Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 17 lipca 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) - dalej: k.p.a., art. 17 § 1, art. 18, art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2026 r. poz. 739 ze zm.) – dalej: u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia M. R. (dalej: strona, Skarżący) na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: Naczelnik US lub organ I instancji) z dnia 22 sierpnia 2025 r., którym określono stronie, jako dłużnikowi zajętej wierzytelności, wysokość nieprzekazanej kwoty na 1.881.678,91 zł, w związku z dokonanym zajęciem innej wierzytelności pieniężnej z dnia 29 października 2024 r. oraz z 12 grudnia 2024 r. w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku A Sp. z o. o. Sp. j. (dalej: Spółka), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
Naczelnik US w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku Spółki, zawiadomieniem z 29 października 2024 r. zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, tj. kwot należnych zobowiązanej Spółce tytułem płatności dokonywanych za pośrednictwem terminali płatniczych, a wpływających na rachunek bankowy strony. Zawiadomienie doręczono stronie 13 listopada 2024 r. W odpowiedzi, pismem z 11 grudnia 2024 r., strona poinformowała organ egzekucyjny, że nie posiada wierzytelności wobec ww. Spółki.