Wyrok WSA z dnia 21 października 2025, sygn. I SA/Gd 612/25

Przytoczone zapisy załącznika Nr 3 do ww. uchwały wprost regulują istnienie Śródmiejskiej Strefy Płatnego Parkowania oraz Strefy Płatnego Parkowania oraz różnicują stawki opłat za godzinowy postój w każdej z nich.

Błędnie zatem przyjął zobowiązany Z.Z., że wniesienie opłaty za postój nie jest powiązane z miejscem postoju, czyli z rozróżnieniem stref.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazano, że w dniu 18 stycznia 2023 r. postój pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] miał miejsce w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania, zaś analiza płatności wykazała wniesioną opłatę za postój w Strefie Płatnego Parkowania.

Doszło tym samym do ziszczenia się pozytywnych przesłanek przemawiających za tym, że postój pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], był nieopłacony.

Reasumując uznano , że brak jest podstaw do odstąpienia od wszczętego postępowania egzekucyjnego wobec Z.Z..

Mając na uwadze powyższe wierzyciel oddalił w całości wniesiony zarzut nieistnienia obowiązku.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowieniem z 4 lipca 2025 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Wskazując na prawidłowo ustalone w sprawie okoliczności uznano , że zaistniały podstawy prawne do ustalenia obowiązku zapłaty wskazanej opłaty. Zatem podniesiony zarzut nie był zasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z.Z. na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 PPSA zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa poprzez:

1. brak rozpatrzenia wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze z 3 kwietnia 2024 roku,

2. błędne zidentyfikowanie stanu faktycznego sprawy, gdyż nie można na podstawie przesłanek niezgodnych ze stanem faktycznym formułować poprawnych wniosków.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 PPSA wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia z 4 lipca 2025 roku.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).

W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Na wstępie przypomnieć należy, że obowiązek ponoszenia opłat za postój pojazdów w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej jako u.d.p.). Zgodnie z tym przepisem korzystający z dróg publicznych są zobowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w strefach płatnego parkowania. Opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1). Opłatę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7). Ponadto za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania pobierana jest opłata dodatkowa (art. 13f ust. 1). Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania (art. 13f ust. 2).

Jak wynika z uchwały Rady Miasta Gdyni z dnia 27 czerwca 2012 r., nr XXI/443/12 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta Gdyni oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej, sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej (Dz. Urz. Woj. Pomor., z 2023 r.; po. 2803), w brzmieniu obowiązującym w dacie parkowania, obowiązkiem kierowcy parkującego pojazd samochodowy w obszarze strefy jest opłacenie czasu parkowania. Brak opłacenia postoju oznacza konieczność zapłaty opłaty dodatkowej.

Uchwała dzieli miasto na Śródmiejską Strefę Parkowania i Strefę Płatnego Parkowania. Opłaty w Śródmiejskiej Strefie Parkowania oraz w Strefie Płatnego Parkowania różnią się stawką godzinową.

Z dowodów zebranych w sprawie wynika, że pracownicy Z. w G. ustalili, że w dniu 18 stycznia 2023 r. pojazd marki Opel o nr rej. [...] parkował w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w Gdyni. Okoliczność tę potwierdziła dokumentacja fotograficzna.

Jak także wynika z akt sprawy - skarżący uiścił opłatę za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania, a nie w Śródmiejskiej Strefie Parkowania.

W tej sytuacji trafnie zdaniem Sądu organ uznał, że w tych okolicznościach postój nie został opłacony, w związku z czym należało pobrać opłatę dodatkową.

W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Wskazany art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. rozróżnia dwa rodzaje opłat za postój pojazdu:

a) w strefie płatnego parkowania;

b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania.

Obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa w przypadku braku uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu. Jak wynika z akt sprawy , skarżący parkował pojazd w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, jednakże opłatę wniósł za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Niewątpliwie są to dwie różne strefy, za parkowanie w których pobiera się osobne opłaty. Jeżeli więc kierujący parkował pojazd w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, miał obowiązek wnieść opłatę za parkowanie w tej strefie. Wniesienie opłaty za parkowanie w innej strefie jest różnoznaczne w skutkach prawnych z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie, co musiało skutkować powstaniem z mocy prawa obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej.

W tej sytuacji w ocenie Sądu brak było podstaw faktycznych i prawnych do uznania, że egzekwowany obowiązek nie istnieje.

Sąd zwraca także uwagę, że pozbawione podstaw są zarzuty co do terminów działań organów, gdyż nie pozbawiono strony możliwości skorzystania z prawa do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, czego dowodem są zaskarżone postanowienia wydane w niniejszej sprawie.

Mając to na uwadze Sąd uznając skargę za niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.