Wyrok WSA z dnia 05 sierpnia 2025, sygn. I SA/Gd 335/25

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie jest zgodne z przepisami, dlatego skarga podlega oddaleniu.

Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest ocena prawidłowości stanowiska Dyrektora IAS, że Strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.

Na wstępie należy wyjaśnić, że organ w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia zażalenia – jest zachowanie ustawowego terminu. Uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia, co oznacza, że sprawa nie będzie podlegała ponownej merytorycznej ocenie przez organ odwoławczy. Badając, czy odwołanie zostało wniesione w terminie organ zobowiązany jest określić następujące daty: datę doręczenia decyzji, datę upływu terminu do złożenia odwołania oraz datę jego wniesienia.

Zdaniem Skarżącego nie pozostawiono w jego skrzynce pocztowej ani też na drzwiach zarówno pierwszego jak i drugiego awiza.

Zdaniem sądu takie stanowisko Skarżącego nie znajduje oparcia w aktach administracyjnych, tym samym postanowienie Dyrektora IAS stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest prawidłowe, bowiem jak wynika z karty 260 akt administracyjnych po podwójnym prawidłowym awizowaniu przesyłki (co znalazło potwierdzenie w opisanych przez doręczyciela: kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji), zwrócono ją do nadawcy po upływie 14 dni od daty pierwszego awizo.

Zgodnie z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (pkt 1); pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (pkt 2).

Stosownie do art. 150 § 2 ww. ustawy zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

W myśl art. 150 § 3 ww. ustawy w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

Zgodnie z art. 150 § 4 ww. ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Dla przyjęcia, że doszło do doręczenia przesyłki, pomimo braku jej faktycznego przekazania adresatowi, konieczne jest spełnienie określonych czynności, które mogą zostać zweryfikowane w oparciu o adnotacje dokonane przez doręczyciela na kopercie lub zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W szczególności chodzi o wskazanie dat kolejnych zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w określonym urzędzie, miejsca pozostawienia zawiadomień oraz przyczynę braku doręczeń przesyłki adresatowi. Aby uznać, że przesyłka została skutecznie doręczona w drodze tzw. fikcji doręczenia należy dysponować kopertą z dołączonym zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na której znajdą się stosowne pieczęcie i podpisy doręczyciela przy pierwszym i drugim awizowaniu oraz data zwrotu pisma (z podpisem pracownika podejmującego próbę doręczenia przesyłki i datą zwrotu). Dodatkowo konieczna jest adnotacja doręczyciela ze wskazaniem, gdzie zostało umieszczone awizo i gdzie złożona została przesyłka. Kolejne czynności z tym związane winny znaleźć odzwierciedlenie na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W aktach sprawy musi się zatem znajdować się dowód, z którego jednoznacznie i jasno wynika, jak działał doręczający (tak WSA w Łodzi w wyroku o sygn. akt II SA/Łd 871/24 z 11 kwietnia 2025 r., publ. LEX nr 3859714).

Ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru i koperty wynika, że wszystkie opisane wyżej czynności zostały prawidłowo dokonane i udokumentowane - z zachowaniem wymogów określonych w art. 150 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor w oparciu o znajdujący się w aktach sprawcy dowód doręczenia przesyłki prawidłowo ustalił datę doręczenia decyzji. Analiza dowodu doręczenia przesyłki i koperty wskazuje, że przesyłka została wysłana na adres Strony i wobec nieobecności adresata pod wskazanym adresem była dwukrotnie awizowania 29 października i 6 listopada 2024. Od daty I awiza biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 150 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, z którego upływem nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego.

Nie zasługują na uznanie zarzuty Skarżącego, że zawiadomienia o próbie doręczenia korespondencji zawierającej ww. decyzję z 22.10.2024r. nie zostały pozostawione w jego skrzynce pocztowej ani w drzwiach jego mieszkania, bowiem wszystkie czynności podejmowane przez doręczyciela znajdują potwierdzenie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i kopercie (karta 260). Na przesyłce znajdą się bowiem pieczęcie i podpisy doręczyciela przy pierwszym i drugim awizowaniu oraz data zwrotu pisma z podpisem pracownika podejmującego próbę doręczenia przesyłki i datą zwrotu. Na potwierdzeniu widnieje też adnotacja doręczyciela z informacją, gdzie zostało umieszczone awizo i gdzie złożona została przesyłka.

W tej sytuacji zasadnie w zaskarżonym postanowieniu przyjęto, że decyzję uznano za doręczoną w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 12 listopada 2024 r., gdyż nie wystąpiły jakiekolwiek nieprawidłowości przy doręczaniu korespondencji.

Podkreślenia wymaga, że zwrotne poświadczenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który z mocy art. 194 Ordynacji podatkowej korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zatem organ słusznie posłużył się nim do określenia daty odbioru postanowienia.

Przy czym w niniejszej sprawie nie było podstaw do prowadzenia postępowania reklamacyjnego, gdyż wszystkie czynności zostały przez doręczającego prawidłowo udokumentowane.

W konsekwencji należało przyjąć, że czternastodniowy termin do złożenia odwołania liczony od 12 listopada 2024 r., upływał z dniem 26 listopada 2024 r. Tymczasem odwołanie nadano dopiero 23 stycznia 2025 r. tj. z przekroczeniem ustawowego terminu.

Z uwagi na powyższe – przekroczenie terminu – Dyrektor prawidłowo stwierdził, że odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu i zastosował art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Sąd nie stwierdził także z urzędu innych uchybień.

Mając powyższe na uwadze za bezpodstawne uznać należy również zarzuty naruszenia art. 123, art. 122, art. 150, art. 188, art. 187 oraz art. 191 O.p. - to, że treść skarżonego postanowienia nie odpowiada oczekiwaniom Skarżącego w żaden sposób nie narusza ani zasady legalizmu, ani zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych czy też zasady prawdy obiektywnej. Strona ma prawo do subiektywnego przekonania o zasadności swoich zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Natomiast sam fakt, że wnioski organu orzekającego wynikające z zebranego materiału dowodowego są odmienne od oczekiwań Strony, nie stanowi o naruszeniu w/w przepisów postępowania. Zatem wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie naruszył wymienionych w skardze przepisów postępowania, opierając zaskarżone postanowienie o dowody zawarte w aktach, które były wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.