Wyrok WSA z dnia 07 października 2025, sygn. I SA/Gd 471/25

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani A.K. podała, że niezwłocznie po otrzymaniu upomnienia stawiła się w siedzibie wierzyciela z informacją, że nie jest posiadaczką pojazdu. Wysłała także maila z opisem sytuacji i otrzymała dokumentację zdjęciową akt sprawy. W ocenie skarżącej wykonała wszelkie czynności, które powinny skutkować brakiem obciążenia kosztami egzekucji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych orzeczeń z prawem.

Prawną podstawą obciążenia skarżącej kosztami upomnienia wystawionego w dniu 28 października 2021 r. jest przepis art. 15 § 2 ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej "u.p.e.a."), zgodnie z którym koszty upomnienia obciążają zobowiązanego. W rozpoznawanej sprawie organ skierował upomnienie do skarżącej jako osoby ujawnionej w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK).

Zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym. Posiadana przez organ w dacie wystawienia upomnienia informacja o skarżącej jako podmiocie zobowiązanym do uiszczenia mandatu za wadliwe parkowanie nie została potwierdzona w związku z przedłożeniem przez panią A.K. w postępowaniu zainicjowanym zarzutami zgłoszonymi na podstawie art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Organ uznał zarzut skarżącej, że nie była w posiadaniu pojazdu w dniu zdarzenia za uzasadniony. W ocenie organu ponownie rozpoznającego sprawę, po wydaniu w dniu 10 maja 2024 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku postanowienia kasacyjnego, przedłożone przez skarżącą dokumenty: protokół przekazania pojazdu oraz wyroki Sądu Rejonowego w Koszalinie z 16 lutego 2023 r. sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w Koszalinie z 22 czerwca 2023 r. sygn. akt [...] potwierdziły, że skarżąca nie podlegała obowiązkowi zapłaty mandatu w kwocie 200 zł. Weryfikacja statusu skarżącej jako osoby zobowiązanej zgodnie z domniemaniem wynikającym z wpisu do CEPiK doprowadziła do ustalenia, że skarżąca nie podlegała obowiązkowi pieniężnemu z tytułu opłaty za nieopłacone parkowanie.

Kosztami upomnienia może być obciążony wyłącznie zobowiązany, zatem ustalenie przez organ, że skarżąca nie była zobowiązana do wykonania obowiązku o charakterze pieniężnym skutkuje brakiem prawnej podstawy do obciążania kosztami upomnienia. Definicja ustawowa zobowiązanego zawarta w art. 1a pkt 20 u.p.e.a. nie może podlegać wykładni rozszerzającej. W powołanym przepisie znaczenie pojęcia zostało jednoznacznie odniesione do podmiotu, który nie wykonał w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym (por. wyrok NSA z 9 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1574/14, wyrok NSA z 31 października 2012 r., sygn. akt I OSK 844/12, wyrok NSA z 15 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1376/13).

Celem definicji ustawowych jest wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych. Status podmiotu zobowiązanego nie może być przypisany dowolnie, w oderwaniu od ustaleń poczynionych w sprawie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu dotyczące naruszenia art. 15 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 1a pkt 20 u.p.e.a..

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Słupska z dnia 24 marca 2025 r. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy.