Pismem z 27 stycznia 2025 r. Poczta Polska S.A. poinformowała, że doręczenie blankietów zawiadomień przez listonosza zostało ustalone na podstawie danych współrzędnych GPS odczytanych z systemu informatycznego Poczty Polskiej S.A., tj. mobilnego urządzenia z aplikacją Mobilny Listonosz. Z danych w systemie wynika, że listonosz w trakcie obsługi rejonu był przy adresie: [...]
w G. w dniach: 28 grudnia 2022 r. i 5 stycznia 2023 r. Dodatkowo pobrano od listonosza szczegółowe wyjaśnienia dotyczące podjęcia w dniu 28 grudnia 2022 r. próby doręczenia przesyłki.
Z oświadczeń listonosza z 8 stycznia 2025 r. i 10 marca 2025 r. wynika, że w dniu 28 grudnia 2022 r. po godz. 15.00 podjął próbę doręczenia przesyłki nadanej do pana W.S., ul. [...]
w G. w miejscu zamieszkania adresata. Ponieważ nie zastał nikogo, awizował przesyłkę. Zawiadomienie pozostawił w skrzynce oddawczej adresata. Awizo zawierało następujące dane: numer przesyłki, datę, termin odbioru, nazwę i adres placówki awizacyjnej (pieczątka). Przesyłkę złożył w placówce awizacyjnej - Agencji Pocztowej G. ul. [...] po godz. 17.00. Zawiadomienie powtórne sporządza Agencja Pocztowa przy ul. [...]. Listonosz oświadczył, że
o ile otrzymał zawiadomienie, z całą pewnością również doręczył je do skrzynki oddawczej adresata. Zdaniem listonosza pod adresem skarżącego zamieszkują trzy osoby, które mają dostęp do skrzynki oddawczej. Strona otrzymywała sporą ilość korespondencji, którą doręczał bądź awizował. Nigdy nie zgłaszano uwag lub skarg dotyczących jego pracy.
Ponadto Poczta Polska S.A. w piśmie z 27 stycznia 2025 r. wskazała, że
w okresie od 1 października 2022 r. do 28 lutego 2023 r. nie zarejestrowano żadnych zgłoszeń od klientów z obszaru działania placówki pocztowej przy
ul. [...] w G. w zakresie nieprawidłowości związanych
z doręczaniem przesyłek przez listonosza.
Odnośnie funkcjonowania placówek pocztowych, położonych w G. przy ul. [...] i [...] Poczta Polska S.A. stwierdziła, że:
- Agencja Pocztowa przy ul. [...] w G. została zawieszona z dniem 1 października 2022 r.,
- Agencja Pocztowa przy ul. [...] w G. funkcjonuje od 8 grudnia 2011 r.
Sporna przesyłka pocztowa została awizowana w palcówce pocztowej przy ul. [...] w G.. Ponadto od daty zawieszenia funkcjonowania placówki pocztowej przy ul. [...]
w G. (tj. 1 października 2022 r.) do dnia pierwszego awiza (tj. 28 grudnia 2022 r.) minęło blisko trzy miesiące, zatem nie występowały trudności w doręczaniu korespondencji z uwagi na wygaszanie pracy palcówki pocztowej. Od trzech miesięcy agencja pocztowa przy ul. [...] w G. nie obsługiwała już terenu obejmującego ul. [...] w G..
Decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego
w Gdyni z 21 grudnia 2022 r. została doręczona w trycie zastępczym (zgodnie z art. 150 O.p.) ze skutkiem na dzień 11 stycznia 2023 r, zatem termin do złożenia środka zaskarżenia mijał
5 stycznia 2023 r. Odwołanie zostało nadane w placówce Poczty Polskiej w dniu 13 marca 2023 r. i wpłynęło do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni w dniu 16 marca 2023 r., tj. 46 dni po terminie.
Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc
o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych.
Przedmiotowemu postanowieniu zarzucono:
1) błąd w ustaleniach faktycznych i niezasadne ustalenie, że skarżący celowo nie podejmował korespondencji, podczas gdy takie ustalenie jest nielogiczne z uwagi na brak korzyści po stronie skarżącego;
2) nieprawidłową ocenę wyjaśnień złożonych przez listonosz, która potwierdziła, że skarżący jest sumienny i skrupulatnie podejmuje korespondencję, a organ pominął stwierdzenie listonosz, że pozostawiłaby zawiadomienie o przesyłce, gdyby zostałoby wygenerowane, co daje podstawy do ustalenia że występowały okoliczności, w których tego rodzaju zawiadomienie nie było generowane, co mogło nastąpić w odniesieniu do przesyłki, co do której skarżący złożył reklamację Poczcie Polskiej;
3) naruszenie art. 162 § 1 i 2 O.p. poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni z 21 grudnia 2022 r.;
4) naruszenie art. 150 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie
i uznanie, że w odniesieniu do doręczenia skarżącemu spornej przesyłki zasadnym było zastosowanie tzw. fikcji doręczenia;
5) art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz niepełną i nierzetelną analizę zgromadzonego materiału dowodowego.
W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że był aktywny
w postępowaniu przed organem I instancji, zapoznał się z aktami, wypowiedział na piśmie oraz odbierał korespondencję w jego toku, zaś ewentualny zwrot pojedynczych listów świadczyć może jedynie o fakcie, że już wcześniej występowały problemy z jej doręczeniem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych orzeczeń z prawem.
Rozpoznawana sprawa była przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W sprawie zostały wydane wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 października 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 614/23 oraz z dnia 24 września 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 469/24. Sąd ponownie rozpoznający sprawę jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnych wyrokach.
Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku z 24 września 2024 r., że "celem ponownie prowadzonego postępowania dowodowego nie może być formalistyczne
i bezrefleksyjne wypełnienie zaleceń Sądu, lecz realne i przekonujące wyjaśnienie okoliczności sprawy". Pogląd ten zachowuje aktualność jako kryterium oceny przeprowadzonego przez organ zgodnie ze wskazaniami Sądu postępowania dowodowego.
Sąd w wyroku z 24 września 2024 r. jednoznacznie nakazał uzupełnienie materiału dowodowego przez ustalenie danych listonosza, odebranie od niego wyjaśnień albo przesłuchanie tej osoby na okoliczność podjętych prób doręczenia decyzji, jeżeli wyjaśnienia nie będą przekonujące i jednoznaczne.
Należy podkreślić, że tak zebrany materiał dowodowy zalecono ocenić
w kontekście ewentualnych innych reklamacji dotyczących prawidłowości działania listonosza w celu potwierdzenia wiarygodności zapewnieniu, że w konkretnym przypadku dopełnił wszystkich konkretnych procedur doręczenia.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy- oświadczenie listonosza z 8 stycznia 2025 r. i pismo poczty polskiej S.A. z 27 stycznia 2025 r. zawierające potwierdzenie, że listonosz był w G. w obrębie właściwości placówki pocztowej w G. przy ul. [...] w datach awizowania (28 grudnia 2022 r. i 5 stycznia 2023 r.) - dane z systemu GPS, a w okresie od 1 października 2022 r. do 28 lutego 2023 r. nie zarejestrowano zgłoszeń reklamacyjnych dotyczących wadliwego działania listonosza nie został oceniony prawidłowo.
Należy zauważyć, że ocena prawidłowości doręczenia została dokonana z pominięciem udzielonej panu W.S. przez Pocztę Polską S.A. Biuro Wsparcia Klientów informacji z 6 kwietnia 2023 r. (k. 87 akt administracyjnych, tom III) odnoszącej się do nieprawidłowości dotyczącej innej przesyłki doręczanej w dacie 4 listopada 2022 r.
W złożonym oświadczeniu składanym po trzech latach od zdarzeń listonosz opisuje podjęte działania, informując o braku intencji zaniechania pozostawienia awiza w dostępnej i sprawnej technicznie skrzynce oddawczej. W oświadczeniu listonosza brakuje wyjaśnienia przyczyn wadliwego uzupełninia formularza, nie ma odniesienia do innych doręczeń dokonywanych w tych samych datach, co stanowi istotną okoliczność z uwagi na nieznajdującą potwierdzenia w zasadach doświadczenia życiowego szczegółowość oświadczenia dotyczącą wybranej, spornej w sprawie przesyłki.
Doręczyciel nie wyjaśnił przyczyn nieprawidłowego uzupełnienia dokumentu awiza, co w ocenie Sądu podważa wiarygodność złożonych przez niego wyjaśnień. Niewątpliwie już sam fakt braków formalnych awiza stanowi o niestarannym działaniu doręczyciela. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany przez organ zgodnie ze wskazaniem Sądu nie został prawidłowo oceniony, albowiem wskazane dokumenty nie potwierdzają w sposób wiarygodny prawidłowości awizowania przesyłki przez pozostawienie w skrzynce oddawczej adresatowi. Należy zwrócić uwagę, że listonosz nie potwierdził w sposób stanowczy, co zasadnie wskazuje skarżący, że prawidłowe było powtórne awizowanie. Stwierdzenie, że zaświadczenie powtórne sporządza Agencja Pocztowa ul. przy ul. [...] i z całą pewnością zostało doręczone do skrzynki oddawczej adresata, o ile listonosz je otrzymał, zostało pominięte przez organ zobowiązany do oceny umożliwiającej prawidłowość ustalenia skutku doręczenia zastępczego.
W ocenie Sądu orzekającego w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do ustalenia przez organ, że przesyłka była prawidłowo awizowana i zaistniały przesłanki ustalenia skutku doręczenia zastępczego. Nie jest okolicznością sporną, ze blankiet nie został prawidłowo wypełniony również w części dotyczącej placówki pocztowej, w której pozostawiono przesyłkę niedoręczoną adresatowi. Wyjaśnienie zawarte w piśmie Poczty Polskiej S.A. dotyczące okresu funkcjonowania w G. Agencji Pocztowej przy ul. [...] i przy ul. [...] (k. 201 akt administracyjnych, tom III) nie konwaliduje braku informacji o miejscu złożenia przesyłki. W sprawie nie został zebrany materiał dowodowy potwierdzający pozostawienie awiza w skrzynce oddawczej adresata, nie zostało potwierdzone prawidłowe poinformowanie strony
o miejscu złożenia przesyłki niedoręczonej, nie potwierdzono powtórnego awizowania przesyłki, zatem zarzuty strony skarżącej dotyczące wadliwego zebrania i oceny materiału dowodowego są w ocenie Sądu uzasadnione.
Podjęte przez organ czynności zgodnie z wskazaniami Sądu zawartymi
w wyroku z 24 września 2024 r. nie doprowadziły do udowodnienia zaistnienia przesłanek zastępczego doręczenia skarżącemu decyzji z 21 grudnia 2022 r.
w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki kapitałowej.
Zasadą postępowania podatkowego jest dwuinstancyjność. Dokonane przez organ ustalenie skutku doręczenia zastępczego mimo braku wiarygodnych dowodów sanujących wadliwość formalną blankietu awiza istotnie narusza gwarancje procesowe skarżącego. Organ naruszył art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zasadny jest zarzut naruszenia art. 150 § 1 pkt 1
i § 2-4 O.p. polegający na błędnym ustaleniu, że decyzja podatkowa organu pierwszej instancji została skarżącemu prawidłowo doręczona.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2024 r. poz. 935 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a. jest to dopuszczalne, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym
i zabezpieczającym, na które służy zażalenie – co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.