęcie "odpłatności" pojawiło się również w orzeczeniu z dnia 5 lutego 1981 r. w sprawie C-154/80 Staatssecretaris van Financien przeciwko Coóperatieve Aardappelenbewaarplaats GA ETS, które zapadło na tle przepisów Dyrektywy VAT z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał wskazał, że termin "zapłata" stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu - jak wskazał Trybunał - świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.
Wskazano także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.
W dorobku orzecznictwa TSUE przyjmuje się więc, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W konsekwencji powyższego stwierdzenia wymaga, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik VAT. Organ powołał treść art. 15 ust. 1 i 2 ustawy stanowiących implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Zgodnie z ww. regulacją Dyrektywy 2006/112/WE Rady "Podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status, wynikający z art. 15 ust. 6 ustawy, zgodnie z którym:
Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Unormowanie zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy stanowi odzwierciedlenie art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Jednakże w każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte. A zatem organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te będą natomiast podatnikami VAT w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.) Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez nie zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, reguluje ustawa z 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 679).
W myśl art. 1 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej, gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Z art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej wynika, że gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Zatem w przypadku, gdy są to jednostki prawnie niewyodrębnione, tzn. pozostające w strukturze gminy, dla celów podatkowych traktuje się je tak samo jak gminne jednostki pomocnicze. Wykonywane przez nie czynności winna rozliczać gmina. Jeśli jednak znajdą się one poza strukturą gminy, jako tzw. jednostki prawnie wyodrębnione (np. w formie spółki prawa cywilnego lub handlowego), będf miały odrębną od gminy zdolność prawnopodatkową. Zdaniem organu powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że zarówno gmina, jak i utworzona przez nią spółka prawa handlowego, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działają w charakterze podatników podatku VAT.
Organ wskazał na treść art. 29a ust. 1 ustawy, który stanowi, że podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2,3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanym dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Powyższy przepis odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi. Wskazano również na katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania określony w art. 29a ust. 6 i 7 ustawy, który wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania. Organ przedstawił, że podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży, otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku. Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Z powyższych przepisów wynika więc, że otrzymane dotacje i inne dopłaty podlegają opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Jeżeli dotacja, subwencja lub inna dopłata o podobnym charakterze przekazywana jest w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług - istnieje bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą a dostawą towarów lub świadczeniem usług i ich ceną - to stanowi ona podstawę opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie ma przy tym znaczenia, od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę - czy od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest, aby było to wynagrodzenie za daną konkretną usługę lub za daną konkretną dostawę. Zatem, aby dotacje i inne środki o podobnym charakterze stanowiły podstawę opodatkowania, muszą być wypłacane jako należność z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług i być bezpośrednio związane z ceną tego świadczenia.
Organ wskazał, że z opisu sprawy wynika, że w wyniku zawartej umowy wykonawczej Gmina powierzyła Państwu wykonywanie określonych zadań z katalogu zadań własnych Gminy w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty gminnej z zakresu utrzymywania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, dróg, ulic, mostów, placów, organizacji ruchu drogowego, ładu przestrzennego, gospodarowana nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej, kultury fizycznej i turystyki, zieleni gminnej, cmentarzy gminnych, gospodarowanie zasobem lokalowym i mieszkaniowym Gminy, realizowane poprzez:
udostępnianie i utrzymywanie gminnych obiektów sportowych (placów zabaw, siłowni zewnętrznych, boisk) oraz gminnych urządzeń sportowych, udostępnianie i utrzymywanie gminnych terenów rekreacyjnych, udostępnianie i utrzymywanie gminnych przystani kajakowych i pomostów, udostępnianie i utrzymywanie gminnych parków, utrzymywanie czystości i porządku na terenach gminnych, utrzymywanie gminnych dróg, ulic, mostów i placów, wykonywanie zadań z zakresu organizacji ruchu drogowego na terenie Gminy, utrzymywanie kanalizacji deszczowej i systemów odwodnieniowych Gminy w zakresie wpustów ulicznych, eksploatację i utrzymanie stacji zlewnej, wywóz ścieków komunalnych z obiektów należących do Gminy, utrzymywanie zieleni gminnej i zadrzewień oraz utrzymywanie traw wzdłuż ciągów pieszych nieprzynależnych do dróg, utrzymywanie gminnych obiektów zarządzanych przez Gminę i urządzeń użyteczności publicznej, przystanków autobusowych na terenie Gminy oraz obiektów gminnych i terenów wokół nich, prowadzenie P.dla mieszkańców Gminy, współpracę z Gminą w ramach gminnego programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi, wykonywanie zadań w zakresie ochrony środowiska, obejmujących raportowanie ilości odpadów oraz świadczenie pomocy w zakresie ochrony zwierząt i ochrony środowiska.
Z tytułu wykonywania ww. usług w danym roku kalendarzowym przysługuje stronie wynagrodzenie w formie rekompensaty. Środki te są ściśle powiązane ze świadczeniami realizowanymi jako zlecone zadania własne Gminy. Zgodnie z Umową, rekompensata nie może służyć finansowaniu działalności wykraczającej poza zakres świadczeń Spółki wskazany wyżej (a więc na realizację zleconych przez Gminę zadań własnych). Realizacja zadań Spółki bez rekompensaty nie ma ekonomicznego uzasadnienia i jako świadcząca o niegospodarności Spółki nie byłaby realizowana.
Zdaniem organu analiza przedstawionego opisu sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że pomiędzy płatnościami, które otrzymuje Spółka w formie rekompensaty od Gminy, a wykonywanymi przez nią świadczeniami na rzecz Gminy zachodzi związek bezpośredni. Uznać bowiem należy, iż Spółka otrzymuje płatności za wykonywane na rzecz Gminy świadczenia. W rozpatrywanej sprawie, na podstawie zawartej z Gminą umowy, Spółka wykonuje powierzone przez Gminę zadania o charakterze użyteczności publicznej. W analizowanym przypadku mamy zatem do czynienia z istnieniem dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu zlecającego wykonanie usługi, będącego jednocześnie odbiorcą usługi (Gmina), jak również podmiotu wykonującego zlecenie - świadczącego usługę (podmiot gospodarczy posiadający odrębność prawno-podatkową od Gminy) -w przedmiotowej sprawie - Spółka. W zakresie ww. czynności wykonywanych przez Spółkę uznać należy, że rekompensata jest/będzie przyznawana w celu sfinansowania wykonywanych przez Spółkę konkretnych usług zgodnie z umową powierzenia. Zatem Spółka otrzymuje/będzie otrzymywać zindywidualizowaną korzyść (rekompensatę), Która pozostaje/będzie pozostawała w bezpośrednim związku z czynnościami, które wykonują/będą wykonywała Spółka na rzecz Gminy i które stanowią przedmiot jej działalności gospodarczej.
Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług świadczenie pieniężne otrzymywane z tytułu realizacji ww. usług w formie rekompensaty pieniężnej, stanowi/będzie stanowić dla Spółki zapłatę za świadczone przez nią usługi. Jak Spółka wskazała, środki te są ściśle powiązane ze świadczeniami realizowanymi jako zlecone Spółce zadania własne Gminy, bez których nie realizowałaby ww. świadczeń. Co również istotne, wysokość rekompensaty w danym roku uwzględnia/będzie uwzględniała rozsądny zysk, który będzie wynikał z sposobu kalkulacji rekompensaty, a w konsekwencji wypłata rekompensaty powinna go Spółce zapewnić. W kontekście powyższego, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług otrzymywana z tytułu realizacji opisanych we wniosku usług rekompensata, stanowi/będzie stanowiła dla Spółki zapłatę za świadczone przez nią usługi. Mimo że Spółka wykonuje czynności z katalogu zadań własnych Gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w imieniu jednostki samorządu terytorialnego, to jednak Spółka nie wchodzi w skład administracji samorządowej, lecz prowadzi niezależną działalność gospodarczą. Zatem pomiędzy rekompensatą pieniężną należną Spółce od Gminy, a świadczeniem na jej rzecz, zachodzi związek bezpośredni, ponieważ płatności następują w zamian za te świadczenia.
Zdaniem organu Spółka wykonując ww. usługi na rzecz Gminy i realizując powierzone zadania własne Gminy, Spółka działa/będzie działać w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Jedynie bowiem w przypadku, gdy wykonywanie zadań powierzonych następuje w ramach władztwa publicznoprawnego, uznaje się, że wykonywane jest przez organ władzy publicznej lub urząd go obsługujący. W niniejszej sprawie wyłączenie to nie występuje, ponieważ nie można uznać, że powyższe usługi mogą być prowadzone przez Spółkę w ramach takiego władztwa. A zatem pomiędzy płatnością, którą Spółka otrzymuje/otrzyma od Gminy za świadczone przez nią na rzecz Gminy usługi zachodzi/będzie zachodził związek bezpośredni, ponieważ płatność następuje/będzie następować w zamian za to świadczenie. Z tych też względów, czynności w opisanym we wniosku zakresie stanowią/będą stanowić określone w art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Wobec powyższego, Rekompensata Pieniężna, którą Spółka otrzymuje/będzie otrzymywać od Gminy, z tytułu wykonywania powierzonych zadań własnych Gminy stanowią/będą stanowiły wynagrodzenie z tytułu świadczenia przez Spółkę usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a w konsekwencji stanowią/będą stanowiły podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.
G.sp. z o.o. zaskarżył w całości interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 lutego 2026 r. w zakresie uznania, że w przedstawionym stanie faktycznym otrzymywana rekompensata pieniężna stanowi wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług przez podatnika VAT, podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Skarżonej interpretacji zarzucono:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o VAT oraz art. 9 ust. 1, art. 13 ust. 1 Dyrektywy VAT, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do uznania, że Skarżąca wykonująca powierzone jej zadania własne Gminy W. (dalej: "Gmina"), może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług;
- art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę w zakresie uznania, że rekompensata, którą Skarżąca będzie otrzymywała od Gminy w związku z wykonywaniem powierzonych jej zadań własnych Gminy będzie stanowiła element podstawy opodatkowania, podczas gdy w ocenie Skarżącej rozliczenie kosztów realizacji zadań własnych nie jest powiązane z czynnością opodatkowaną VAT wykonywaną przez podatnika VAT i w konsekwencji nie powinno stanowić podstawy opodatkowania VAT.
2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie uzasadnienia Interpretacji w sposób niepełny i wybiórczy, z pominięciem istotnych argumentów podniesionych przez Spółkę, w szczególności odnoszących się do wykładni art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o VAT w świetle art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 Dyrektywy VAT oraz orzecznictwa TSUE i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego w sposób abstrahujący od jego kluczowych elementów, takich jak brak rynkowego charakteru działalności, mechanizm rekompensaty kosztów świadczenia usług publicznych oraz funkcjonalne podporządkowanie Spółki Gminie.
Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości przewidzianej w przepisach prawa.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że stanowisko Organu, zgodnie z którym Spółka działa jako podatnik VAT wyłącznie z tego powodu, że nie jest organem władzy publicznej, stanowi nadmierne uproszczenie wykładni art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Przepis ten nie może być interpretowany w oderwaniu od art. 9 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 Dyrektywy VAT, które wymagają uprzedniego ustalenia, czy dana aktywność ma w ogóle charakter działalności gospodarczej wykonywanej samodzielnie. Organ zdaniem Spółki błędnie przyjął, że skoro Spółka nie wykonuje zadań w ramach "władztwa publicznoprawnego", to automatycznie działa jako podatnik VAT. Tymczasem art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie stanowi samodzielnej i wyłącznej podstawy wyłączenia z opodatkowania, lecz jest konsekwencją wcześniejszej oceny, czy dana działalność mieści się w sferze publicznoprawnej i czy podmiot wykonuje ją w charakterze niezależnego uczestnika obrotu gospodarczego. Sam fakt zawarcia umowy cywilnoprawnej z jednostką samorządu terytorialnego nie przesądza jeszcze o prowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT ani o statusie podatnika VAT, bez uwzględnienia wyłączenia z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Spółka wskazała, że realizuje w przeważającej większości zadania własne Gminy w ramach systemu organizacyjnego i finansowego ukształtowanego przez Gminę, bez swobody kształtowania warunków świadczenia, bez działania na rynku konkurencyjnym i bez ponoszenia typowego ryzyka gospodarczego. Organ wadliwie utożsamił więc brak statusu organu władzy publicznej z automatycznym posiadaniem statusu podatnika VAT, pomijając konieczność dokonania materialnej oceny charakteru wykonywanej działalności.
Zdaniem Spółki, stopień zależności Spółki od Gminy (która ją utworzyła i jest jej jedynym udziałowcem) wyrażający się silnymi więzami o charakterze funkcjonalnym i majątkowym, nie pozostaje bez znaczenia i powinien mieć wpływ na postanowienie o braku możliwości uznania wykonywanych powierzonych Spółce zadań za podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W ocenie Skarżącej Organ nie dokonał prawidłowego rozróżnienia pomiędzy działalnością dodatkową, prowadzoną na rynku i podlegającą opodatkowaniu VAT, a działalnością polegającą na wykonywaniu powierzonych zadań własnych Gminy. Z uwagi na jej charakter, sposób finansowania i brak rynkowej odpłatności taka działalność nie powinna być kwalifikowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT z uwagi na fakt, że wykonywana jest przez podmiot, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.
Spółka wskazała, że Organ w Interpretacji błędnie przyjął, że Rekompensata Pieniężna otrzymywana przez Spółkę stanowi "zapłatę" w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym element podstawy opodatkowania. Stanowisko to jest konsekwencją uprzedniego, błędnego założenia, że czynności wykonywane przez Spółkę w ramach powierzenia stanowią odpłatne świadczenie usług podlegające VAT. W rezultacie Organ dokonał wadliwej wykładni art. 29a ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego zastosowanie do świadczenia, które nie spełnia przesłanek czynności opodatkowanej. Art. 29a ust. 1 ustawy o VAT znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy istnieje dostawa towarów lub świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT, a otrzymywana kwota stanowi "zapłatę" za tę konkretną czynność. Tymczasem Rekompensata w realiach niniejszej sprawy nie stanowi ceny ani dopłaty do ceny konkretnej usługi, lecz instrument finansowania realizacji zadań publicznych w ogólnym interesie wspólnoty samorządowej.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 121 O.p., Strona wskazała, że Organ nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, bowiem działania Organu, który przy ocenie sprawy ograniczył się do formalnego stwierdzenia istnienia umowy cywilnoprawnej oraz przepływu środków pieniężnych, bez przeprowadzenia pogłębionej, wieloaspektowej analizy charakteru prawnego i ekonomicznego modelu powierzenia Spółce zadań własnych Gminy, stanowią naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych.
Reasumując Skarżąca wskazała, że otrzymywana przez nią Rekompensata ma charakter publicznoprawnego mechanizmu finansowania realizacji zadań własnych Gminy (rozliczenia kosztów wykonania usług w interesie publicznym), a nie wynagrodzenia odpowiadającego cenie rynkowej świadczeń. Jej funkcją jest zapewnienie ciągłości i zdolności operacyjnej do wykonywania zadań publicznych a nie ekwiwalentna zapłata za "sprzedaż" usługi w rozumieniu VAT. Organ nie wykazał przy tym w sposób przekonujący istnienia bezpośredniego, ekwiwalentnego związku pomiędzy konkretnym świadczeniem a konkretną kwotą Rekompensaty, ograniczając się do ogólnych tez o "dwustronnym stosunku zobowiązaniowym" i "zindywidualizowanej korzyści", bez odniesienia do kluczowych elementów modelu: kosztowego charakteru kalkulacji, ograniczeń w wykorzystaniu Rekompensaty oraz braku ceny usługi.
Skarżąca stwierdziła, że zaskarżona Interpretacja opiera się na wadliwych założeniach co do statusu Skarżącej jako podatnika oraz charakteru Rekompensaty jako wynagrodzenia, co prowadzi do nieuzasadnionego rozszerzenia zakresu opodatkowania VAT na sferę realizacji zadań publicznych finansowanych w formule rekompensaty.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko jak w interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzuty sformułowane w skardze, okazały się zasadne.
Sporne w sprawie jest, czy Skarżąca spełnia warunki wymienione w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w kontekście właściwej wykładni tych przepisów w korelacji z przepisem art. 15 ust. 6 tej ustawy i art. 9 ust. 1 i 13 ust. 1 Dyrektywy VAT.
Jak również czy Skarżąca wykonująca powierzone jej zadania własne Gminy W.(dalej: "Gmina"), może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług oraz czy przekazanie środków dla Skarżącej w formie rekompensaty stanowi "zapłatę" w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym jest elementem podstawy opodatkowania.
Sąd stwierdza, że rację ma Skarżąca, iż w stanie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z wynagrodzeniem (zapłatą ceny) za wykonane powierzone jej zadania własne Gminy.
Art. 29a ust. 1 u.p.t.u. stanowi, że podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Regulacja zawarta w art. 29a ust. 1 u.p.t.u. jest odzwierciedleniem przepisu art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. z 2006r., L 347, s. 1 - dalej w skrócie: "Dyrektywa 2006/112/WE), zgodnie z którym - w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77 - podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. Wobec powyższego dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są, czy też nie są opodatkowane, kluczowe są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego dofinansowania w określonej formie.
Z powołanych przepisów u.p.t.u. wynika, że w sytuacji gdy podatnik, w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług, otrzymuje dofinansowanie (dotację, subwencję), stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny, uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia. Kryterium uznania dotacji/dopłaty za zwiększającą obrót stanowi więc stwierdzenie, że dotacja/dopłata dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. A contrario dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami, podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u., co oznacza, że nie zwiększają podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie TSUE. Z wyroku TSUE z dnia 22 listopada 2001 r., w sprawie o sygn. C-184/00 Office des produits wallons ASBL (ECLI:EU:C:2001:629), wynika bowiem, że sam tylko fakt, iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Jednocześnie wyjaśniono, że do uznania dotacji (subwencji itp.) za zwiększającą podstawę opodatkowania konieczne jest stwierdzenie, że dotacja ta jest dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy towarów lub świadczenia usług). Reasumując, TSUE opowiedział się za takim rozumieniem przepisów, iż opodatkowanie następowało tylko w stosunku do takich dotacji, czy innych form dofinansowania, które odpowiadają całości lub części wynagrodzenia z tytułu takiej czynności. Dotacja powinna być zatem związana z konkretną, oznaczoną dostawą albo usługą.
Mając na uwadze powyższe za zasadne uznać należy zarzuty skargi, wskazujące na błędną wykładnię art. 29a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i w konsekwencji również stwierdzić należy, że działalność Spółki nie ma charakteru działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.
Zdaniem Sądu rację należy przyznać Stronie, że rekompensata, którą otrzymuje lub będzie otrzymywać od Gminy, w związku z zawartymi umowami, nie będzie miała bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług. Z treści wniosku wynika jednoznacznie, że rekompensata stanowi przysporzenie zgodnie z Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011 r., po wtóre jest to świadczenie w celu pokrycia straty finansowej i dotyczy wyłącznie kosztów realizacji zadań powierzonych przez Gminę.
W ocenie Sądu w zaskarżonej interpretacji nie uwzględniono powyższych okoliczności, jak również tego, że Skarżąca nie działa w istocie w warunkach komercyjnych (inna działalność ma charakter marginalny i nakierowana jest na polepszenie wyniku finansowego Spółki, celem pokrycia części kosztów realizacji zadań zleconych przez Gminę), a wyłącznym (jedynym) udziałowcem w Spółce jest Gmina. Skoro sporna rekompensata ma za zadanie pokryć stratę finansową, w sytuacji, gdy koszty realizacji zadań powierzonych przez Gminę zadań publicznych są wyższe od przychodów osiąganych przez Spółkę z tego tytułu, to nie sposób przypisać jej do konkretnej czynności/usługi świadczonej przez Skarżącą na rzecz opisanych we wniosku odbiorców.
W ocenie Sądu powyższy wpływ na cenę usług w niniejszej sprawie jest w istocie wykluczony, w sytuacji gdy rekompensata liczona jest jako różnica między kosztami a przychodami i pokrywa ona wyłącznie część kosztów realizacji zadań powierzonych przez Gminę w zakresie, który nie znalazł pokrycia w uzyskanych przychodach (z zapewnieniem tzw. rozsądnego zysku). W tym stanie rzeczy uzasadniony jest wniosek, że rekompensata nie może mieć wpływu na cenę świadczonych przez Stronę usług, co konsekwentnie podnosi Skarżąca. Co więcej, udzielana Spółce rekompensata nie może przekroczyć maksymalnych kwot skalkulowanych na podstawie Decyzji KE .
Sąd zauważa, że Spółka zobowiązała się w zawartych z Gminą umowach do realizacji zadań powierzonych, czyli do świadczenia usług polegających na wykonywaniu zadań własnych gminy. Z treści wniosku wprost wynika, że Skarżąca otrzyma jedynie rekompensatę, nie zaś dopłatę do ceny wykonywanych usług.
Powyższe świadczy o zasadności stanowiska Skarżącej, że sporna rekompensata ma charakter ogólny, a jej celem jest wyrównanie straty z działalności Spółki w ramach zadań zleconych przez Gminę. Spółka konsekwentnie bowiem podkreśla, że rekompensata, którą otrzymuje od Gminy służy jedynie wyrównaniu kosztów i zrekompensowania straty z jej działalności i ma charakteru cenotwórczego zważywszy na brak ceny na wykonywane dla Gminy usługi. Przy ocenie przedstawionego przez Stronę stanu faktycznego nie można było przyjąć, jak to zrobił Dyrektor, że przekazanie środków pieniężnych w formie rekompensaty na rzecz Skarżącej miało wpływ na cenę wykonywanych usług. Tym samym należało uznać, że Dyrektor niewłaściwie zakwalifikował otrzymaną przez skarżą rekompensatę.
Zdaniem sądu Spółka prawidłowo wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2025 r., w sprawie sygn. I FSK 678/21 (w składzie siedmiu sędziów) który przesądził, że działalność spółki komunalnej polegająca wyłącznie na wykonywaniu powierzonych jej zadań publicznych, finansowana w formie rekompensaty kosztów świadczenia usług publicznych, nie ma charakteru działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. NSA zaakcentował, że w takim modelu brak jest elementu rynkowej odpłatności oraz typowego ryzyka gospodarczego, co wyłącza uznanie podmiotu za podatnika VAT w tym zakresie.
Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2026 r. w sprawie I FSK 309/21 wypowiedział się w przedmiocie charakteru rekompensaty otrzymywanej przez spółkę (ze 100% udziałem Gminy) od Gminy na pokrycie straty związanej z wykonywaniem zadań zleconych spółce (usług publicznych) przez gminę oraz m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyroku z dnia 13 maja 2026 r. w sprawie I SA/Sz 48/26 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyroku z dnia 19 maja 2026 r. w sprawie I SA/Łd 180/26. Sądy te stwierdziły, że wypłacana spółce rekompensata znajduje się poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
W świetle przedstawionych uwag, Sąd działając w granicach zarzutów skargi (art. 57a zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – uznał za zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną i argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku i dokona prawidłowej wykładni art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 pkt 1 i art. 8 ust. 1 i oraz art. 15 ustawy o VAT i ponownie dokona oceny stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji.
Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, iż skarga jest uzasadniona, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 ww. ustawy, na które składają się: wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłata skargowa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480,- zł wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).