w brzmieniu przedstawionym we wniosku. Jak wyjaśnił, ze względu na znaczny upływ czasu nie dysponuje tak szczegółowymi danymi sprzedanych uprzednio nieruchomości jakich żąda organ. Podaje jednak dane, w stosunku do nieruchomości wobec których posiada komplet danych i dotyczą one okresów nieprzedawnionych podatkowo (tj. gdy nabycia lub sprzedaży danej nieruchomości dokonano w okresie nieprzedawnionym). Jego postawa nie wynika ze złej woli, ale z obiektywnych okoliczności związanych
z brakiem dostępu do wymaganych przez organ informacji.
Następnie Wnioskodawca powtórzył dane wcześniej wymienione co do lokalu mieszkalnego i nieruchomości gruntowej. Potem dodał, iż wszystkie nabywane przez niego na przestrzeni lat nieruchomości były nabywane w celu zamieszkania i w takim celu były wykorzystywane. Nieruchomości nie nabywał w celu prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku zdecydowania się na sprzedaż danej nieruchomości kierował się swoją sytuacją życiową (np. [...], czy [...]). Środki ze sprzedaży nieruchomości były przeznaczane w większości na nabycie innej nieruchomości mieszkalnej. Wnioskodawca jednocześnie wyjaśnił, że nie jest przedmiotem jego wniosku to czy prowadził działalność gospodarczą w zakresie okazjonalnie nabywanych i sprzedawanych nieruchomości wykorzystywanych przez niego na cele mieszkalne, bowiem pozostaje w przekonaniu że tak nie było.
Końcowo Wnioskodawca podał, że nie pamięta szczegółowych informacji dotyczących innych transakcji sprzedaży nieruchomości. Stoi na stanowisku, iż incydentalne zbycie nieruchomości w toku jego życia nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Jednocześnie Wnioskodawca podkreślił, iż organ wydając interpretację indywidualną winien bazować na przedstawionym stanie faktycznym, a nie dokonywać weryfikacji przedstawionego stanu faktycznego. Dodatkowo udzielił on odpowiedzi na wszystkie pytania. Wskazał, iż Mieszkanie nr 1 nie było wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej, nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, jednocześnie nie jest
w stanie udzielić tak szczegółowych informacji dotyczących wszystkich posiadanych przez siebie nieruchomości ze względu na znaczny upływ czasu. Co więcej, uzyskanie przez organ informacji o transakcjach sprzedaży nieruchomości, w tym tak szczegółowych, jak uzyskanie numerów ksiąg wieczystych, za okresy poprzedzające analizowaną transakcję o ponad 5 lat, w żaden sposób nie ukazywałoby czy Mieszkanie nr 1 wykorzystywane było w ramach działalności gospodarczej. Istotne jest bowiem wykorzystanie tej konkretnej nieruchomości, a nie ustalenie zakresu działalności Wnioskodawcy sprzed 10 czy 15 lat. Wnioskodawca podkreślił, że Mieszkanie nr 1 nie było wykorzystywane do działalności gospodarczej, a sam nigdy nie prowadził działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, wobec czego, wnosił
o udzielenie przez organ odpowiedzi w zakresie zadanego pytania.
Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że Wnioskodawca ponownie nie odpowiedział na skierowane do niego pytania.
W wyniku ponownej analizy wniosku oraz jego uzupełnienia Dyrektor KIS stwierdził, że kwestionowane postanowienie nie narusza wskazanych przez Skarżącego norm Ordynacji podatkowej. Podał, iż wbrew twierdzeniom Strony, mimo skierowanych dwóch wezwań i nadesłanych uzupełnień, przedstawiony opis zdarzenia nadal nie spełnia wymogów art. 14b § 3 O.p.
W złożonym przez Wnioskodawcę wniosku wątpliwości sprowadzały się do ustalenia, czy może on skorzystać ze zwolnienia przedmiotowego, określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Aby jednak można było przejść do wykładni ww. przepisu, konieczne było ustalenie odpowiedniego źródła przychodów. Powyższe zwolnienie dotyczy jedynie dochodu ze sprzedaży nieruchomości, która nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej.
Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała prawidłowa wykładnia przepisów dotyczących przyporządkowania uzyskiwanych ze sprzedaży nieruchomości przychodów do właściwego źródła.
W pierwszej kolejności organ był zatem zobowiązany dokonać ustalenia właściwych relacji między regulacją art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 5a pkt 6, a art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy. Prawidłowa kwalifikacja do określonego źródła przychodów w podatku dochodowym może bowiem nastąpić tylko po analizie wszystkich okoliczności konkretnego stanu faktycznego.
Organ wyjaśnił, że z uwagi na brak wyczerpujących odpowiedzi w przesłanych przez Wnioskodawcę uzupełnieniach, organ nie był w stanie ocenić zaistnienia bądź braku zaistnienia wszystkich przesłanek działalności gospodarczej, określonych
w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dlatego też - wbrew twierdzeniu Strony - organ przy procedowaniu wniosku o wydanie interpretacji nie dokonywał jakichkolwiek założeń faktycznych. Chciał jedynie ustalić opis okoliczności sprawy na podstawie którego mógłby wydać interpretację i określić, czy jest możliwość skorzystania z przedmiotowego zwolnienia, czy też nie. Co więcej, w sytuacji gdyby organ wydał dla Strony interpretację, bez uprzedniego zweryfikowania właściwego źródła przychodów to takie rozstrzygnięcie nie dawałoby żadnej ochrony podatkowoprawnej.
Słusznie tym samym, zdaniem Dyrektora KIS, organ I instancji uznał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - pomimo podjęcia próby jego uzupełnienia - pozbawiony był i nadal jest obligatoryjnego waloru kompletności. Natomiast skierowane wezwanie służyło takiemu jego uzupełnieniu, żeby organ mógł rzetelnie wypowiedzieć się w tej materii.
Dlatego też, w ocenie Dyrektora KIS, organ I instancji zasadnie uznał, że
z uwagi na brak dokonanej przez Wnioskodawcę odpowiedzi na zadane pytania, nie był w stanie ocenić zaistnienia bądź braku zaistnienia wszystkich przesłanek działalności gospodarczej, określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym organ ten nie mógł ocenić stanowiska w sprawie możliwości zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prawidłowość powyższego działania organu znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z 27 kwietnia 2023 r. sygn. akt I FSK 400/20.
Dyrektor KIS zgodził się, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do tego, aby dokonywać weryfikacji, czy w istocie Wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego okoliczności zbieżne ze stanem rzeczywistym. Taka weryfikacja przez organ I instancji nie była wykonana. Dyrektor w ramach skierowanych wezwań zwracał się jedynie o uzupełnienie opisu stanu faktycznego. Skarżący sam natomiast założył, że wystarczające będzie wskazanie transakcji, które miały miejsce w terminie nieprzekraczającym ostatnich 5 lat. Wprost wskazał, że wymienił jedynie zdarzenia, które dotyczą odpłatnego zbycia nieruchomości, gdzie zobowiązanie podatkowe nie zostało przedawnione. Natomiast, ażeby dokonać kwalifikacji do właściwego źródła przychodów sprzedaży Wnioskodawcy nieruchomości, organ jest zobowiązany ocenić całokształt okoliczności faktycznych, w tym fakt, czy sprzedaż nieruchomości następowała/następuje w sposób zorganizowany i ciągły.
W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 14h O.p., Dyrektor KIS zauważył, że organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa - zgodnie z ww. zasadą legalizmu. Wyjaśniał bowiem podstawy prawne i faktyczne swoich działań.
W szczególności, w treści postanowienia zawarł wymagane uzasadnienie faktyczne
i prawne (art. 217 § 2 w zw. z art. 14h O.p.).
Zauważył też, że postępowanie budzące zaufanie jako zasada wynikająca z art. 121 § 1 O.p. to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa. Ponadto, prowadzenie postępowania
w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nakłada na nie obowiązek prawidłowego stosowania przepisów prawa, a te w ocenie tutejszego organu nie zostały naruszone. Nie narusza bowiem zasady zaufania z podanego wyżej przepisu prawa, pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w przypadku nieusunięcia jego braków lub niespełniania określonych prawem wymogów.
Określona w art. 121 § 1 O.p. zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie wyraża się tym, że właściwy organ zobowiązany jest rozpoznać sprawę co do istoty, na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie
w konkretnym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym w sposób staranny
i merytorycznie poprawny. Ważną konsekwencją proceduralną tej zasady jest to, że każdy akt władczej ingerencji państwa w sferę prawną obywatela powinien być oparty na konkretnym przepisie prawa. Przemawia ona za tym, by interpretując określone normy prawne, w razie wątpliwości, co do rozumienia konkretnego przepisu, zastosować taką jego wykładnię, która nie byłaby krzywdząca dla podatnika. Jednakże zasada zaufania do organów podatkowych nie może być rozumiana, jako konieczność wydawania interpretacji w warunkach naruszających przepisy, a tym bardziej interpretacji, które nie spełniają funkcji ochronnej. Fakt natomiast niezadowolenia Strony z wydanego rozstrzygnięcia nie może stanowić samodzielnej przesłanki uzasadniającej naruszenie przez organ przepisów proceduralnych wynikających
z ustawy Ordynacja podatkowa. Zarzuty ich naruszenia nie znajdują potwierdzenia
w sposobie procedowania sprawy.
Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych ma swoje główne źródło w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
z dnia 2 kwietnia 1997 r. (t.j. Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), czyli zasadzie demokratycznego państwa prawnego, z której wysnuto właśnie zasadę zaufania obywateli do państwa, jako nakaz lojalnego postępowania wobec obywateli.
Organ I instancji działając w ramach przepisów Ordynacji podatkowej obowiązujących przy wydawaniu interpretacji indywidualnych, ściśle trzymał się wytyczonych mu zasad postępowania. Przestrzeganie w postępowaniu przepisów prawa jest zarazem realizacją przesłanki prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie.
We Wnioskodawcy sytuacji natomiast - w świetle powyższych rozważań – zdaniem Dyrektora KIS, organ I instancji miał podstawy do uznania, że nie dokonano skutecznego uzupełniania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Tym samym zasadnie zastosowano art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14g § 1 O.p. W konsekwencji, Dyrektor KIS stwierdził, że postanowienie z dnia 23 stycznia 2026 r., o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia jest prawidłowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego w całości zaskarżyła postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia
o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pomimo wyczerpującego przedstawienia przez Stronę we Wniosku oraz jego uzupełnieniu stanu faktycznego, obejmującego wszystkie okoliczności niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej.
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 169 § 1 i art. 14h O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wydanego z nadużyciem instytucji wezwania do usunięcia braków formalnych, w sytuacji w której stan faktyczny był pełny i kompletny, a organ w drodze wezwania dokonywał czynności zbliżonych do postępowania dowodowego.
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasady działania przez organy podatkowe na podstawie przepisów prawa oraz zasady zaufania do organów państwa.
W uzasadnieniu skargi podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Na tle zarzutów złożono natomiast wnioski: o uchylenie zaskarżonego postanowienia
i poprzedzającego go postanowienia oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS z kolei podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.)
- dalej jako "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.
Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Będąc zatem związany granicami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona interpretacja indywidualna narusza zarzucane przepisy prawa.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy słusznie organ uznał, że wniosek Strony skarżącej nie zawierał wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz, czy uzasadnione było stwierdzenie organu, że Strona skarżąca pomimo wezwania, nie uzupełniła wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji
w sposób wskazany przez organ, wskutek czego wniosek ten pozostawiono bez rozpatrzenia.
Regulacja prawna zawarta w art. 169 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) - dalej: "O.p." przewiduje tryb usuwania braków w podaniach. Ma ona charakter gwarancyjny, bowiem wnoszący podanie, co do zasady, otrzymuje "szansę" naprawienia błędów i uzupełnienia braków w podaniu. Dopiero niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Tryb usuwania braków podań przewidziany w art. 169 O.p. ma zastosowanie niezależnie do tego, czy strona jest reprezentowana w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika, czy też uczestniczy w nim sama (wyrok NSA z dnia 28 listopada 2003 r., III RN 139/02, Glosa 2004, nr 4, s. 42). Wskazane przepisy znajdują na mocy art. 14h O.p., odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących wydawania interpretacji indywidualnych. Tym samym, organ podatkowy uzyskał uprawnienie do żądania od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej.
Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska
w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepisy art. 14b § 1-3 O.p., stawiają przed wnioskiem o udzielenie interpretacji wymagania, aby był on złożony na piśmie i wyczerpująco przedstawiał stan faktyczny sprawy oraz zawierał własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Stan faktyczny, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, faktem zaś jest "to, co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości; zdarzenie, zjawisko; określony stan rzeczy"; "wyczerpujący" to "przedstawiający jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo; gruntowny, dokładny". Stan faktyczny musi więc być przedstawiony
w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 lipca 2007 r., I SA/Sz 906/06, LEX nr 277605). Kwestią przedstawienia stanu faktycznego wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne. I tak na przykład:
- w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2010 r. (III SA/Wa 1246/09, LEX nr 600263) podkreślono, że interpretacja indywidualna wydawana jest w ramach takiego zaistniałego stanu faktycznego, jaki zostanie przedstawiony we wniosku. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek "wyczerpującego" opisania tego stanu. Przesłanka ta będzie spełniona wówczas, gdy zostaną podane wszystkie niezbędne okoliczności faktyczne, które mają znaczenie dla dokonania właściwej kwalifikacji prawnej, tj. najpierw wyrażenia oceny prawnej przez samego wnioskodawcę, a następnie dokonanie oceny tego stanowiska przez organ wydający interpretację. Wnioski prawne muszą korespondować z przedstawionym stanem faktycznym;
- w wyroku WSA w Poznaniu (wyrok z dnia 23 listopada 2010 r., I SA/Po 636/10, LEX nr 750054) stwierdzono, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego też
w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku (art. 14c § 1 O.p.).
Przez "wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Ocena czy w realiach konkretnej sprawy wnioskodawca wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami prawa materialnego,
o których dokonanie interpretacji zwraca się wnioskodawca. Również w orzecznictwie dostrzega się, że związek pomiędzy normą prawa podatkowego, która ma być "zastosowana" wyznacza zakres niezbędnych ("wyczerpujących") danych jakie we wniosku o udzielenie interpretacji obowiązany jest zawrzeć zainteresowany (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 622/15, czy wyrok z dnia 10 listopada 1916 r., sygn. akt I SA/Kr 1155/16).
Skonstatować zatem należy, że obowiązkiem występującego z wnioskiem
o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Mając z kolei na uwadze, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu organ interpretacyjny w oparciu o regulacje stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h O.p., przepisu art. 169 § 1 O.p., uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie może stanowić substytutu postępowania dowodowego realizującego zasadę prawdy materialnej. Jeśli tylko opis stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony w trybie art. 14h, w związku z art. 169 § 1 O.p. do uzupełniania braków wniosku, a w razie ich nieuzupełnienia stosować przepis art. 14g § 1 O.p. Wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ powinien wykazać związek pomiędzy stawianymi w wezwaniu pytaniami a określonymi przepisami prawa materialnego. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia sądowi administracyjnemu kontrolę legalności wezwania w toku postępowania wywołanego skargą na postanowienie organu pozostawiające wniosek o wydanie interpretacji bez rozpoznania. Organ winien wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera. Powinien również - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) - wykazać że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Nie wystarczy samo kategoryczne stwierdzenie, że ten element stanu faktycznego (informacja) jest niezbędny do udzielenia interpretacji indywidualnej
w zakresie zagadnienia wskazanego we wniosku (tak: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 603/16).
W przesłanym piśmie z dnia 5 stycznia 2026 r., na prośbę o ponowne uzupełnienie wniosku Skarżący wskazał, że dokonywał wcześniej sprzedaży innych nieruchomości nieobjętych wnioskiem. Zbycie tych nieruchomości nastąpiło jednak każdorazowo po upływie 5 lat od daty zakupu przedmiotowej nieruchomości (lub
w odniesieniu do jednej nieruchomości nie wystąpił dochód ze sprzedaży),
w konsekwencji sprzedaż tychże nieruchomości nie jest objęta niniejszym wnioskiem.
Wnioskodawca podkreślił, że żadna z wcześniejszych sprzedaży nieruchomości nie była dokonywana w ramach działalności gospodarczej, a wszystkie miały charakter incydentalny. Również sprzedaż nieruchomości w okresie nieobjętym niniejszym wnioskiem miała charakter jednostkowy i wynikała wyłącznie z indywidualnych sytuacji życiowych, nie zaś z działań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ani na nią wskazujących. Jednocześnie podkreślił, że ze względu na znaczny upływ czasu nie dysponuje tak szczegółowymi danymi sprzedanych uprzednio nieruchomości jakich żąda organ. Wnioskodawca podał jednak dane, w stosunku do nieruchomości wobec których posiada komplet danych obejmują. I tak w stosunku do:
1) lokalu mieszkalnego o powierzchni 149,7900 m2 przy [...] w S., nr KW [...] Wnioskodawca podał, że zakup nastąpił w dniu 07.05.2013 r. a zbycie w formie umowy sprzedaży w dniu 05.03.2019 r. Po nabyciu nieruchomości była ona częściowo wynajmowana, w części zaś Wnioskodawca sam zamieszkiwał. Powodem sprzedaży była chęć zmiany zamieszkania. Z środków pozyskanych ze sprzedaży Wnioskodawca nabył natomiast inną nieruchomość mieszkalną, w której zamieszkał.
2) nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,1300 ha w miejscowości R. nr KW [...], Wnioskodawca podał, że zakup nastąpił w dniu 13.07.2015 r., a zbycie w formie umowy sprzedaży w dniu 07.03.2023 r. Celem zakupu nieruchomości było wykorzystanie jej w celach rekreacyjnych, jednak Wnioskodawca postanowił
o pozostawieniu w tym celu innej działki w R. (nr KW [...]).
Skarżący oświadczył też, że wszystkie nabywane na przestrzeni lat nieruchomości zakupywał w celu zamieszkania i w takim też celu były wykorzystywane.
W przypadku ich sprzedaży kierował się swoją sytuacją życiową (np. [...], czy [...]). Środki ze sprzedaży nieruchomości były przeznaczane w większości na nabycie innej nieruchomości mieszkalnej.
Wskazania przy tym wymaga, że charakter postępowania interpretacyjnego przejawia się m.in. w tym, że organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę.
Postępowanie interpretacyjne ma charakter odformalizowany i opiera się na założeniu, że organ dokonuje wyłącznie oceny prawnej przedstawionego przez wnioskodawcę opisu, a nie dąży do ustalenia prawdy materialnej.
Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które Skarżący przywołał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku
z dnia 18 grudnia 2025 r. sygn. I SA/Łd 630/25, trafnie zauważył, że organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej (wyrok NSA z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 918/13). Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność
i wszelkie nieścisłości. Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się
w opisie stanu faktycznego (wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., I FSK 1915/14).
Przenosząc powyższe na realia przedmiotowej sprawy należy wskazać, że przedmiotem wniosku była ocena stanowiska Wnioskodawcy w sprawie możliwości zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku i pismach uzupełniających.
W szczególności Wnioskodawca określił jakie nieruchomości są przedmiotem wniosku, w jaki sposób i kiedy przeprowadzono transakcję ich sprzedaży, a także nabycia, na jakie cele nieruchomości były nabywane i sprzedawane.
Informacje o transakcjach dokonanych wiele lat wcześniej co do zasady nie mają znaczenia, ani dla bieżącej kwalifikacji źródła przychodu, ani tym bardziej dla oceny możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego, którego dotyczy wniosek. Skoro Skarżący oświadczył, że nie pamięta szczegółów związanych ze sprzedawanymi wiele lat temu nieruchomościami, to rzeczą organu interpretacyjnego było wydanie interpretacji indywidualnej w stanie faktycznym podanym przez Skarżącego, będącym wiążącym dla organu. Wydając interpretację organ winien więc przyjąć, że Skarżący wcześniejszych zbyć nieruchomości dokonał przed 13 laty, w związku
z okolicznościami o charakterze osobistym, a nie gospodarczym. Jak należy rozumieć, pytania organu miały dotyczyć elementów definiujących pojęcie "działalności gospodarczej". Informacja o jednostkowych transakcjach sprzed 13 lat pozwala na jednoznaczną ocenę, czy Skarżący dokonywał sprzedaży w sposób ciągły. Przywołanie przez organ interpretacyjny wyroku z dnia 27 kwietnia 2023 r. w sprawie sygn. akt I FSK 400/20 nie było natomiast adekwatne do okoliczności sprawy. Tamta dotyczyła bowiem sytuacji sprzedaży wielu działek z podzielonej nieruchomości, co samo w sobie mogło budzić wątpliwości organu, czy sprzedaż realizowana była
w okolicznościach wskazujących na prowadzenia działalności gospodarczej.
Reasumując Sąd wskazuje, iż przedstawione powyżej naruszenia organu przełożyły się końcowo na nieuzasadnione zastosowanie art. 14g § 1 O.p., zgodnie
z którym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.
W konsekwencji, zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a.
W toku ponownego postępowania obowiązkiem organu interpretacyjnego będzie dokonanie powtórnej analizy, czy przedstawiony przez Stronę skarżącą opis stanu faktycznego pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej, biorąc pod uwagę poglądy zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu.
O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.
Wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.