Wyrok WSA z dnia 02 września 2025, sygn. I SA/Gd 513/25

2. art. 62 § 1 zdanie 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 poz. 111 t.j. ze zm., dalej: "O.p."), poprzez niewłaściwą jego wykładnię, skutkującą nieprawidłowym, niezgodnym ze wskazaniem skarżącej zarachowaniem wpłaty skarżącej, na poczet należności głównej i odsetek zamiast na należność główną w całości.

Wobec powyższych zarzutów wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,

2. na podstawie art. 145a PPSA wniesiono o zobowiązanie Prezydenta Miasta Gdańska do wydania postanowienia o sposobie zarachowania wpłaty dokonanej przez skarżącą na poczet należności głównej w całości i ponowne przeliczenie odsetek;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 200 PPSA i art. 205 § 2 PPSA.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a." - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

Na wstępie przypomnieć należy, że kwota dotacji, której dotyczy postępowanie, stanowi z mocy art. 252 u.f.p. środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, co wynika z art. 60 pkt 1 tej ustawy.

Zgodnie z kolei z art. 67 ust. 1 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Ponieważ sposób zarachowywania wpłat należności publicznoprawnych nie został uregulowany, ani w ustawie o finansach publicznych ani w k.p.a., do czynności tej znajdzie zastosowanie art. 62 Ordynacji podatkowej znajdujący się w dziale III tej ustawy.

Zgodnie z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.

Organ dokonał zaliczenia przedmiotowej wpłaty na poczet należności głównej, oraz na poczet odsetek, stosownie do art. 55 § 2 O.p..

Odnosząc się do decyzji w przedmiocie odroczenia płatności wskazać należy, że skarżąca uzyskała odroczenie płatności zobowiązania, jednakże wpłata nie została do upływu wskazanego terminu dokonana. Wówczas, zgodnie z art. 49 § 3 O.p., decyzja o zastosowaniu ulgi w postaci odroczenia nie może znaleźć zastosowania, albowiem z mocy ustawy terminem płatności jest ten określony w art. 47 O.p.. Przez to terminy płatności zobowiązania przypadają nie na 1 stycznia 2023 r. (jak wynikałoby z decyzji o odroczeniu), tylko według zasad określonych w art. 252 ust. 6 u.f.p., wskazanych w decyzji z dnia 2 grudnia 2019 r. w przedmiocie określenia dotacji przypadającej do zwrotu od skarżącej. Oznacza to jeżeli zobowiązana nie zapłaci podatku lub innej odroczonej płatności w terminie odroczonym, to terminem płatności staje się ponownie termin określony w przepisach regulujących konstrukcję danego podatku (lub innego zobowiązania).

W rezultacie Sąd stwierdził, że organ prawidłowo zaliczył wpłatę stosownie do art. 55 § 2 O.p. mówiącego, że jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

Mając to na uwadze Sąd uznał, że zarzuty skargi nie są zasadne i orzekł o jej oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).