Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 20 kwietnia 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie: art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) - dalej: "O.p." oraz art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., Dz.U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.) - dalej "ustawa
o VAT", po rozpatrzeniu odwołania J. P. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") od decyzji Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni (dalej: "Naczelnik PUC-S" lub "organ I instancji") z dnia 28 października 2025 r., którą organ ten określił Stronie
w podatku od towarów i usług:
- zobowiązanie podatkowe: od stycznia do kwietnia 2020 r., od czerwca do grudnia 2020 r., od lutego 2021 r. do marca 2022 r., za sierpień 2022 r. i od października do grudnia 2022 r.,
- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: