Wyrok WSA z dnia 14 maja 2025, sygn. I SA/Gd 718/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu. Podstawą twierdzeń strony jest kwestionowanie istnienia ustanowionych w prawidłowy sposób przepisów prawa.

Przedmiotem skargi jest postanowienie wierzyciela oddalające zgłoszone przez stronę zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. Skarżący zgłaszał zarzut względem toczącego się wobec niego postępowania egzekucyjnego, który odnosił się do nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.).

Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed nieuzasadnionym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Jak stanowi przepis art. 33. § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn ściśle wskazanych w art. 33 u.p.e.a. Według art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych może być:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zgodnie z brzmieniem art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Według treści art. 34 § 2 u.p.e.a, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej w sytuacjach określonych w ustawie.

Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Przepis art. 18 u.p.e.a. stanowi podstawę do stosowania przez organy egzekucyjne przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi, organy te podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5. Natomiast na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji (postanowienia) powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie spełnia wymogi określone przepisami prawa.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zgodnie z art. 13b ust. 6 u.d.p. organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: 1) wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową; 2) może wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo. Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.).

Na terenie Gminy G. obowiązuje uchwała Rady Miasta Gdańska z dnia 27 lutego 2020 roku numer XX/524/20 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania i śródmiejskiej strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Miasta Gdańska oraz ustalenia stawek i sposobu poboru opłat za postój pojazdów samochodowych w tych strefach (Dziennik Urzędowy Województwa Pomorskiego z 2020 roku, poz. 1605, dalej uchwała). Zgodnie z tą uchwałą w razie stwierdzenia przez kontrolera nieuiszczenia opłaty za postój pojazdu zawiadamia się korzystającego z dróg publicznych o powstaniu z mocy prawa obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej oraz wzywa do jej zapłaty w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia (§ 11 ust. 2). Wysokość opłaty dodatkowej ustala się na 200 zł (§ 11 ust. 3). Organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dniu 16 września 2023 r. korzystał z miejsca postojowego w sektorze [...] Strefy Płatnego Parkowania, gdyż ulica [...] w G. jest położona na obszarze definiowanym w § 3 ust. 2 pkt 2 uchwały – załącznik nr 2. Na terenie G. strefy płatnego parkowania są oznaczone znakami pionowymi i poziomymi (por. uchwała NSA z 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący nie uiścił opłaty za postój pojazdu na obszarze objętym obowiązkiem opłaty w godzinach od 9.00 do 20.00 w momencie pozostawiania pojazdu, ani nie uiścił opłaty dodatkowej w terminie 30 dni od dnia umieszczenia zawiadomienia o takim obowiązku za wycieraczką auta na przedniej szybie

Obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisu prawa, bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga się w drodze decyzji administracyjnej lub innego aktu. Organ będący wierzycielem prawidłowo ustalił brak uiszczenia opłaty i wysłał do skarżącego pisemne upomnienie z dnia 23 listopada 2023 r.. W pouczeniu zawarte zostało wezwanie do uiszczenia należności wraz z informacją o ewentualnej przymusowej egzekucji oraz kosztach postępowania egzekucyjnego.

Organ dokonał oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego uwzględniając również wyjaśnienia złożone przez skarżącego w składanych pismach procesowych.

Pan W.U. w istocie nie kwestionuje faktu nieuiszczenia opłaty. W ocenie Sądu nie jest skuteczne twierdzenie o braku podstaw prawnych ustanowienia płatnej strefy parkowania obejmującej ul. [...] w G..

Obowiązujące w Polsce przepisy prawa powszechnego oraz akt prawa miejscowego, który nie został uchylony, stanowią prawidłowo wskazaną przez organ prawną podstawę poboru opłaty. W ocenie Sądu nie jest skuteczne twierdzenie skarżącego, że nie mógł zrealizować zamiaru uiszczenia opłaty z uwagi na techniczne ograniczenia parkometru wykluczające przyjęcie banknotu będącego prawnym środkiem płatniczym. Należy podkreślić, że parkowanie na obszarze strefy płatnej jest uprawnieniem zmotoryzowanego podmiotu. Korzystanie z uprawnienia nie wymaga zapewnienia warunków płatności w zakresie związanym z realizacją obowiązku. Skarżący po uzyskaniu informacji o możliwości zapłaty nie podjął czynności umożliwiających zapłatę, a w braku takich możliwości nie zrezygnował z parkowania w strefie reglamentowanej.

Z tego względu Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.