20) prawa Skarżącego do skutecznego środka zaskarżenia przez doręczenie decyzji w sposób wadliwy, powodujący niepewność co do początku biegu terminu do wniesienia skargi do WSA;
21) art. 139 § 3 O.p. przez niewydanie decyzji w postępowaniu odwoławczym w ustawowym terminie;
22) art. 140 § 1 O.p. przez brak prawidłowego i skutecznego zawiadomienia Skarżącego o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie, przyczynach zwłoki oraz nowym terminie załatwienia sprawy - o ile takie zawiadomienie nie zostało skutecznie doręczone na adres do doręczeń elektronicznych Skarżącego;
23) art. 125 § 1 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą szybkości i prostoty postępowania.
4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga nie jest zasadna.
5.2. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, iż rozstrzygnięcie sprawy (ustalenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2025 rok) wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego (oceny okoliczności wpisania w dniu 15 kwietnia 2025 r. Skarżącej prowadzącej działalność gospodarczą do rejestru podmiotów leczniczych prowadzonego przez Wojewodę Pomorskiego), co uzasadniało uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jednakże istotę sporu stanowi zgodność z prawem stanowiska organu odwoławczego, że uzyskanie wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą jest konieczne dla możliwości zastosowania preferencyjnej stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l.
5.3. Rozpoczynając rozważania w sprawie wyjaśnienia w pierwszej kolejności wymaga, że w świetle przepisu art. 233 § 2 O.p., będącego podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzję, o jakiej mowa w art. 233 § 2 O.p., organ odwoławczy może zatem wydać tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, tj. wówczas, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest odpowiednie do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie nie jest wystarczające przeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Przepis ten określa jedynie w sposób ścisły przesłanki wydania decyzji kasatoryjnej, a to z uwagi na nieprawidłowości w zakresie przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego. Decyzja wydana na podstawie art. 233 § 2 O.p. nie rozstrzyga danej sprawy merytorycznie, nie odnosi się do istoty sprawy i nie przesądza o jej wyniku. Ma jedynie charakter formalny i ogranicza się do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 14 marca 2017 r. sygn. akt I FSK 1333/15, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oznacza to, że w przypadku decyzji, o której mowa w art. 233 § 2 O.p., organ odwoławczy musi stwierdzić, że po stronie organu pierwszej instancji i wydanej przez niego decyzji występują tak znaczące, istotne naruszenia przepisów postępowania dowodowego, nieuzasadnione jego zaniechanie w znacznej części lub całości, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, iż naprawienie tych błędów, braków, uchybień w postępowaniu odwoławczym przy wykorzystaniu instytucji uzupełniającego postępowania dowodowego, które może prowadzić organ odwoławczy, nie jest możliwe bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p.).
Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Dopuszczalne jest wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie przeprowadzone w pierwszej instancji wymaga znacznego poszerzenia materiału dowodowego w sprawie. W takich wypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji, gdyż na przeszkodzie temu stoi przepis art. 127 i art. 229 O.p. (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 282/22). Podejmowane jedynie w drugiej instancji czynności dowodowe nie mogą prowadzić do ukształtowania w postępowaniu odwoławczym podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, znacznie szerszej lub odmiennej od uznanej za udowodnioną w pierwszej instancji, gdyż to w konsekwencji pozbawiłoby stronę prawa do zaskarżenia orzeczenia, a przez to nastąpiłoby unicestwienie konstytucyjnej gwarancji strony do dwuinstancyjnego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt III FSK 1623/21). Z art. 191 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 122 O.p., statuującego zasadę prawdy materialnej, wynika, że definitywna ocena materiału dowodowego może nastąpić dopiero po wystarczającym do wyjaśnienia sprawy zgromadzeniu tego materiału i jego wyczerpującym rozpatrzeniu, pozwalającym na jednoznaczne ustalenie zaistniałego w sprawie stanu faktycznego.
Jeżeli konieczne do zgromadzenia dodatkowe materiały dowodowe w takim zakresie wykraczają poza te zebrane dotychczas w sprawie i stanowiące podstawę ustalonego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego, że prowadzą do ustalenia nowego, odmiennego stanu faktycznego, to koniecznym jest zwrócenie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego jej rozpatrzenia, tak aby tożsama sprawa pod względem stanu faktycznego oraz prawnego była przedmiotem rozważań organów dwóch instancji, a nie tylko jednej.
Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.
5.4. W ocenie Sądu zasadnie organ odwoławczy ocenił, że zgromadzone przez organ pierwszej instancji materiały oraz ustalenia poczynione na ich podstawie nie są wystarczające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego może doprowadzić do ustalenia stanu faktycznego (tu: spełnienia przez podatników warunków do objęcia ich preferencją podatkową) odmiennego od stanowiącego podstawę decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Zasadnie zatem organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, bowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazał okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (dokonanie w dniu 15 kwietnia 2025 r. wpisania Skarżącej prowadzącej działalność gospodarczą do rejestru podmiotów leczniczych prowadzonego przez Wojewodę Pomorskiego). Skoro bowiem okoliczność ta zaistniała po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji, to nie mogła kształtować stanu sprawy objętego tą decyzją, a tym samym jej wystąpienie skutkowało zmianą stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji oraz obligowało organ odwoławczy do uchylenia tejże decyzji i jej zwrotu temu organowi celem uwzględnienia ww. okoliczności w ustalonym w sprawie stanie faktycznym. Prawidłowa była zatem konstatacja organu, że wystąpiły przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 233 § 2 O.p. Podkreślenia przy tym wymaga, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji będzie zobowiązany uwzględnić zmianę stanu faktycznego sprawy, ustalając stan faktyczny sprawy ponownie w jego całokształcie na podstawie dotychczas zgromadzonego, jak i nowo pozyskanego materiału dowodowego. Z zaskarżonej decyzji wynika, że zasadnie przyjęto, że w istocie to materiał dowodowy uzupełniony w toku ponownego postępowania powinien determinować rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości za wskazany rok podatkowy.
W świetle powyższego uznać należy, że zasadne było uchylenie decyzji Wójta Gminy i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Określone w zaskarżonej decyzji braki dowodowe dotyczą bowiem kluczowej w sprawie kwestii wskazania prawidłowej stawki podatku od nieruchomości. Tymczasem podejmowane w drugiej instancji czynności dowodowe (ujawnienie wpisu do rejestru z dnia 15 kwietnia 2025 r.) nie mogą prowadzić do ukształtowania w postępowaniu odwoławczym podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, znacznie szerszej lub odmiennej od uznanej za udowodnioną w pierwszej instancji, gdyż to w konsekwencji pozbawiłoby stronę prawa do zaskarżenia orzeczenia, a przez to nastąpiłoby unicestwienie konstytucyjnej gwarancji strony do dwuinstancyjnego postępowania.
5.5. Skarżący we wniesionej skardze nie kwestionują wskazanych powyżej okoliczności ani zasadności podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej, lecz sprzeciwiają się stanowisku organu w zakresie relewantności wpisu danego podmiotu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą dla objęcia go wskazaną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. preferencją podatkową. Zdaniem bowiem organu odwoławczego uzyskanie wpisu do ww. rejestru jest warunkiem skorzystania ze wskazanej w tym przepisie stawki podatku, zaś zdaniem strony skarżącej kluczowe jest zbadanie rzeczywistego charakteru działalności wykonywanej w przedmiotowym budynku.
Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej.
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń – 6,95 zł od 1m2 powierzchni użytkowej (treść przepisu według brzmienia obowiązującego w 2025 r.).
Regulacja ta była już przedmiotem analizy w orzecznictwie, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy. W wyroku z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1219/16, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla zastosowania obniżonej stawki podatku od nieruchomości, przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l., konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze - budynek lub jego część muszą być związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, po drugie - musi je zajmować podmiot udzielający tych świadczeń. Świadczenia zdrowotne mogą być realizowane przez różne kategorie podmiotów leczniczych, z których część nie musi posiadać statusu przedsiębiorcy (art. 4 ust. 1 u.d.l.). Wszystkie one muszą jednak być wpisane do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą prowadzonego przez wojewodę właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania podmiotu leczniczego (art. 100 ust. 1, art. 103 i art. 106 ust. 1 pkt 1 u.d.l.). Wpis do rejestru podmiotów leczniczych stanowi warunek prowadzenia działalności i ma na celu zagwarantowanie pacjentom bezpieczeństwa i pewności, że podmiot leczniczy, z którego usług korzystają, spełnia podstawowe standardy uznane przez ustawodawcę za niezbędne dla tego rodzaju działalności. Zatem uzyskanie wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą powoduje przyznanie danemu podmiotowi statusu podmiotu leczniczego (art. 4, art. 100 ust. 1 i art. 106 ust. 1 pkt 1 u.d.l.) udzielającego świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. Podobny pogląd wyrażony został w kolejnych wyrokach NSA: z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2168/16; z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2514/16; z dnia 13 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 1170/18, z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt III FSK 1710/21 i III FSK 421/21, z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt III FSK 38/24, czy z dnia 23 lipca 2025 r. sygn. akt III FSK 313/25. Podziela go również Sąd orzekający w tej sprawie.
Podstawą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji było uznanie, że skoro Skarżący ani Skarżąca nie jest podmiotem leczniczym wpisanym do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą, to nie mogą być uznani za podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej. Nie przedstawili również żadnej umowy najmu lokalu lub jego części z innymi podmiotami udzielającymi świadczeń zdrowotnych. To zaś stanowiło przyczynę zastosowania w odniesieniu do spornego budynku stawki podatku właściwej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. preferencyjnej stawki podatku dla podmiotu wpisanego do odpowiedniego rejestru.
Zajmując powyższe stanowisko organ pierwszej instancji nie uwzględnił (bowiem nie miał takiej możliwości) zaistniałej już w okresie po wydaniu decyzji okoliczności faktycznej dokonania w dniu 15 kwietnia 2025 r. wpisu Skarżącej prowadzącej działalność gospodarczą do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą prowadzonego przez Wojewodę Pomorskiego. Okoliczność ta, jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów oraz ich wykładni, ma kluczowe znaczenie przy określaniu właściwej stawki podatku od nieruchomości za 2025 rok. Stąd prawidłowo wskazał organ odwoławczy, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji jest konieczne celem wyjaśnienia tego, czy Skarżącym przysługuje uprawnienie do objęcia przedmiotowego budynku preferencyjną stawką podatku od nieruchomości określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l.
W ocenie Sądu organ nie przekroczył uprawnień wynikających z treści przepisu art. 233 § 2 O.p. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ odwoławczy wskazał, jaką okoliczność ma uwzględnić organ pierwszej instancji dokonując kompleksowej oceny stanu faktycznego sprawy. Samodzielne uwzględnienie wskazanej okoliczności przez organ odwoławczy doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, a tym samym uzasadniało skorzystanie przez SKO z uprawnienia do zastosowania przepisu art. 233 § 2 O.p. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, skoro jej rozstrzygnięcie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie. W wyniku tej decyzji organ pierwszej instancji powinien dokonać na nowo – w zakresie wskazanym w decyzji organu odwoławczego i zgodnie z zawartymi w niej zaleceniami - ustalenia stanu faktycznego oraz zastosować do niego przepisy prawa materialnego. Wydana w konsekwencji tego decyzja, w tym prawidłowe określenie stawki podatku od nieruchomości, może być następnie przedmiotem oceny organu odwoławczego w ewentualnym kolejnym postępowaniu odwoławczym.
5.6. Sąd uznaje za bezzasadny również zarzut nieprawidłowego doręczenia zaskarżonej decyzji wskutek jej doręczenia za pośrednictwem operatora pocztowego, w formie przesyłki poleconej, podczas gdy strona skarżąca posiadała adres do doręczeń elektronicznych ujawniony w Bazie Adresów Elektronicznych. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu odwoławczego została sporządzona w formie papierowej.
Zgodnie z brzmieniem art. 144 § 1a O.p. organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego. Stosownie zaś do art. 144 § 1b O.p., w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora wyznaczonego w ramach publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Wreszcie, w myśl art. 144 § 1c O.p., w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a i § 1b pkt 1, organ podatkowy doręcza pisma przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo za pokwitowaniem przez pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Jak stanowi z kolei art. 144a § 1 O.p., w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, pisma doręcza się na adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych, adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych.
Dalsze zasady doręczania dokumentów drogą elektroniczną uregulowane zostały w ustawie z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 3 dalej "u.d.e."). Przepisy u.d.e. określają m.in. podmiot obowiązany do świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, reguły wystawiania dowodów otrzymania przesyłki nadanej na adres do doręczeń elektronicznych, chwilę doręczenia korespondencji przesłanej przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego czy reguły świadczenia usługi hybrydowej.
Należy mieć na uwadze, że interpretacja powyższych przepisów regulujących kwestie doręczeń elektronicznych, nie może jednak być dokonywana w oderwaniu od regulacji Ordynacji podatkowej określających sposoby prowadzenia i załatwiania spraw. W przekonaniu Sądu, sposób w jaki organ utrwala dokumentację sporządzaną w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, rzutuje na wybór metody doręczania.
Zgodnie z regulacją art. 126 § 1 O.p., sprawy podatkowe załatwiane są na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu podatkowego ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią.
Przepis art. 126 § 1 O.p. pozostawia zatem do uznania organu podatkowego w jakiej formie, papierowej czy elektronicznej, utrwalić daną czynność urzędową postępowania. Oznacza to między innymi to, że gdy przepisy szczególne zastrzegają dla czynności formę pisemną, to organ może ją utrwalić na papierze lub elektronicznie, chyba że przepisy szczególne nakazują utrwalenie czynności tylko w jednej z tych dwóch postaci pisma (papierowej lub elektronicznej). Organ ma swobodę wyboru jednej z wyżej wskazanych form załatwienia sprawy administracyjnej, chyba że przepisy szczególne tę swobodę ograniczają. Użyty w ww. przepisie "lub" oznacza alternatywę łączną, więc ww. formy mogą wystąpić zarówno oddzielnie jak i łącznie. Na tej podstawie organ orzekający w sprawie mógł wybrać formę sporządzenia decyzji administracyjnej w postaci papierowej. W ocenie Sądu, taki wybór formy sporządzenia decyzji determinuje sposób jej doręczenia.
Jak wynika z przywołanego powyżej art. 144 § 1c pkt 1 i 2 O.p., w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a i § 1b pkt 1, organ podatkowy doręcza pisma przesyłką rejestrowaną albo przez pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Doręczenie na adres do doręczeń elektronicznych nie jest możliwe np. wtedy, gdy pismo zostało utrwalone na papierze. Wybierając formę papierową organ odwoławczy nie miał zatem możliwości doręczenia wydanego rozstrzygnięcia na adres elektroniczny. Za pomocą środków komunikacji elektronicznej można bowiem doręczyć tylko dokument utrwalony w formie elektronicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Po 799/23, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 lipca 2026 r. sygn. akt I SA/Gd 383/26).
Uzasadnieniem dla takiej wykładni regulacji dotyczących doręczeń jest również to, że prawodawca nie określił wymogów, które muszą zostać spełnione, aby na adres do doręczeń elektronicznych dokonać doręczenia dokumentu uprzednio sporządzonego w formie papierowej i podpisanego własnoręcznie. W przepisach u.d.e. przewidziana została jedynie sytuacja odwrotna tj. przekształcenie dokumentu elektronicznego w postać dokumentu papierowego, podlegającego doręczeniu w ramach usługi hybrydowej (art. 46 u.d.e.). Jeżeli zatem dokument stanowiący decyzję został sporządzony w formie pisemnej utrwalonej na papierze, to nie podlega on doręczeniu na adres do doręczeń elektronicznych nawet, jeżeli w sprawie strona taki adres posiada lub działa profesjonalny pełnomocnik posługujący się takim adresem. Możliwym sposobem doręczenia takiej przesyłki jest jeden z tych, który został określony w art. 144 § 1c pkt 1 i 2 O.p. Tym samym sformułowany przez stronę zarzut wadliwego doręczenia zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.
5.7. Sąd rozpatrzył wszystkie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego i uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie.
Chociaż organ odwoławczy w istocie zaniechał powiadamiania strony skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie i wskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy, do czego zobowiązany był na podstawie art. 140 § 1 O.p., to jednakże uchybienie to nie mogło mieć ani nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd wskazuje, że w sprawie nie doszło do uchybienia przepisom prawa materialnego ani procesowego w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.)., oddalił skargę w całości.