Odnosząc się do argumentacji skargi dotyczącej zastosowania zbyt uciążliwego środka, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej, stanowiącej podstawę skargi z art. 54 § 1 pkt. 2 u.p.e.a., organ odwoławczy wskazał, że wybór środka egzekucyjnego wymienionego w art. 1a pkt. 12 lit a u.p.e.a. w postaci egzekucji z wynagrodzenia za pracę realizuje zasadę celowości opisaną w art. 7 § 2 u.p.e.a., tj. podejmowania w postępowaniu egzekucyjnym takich postanowień i czynności, które zmierzają najprostszą drogą do wykonania przez stronę zobowiązaną spoczywającego na niej obowiązku. W toku postępowania egzekucyjnego strona nie wskazała żadnego innego składnika majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby przeprowadzić skuteczną egzekucję, a jednocześnie byłby mniej uciążliwy. Tymczasem zasada stosowania w sprawie najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych znajduje zastosowanie, ale wyłącznie w sytuacji możliwości wyboru spośród kilku takich środków.
Dyrektor IAS podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny podjął próbę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w B.S.A, która nie doprowadziła do choćby częściowego zaspokojenia należności. Wynagrodzenie zajęte przez organ egzekucyjny jest na obecnym etapie prowadzonego postępowania jedynym składnikiem majątkowym znanym organowi egzekucyjnemu, z którego można prowadzić skuteczną egzekucję.
Organ odwoławczy podkreślił, że wysokość kwoty wolnej od potrąceń powiązana jest z minimalnym wynagrodzeniem. W związku z tym, że od 1 stycznia 2025 r. wysokość minimalnego wynagrodzenia wzrosła, wzrosła także wysokość kwoty wolnej od potrąceń, wobec czego przedstawiana przez stronę argumentacja jest niewystarczająca dla uznania zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego za zasadny,
Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia tytułów wykonawczych oraz na przedawnienie roszczeń organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że odpisy tytułów wykonawczych doręczono stronie 17 maja 2011 r. (doręczono pełnoletniemu domownikowi - ojcu) co potwierdza data i podpis złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Na dzień 17 maja 2011 roku tj. na dzień doręczenia odpisów tytułów wykonawczych zasadą wynikającą z art. 42 § 1 K.p.a. było doręczenie pisma osobie fizycznej w jej mieszkaniu lub miejscu pracy, nie może zatem strona wskazywać, że koniecznym warunkiem uznania za domownika jest posiadanie meldunku w mieszkaniu adresata lub nawet prowadzenie z adresatem wspólnego gospodarstwa domowego.
Zdaniem Dyrektora IAS brak było również podstaw do wstrzymania czynności egzekucyjnych.
Końcowo organ odwoławczy zauważył, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne z art. 54 § 1 u.p.e.a. nie podlega kontroli argument dotyczący przedawnienia należności objętych wskazanymi tytułami wykonawczymi ww. ustawy.
Nie znajduje również uzasadnienia podniesiony zarzut, dotyczący naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. przepisów art. 7, art. 77 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Analiza akt sprawy, zdaniem organu odwoławczego, dowidzi, że żaden z powołanych przepisów prawa nie został naruszony. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że organ egzekucyjny w niniejszej sprawie miał obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz zastosowania wszelkich niezbędnych środków egzekucyjnych w celu zaspokojenia należności dochodzonych ww. tytułami wykonawczymi zarzuty strony nie znajdują uzasadnienia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, Skarżący, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
1) art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie oraz bezzasadne oddalenie skargi wniesionej przez Stronę, podczas gdy czynności egzekucyjne w niniejszej sprawie prowadzone są przez organ egzekucyjny z naruszeniem ustawy;
2) art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie oraz bezzasadne oddalenie skargi wniesionej przez skarżącego, podczas gdy środki zastosowane w postępowaniu egzekucyjnym są zbyt uciążliwe, a organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne w niewłaściwym na to czasie;
3) art. 24 ust. 4 w zw. z art. 24 ust. 5b ustawy o Systemie Ubezpieczeń Społecznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz brak uznania podnoszonego przez Skarżącego zarzutu przedawnienia oraz błędne przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia w niniejszej sprawie został rzekomo zawieszony od dnia 19 kwietnia 2011 r., podczas gdy nie można uznać, że była to pierwsza czynność egzekucyjna skutkująca zawieszeniem biegu terminu przedawnienia w rozumieniu tego przepisu (podczas gdy w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na brak podjęcia przez organ pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności, w tym w szczególności nie doręczono Skarżącemu tytułów wykonawczych),
4) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i:
a) przyjęcie błędnego założenia o rzekomym skutecznym doręczeniu Skarżącemu przez organ tytułów wykonawczych (pomimo, że do tego nigdy nie doszło), a w szczególności braku ustalenia aktualnego na kwiecień i maj 2011 r. adresu zamieszkania Skarżącego (wcześniejsze oświadczenie pracodawcy z lutego 2011 r. nie może być taką podstawą, zwłaszcza, że dotyczy wyłącznie adresu zameldowania, a w ogóle nie dotyczy adresu zamieszkania Skarżącego), a także przyjęcie błędnego założenia o możliwości doręczenia tych tytułów rzekomo dorosłemu domownikowi z którym Strona nie przebywała i nie zamieszkiwała, jak również o możliwości dokonywania takowych doręczeń na adres zameldowania (a nie zamieszkania, którym w przypadku Skarżącego od marca 2011 r. było [...], tj. nieruchomość zakupiona przez Stronę we wrześniu 2010 roku);
b) nieuwzględnienia faktu zamknięcia działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego oraz rachunku bankowego, a także;
c) braku ustalenia przyczyn i skutków bierności organu w podejmowanych działaniach egzekucyjnych wobec Skarżącego (a właściwie ich braku) od 2002 r., w szczególności pomiędzy 2011 r. a końcem 2025 r. (pomimo ciągłości zatrudnienia Skarżącego oraz posiadania aktywnych rachunków bankowych), podczas gdy owa bierność skutkuje naliczaniem bezpodstawnych odsetek.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów.
Dodatkowo Skarżący wskazał, że wniósł równolegle zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji, jednakże organ egzekucyjny odmówił ich rozpoznania z uwagi na rzekomy upływ terminu na wniesienie powyższego środka zaskarżenia. Sprawa jest aktualnie na etapie skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (znak sprawy: 100000/71/113/2026-RED) na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie. Skarżący wniósł o wstrzymanie rozpoznania niniejszej skargi do czasu zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, z uwagi na fakt, że organ egzekucyjny nieprawidłowo przyjął, że tytuły wykonawcze zostały doręczone Skarżącemu w dniu 17 maja 2011 r., podczas gdy w rzeczywistości nigdy nie doręczono mu takich dokumentów. W ocenie Skarżącego, rozstrzygniecie w tamtej sprawie może mieć wpływ na niniejsze postępowanie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Postanowieniem z dnia 18 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił zawieszenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych orzeczeń z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz.143, dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
W ramach skargi na czynności egzekucyjne uregulowanej w art. 54 § 1 u.p.e.a. można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych.
Zdaniem Sądu, ZUS zastosował środek egzekucyjny, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a w/w ustawy, tj. egzekucja z wynagrodzenia za pracę.
W ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w u.p.e.a.
Organ egzekucyjny przesłał do pracodawcy zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia Skarżącego, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi.
Zawiadomienia nr ZAP100025000922, ZAP100025000924 i ZAP100025000923 z 31 października 2025 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę Skarżącego zostały doręczone pracodawcy i skarżącemu w dniu 13 listopada 2025 r.
Z akt sprawy – wbrew zarzutom Skarżącego - bezsprzecznie wynika ponadto, że odpisy wskazanych tytułów wykonawczych doręczono Skarżącemu 17 maja 2011 r. (pełnoletniemu domownikowi - ojcu) co znajduje potwierdzenie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy (k. 157) Przy czym korespondencję zasadnie organ egzekucyjny skierował na adres zaewidencjonowany na koncie Skarżącego w ZUS. Zarzuty skargi koncentrujące się wokół nieprawidłowości doręczenia są zatem bezzasadne. Jeśli Skarżący w toku postepowania zmienił miejsce zamieszkania, to jego obowiązkiem było poinformowanie o tym fakcie organu.
Organ egzekucyjny, dopełnił zatem wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 § 1 - § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Nie doszło również do uchybień formalnych, bowiem wskazane zawiadomienia zawierają wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 pkt 1-8 u.p.e.a., co trafnie podkreślił Dyrektor IAS w zaskarżonym postanowieniu.
Odnosząc się do argumentacji skargi dotyczącej zastosowania zbyt uciążliwego środka, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej, stanowiącej podstawę skargi z art. 54 § 1 pkt. 2 u.p.e.a.. Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, co jednak możliwe jest w przypadku możliwości wyboru w tym zakresie.
W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku Skarżącego organ egzekucyjny podjął próbę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, jednakże czynność ta nie przyniosła zamierzonego rezultatu. Skoro wynagrodzenie było jedynym znanym organowi składnikiem majątkowym, z którego można prowadzić skuteczną egzekucję, organ egzekucyjny uprawniony był do zastosowania tego środka, tym bardziej, że w toku postępowania egzekucyjnego Strona nie wskazała żadnego innego składnika majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby przeprowadzić skuteczną egzekucję, a jednocześnie byłby mniej uciążliwy.
Organ egzekucyjny, przy wyborze środka egzekucyjnego winien kierować się nie tylko jak najmniejszą dolegliwością zastosowanego środka dla zobowiązanego, lecz także efektywnością egzekucji. Wybór środka egzekucyjnego wymienionego w art. 1a pkt. 12 lit. a u.p.e.a. w postaci egzekucji z wynagrodzenia za pracę realizuje zasadę celowości opisaną w art. 7 § 2 u.p.e.a., tj. podejmowania w postępowaniu egzekucyjnym takich postanowień i czynności, które zmierzają najprostszą drogą do wykonania przez stronę zobowiązaną spoczywającego na niej obowiązku.
Zasada stosowania w sprawie najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych znajduje zastosowanie, ale wyłącznie w sytuacji możliwości wyboru spośród kilku takich środków. W rozważanej sprawie zrezygnowanie ze środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę oznaczałoby faktyczne odstąpienie od prowadzenia egzekucji.
Zaznaczenia wymaga, że organ uwzględnił kwotę wolną od potrąceń i pozostawił do dyspozycji strony cześć wynagrodzenia, która pozwala na zaspokojenie niezbędnych potrzeb.
Odnosząc się do zarzutu przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi Sąd, uznając zarzut za bezzasadny, stwierdza, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne uregulowanej w art. 54 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny ocenia prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej od strony wykonawczej, a więc jej zgodność z tymi przepisami ustawy, które regulują sposób i formę zastosowania danego środka egzekucyjnego. Z tego względu w ramach rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną nie podlega kontroli argument dotyczący przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi. Zatem podnoszenie w niniejszym postępowaniu kwestii przedawnienia należności objętych w/w tytułami wykonawczymi nie mogło być przedmiotem analizy w postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 ww. ustawy.
Nie jest również zasadny podniesiony w skardze argument, dotyczący naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. przepisów art. 7, art. 77 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., bowiem materiał dowodowy został zgromadzony i oceniony w sposób rzetelny i wyczerpujący i nie doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania, bowiem organ egzekucyjny miał obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz zastosowania wszelkich niezbędnych środków egzekucyjnych w celu zaspokojenia należności dochodzonych wskazanymi tytułami wykonawczymi.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.