5.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej "p.p.s.a."). Badając rozpoznawaną sprawę, Sąd stwierdził naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
5.2. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest kontrola pod względem zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 122, art. 127, art. 215 § 2, art. 222 i art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bowiem pismo Skarżącego nadane w dniu 6 marca 2025 r. winno było zostać uznane przez organ za odwołanie i jako takie uznane za wniesione w terminie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 222 O.p. odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Rację ma pełnomocnik Skarżącego, że pismo z dnia 6 marca 2025 r. zawierało wszystkie wyżej wskazane, niezbędne elementy odwołania od decyzji podatkowej i zostało wniesione z zachowaniem terminu do wniesienia odwołania, gdyż decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 28 lutego 2025 r. Podkreślenia wymaga fakt, iż Skarżący nie jest podmiotem profesjonalnym posiadającym dostateczną wiedzę prawniczą. Co więcej, w orzecznictwie dominuje pogląd, iż "brak profesjonalnego sformułowania żądania (przez stronę działającą bez profesjonalnego pełnomocnika) nie może stanowić przeszkody do rozpoznania odwołania. Niezręczny sposób formułowania zarzutów odwołania, nie może być traktowany jako brak formalny skutkujący pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia, skoro z jego treści wynika, że strona kwestionuje ocenę materiału zgromadzonego przez organ i nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem.'' (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1358/17, Lex nr 2475195). Podobny pogląd został wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3505/17 (Lex nr 2737990): "W orzecznictwie sądowym jest prezentowany jednolity pogląd, że wymagania formalne stawiane środkom zaskarżenia w postępowaniu podatkowym muszą być oceniane w sposób nie kolidujący z zasadami dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz sądowej kontroli decyzji administracyjnych. Jeśli zatem z odwołania lub ze skargi można wyczytać zarzuty stawiane decyzji oraz żądanie wnoszącego odwołanie (skargę), środkowi zaskarżenia nie można przypisać braków formalnych i uznać go za niedopuszczalny. Powyższy pogląd wynika po pierwsze z tego, że zasada dwuinstancyjności postępowania, zawsze stanowiąca gwarancję wolności i praw obywatelskich, jest zasadą rangi zasady konstytucyjnej (art. 78 Konstytucji). Po drugie zaś, brak przymusu adwokackiego w postępowaniu podatkowym i w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz powszechnie znany stopień świadomości prawnej obywateli wykluczają nadmierny formalizm przy badaniu, czy środek zaskarżenia spełnia warunki postawione przez odpowiednie przepisy prawa." Jak słusznie zauważono we wniesionej skardze, aby uznać pismo strony za odwołanie nie musi ono zostać w taki sposób zatytułowane. Ważne jest natomiast, aby wskazano z nim zaskarżoną decyzję, zawarto zarzuty, określono istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywało dowody uzasadniające to żądanie, czego wymaga przepis art. 222 O.p.; przy czym ewentualne braki mogą zostać uzupełnione w trybie określonym w art. 169 § 1 w zw. z art. 235 i art. 228 § 1 O.p. (tak też WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 11 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Rz 316/24, Lex nr 3739728). Istotne jest to, że poza wyrażoną w piśmie treścią zostało ono podpisane i wniesione w terminie, jaki jest przewidziany do wniesienia odwołania oraz do organu, za pośrednictwem którego należało czynności tej dokonać.
Słusznie podkreśliła strona skarżąca, że nawet gdyby organ nie podzielił powyższego poglądu, to powinien on zbadać czy pismo Skarżącego (z którego wprost wynika, że Skarżący nie zgadza się z wydaną decyzją, a także o co wnioskuje), zostało wniesione z zachowaniem 14-dniowego ustawowego terminu do wniesienia odwołania, a następnie, jeżeli organ przyjąłby, że odwołanie to zawiera jakiekolwiek braki formalne to powinien on wezwać Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Należało zatem odnośnie do przedmiotowego pisma podjąć czynności w celu wyjaśnienia, czy Skarżący chciał już wtedy skorzystać ze środka odwoławczego. Pominięcie takich ustaleń i ograniczenie się do formalnego oczekiwania na pismo spełniające jednocześnie wszystkie wymogi określone przepisami stanowi przejaw zbytniego formalizmu i naruszenia zasad określonych w art. 121 i art. 122 O.p. Taka sytuacja wymaga od organu poczynienia dodatkowych ustaleń, celem poznania intencji strony postępowania, jeżeli nie zostały one wyraźnie zaakcentowane w treści pisma. W przypadku istnienia jakichkolwiek wątpliwości co do treści pisma, w szczególności co do zawartych w nim żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do strony, aby sprecyzowała swoje żądania, prymat ma bowiem intencja strony, a nie tytuł pisma. O tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu, decyduje ostatecznie strona, a nie organ, do którego pismo to skierowała. Kierując się zasadami ogólnymi postępowania podatkowego i mając na względzie brak reprezentacji stront przez profesjonalnego pełnomocnika należało odnośnie do przedmiotowego pisma podjąć czynności wyjaśniające, czy wolą strony w związku ze złożeniem tego pisma nie było wniesienie odwołania, co umożliwiałoby jej realizację prawa do dwuinstancyjnego postępowania podatkowego.
Podkreślenia wymaga, że niewątpliwie odwołanie jest mniej sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a przy jego sporządzaniu ustawodawca nie nałożył przymusu adwokacko-radcowskiego. Art. 222 O.p. wskazuje, co powinno się znaleźć w odwołaniu. Niewątpliwie wymagane jest coś więcej, niż złożenie oświadczenia, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu. Jednakże jeżeli któregoś z elementów wymienionych w art. 222 O.p. zabraknie w treści pisma - organ pierwszej instancji (bo za jego pośrednictwem wnosi się odwołanie) ma obowiązek wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, czym będzie skutkowało nieuzupełnienie tego braku. Sądy wielokrotnie podkreślały, że rygoryzm w ocenianiu odwołania nie może być nadmierny, bowiem należy mieć na uwadze prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2113/12, LEX nr 1512634). Co więcej - nadmierny rygoryzm przy rozpatrywaniu odwołań może skutkować pozbawieniem drogi do sądu. W wyroku z dnia 21 marca 2001 r., SA/Sz 2313/99, NSA wskazał, że: "Wniesienie przez stronę podania w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji organu pierwszej instancji nawiązującego do rozstrzygnięcia nie zwalnia organu pierwszej instancji od obowiązku wyjaśnienia, czego właściwie dotyczy żądanie strony". Tym samym nie można od razu odrzucać odwołania, tylko - w razie wątpliwości - wzywać do wyjaśnienia, sprecyzowania żądania, zakresu (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 74/06, LEX nr 286683). Skoro ustawodawca przewiduje możliwość uzupełnienia, doprecyzowania i uzupełnienia odwołania to organ winien z niej skorzystać zanim stwierdzi uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Żądania zawarte w piśmie, których treść budzi wątpliwości, w szczególności z uwagi na niezręcznie lub niezrozumiałe zredagowanie, winny być wyjaśnione lub doprecyzowane przez stronę wnoszącą pismo. Organ nie jest bowiem uprawniony do "racjonalizowania" treści żądania, gdyż to mogłoby prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej pismo. Obowiązkiem organu w tym zakresie pozostaje wyjaśnienie rzeczywistej woli strony wnoszącej pismo przez zwrócenie się o zajęcie wyraźnego stanowiska co do treści żądania oraz udzielenie stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa w tym zakresie, z uwagi na treść art. 121 § 2 O.p.
Zasadnie zwrócono w skardze uwagę, że nawet gdyby przyjąć, iż pismo Skarżącego nie zostało wniesione do należytego organu tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku za pośrednictwem Burmistrza Władysławowa, to organ winien zgodnie z art. 170 § 1 O.p. przekazać niezwłocznie odwołanie do organu właściwego. Podkreślenia wymaga fakt, iż organ nie uczynił żadnej z powyższych czynności, a więc rażąco naruszył przepisy postępowania, prawo Skarżącego do należytego załatwienia jego sprawy i przeprowadzania postępowania odwoławczego w sposób zgodny z prawem, a także zasadę dwuinstancyjności postępowania.
Organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie niewłaściwie uznał, że pismo Skarżącego nadane 6 marca 2025 r. nie stanowiło odwołania w rozumieniu art. 222 O.p., gdyż nie zawierało zarzutów przeciw decyzji, nie określało istoty i zakresu żądania w postaci uchylenia bądź zmiany decyzji, ani nie wskazywało dowodów uzasadniających takie żądanie. W treści przedmiotowego pisma Skarżący wyraźnie wskazał zarzuty przeciw decyzji wyjaśniając, iż byli dzierżawcy nie spełniają kryteriów pozwalających na uznanie ich za posiadaczy samoistnych, a tym samym za osoby zobowiązane do uiszczania podatku od nieruchomości, z uwagi na co obciążanie ich obowiązkiem podatkowym przez organ jest stanem niezgodnym z prawem. Następnie Skarżący wskazał, iż prosi o przywrócenie zgodnego z prawem stanu w zakresie naliczania podatku od nieruchomości, tj. ujęcie współwłaścicieli jako stron zobowiązanych do ponoszenia opłat podatkowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami, co określa istotę i zakres żądania Skarżącego. Nadto, Skarżący w treści tegoż pisma wskazał okoliczności i dowody uzasadniające jego stanowisko. Z powyższego niewątpliwie wynika więc fakt, iż wniesione przez Skarżącego pismo zawierało wszelkie niezbędne dla odwołania elementy, zaś kwestionowanie powyższej okoliczności przez organ odwoławczy skutkuje uznaniem zasadności zarzutu naruszenia przepisu art. 222 O.p.
Skarżący konsekwentnie stał na stanowisku, iż jego pismo z dnia 6 marca 2025 r. stanowiło odwołanie od decyzji podatkowej organu. Co więcej, z uwagi na błędne zakwalifikowanie ww. pisma przez organ i niepodjęcie przez niego adekwatnych działań Skarżący skierował do organu kolejne pisma, w treści których wyraźnie wskazał, iż jego pismo z dnia 1 marca 2025 r. stanowiło odwołanie, a także uzupełnił przedstawione wcześniej stanowisko. Organ odwoławczy jednak bezpodstawnie uznał, iż pismo Skarżącego z dnia 6 marca 2025 r. należało zakwalifikować jako wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji w trybie art. 215 § 2 O.p., nie powziąwszy uprzednio żadnych kroków w kierunku ustalenia rzeczywistej intencji pisma wniesionego przez Skarżącego. Przewidziane w treści art. 215 O.p. prostowanie oczywistych omyłek pisarskich i wyjaśnienie wątpliwości, jak wskazuje się powszechnie w doktrynie i orzecznictwie "nie polega na interpretacji gramatycznej, logicznej czy celowościowej lecz jedynie na objaśnieniu, jak organ wydający decyzji rozumiał jej sens. Dokonując wyjaśnienia treści decyzji, organ podatkowy nie może wyjść jednak poza treść dokonanego rozstrzygnięcia, gdyż przez wyjaśnienie treści decyzji organ nie może doprowadzić do nowego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, ani też go uzupełniać" (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 2563/21, Lex nr 3907341). Z treści pisma Skarżącego z dnia 6 marca 2025 r. jasno wynika, iż oczekiwał on zmiany treści decyzji organu, a więc nie sposób uznać, aby jego pismo stanowiło wniosek o wyjaśnienie wątpliwości, jak bezzasadnie stwierdził organ odwoławczy.
Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności, a w szczególności fakt, iż pismo Skarżącego wpłynęło do organu w terminie 14 dni od doręczenia mu decyzji podatkowej oraz, iż zawierało w swojej treści wszelkie niezbędne elementy odwołania, za pozbawione podstaw faktycznych i prawnych należy uznać stanowisko organu odwoławczego, iż Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Co więcej, jak słusznie podniesiono w skardze, przepisy nie przewidują terminu w jakim strona może wnieść uzupełnienie odwołania bądź kierować do organów pisma procesowe w sprawie, organ odwoławczy powinien więc potraktować późniejsze pisma kierowane w sprawie, w treści których wyraźnie wskazano, iż stanowią uzupełnienie odwołania, jako uściślenie stanowiska Skarżącego w sprawie, a nie jako nowe pisma.
W świetle powyższych ustaleń Sąd uznał, że organ odwoławczy nieprawidłowo stwierdził uchybienie przez Skarżącego terminowi do wniesienia odwołania, co stanowi naruszenie art. 228 § 1 O.p. Z akt sprawy wynika bowiem, iż Skarżący odebrał decyzję organu w dniu 28 lutego 2025 r., a więc termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 14 marca 2025 r., zaś Skarżący skierował do organu w dniu 6 marca 2025 r., a więc we wskazanym wyżej terminie, pismo stanowiące odwołanie od ww. decyzji, którego treść następnie uzupełnił w kolejnych pismach kierowanych w sprawie. Organ odwoławczy powinien zauważyć, iż pismo Skarżącego nadane dnia 6 marca 2025 r. zawierało w swojej treści wszelkie elementy pozwalające na uznanie go za odwołanie, a więc za takie pismo powinien je też uznać organ (zaś w razie uznania, iż dotknięte jest ono jakimkolwiek brakiem formalnym, powinien wezwać Skarżącego do jego uzupełnienia). Organ odwoławczy nie wywiązał się z powyższych obowiązków i w sposób arbitralny zadecydował o treści pisma Skarżącego, która to ocena jest błędna. Kolegium wadliwie potraktowało pismo Skarżącego z 6 marca 2025 r. jako wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji w trybie art. 215 § 2 O.p., podczas gdy okoliczności faktycznych sprawy i treści przedmiotowego pisma, jak i kolejnych pism wnoszonych przez Skarżącego i jego pełnomocnika, jednoznacznie wynikało, że było to odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, wniesione na podstawie art. 220 § 1 O.p. Czyniąc odmienne ustalenia faktyczne organ odwoławczy dopuścił się zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną, a następnie przeprowadzi postępowanie w zakresie odpowiadającym treści żądania strony.
W konsekwencji wobec stwierdzonych powyżej naruszeń przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zaskarżone postanowienie podlegało wyeliminowaniu z obrotu prawnego.
5.3. Z przedstawionych wyżej powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Obejmują one wpis od skargi, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika.