Wyrok WSA z dnia 17 czerwca 2026, sygn. I SA/Gd 58/26

Sygnatura: I SA/Gd 58/26
Data orzeczenia: 17 czerwca 2026
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: os. fizyczna

Streszczenie

M.J., polski rezydent podatkowy, pracujący jako marynarz na statku na wodach Wielkiej Brytanii, złożył wniosek o ograniczenie zaliczek na podatek dochodowy za 2025 r., argumentując, że dzięki uldze abolicyjnej jego roczny podatek wyniesie zero, co czyni zaliczki niewspółmiernie wysokimi. Organy podatkowe odrzuciły wniosek, twierdząc, że nie wykazał, iż płaci podatek w Wielkiej Brytanii,…

a tym samym nie uprawdopodobnił dysproporcji. Czy w świetle art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej oraz art. 27g ustawy o PIT, marynarz pracujący na statku eksploatowanym na wodach Wielkiej Brytanii, który zamierza skorzystać z ulgi abolicyjnej, może uzyskać ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy, jeśli przedstawił dokumenty (m.in. payslip) wskazujące na opodatkowanie jego wynagrodzenia w Wielkiej Brytanii? Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję organu odwoławczego, stwierdzając, że organy błędnie pominęły kluczowy dowód – payslip z 30 kwietnia 2025 r. – z którego wynika, iż cześć wynagrodzenia podlega opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii. Sąd nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na konieczność oceny, czy dochody Skarżącego podlegają opodatkowaniu za granicą, co ma znaczenie dla zastosowania ulgi abolicyjnej i ewentualnego ograniczenia zaliczek.

jeszcze 119 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 listopada 2025 r., nr 2201-IOD-2.4132.26.2025.7 w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2025 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz skarżącego kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 i art. 22 § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) - dalej "O.p.", art. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 1a, art. 4a, art. 9 ust. 1, ust. 1a i ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, ust. 8 – ust. 9a, art. 27g oraz art. 44 ust. 1a pkt 1, ust. 3a, ust. 3e, ust. 7 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) - dalej "u.p.d.o.f.", po rozpatrzeniu odwołania M.J. (dalej: "Wnioskodawca", "Strona" lub "Skarżący") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: "Naczelnik US", "organ pierwszej instancji") z dnia 20 sierpnia 2025 r. o odmowie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2025 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:

Pismem z dnia 20 marca 2025 r. M.J. wystąpił do Naczelnika US

z wnioskiem o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych

w 2025 roku w pełnym zakresie, z uwagi na możliwość skorzystania z ulgi abolicyjnej.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że:

a) w 2025 r. Wnioskodawca będzie wykonywał pracę najemną na pokładzie statku morskiego [...], IMO: [...] operującego na wodach Wielkiej Brytanii na rzecz S. LTD, pod adresem: [...],[...],[...], Wielka Brytania,

b) w stosunku do uzyskiwanych dochodów zastosowanie znajdzie metoda zaliczenia proporcjonalnego,

c) na ww. jednostce lub jednostkach bliźniaczych Wnioskodawca będzie pracować ponad 183 dni w roku podatkowym i będzie uzyskiwać z tego tytułu wynagrodzenie miesięczne brutto w wysokości 5.696 EUR,

d) jednostki, na których świadczy lub będzie świadczył pracę nie są eksploatowane w transporcie międzynarodowym,

e) ośrodek interesów życiowych i gospodarczych Wnioskodawcy znajduje się

w Polsce,

f) zastosowanie w niniejszej sprawie będzie miał art. 14 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, sporządzonej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz.U. z 2006 Nr 250, poz. 1840),

g) skorzystanie z przewidzianej w art. 27g u.p.d.o.f. tzw. ulgi abolicyjnej oraz zapłata podatku na terytorium Wielkiej Brytanii spowoduje, że zobowiązanie za rok 2025 w Polsce wyniesie 0 zł,

h) ze względu na przysługującą ulgę abolicyjną i związany z tym brak obowiązku zapłaty podatku od dochodów osiągniętych poza terytorium RP, (w przypadku, gdy dochód ten będzie jedynym dochodem) po stronie Wnioskodawcy wystąpi znaczna dysproporcja pomiędzy sumą podatku należnego w Polsce przy rozliczeniu rocznym (równym 0 zł),

a kwotą miesięcznych zaliczek na poczet podatku dochodowego, które Ww. musiałby odprowadzać zgodnie z przepisami zawartymi w art. 44 ust. 1a pkt 1, ust. 7 i 3a u.p.d.o.f.,

i) na dzień sporządzenia wniosku miesięczna kwota zaliczki wynosi ok. 2.800,00 zł.

Naczelnik US decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r. odmówił Stronie wnioskującej ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2025 r.

Organ pierwszej instancji we wskazanej decyzji stwierdził m. in., że:

a) Wnioskodawca jest marynarzem i w 2025 r. będzie wykonywał pracę najemną na pokładzie statku morskiego [...], IMO: [...], który jak wynika z danych dostępnych na stronach internetowych: [...],[...],[...], klasyfikowany jest jako [...] ship, który operuje na wodach Wielkiej Brytanii,

b) Wnioskodawca nie jest rezydentem podatkowym Wielkiej Brytanii, zatem nie ciąży na nim nieograniczony obowiązek podatkowy, jest natomiast polskim rezydentem podatkowym i w Polsce posiada nieograniczony obowiązek podatkowy, o którym mowa

w art. 3 ust. 1 ustawy,

c) Strona nie dostarczyła żadnych dokumentów, które potwierdzałyby uiszczanie podatku dochodowego za granicą.

Organ podatkowy, dokonując analizy, czy w sprawie znajduje zastosowanie art. 14 ust. 1-2 Konwencji ocenił, że Strona nie uprawdopodobniła, że uzyskiwane przez nią

w 2025 r. dochody podlegają opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii. Nie uprawdopodobniła również, że w innym niż Polska państwie ciąży na niej obowiązek zapłaty podatku od dochodów, dlatego Stronie nie przysługuje prawo do skorzystania z ulgi abolicyjnej.

W konsekwencji Strona nie uprawdopodobniła, że zaliczki płacone przez nią w 2025 r. na podatek dochodowy od osób fizycznych będą niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego za podany wyżej rok.

Od wydanej przez Naczelnika US decyzji, Strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie.

Wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem Strony, alternatywnie o uchylenie tejże decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, Strona wniosła również o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów: umowy o pracę z września 2025 wraz z tłumaczeniem,

książeczki żeglarskiej z wpisami w roku 2025 oraz z oświadczenia kapitana

o zaplanowanych zamustrowaniach na statku wraz z tłumaczeniem - na okoliczność świadczenia przez odwołującego pracy na statku operującym na wodach Wielkiej Brytanii co najmniej 183 dni w roku podatkowym i tym samym uprawdopodobnienia przesłanek

z art. 14 ust. 1-2 Konwencji polsko-brytyjskiej.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 27g w zw. z art. 27 ust. 8, art. 27 ust. 9 oraz art. 27 ust. 9a, a także 44 ust. la pkt 1 i ust. 7 i 3a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że Odwołujący nie uprawdopodobnił, że płaci podatek do Wielkiej Brytanii, tym samym nie będzie mógł skorzystać z ulgi abolicyjnej po zakończeniu roku podatkowego, podczas gdy z dokumentów przedłożonych do sprawy wynika wprost, że Odwołujący świadczy pracę na statku wykonującym transport towarów na statku efektywnie zarządzanym przez przedsiębiorstwo z/s w Wielkiej Brytanii, zatem na rzecz państwa, z którym Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, co oznacza, że istnieje zagrożenie podwójnego opodatkowania dochodu Odwołującego;

- obowiązkiem odwołującego w ramach postępowania o ograniczenie poboru zaliczek jest uprawdopodobnienie niewspółmierności zaliczek do potencjalnego podatku od dochodu,

w związku z zamiarem skorzystania z ulgi abolicyjnej z uwagi na pracę świadczoną za granicą poza terytorium lądowym, gdzie statek jest eksploatowany na rzecz jednego

z państw, z którym Rzeczpospolita Polska ma zawartą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, co wykazał w sprawie Odwołujący;

b) art. 22 § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.

z 2023, poz. 2383) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie oraz uznanie, iż odwołujący nie uprawdopodobnił, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy z uwagi na zamiar skorzystania z ulgi abolicyjnej ponieważ nie wykazał, że płaci podatek do Wielkiej Brytanii, podczas gdy ze złożonych w sprawie dokumentów wynika wprost, że odwołujący świadczy pracę na wodach Wielkiej Brytanii, jako marynarz na statku zarządzanym przez przedsiębiorstwo z siedzibą w Wielkiej Brytanii, z tytułu tej pracy otrzymuje wynagrodzenie, zatem będzie mógł skorzystać z ulgi abolicyjnej, ponieważ jego praca świadczona jest poza terytorium lądowym państwa, z którymi Polska ma zawarte umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania;

c) art. 14 ust.1-2 Konwencji polsko-brytyjskiej o unikaniu podwójnego opodatkowania poprzez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez pominięcie w rozważaniach faktu świadczenia pracy przez Odwołującego w systemie rotacyjnym, co oznacza, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że podatnik będzie świadczył pracę na wodach UK co najmniej 183 dni.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor IAS decyzją z dnia 14 listopada 2025 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy na wstępie zacytował treść art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. Podał przy tym, iż z ustaleń organu wynika, że Strona posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, bowiem posiada na terytorium Polski ośrodek interesów życiowych. W związku z tym na ciąży na niej w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy. Oznacza to, że jest ww. zobowiązany jest do rozliczenia w Polsce całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na to, gdzie znajduje się miejsce ich uzyskania.

Następnie organ przywołał treść art. 10 ust. 1, art. 44 ust. 1a pkt 1 oraz ust. 7 u.p.d.o.f. Przywołał również art. 22 § 2a ustawy Ordynacja podatkowa, wyjaśniając, iż

w przepisie tym zawarta jest kompetencja organu podatkowego do ograniczania pobierania zaliczek samodzielnie wyliczanych i opłacanych przez podatnika, przy czym wystarczające jest uprawdopodobnienie przez podatnika, że płacone w trakcie roku podatkowego zaliczki na podatek będą niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego za rok podatkowy (rozliczonego po zakończeniu roku podatkowego).

Organ podał, iż przez uprawdopodobnienie należy rozumieć taką czynność procesową, która stwarza w ocenie organu większy lub mniejszy stopień przekonania

o prawdopodobieństwie istnienia lub nie istnienia określonego faktu lub wystąpienia pewnych okoliczności. Przy czym podkreślenia wymaga, że same tylko oświadczenia czy twierdzenia podatnika, są niewystarczające w aspekcie uznania określonego faktu za uprawdopodobniony. Uprawdopodobnienie nie daje całkowitej pewności co do faktów, ale pozwala na uznanie, że zaistnienie określonego faktu jest prawdopodobne. Ustalenie w tym zakresie musi zatem opierać się na wiarygodnych środkach dowodowych, które wskazują na zgodność danych faktów z rzeczywistością.

Istotnym jest również to, że w postępowaniu, o którym mowa w art. 22 § 2a O.p., nie przeprowadza się pełnego postępowania dowodowego. To podatnik składając wniosek

o ograniczenie poboru zaliczek, jest inicjatorem tego postępowania, co wymaga jego szczególnego zaangażowania, gdyż - co do zasady - to on posiada wiedzę

o okolicznościach, które mogą uprawdopodobnić, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za dany rok.

Na tle powyższego organ wskazał, iż wniosek - o ograniczenie wysokości poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2025 r. – Wnioskodawca złożył - będąc reprezentowanym przez pełnomocnika - do Naczelnika US pismem z dnia 20 marca 2025 r. W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała, iż jest on zasadny z uwagi na możliwości skorzystania z ulgi abolicyjnej.

Tzw. ulga abolicyjna została przez ustawodawcę uregulowana w art. 27g u.p.d.o.f. Przepis art. 27g ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi, że podatnik podlegający obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1, rozliczający na zasadach określonych w art. 27 ust. 9 albo 9a uzyskane w roku podatkowym poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochody ze źródeł, o których mowa w art. 12 ust. 1, art. 13, art. 14 (...) ma prawo odliczyć od podatku dochodowego, obliczonego zgodnie z art. 27, kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2. ust. 2. Odliczeniu podlega kwota stanowiąca różnicę między podatkiem obliczonym zgodnie z art. 27 ust. 9 albo 9a a kwotą podatku obliczonego od dochodów ze źródeł, o których mowa w ust. 1, przy zastosowaniu do tych dochodów zasad określonych w art. 27 ust. 8. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć kwoty 1.360 zł.

Przy tym, zgodnie z art. 27g ust. 5 ww. ustawy, przepisu ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do dochodów osiąganych w roku podatkowym poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze źródeł, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 8 lit. a i pkt 9, jeżeli dochody te są osiągane z tytułu pracy lub usług wykonywanych poza terytorium lądowym państw.

Organ wskazał, iż bez wątpienia, przesłanka z art. 27g ust. 5 u.p.d.o.f. odnosi się jedynie do ograniczenia kwotowego ulgi abolicyjnej (tj. do limitu odliczenia z tytułu ulgi abolicyjnej). Przepis art. 27g ust. 5 w zw. z art. 27g ust. 2 tej ustawy nie określa samodzielnych przesłanek do skorzystania z ulgi abolicyjnej, a jedynie wskazuje w jakiej sytuacji (tj. w przypadku uzyskiwania określonych dochodów z tytułu pracy lub usług wykonywanych poza terytorium lądowym państw) prawo do tej ulgi nie podlega ograniczeniu kwotowemu. Aby jednak stwierdzić, czy ograniczenie to będzie miało zastosowanie w pierwszej kolejności odnieść się należy do tego, czy ulga abolicyjna

w ogóle będzie przysługiwała. Oznacza to, że należy odróżnić prawo do skorzystania z ulgi abolicyjnej od limitu odliczenia z tytułu przyznanej ulgi.

Z zapisu art. 27g ww. ustawy wynika, że prawo do skorzystania z ulgi abolicyjnej przysługuje: a) podatnikowi, mającemu nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, b) który osiąga za granicą dochody m.in. z pracy, c) do których rozliczenia mają zastosowanie zasady określone w art. 27 ust. 9 lub 9a tej ustawy.

Możliwość skorzystania z tej ulgi nie jest natomiast uzależniona od typu (rodzaju) statku, na którym podatnik świadczy pracę.

Z zapisów art. 27 ust. 9 cytowanej ustawy wynika z kolei, że jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym.

Zgodnie z art. 27 ust. 9a ustawy, w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio.

Z zacytowanych wyżej przepisów art. 27 ust. 9a w związku z art. 27 ust. 9 u.p.d.o.f. wynika wprost, że w przypadku, gdy podatnik uzyskuje wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Polski lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Polski, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów

o unikaniu podwójnego opodatkowania, to od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie.

Zatem w przypadku braku zwolnienia z opodatkowania w Polsce, na podstawie przepisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania dochodów uzyskanych za granicą, dla nabycia prawa do skorzystania z ulgi abolicyjnej konieczna jest zapłata podatku w obcym państwie. Organ na potwierdzenie stanowiska przywołał wybrane orzeczenia sądów administracyjnych.

Tymczasem (jak organ wskazał), Strona nie przedstawiła żadnego dokumentu uprawdopodabniającego, że za granicą w 2025 r. opłaca podatek dochodowy (lub zaliczki na poczet podatku) od dochodów uzyskiwanych z pracy na statku [...] lub że taki podatek (zaliczki) uiszcza w jego imieniu pracodawca, który wypłaca w ciągu roku wynagrodzenia w walucie EUR, bez potrącania jakichkolwiek podatków.

Ta istotna informacja nie wynika bowiem z dokumentów wystawionych przez podmiot S. LTD, adres: [...],[...], a dotyczących 2025 roku -tj.:

a) z "Umowy o pracę marynarza/Seafarer's Employment Agreement" z 13.03.2025 r. oraz

z 4.09.2025 r.,

b) z payslip z 28.02.2025 r. oraz z 30.04.2025 r., ani też z poniższych dokumentów, tj.:

- z "Umowy o pośrednictwo w zatrudnieniu nr [...]" zawartej w G. dnia 3.01.2025 r. pomiędzy Stroną a Agencją zatrudnienia: C. spółka z o.o., adres: [...] G., ul. [...] [k. 32-35], - z oświadczenia wystawionego przez kapitana statku, czy też z pozostałych dowodów złożonych do akt sprawy.

Dyrektor IAS zaznaczył, że z informacji posiadanych przez tut. organ wynika, iż podatnicy pracujący na statkach eksploatowanych przez przedsiębiorstwo z siedzibą

w Wielkiej Brytanii i opłacający tam podatek na koniec brytyjskiego roku podatkowego otrzymują świadectwo roczne P60, tj. dokument, który potwierdza wysokość zarobków na terenie tego kraju i zapłacony tam podatek.

Takich dokumentów za lata wcześniejsze - mimo że Wnioskodawca deklarował

w zeznaniach podatkowych składanych w Polsce, że osiąga dochody z pracy w Wielkiej Brytanii - jednak nie okazał. A skoro Strona nie wykazała, że płaci podatek dochodowy (zaliczki na podatek) - lub że będzie zobowiązana do zapłaty takiego podatku po zakończeniu roku podatkowego - od dochodów uzyskiwanych z pracy na statku [...]

w Wielkiej Brytanii lub w innym państwie, to nie uprawdopodobnione zostało, że wpłacane przez Stronę w Polsce zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych

w 2025 r. będą/mogą być niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za rok 2025. Nie było więc podstaw do ograniczenia ich poboru na podstawie art. 22 § 2a O.p.

Dodatkowo Dyrektor Izby zauważył, że jak wyżej wskazano, cytowane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się z uwzględnieniem umów

o unikaniu podwójnego opodatkowani zawartych przez Polskę.

W doktrynie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że zastosowanie umowy międzynarodowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i uchylania się od opodatkowania, może nastąpić, gdy wystąpi kolizja norm prawa podatkowego, tj. w trzech przypadkach:

- gdy następuje nałożenie się na siebie ograniczonych obowiązków podatkowych w dwóch państwach,

- gdy kolizja dotyczy dwóch nieograniczonych obowiązków podatkowych oraz,

- gdy kolizja następuje pomiędzy nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w jednym państwie i ograniczonym obowiązkiem w drugim państwie.

Tymczasem w przypadku Wnioskodawcy nie zostało wykazane, że do takiej kolizji dochodzi (lub dojdzie), bowiem: nie jest sporne, że nieograniczony obowiązek podatkowy ciąży na ww. w Polsce, ponadto Wnioskodawca nie wykazał (a nawet nie uprawdopodobnił), że w Wielkiej Brytanii - na umowę, na którą się powołuje - ciąży/lub będzie ciążył na nim nieograniczony lub ograniczony obowiązek podatkowy od dochodów uzyskiwanych z pracy na statku [...] w 2025 r. Dlatego też wskazywana Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych (Dz. U. z 2006 r., Nr 250, poz. 1840) podpisana 20 lipca 2006 r. w Londynie (zmodyfikowana następnie przez przepisy Konwencji MLI), nie znajduje w sprawie zastosowania.

Mając powyższe na względzie Dyrektor IAS stwierdził, że zarzuty pełnomocnika odnośnie niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Ordynacji podatkowej oraz Konwencji polsko-brytyjskiej są bezzasadne. Zdaniem organu, Naczelnik US prawidłowo dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego, pod kątem możliwości zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, a w konsekwencji możliwości skorzystania z ulgi abolicyjnej.

Organy podatkowe nie kwestionują przy tym, że w 2025r. Strona świadczy pracę na statku [...], który operuje na wodach Wielkiej Brytanii. Strona natomiast nie uprawdopodobniła, że wpłacane przez nią zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2025 r. mogą być niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego w roku podatkowym. Nie było więc podstaw do ograniczenia ich poboru na podstawie art. 22 § 2a O.p.

Wbrew zarzutom odwołania, zdaniem Dyrektora IAS, organ pierwszej instancji nie dopuścił się też naruszenia powołanych w niej przepisów postępowania: art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187-188 oraz art. 191 O.p. Organ podał, iż fakt, że wnioski organu wynikające z zebranego materiału dowodowego są odmienne od oczekiwań Strony, nie stanowi o naruszeniu ww. przepisów postępowania, przy czym zauważyć należy, że organ podatkowy nie podważył treści dokumentów urzędowych (np. umowy o pracę, książeczki żeglarskiej, zaświadczenia, potwierdzeń wypłat wynagrodzenia) złożonych do akt sprawy, a jedynie na ich podstawie dokonał oceny okoliczności faktycznych sprawy.

Ponadto zgodnie art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Stąd, także informacje, wydruki z ogólnodostępnych stron internetowych mogą stanowić dowód

w sprawie, mający na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zebranie

i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w myśl zasad wyrażonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p.

Dyrektor Izby podkreślił, że w niniejszej sprawie organ podatkowy działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie, dokładając należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego, zapewniając Stronie czynny udział

w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań.

W tych okolicznościach także wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych do odwołania dokumentów nie zasługuje na uwzględnienie. Dokumenty te pozostają bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Jak już bowiem wyżej wskazano podstawowym warunkiem do samego skorzystania z ulgi abolicyjnej jest: zapłata podatku za granicą albo objęcie podatnika obowiązkiem podatkowym w Wielkiej Brytanii, a tego Strona nie uprawdopodobniła.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że przedłożone tłumaczenia dokumentów nie są wierzytelnym tłumaczeniem tłumacza przysięgłego pomimo tego, że Strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, który zna obowiązujące w tym zakresie przepisy.

Zdaniem organu to, że treść zaskarżonej decyzji nie odpowiada oczekiwaniom Strony w żaden sposób nie narusza ani zasady legalizmu, ani zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych czy też zasady prawdy obiektywnej. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności swoich zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Natomiast sam fakt, że wnioski organu orzekającego wynikające z zebranego materiału dowodowego są odmienne od oczekiwań Strony, nie stanowi o naruszeniu w/w przepisów postępowania. W niniejszej sprawie nie doszło do uchybień w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika zaś, że podjęto wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Ocena zgromadzonych w sprawie dowodów jest natomiast w pełni logiczna, nie wykracza także poza granice wynikające

z art. 191 O.p. i nie nosi cech dowolności czy powierzchowności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję organu odwoławczego, Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego zarzucił:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 14 ust. 1-3 w zw. z art. 22 ust. 2 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską

a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych w zw. z art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - wskutek przyjęcia, że Skarżący nie wykazał, iż od dochodu skarżącego osiąganego z pracy na statku odprowadzany jest do Wielkiej Brytanii podatek, tym samym w sprawie nie ma zastosowania Konwencja polsko — brytyjska o unikaniu podwójnego opodatkowania, podczas gdy z zebranego materiału wynika wprost, że Skarżący podlega podwójnemu opodatkowaniu, gdyż podlega opodatkowaniu w Polsce, jak i jest opodatkowany w Wielkiej Brytanii z uwagi na fakt, że zamustrowanie na statku [...] przekroczyło 183 dni, co zgodnie z wewnętrznymi przepisami Wielkiej Brytanii oznacza, iż dochód osiągnięty przez Skarżącego podlega opodatkowaniu w UK, co potwierdza wprost dokument pn. "payslip";

b) art. 27g w zw. z art. 27 ust. 8, art. 27 ust. 9 oraz art. 27 ust. 9a, a także 44 ust. 1a pkt 1 i ust. 7 i 3a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w zw. z art. 22 §2a Op. - poprzez ich błędne zastosowanie oraz uznanie, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że od jego dochodu odprowadzany jest podatek do Wielkiej Brytanii, podczas gdy z zebranych w sprawie dowodów wynika, że Skarżący pracuje na statku podnoszącego banderę Wielkiej Brytanii, na statku przeznaczonym do przewożenia towarów oraz że zamustrowany był powyżej 183 dni, co oznacza, że podlega on opodatkowaniu na zasadach obowiązujących w Wielkiej Brytanii;

- jedynym obowiązkiem Skarżącego w tym postępowaniu jest uprawdopodobnienie, że, w związku z osiąganiem dochodu za granicą z tytułu świadczenia pracy na rzecz zagranicznego przedsiębiorcy, prawdopodobnie dojdzie do zmiany metody opodatkowania na metodę proporcjonalnego odliczenia, skutkiem czego - prawdopodobnie - należny podatek, który miałby być zapłacony w Polsce będzie niewspółmiernie wysoki w stosunku do podatku należnego w Polsce, co oznacza, że zaliczki na podatek byłyby niewspółmiernie wysokie, gdyż podatek należy w Polsce może wynosić 0,00 zł;

c) art. 22 § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie oraz uznanie, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy, podczas gdy z zebranych w sprawie dokumentów wynika wprost, że skarżący świadczy pracę za granicą jako marynarz na statku zarządzanym przez przedsiębiorstwo z siedzibą w Wielkiej Brytanii podnoszącym banderę Wielkiej Brytanii, jak również, że od dochodu Skarżącego może być pobrany podatek do Wielkiej Brytanii, co oznacza, iż istnieje zagrożenie podwójnego opodatkowania dochodu Skarżącego i wysoce prawdopodobne jest, że wskutek zmiany metody opodatkowania podatek należny do zapłaty w Polsce wyniesie 0,00 zł;

II. Naruszenie przepisów procesowych, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.:

art.120 Op.- art. 121 Op. i art. 122 Op. oraz 123 Op. — poprzez:

a) rażące naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowemu poszukiwanie prawdy materialnej, a przez to złamanie zasady słuszności i sprawiedliwości,

a w konsekwencji wydanie decyzji sprzecznej z prawem oraz naruszającej zasady zaufania do organów skarbowych;

organ, zamiast dokonać oceny ustalonych faktów z punkty widzenia norm prawnych zawartych w art. 22 § 2a Op. w zw. z 27 ust.8, ust. 9, ust. 9a oraz w zw. z art. 27g u.p.d.o.f., na które powołuje się Skarżący, takie jak (a) świadczenie pracy na statku podnoszącym banderę Wielkiej Brytanii operującym na rzecz przedsiębiorstwa z/s

w Wielkiej Brytanii, następnie, (b) uzyskiwanie dochodu przez Skarżącego za pracę za granicą oraz (c) wykonywanie pracy poza terytorium lądowym państw na rzecz przedsiębiorstwa z/s w Wielkiej Brytanii, z którą Polska ma zawartą umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, jak też (d) zamustrowanie Skarżącego na statku powyżej 183 dni - skoncentrował się na kwestii zapłaty podatku do Wielkiej Brytanii zamiast badać, czy ryzyko podwójnego opodatkowania, w świetle brzmienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z Wielką Brytanią, w przypadku Skarżącego występuje;

b) naruszenie zasady praworządności (art. 120 Op. w zw. z art. 7 Konstytucji RP) oraz zasady zaufania do organów podatkowych poprzez uniemożliwienie skarżącemu skorzystania z instytucji ograniczenie poboru zaliczek, podczas gdy ze złożonych

w sprawie dokumentów wynika wprost, że zostały uprawdopodobnione przesłanki z art. 22 § 2a Op.

art. 180 Op. 187-188 Op. oraz art. 191 Op. — poprzez dowolną ocenę dowodów

i wypływających z nich wprost faktów do z góry przyjętej przez organ tezy, iż statek [...] nie wykonuje transportu międzynarodowego, zatem więc Skarżący powinien wykazać, że odprowadza podatki do Wielkiej Brytanii, podczas gdy z zebranych w sprawie dowodów wynika, że statek podnosi banderę Wielkiej Brytanii oraz że Skarżący świadczył pracę na statku około 197 dni, co oznacza, że podlega on systemowi podatkowemu Wielkiej Brytanii, co potwierdzają dokumenty pn. "payslip", jak też brytyjskim zwolnieniom podatkowym dotyczących marynarzy pracujących na brytyjskich statkach.

W oparciu o sformułowane zarzuty pełnomocnik Skarżącego wniósł: o uchylenie

w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Dodatkowo wniesiono o dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci: potwierdzenia zatrudnienia z dnia 23.12.2025 wraz

z tłumaczeniem i książeczki żeglarskiej za rok 2025 - na potwierdzenie podlegania dochodu Skarżącego systemowi podatkowemu w Wielkiej Brytanii na zasadach brytyjskich.

W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego wskazał, iż stanowisko organu oraz wydana w sprawie decyzja jest nieprawidłowa i narusza przepisy prawa.

Podstawową przesłanką złożenia wniosku o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy jest prawdopodobieństwo, że wysokość zaliczek na podatek, co do których zapłaty jest zobowiązany podatnik uzyskujący dochody z pracy za granicą, jest niewspółmierna w stosunku do wysokości podatku, który może być podatkiem należnym do zapłaty. Niewspółmierność ta, w przypadku marynarzy, może wywodzić się z normy prawnej ustanawiającej możliwość skorzystania z ulgi abolicyjnej, o której mowa w art. 27g u.p.d.o.f. w zw. z art. 27 ust.8, ust. 9, ust. 9a u.p.d.o.f. oraz związanej z tym prawdopodobnej zmiany metody opodatkowania. Równolegle, jedyną przesłanką zastosowania ulgi abolicyjnej w pełnej wysokości, o której mowa w art. 27 g) ust.5 u.p.d.o.f., jest uzyskiwanie dochodu z pracy lub usług wykonywanych poza terytorium lądowym państw na rzecz państwa, z którym Polska ma zawartą umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania lub kraju, do kraju pozostającym w Polską w stanie bezumownym, do którego marynarz odprowadził podatek, wskutek czego podatek do zapłaty w Polsce może wynieść 0,00 zł.

Mając powyższe na względzie, z uwagi na fakt, że Skarżący osiąga dochód z pracy świadczonej za granicą poza terytorium lądowym Wielkiej Brytanii oraz podlega opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii (co wynika wprost z dokumentu "payslip" — należało uznać, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że Skarżący będący marynarzem będzie mógł skorzystać z ulgi abolicyjnej w pełnym wymiarze, ponieważ świadczy pracę poza terytorium lądowym państwa, z którym Polska związana jest umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, wskutek czego istnieje stan zagrożenia podwójnego opodatkowania uzyskanego przez Skarżącego, nie badając przy tym przesłanek do zastosowania ulgi abolicyjnej, gdyż jest to w tym postępowaniu zbędne.

Zdaniem pełnomocnika Strony, złożony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że przesłanki z art. 22 § 2a Op. zostały spełnione. W ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.07.2023, II FSK 116/21 podkreślił, że rozstrzygnięcie dotyczące ograniczenia poboru zaliczek nie przesądza o rozliczeniu rocznym Skarżącego, w przypadku ewentualnego sporu w tym zakresie.

W postępowaniu zainicjowanym wnioskiem na podstawie art. 22 § 2a O.p. nie ma bowiem obowiązku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Byłoby to sprzeczne z jego celem i niejednokrotnie prowadziłoby do sytuacji, w której decyzja byłaby wydawana już po zakończeniu roku podatkowego. Nie jest to postępowanie wymiarowe,

w którym konieczne jest prowadzenie postępowania dowodowego, dokonywanie subsumpcji, czyli podciągnięcia ustalonego stanu faktycznego pod stosowaną normę prawną, poprzedzonego dokonaniem wykładni prawa materialnego. Podatnik, składając wniosek w trybie art. 22 § 2a O.p., inicjuje postępowanie, w którym musi uprawdopodobnić, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za dany rok podatkowy.

Skarżący, składając w ramach postępowania, umowę o pracę, skan książeczki żeglarskiej z bieżącymi wpisami, rozliczenie wynagrodzenia (payslip), dowiódł swój status podatkowy w Wielkiej Brytanii, a także to, że dochód Skarżącego jest opodatkowany

w Wielkiej Brytanii. Z dokumentu "payslip" wynika bowiem wprost, że opodatkowaniu do Wielkiej Brytanii podlega — na dzień wystawienia dokumentu - kwota 2589,50 GBP. Pełnomocnik wskazał na tłumaczenie dokumentu złożone w toku postępowania.

W podsumowaniu z kolei wskazał, że w oparciu o przepis zawarty w art. 22 § 2a O.p. w zw. z art. 27g u.p.d.o.f., organ podatkowy ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego na dany rok podatkowy. W niniejszej sprawie przesłanki te zostały spełnione przez Skarżącego. Właściwe dla sprawy okoliczności zostały uprawdopodobnione za pomocą dokumentów zebranych w toku postępowania, uzupełnione w ramach postępowania przed tut. Sądem.

Z przedłożonych dowodów w niniejszej sprawie wprost wynikają następujące fakty takie jak:

a) świadczenie przez Skarżącego pracy jako marynarz na statku [...];

b) wykonywanie pracy przez Skarżącego na podstawie umowy o pracę w roku 2025 na podstawie kontraktów,

c) otrzymywanie wynagrodzenia za pracę za granicą,

d) opodatkowanie dochodu uzyskanego przez Skarżącego do Wielkiej Brytanii.

Prawidłowo przeprowadzona ocena dowodów, w świetle art. 22 §2a Op., winna zatem prowadzić do wniosku, iż uprawdopodobniono, że zaliczki na podatek byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku, który potencjalnie będzie do zapłaty

z tytułu dochodów uzyskanych w roku 2025. Do skargi dołączono załączniki, o których mowa w piśmie.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS podtrzymał stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. (Dz.U. z 2026 r. poz. 143)

- dalej "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z kolei, z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W rozpoznawanej sprawie Skarżący złożył wniosek ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2025 r. z uwagi na zamiar skorzystania z tzw. ulgi abolicyjnej, o której mowa w art. 27g u.p.d.o.f. We wniosku wskazał, że jest marynarzem i w 2025 r. będzie wykonywał pracę najemną na pokładzie statku [...] eksploatowanych na wodach Wielkiej Brytanii. Wyjaśnił, że jest zatrudniony przez armatora z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii, gdzie wynagrodzenie podlega opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 22 § 2a O.p., organ podatkowy na wniosek podatnika ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy.

W postępowaniu zainicjowanym wnioskiem, o którym mowa w art. 22 § 2a O.p. nie przeprowadza się pełnego postępowania dowodowego, jak ma to miejsce w postępowaniu wymiarowym. Byłoby to sprzeczne z jego celem i niejednokrotnie prowadziłoby do sytuacji, w której decyzja byłaby wydawana już po zakończeniu roku podatkowego (por.m.in. wyrok NSA z 24 stycznia 2024 r. II FSK 530/21). To podatnik, składając wniosek o ograniczenie poboru zaliczek, jest inicjatorem tego postępowania, gdyż co do zasady to on posiada wiedzę o okolicznościach, które mogą uprawdopodobnić, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za dany rok. Mające uproszczony charakter postępowanie, którego celem jest uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanki

z art. 22 § 2a O.p. nie może przy tym zastępować postępowania dowodowego prowadzonego w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Skarżący wskazywał na możliwość skorzystania z ulgi abolicyjnej przewidzianej

w art. 27g u.p.d.o.f. W związku z tym wymaga zauważenia, że jako osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f., Skarżący podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). W świetle zaś art. 4a u.p.d.o.f. przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Stosownie do treści art. 44 ust. 1a pkt 1 u.p.d.o.f. podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy, są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.

Skarżący odwołał się do zapisów 14 ust. 1 i ust. 2 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych z dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250, poz. 1840 - Konwencja).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku organy podatkowe nie zbadały, czy w sprawie znajdą zastosowanie jej art. 14 ust. 1 lub ust. 2 Konwencji.

Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 1 Konwencji dotyczy ona osób, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym lub w obu umawiających się państwach.

W rozumieniu Konwencji, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej: określenie "osoba" obejmuje osobę fizyczną, spółkę oraz każde inne zrzeszenie osób (art. 3 ust. 1 lit. d); określenia "przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa" i "przedsiębiorstwo drugiego Umawiającego się Państwa" oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym Umawiającym się Państwie i przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie (lit. g).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 Konwencji, z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15, 17, 18 i 19 niniejszej Konwencji, pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Stosownie do art. 14 ust. 2 Konwencji, bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, wynagrodzenie, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania

w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną, wykonywaną w drugim Umawiającym się Państwie, podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli:

a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w okresie dwunastu miesięcy rozpoczynającym się lub kończącym

w danym roku podatkowym,

b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, i

c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada

w drugim Państwie.

Według Sądu organy niezasadnie uznały, że Skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie okoliczności, na które powołuje się we wniosku i które odnoszą się do art. 14 ust. 1 i 2 Konwencji, tj. tego, że będzie wykonywał pracę najemną na pokładzie statków eksploatowanych na wodach terytorialnych Wielkiej Brytanii/brytyjskim szelfie kontynentalnym przez zagraniczne przedsiębiorstwo oraz że w 2024 r. będzie przebywać

w Wielkiej Brytanii powyżej 183 dni.

Organy wskazały, że ocena przedłożonych przez skarżącego dowodów nie wykazała, że Skarżący odprowadza podatek w Wielkiej Brytanii, chociaż z przedłożonej książeczki żeglarskiej i Seafarer’s employment agreement (umowa o pracę marynarza)

z dnia 13 marca 2025 r. wynika, że Skarżący pracował na statku [...] w Wielkiej Brytanii.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku takie stanowisko organów podatkowych abstrahuje od treści przedłożonego dokumentu rozliczenia wynagrodzenia na 30 kwiecień 2025 r. (payslip), z którego wynika, iż w Wielkiej Brytanii ponad połowa jego wynagrodzenia podlega opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii.

Wprawdzie organ odwoławczy stwierdził, że jest to dokument nie przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego, niemniej ten i pozostałe złożone dokumenty były przedmiotem jego postępowania dowodowego. Organ pierwszej instancji wzywając skarżącego do przedłożenia tłumaczenia dokumentów nie zastrzegł, że ma ono zostać dokonane przez tłumacza przysięgłego. Skarżący przesłał z kolei tłumaczenie wykonane przez W.R. (Nr certyfikatu [...] [...]). Nawiasem mówiąc dokumenty przedłożone przez Skarżącego zawierają krótkie, proste treści (zaświadczenia), nie wymagające specjalistycznej znajomości języka angielskiego.

Pominięcie zatem, wskazanego kluczowego dla sprawy dokumentu (przy akceptacji pozostałych) czyni zasadnymi zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187, art. 188 i art. 191 O.p. tj, zasad: prawdy obiektywnej i prowadzeni postępowania w sposób budzący zaufanie, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku rzeczą organu będzie uwzględnienie opisanego dokumentu (payslip) i wyjaśnienie swoich ewentualnych wątpliwości co do kwestii, czy wynagrodzenie Skarżącego podlega opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii.

Mając zatem na uwadze powyższe Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd jednocześnie nie stwierdził konieczności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, albowiem zalecenia Sądu mogą zostać wykonane w toku postępowania odwoławczego.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.

Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

jeszcze 4393 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo