4) naruszenie art. 162 § 2 i 3 O.p. przez przyjęcie, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony nieskutecznie, podczas gdy został on złożony niezwłocznie po ustaniu przyczyny uchybienia terminowi, a wraz z nim dokonano czynności, dla której termin ten był ustanowiony (złożono prawidłowe pełnomocnictwo na formularzu
PPS-1).
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepisy art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a.") stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części w myśl art. 151 p.p.s.a.
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO z dnia 15 września 2025 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Gdańska nr WBMiP-IV.3120.205895.2024.MB z dnia 16 kwietnia 2024 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2023 r.
W związku z powyższym, Sąd w oparciu o podany wyżej przepis prawa rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, co z kolei odpowiada treści art. 120 p.p.s.a.
Nie jest sporne, że reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik nie przedłożył wraz z odwołaniem z dnia 15 października 2024 r. od decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. pełnomocnictwa szczególnego. Do odwołania dołączył ogólne pełnomocnictwo.
SKO pismem z dnia 5 listopada 2024 r. wezwało pełnomocnika strony do uzupełnienia braku formalnego odwołania, tj. przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa – pełnomocnictwa odpowiadającego wymogom Ordynacji podatkowej – druk PPS1. Organ odwoławczy wyznaczył termin do przedstawienia prawidłowego pełnomocnictwa – 7 dni od dnia otrzymania tego pisma i pouczył o skutkach nieuzupełnienia tego braku formalnego.
Pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia 26 listopada 2024 r. złożył wraz z wskazanym pełnomocnictwem wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organ niewłaściwie ocenił przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 162 § 1 O.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Należy zauważyć, że istotnej okoliczności nie stanowi fakt złożenia podania obarczonego brakiem formalnym, lecz zdarzenia wskazywane przez pełnomocnika strony dotyczące okresu, w którym biegł termin do usunięcia braku formalnego. Wywód organu, że profesjonalny pełnomocnik powinien wiedzieć o wymogach formalnych pełnomocnictwa w sprawach podatkowych, nie wpływa na gwarantowaną przepisami prawa możliwość usunięcia również przez pełnomocnika profesjonalnego braków formalnych odwołania. Twierdzenie o wymogu szczególnej staranności profesjonalnego pełnomocnika na etapie uzyskiwania dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony nie stanowi oceny przesłanek przywrócenia terminu. Pełnomocnik, który nie uzyskał od mocodawcy właściwego pełnomocnictwa, został wezwany do usunięcia braków formalnych. Brak formalny może polegać nie tylko na prostym złożeniu prawidłowego dokumentu będącego w posiadaniu pełnomocnika, ale również na złożeniu prawidłowego formalnie dokumentu pełnomocnictwa uzyskanego od mocodawcy w terminie do usunięcia braków formalnych. Sytuacja procesowa strony, również reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, podlega ochronie wynikającej z instytucji wezwania do usunięcia braków formalnych również w sytuacji, gdy wcześniejsze pełnomocnictwo nie miało formy pełnomocnictwa szczególnego. Natomiast przyczyna niezłożenia prawidłowego pełnomocnictwa nie jest okolicznością istotną w świetle art. 169 § 1 O.p.
Ocenie w sprawie nie podlega staranność pełnomocnika na etapie uzyskania pełnomocnictwa, lecz ocena przyczyn uchybienia terminu do usunięcia braku formalnego do wniesienia odwołania. W rozpoznawanej sprawie zostało przedłożone pełnomocnictwo udzielone przez stronę skarżącą. Po wezwaniu do usunięcia braków formalnych biegnie termin na dokonanie czynności w celu przedłożenia dokumentu. Przyjęcie argumentacji organu skutkowałoby akceptacją poglądu, że w terminie do usunięcia braków formalnych może być przedłożony jedynie prawidłowy dokument pełnomocnictwa istniejący w dacie złożenia odwołania. W ocenie Sądu brak jest podstaw do wywodzenia braku możliwości przywrócenia terminu z faktu nieuzyskania na wcześniejszym etapie postępowania przez profesjonalnego pełnomocnika szczególnego dokumentu pełnomocnictwa. Pogląd taki istotnie ograniczałby prawo stronny do sądu, gdyż w jego konsekwencji złożenie przez pełnomocnika w terminie do usunięcia braków formalnych pełnomocnictwa szczególnego uzyskanego od strony w czasie od doręczenia wezwania do usunięcia braku formalnego byłoby nieskuteczne prawnie.
Możliwość uzyskania przez profesjonalnego pełnomocnika w procedurze uzupełnienia braków formalnych prawidłowego nowego pełnomocnictwa powoduje, że w razie złożenia wniosku o przywrócenie terminu możliwe jest wykazywanie braku winy w uzyskaniu nowego pełnomocnictwa w terminie.
Przyczyny uchybienia terminu do usunięcia braku formalnego odwołania zostały jednoznacznie wskazane przez pełnomocnika. Organ nie dokonał oceny, czy brak kontaktu pełnomocnika z mocodawcą korzystającym z urlopu poza granicami kraju, w miejscu o ograniczonej infrastrukturze telekomunikacyjnej, stanowi okoliczność potwierdzającą brak winy w złożeniu prawidłowego dokumentu pełnomocnictwa. W rezultacie powyższego organ naruszył przepisy postępowania; art. 120, 121 §1, art. 122 § 1 oraz art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni dokumenty dołączone do wniosku o przywrócenie terminu, potwierdzające planowany i zrealizowany przez stronę w określonym czasie urlop poza granicami kraju, w strefie o ograniczonym dostępie do infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci Internet, jako okoliczność istotnie uniemożliwiającą pełnomocnikowi kontakt z mocodawcą.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie
100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 118) oraz równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł.