Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lipca 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.
– Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691) - dalej jako "k.p.a." oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 739) – dalej jako "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia M. R. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: "Naczelnik US", "organ pierwszej instancji" lub "organ egzekucyjny") wydane dnia 22 sierpnia 2025 r.
w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty dłużnikowi zajętej wierzytelności, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
Naczelnik US jako organ egzekucyjny, w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku P Sp. z o. o. Sp. j. z siedzibą
w G. (ul. P ), zawiadomieniem:
a) z dnia 22 listopada 2024 r. zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej tj. kwot należnych zobowiązanej spółce tytułem płatności dokonywanych za pośrednictwem terminali płatniczych, wpływających na rachunek bankowy Strony. Zawiadomienie doręczono 11 grudnia 2024 r. (w trybie art. 44 k.p.a.),
w odpowiedzi na które pismem z dnia 11 grudnia 2024 r., Strona poinformowała, że nie posiada wierzytelności wobec P Sp. z o. o. Sp. j. (obecnie P Sp. z o. o. Sp. j.);