- uznanie, że nie doszło do zgodnego z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji doręczenia tytułów wykonawczych, będących przedmiotem zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym wynagrodzenia za pracę, na skutek nie opatrzenia ich skanów podpisem kwalifikowanym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie z 28 listopada 2025 r. Skarżący wniósł o odroczenie rozprawy z uwagi na wyznaczenie 4 rozpraw w jego sprawach, co uniemożliwia mu odpowiednie przygotowanie się do tych spraw, gdyż każda z nich dotyczy innego przedmiotu. Podniósł także, że nie został powiadomiony w sposób formalny o wyznaczonym terminie rozprawy.
W kolejnym piśmie Skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę. Wskazał, że w jego ocenie organ egzekucyjny nie miał prawa na podstawie art. 62 § 1 O.p. do zaliczenia dokonanej w terminie wpłaty i wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W jego ocenie sprawę należy rozpoznać z uwzględnieniem treści uchwał NSA załączonych do pisma, które potwierdzają wskazane przez niego stanowisko o wygaśnięciu zobowiązania. Do pisma załączył pismo z 15 kwietnia 2016 r. Ministra Finansów, wydruki uchwał NSA: II FPS 4/13, I FPS 1/12, FPS 8/03, listę zająć egzekucyjnych, potwierdzenie wpłaty i potwierdzenie wykonania przelewu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przezsądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego.
Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów (podstawy zarzutów) enumeratywnie wymienia art. 33, zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a..
Z powyższych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych jest ściśle sformalizowane, a podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, ale te, które są wymienione w art. 33 u.p.e.a. Jego granice wyznacza sam zobowiązany decydując, czy w ogóle wnieść zarzuty, jakie zarzuty sformułować oraz jak je uzasadnić, przy czym katalog możliwych zarzutów stanowi enumeratywny zbiór zawarty w art. 33 u.p.e.a..
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Skarżący w niniejszej sprawie zgłosił zarzuty w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1, art. 33 § 2 pkt 6 lit c) u.p.e.a.
Zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku.
"Obowiązek nie istnieje" oznacza, że obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano lub nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, albo decyzja taka została wydana lub wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, albo obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów.
Z akt sprawy wynika, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z dnia 27 lutego 2023 r. obejmujący należność z tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2022 r. wynikał ze złożonej przez Stronę deklaracji dla celów podatku od towarów i usług VAT-7, w której wykazano podatek do zapłaty w kwocie 352 zł. W dniu 25 stycznia 2023 r. Skarżący dokonał wpłaty ww. kwoty tytułem podatku VAT za grudzień 2022 r., lecz kwota ta została zaliczona na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. Z powyższego wynika zatem, że Skarżący w dniu wystawienia tytułu wykonawczego posiadał zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 2022 r., gdyż wpłacona kwota została zaliczona na jego wcześniejsze zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług. Z tego względu zarzut nieistnienia obowiązku został przez organy egzekucyjne oceniony prawidłowo.
Odnosząc się do argumentacji Skarżącego w zakresie uzasadnienia stawianego zarzutu nieistnienia obowiązku należy podkreślić, że obecnie brak jest podstaw do kwestionowania nieprawidłowego zaliczenia wpłaty z dnia 25 stycznia 2023 r., ponieważ kwestia ta była przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu. Sądowi z urzędu wiadome jest, że postanowienie Naczelnika z dnia 26 stycznia 2023 r., którym dokonano zaliczenia wpłaty z dnia 25 stycznia 2022 r. na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2008 r. zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora z dnia 25 kwietnia 2023 r. Strona wniosła skargę na powyższe postanowienie do WSA w Gdańsku. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gd 586/23 i 18 lutego 2025 r. Sąd wydał wyrok oddalający skargę. Niemniej jednak podkreślenia wymaga, że postępowanie w przedmiocie zaliczenia wpłaty oraz postępowanie w sprawie zarzutów zgłoszonych w sprawie egzekucji administracyjnej są odrębnymi sprawami administracyjnymi, prowadzonymi na postawie innych przepisów. Przy czym wyjaśnić należy, że skoro przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej lub kodeksu postępowania administracyjnego gwarantują Stronie na danym etapie postępowania skonkretyzowane środki zaskarżenia, odnoszące się do konkretnych czynności organów, to nie można w ramach różnych środków zaskarżenia kwestionować czynności, co do których Strona miała możliwość ich kwestionowania w ramach podnoszonych środków zaskarżenia. W związku z tym na obecnym etapie nie można ponownie oceniać prawidłowości zaliczenia wpłaty, ponieważ kwestia ta była badana w innej sprawie administracyjnej. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z wyjątkami niemającymi zastosowania w niniejszej sprawie). Z przepisu tego wynika, że sąd jest związany "granicami sprawy", co oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Należy przy tym stwierdzić, że wobec nie budzącej wątpliwości treści żądania Skarżącego, organ prawidłowo rozpoznał sprawę w jego granicach. W tym postępowaniu nie podlegają zaś ocenom argumenty dotyczące zdarzeń związanych z zaliczeniem wpłaty dokonanym na podstawie art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Wskazana okoliczność była bowiem badana w odrębnym postępowaniu administracyjnym i wykracza poza zakres niniejszej sprawy administracyjnej. W konsekwencji powyższego zarzuty sformułowane w skardze w tym zakresie okazały się bezzasadne, ponieważ rozstrzygnięcia organów odnoszące się do zaliczenia wpłaty z dnia 25 stycznia 2022 r. nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Należy więc podkreślić, że z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym postanowienia o zaliczeniu wpłaty - w ramach niniejszej sprawy administracyjnej - dotyczącej zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie można obecnie skutecznie podnosić zarzutu nieprawidłowego zaliczenia tej wpłaty, ponieważ kwestia ta była oceniana w innym postępowaniu, w którym Stronie - w celu skontrolowania prawidłowości tego rozstrzygnięcia - przysługiwały odpowiednie środki zaskarżenia. Skoro organ odwoławczy, ani sąd administracyjny nie wyeliminował postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty z obrotu prawnego, to zarzuty odnoszące się do nieprawidłowego zaliczenia tej wpłaty nie mogły być obecnie skutecznie podniesione. Z uwagi na powyższe bezzasadny jest zarzut nieistnienia obowiązku, gdyż z akt sprawy wynika, iż wpłata Skarżącego zastała zaliczona na wcześniejszą zaległość podatkową, a więc należało przyjąć, że wbrew wywodom Skarżącego podatek wynikający z deklaracji VAT-7 za grudzień 2022 r. nie został zapłacony, a zatem obowiązek istnieje.
W powyższym kontekście nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma z 28 listopada 2025 r. dokumentów, gdyż dotyczyły one kwestii rozstrzygniętych w ramach innej sprawy.
Należy zauważyć, że wierzyciel zobowiązany jest do podejmowania działań zmierzających do wyegzekwowania należności. Fakt, że Skarżący nie reguluje terminowo wymagalnych zobowiązań podatkowych i że nie zgadza się z zapadłymi rozstrzygnięciami organów podatkowych, składając liczne środki zaskarżenia, nie świadczą o istnieniu rozbieżności interpretacyjnych, czy naruszeniu wskazanych przez niego przepisów postępowania.
Przy czym należy wskazać, że w związku z nieuregulowaniem zobowiązania podatkowego za grudzień 2022 r. Naczelnik wystosował do Strony upomnienie z dnia 27 stycznia 2023 r., w którym pouczono ją, że brak zapłaty we wskazanym terminie spowoduje wszczęcie egzekucji administracyjnej. Do upomnienia znajdującego się w aktach sprawy dołączono potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że Skarżący otrzymał je w dniu 15 lutego 2023 r. W konsekwencji również w zakresie doręczenia upomnienia nie wystąpiły nieprawidłowości.
Zasadnie zatem w zaskarżonych postanowieniach przyjęto, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego Strona posiadała zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 2022 r., a zatem istniał obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów u.p.e.a. W konsekwencji organ pierwszej instancji zasadnie oddalił zarzut w tym zakresie, a Dyrektor stwierdził prawidłowość tego stanowiska.
Skarżący zgłosił także zarzut braku wymagalności obowiązku wskazanego w pozycji D1 tytułu wykonawczego z dnia 27 lutego 2023 r. w związku z przedawnieniem zaległości podatkowej, na którą została zaliczona dobrowolna wpłata podatku VAT za grudzień 2022 r. (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a.)
Zgodnie z art. art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest brak wymagalności obowiązku w przypadku: (a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, (b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, (c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Wskazać należy, że egzekucji administracyjnej podlegają należności wymagalne. Przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego.
Przy czym podkreślenia wymaga, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są specyficznym środkiem zaskarżenia. Postępowanie w przedmiocie zarzutów może zostać wszczęte jedynie na wniosek poprzez sformułowanie odpowiedniego zarzutu, który wyznacza ramy takiego postępowania. Oznacza to, że jedynie od zobowiązanego zależy, jaki będzie zakres takiego postępowania. W konsekwencji organ pierwszej instancji (wierzyciel) związany jest podstawą zarzutów i ma ograniczony zakres rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W ramach tego postępowania przedmiotem rozpoznania są jedynie podniesione zarzuty.
W niniejszej sprawie Skarżący wskazał jako podstawę zarzutu brak wymagalności art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a., a więc wystąpienie innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Jak wynika z uzasadnienia zarzutu brak wymagalności należności objętych tytułem wykonawczym Skarżący upatruje w zaliczeniu przez organ wpłaconego podatku VAT i rozliczenie go na przedawnione, wg. Skarżącego, zaległości podatkowe.
Należy podkreślić, że również kwestia dotycząca przedawnienia zaległości podatkowej, na którą została zaliczona wpłata z 25 stycznia 2023 r. była kontrolowana w innym postępowaniu dotyczącym zgłoszonych zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w postanowieniu z 3 października 2022 r. nr 2201-IEW.720.51.2022/MSz odniósł się do przedawnienia zaległości podatkowej za grudzień 2008 r. WSA w Gdańsku wyrokiem z 13 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1330/22 oddalił skargę Skarżącego na ww. postanowienie. Wyrok jest prawomocny. Na obecnym etapie postępowania nie można zatem formułować odmiennych ocen niż wskazane w ww. wyroku z dnia 13 czerwca 2023 r. Z ww. wyroku wynika m.in., że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. nie uległo przedawnieniu ponieważ Naczelnik US zastosował środki egzekucyjne (zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych i wynagrodzenia za pracę), które spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia. W konsekwencji Skarżący nie może obecnie twierdzić, że ww. zobowiązanie uległo przedawnieniu. W konsekwencji w tej sprawie nie ma podstaw do ponownego badania tej kwestii.
Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie do art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Wyrażona w art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (tak w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1181/22, publ. LEX nr 3571487). Tym samym organ pierwszej instancji zasadnie oddalił zarzut Skarżącego w zakresie braku wymagalności obowiązku.
W konsekwencji, orzekając w oparciu o akta sprawy i biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do wniosku, że Skarżący nie podważył skutecznie oceny wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu. Z powyższych względów nie mogły odnieść pożądanego przez Skarżącego skutku dokumenty załączone do skargi oraz pisma procesowego i sformułowane w nich zarzuty w tym przedmiocie.
Wbrew zarzutom skargi, w tej sprawie nie doszło do naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Organy administracji publicznej w myśl zasady wynikającej z art. 6 k.p.a. działały na podstawie przepisów prawa wydając poprawne merytorycznie rozstrzygnięcia. Ponadto stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania stały na straży praworządności i podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie organy egzekucyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ponadto w myśl zasady zawartej w art. 8 k.p.a. prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie odnosząc się do twierdzeń Skarżącego oraz faktów istotnych dla sprawy. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 Konstytucji RP, poprzez łamanie przepisów prawa, gdyż zaskarżone postanowienia zastały podjęte na podstawie i w granicach prawa.
Prawidłowe jest też stanowisko Dyrektora, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie jakim Skarżący wnosił w zażaleniu. Z treści art. 77 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie do art. 78 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Należy podkreślić, że organy administracji publicznej mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie jest więc nieograniczony i bezwzględny. Natomiast nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez Stronę dowodów, nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Prawnie dopuszczalne jest odstąpienie od prowadzenia postępowania dowodowego, gdy zgromadzony w sprawie materiał jest kompletny w tym znaczeniu, że pozwala na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia, a taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, gdyż okoliczności dotyczące podniesionych zarzutów wynikały z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych oraz rozstrzygnięć Sądu i organów przytoczonych w treści niniejszego uzasadnienia. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. oraz art. 7, art. 7a i art. 9 k.p.a. należało uznać za bezzasadny.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na wskazanej podstawie. Przy czym rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest uzależnione od woli Skarżącego. Nawet więc złożenie przez Skarżącego wniosku o rozpoznanie takiej sprawy na posiedzeniu jawnym nie pozbawia sądu ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2023 r. sygn. akt III FSK 1673/21, publ. j.w.).
Ponadto w sytuacji rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym nie ma podstawy, z której wynikałby obowiązek informowania Skarżącego o tym fakcie. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga do Sądu wpłynęła 2 sierpnia 2023 r. Skarżący aktywnie w tym postępowaniu składał wnioski i środki zaskarżenia. Nie można zatem przyjąć, że nie miał możliwości wypowiedzenia się w tej sprawie. Uczynił to zresztą składając replikę do odpowiedzi na skargę. W konsekwencji wniosek o odroczenie posiedzenia został oddalony.
Reasumując, stwierdzić należy, że kontrolowane postanowienie nie narusza prawa w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu należało stwierdzić, że organy nie dopuściły się uchybień wskazywanych przez Skarżącego (ani innych) i prawidłowo oddaliły zarzuty zobowiązanego. W niniejszej sprawie organy w sposób wyczerpujący zgromadziły i rozpatrzyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. W toku postępowania działały na podstawie i w granicach przepisów prawa, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez Skarżącego okoliczności, a postępowanie przeprowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Dokonaną na tym tle ocenę organów, że egzekwowany obowiązek istnieje i jest wymagalny Sąd ocenia jako prawidłową, uznając tym samym zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione. Natomiast sam fakt, że podjęte rozstrzygniecie nie jest zgodne z oczekiwaniami Strony, nie świadczy, że organy naruszyły przepisy proceduralne.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Zaskarżone postanowienie zawiera ponadto wszystkie elementy postanowienia wymienione w art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.