Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 17 lutego 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie: art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 1 lit a) w zw. z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) - dalej: "O.p." oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art.19a ust. 1, art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 1, art. 41 ust. 1 i ust. 5, art. 99 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 109 ust. 3, 3b i 8a, art. 112, art. 112b ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2b, art. 113 ust. 1 i ust. 13 pkt 1 lit. b), art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy
z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm., tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm., tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.) - dalej "ustawa o VAT", po rozpatrzeniu odwołania Ł. Sp.
z o.o. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") – reprezentowanej przez kuratora - od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 30 czerwca 2025 r., którą organ ten określił Stronie w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe: za sierpień 2021 r., od października 2021 r. do kwietnia 2022 r., za sierpień, październik, grudzień 2022 r., kwiecień 2023 r.
i listopad 2024 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za wymienione wyżej powyżej okresy: