Oceniając zasadność wniosku Strony o rozłożenie na raty zaległości z tytułu kosztów egzekucyjnych, organ wskazał, że w sprawie o rozłożenie na raty należności z tytułu składek nie doszło do podpisania umowy o rozłożenie tych zobowiązań na raty. Zatem w jego ocenie, niecelowym byłaby spłata w ratach tylko kosztów egzekucyjnych, kiedy nadal toczyłaby się egzekucja wobec Skarżącego.
Organ wskazał również na fakt wystąpienia zbiegu postępowań egzekucyjnych. W ocenie Dyrektora IAS, organ pierwszej instancji słusznie zauważył, że w przypadku rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, postępowanie egzekucyjne będzie nadal prowadzone na rzecz innych wierzycieli, co spowodowałoby nieuzasadnione uprzywilejowanie spłaty innych należności.
Końcowo Dyrektor IAS stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego i procesowego. W jego ocenie, organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
3. Na wydane przez Dyrektora IAS postanowienie z dnia 22 sierpnia 2025 r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W treści uzasadnienia skargi Skarżący wskazał, że jest przewlekle chorym emerytem z uposażeniem wynoszącym 1.330 zł miesięcznie, któremu nie wystarcza na zakup koniecznych lekarstw, jak i na godne własne utrzymanie. Zdaniem Skarżącego, jest on permanentnie dyskryminowany z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Skarżący dodatkowo podał, że po odliczeniu kosztów stałych utrzymania, na życie pozostaje mu 700 zł. Na utrzymaniu jego i jego żony, która również jest emerytem i uzyskuje 1700 zł miesięcznie pozostaje jeszcze niepracująca córka.
Skarżący wyraził swoje niezadowolenie, iż w stosunku do niego, jako emeryta nie dopuszcza się do możliwości rozłożenia długu na spłaty ratalne w wysokości po 40 zł miesięcznie, co powoduje naruszenie prawa jego jako jednostki. Skarżący podał również, iż z góry przesądzona sprawa braku zgody na ratalną spłatę jest nie do przyjęcia w ZUS z przesłanek uznaniowości i zemsty.
Dodatkowo, Skarżący podniósł w skardze, iż organ nie zastosował się do art. 7, art. 32, art. 4 i art. 77 Konstytucji RP.
4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie.
5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy
z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
W świetle art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje służy zażalenie.
W wyniku takiej kontroli, postanowienie podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub gdy doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Jak stanowi przepis, sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, zaś przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym Sąd stwierdził, że doszło do naruszeń prawa, skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia go poprzedzającego.
5.3. Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości wydania przez organ drugiej instancji zaskarżonego postanowienia, utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w przedmiocie odmowy Stronie rozłożenia na raty należności
z tytułu kosztów egzekucyjnych.
Organ egzekucyjny odmawiając rozłożenia na raty powyższej należności uznał, że przedstawione przez stronę argumenty oraz zebrane dowody nie stanowią podstawy do rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych, obciążających Skarżącego.
Skarżący nie zgadza się z powyższym stanowiskiem organów, wskazując na swoją sytuację rodzinną, finansową oraz zdrowotną, a także wolę spłacenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych ratalnie.
5.4. Mając na uwadze zaistniałą kwestię sporną w pierwszej kolejności należy wskazać, iż podstawę materialno-prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji.
Zgodnie z 64f §1 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne może rozłożyć na raty zapłatę kosztów egzekucyjnych, w przypadku uzasadnionym względami społecznymi lub gospodarczymi. Przepisy art. 64e § 4-8 stosuje się odpowiednio.
Zgodnie z kolei z art. 64e § 7 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych przysługuje zażalenie. Jeżeli, zaś koszty egzekucyjne przypadają na rzecz innego organu egzekucyjnego, postanowienie, o którym mowa w § 7, wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§8).
W tym miejscu należy wyjaśnić, że rozstrzygnięcie w zakresie rozłożenia kosztów egzekucyjnych na raty podejmowane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, na co wskazuje treść art. 64f § 1 u.p.e.a. i użyte tam określenie "może". To oznacza to, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny w sprawie istnienia określonej przesłanki może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. Należy jednak mieć na uwadze to, że tego rodzaju konstrukcja nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy, ale w możliwości negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu zaistnienia ustawowej przesłanki. W przypadku stwierdzenia, że taka sytuacja nie występuje, organ nie ma możliwości udzielenia stronie wnioskowanej ulgi. Natomiast wobec stwierdzenia występowania pozytywnych przesłanek do udzielenia ulgi jej zastosowanie jest prawem, a nie obowiązkiem organów.
Rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Organ jest przy tym zobowiązany do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 §1 k.p.a.).
Ponadto, oceniając zgromadzony materiał dowodowy, organy muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Następnie organ zobowiązany jest podjęte rozstrzygnięcie przedstawić w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. Stosownie do art. 107 §3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż sądowa kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona, co oznacza, że sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, gdyż jest to wyłączna kompetencja organu. Kontrola ta sprowadza się przede wszystkim do oceny, czy organy egzekucyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie, a w szczególności, czy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy, przeanalizowały wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku, czy wyciągnięte wnioski mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i czy dokonana ocena mieściła się w ustawowych granicach, czy organ egzekucyjny, a także organ wyższego stopnia, prawidłowo zinterpretował pojęcia niezdefiniowane (niedookreślone) na tle stanu faktycznego w konkretnej sprawie czy wreszcie uzasadnienie rozstrzygnięcia zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Sąd nie może natomiast wartościować wydanego postanowienia pod kątem jego słuszności czy sprawiedliwości i z tego względu orzekać o zasadności skargi.
Znajdujący jednocześnie zastosowanie w sprawie art. 64f §1 u.p.e.a. zawiera pojęcia nieostre: "uzasadnione względy społeczne lub gospodarcze". Wyjaśnić zatem należy, że "uzasadnione względy", o których stanowi ten przepis to względy szczególne, wyjątkowe, które w danym, konkretnym przypadku uzasadniają możliwość rozłożenia na raty obowiązku uiszczenia należności pieniężnej o charakterze publicznoprawnym, tu: kosztów egzekucyjnych. Uzasadnione "względy społeczne lub gospodarcze", to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności zobowiązany nie jest w stanie uregulować zaległości płatniczej, przy czym nie można ich utożsamiać z subiektywnym przekonaniem dłużnika. O istnieniu względów społecznych lub gospodarczych decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodnie z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Przesłanki te należy oceniać w oparciu o kryteria zobiektywizowane albowiem
z subiektywnego punktu widzenia praktycznie każdy obowiązek zapłaty jest dolegliwy dla zobowiązanego do jego wykonania.
W orzecznictwie dotyczącym przepisu art. 64f §1 u.p.e.a. w brzmieniu sprzed 20 lutego 2021 r. (kiedy wprowadzono obecnie obowiązującą treść tego przepisu) wskazywano, że wniosek o rozłożenie na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych powinien wskazywać okoliczności o charakterze obiektywnie nadzwyczajnym, nieprzewidywalne
i trudne do zapobieżenia i odwrócenia, uzasadniające udzielenie pomocy (wyrok NSA
z 10 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 247/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http:/orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako: "CBOSA").
W ocenie Sądu również w obecnym stanie prawnym tego rodzaju okoliczności mogą uzasadniać istnienie względów społecznych lub gospodarczych przemawiających za udzieleniem pomocy. Istotne znaczenie ma zatem ustalenie faktycznej sytuacji materialnej i finansowej strony, a co za tym idzie, gruntowne wyjaśnienie i udokumentowanie wysokości osiąganych dochodów i ponoszonych wydatków i ewentualnie innych elementów kształtujących sytuację strony, a istotnych z punktu widzenia rozpoznania wniosku.
5.5. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy obu instancji odmówiły Stronie rozłożenia kosztów egzekucyjnych na raty z innych przyczyn, aniżeli tych, które zostały opisane powyżej.
Odnośnie tych przyczyn organy wskazały, że: niedostarczenie przez Skarżącego dokumentów na wezwanie organu uniemożliwiło przeprowadzenie rzetelnej oceny jego sytuacji rodzinnej i materialnej. W postępowaniu Strona bowiem nie wykazała, że znajduje się w sytuacji noszącej znamiona zaistnienia nadzwyczajnych przypadku losowych lub szczególnego splotu okoliczności, które uniemożliwiłyby uregulowanie należności z tytułu kosztów egzekucyjnych. Nie wykazano również, że ze względu na stan majątkowy, rodzinny, spłata należności z tytułu kosztów egzekucyjnych pozbawiłaby Stronę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.
Oceniając zasadność wniosku Strony, organ wskazał również, że nie doszło do podpisania umowy ratalnej o rozłożenie zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Niecelowa zatem, jego zdaniem byłaby spłata w ratach tylko kosztów egzekucyjnych kiedy nadal toczyłaby się egzekucja wobec Strony. Organ wskazał też przy tym na fakt wystąpienia zbiegu postępowań egzekucyjnych.
W ocenie Sądu przedstawiona zarówno przez organ pierwszej instancji, jak
i organ odwoławczy argumentacja na poparcie odmowy Stronie rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych nie jest prawidłowa w świetle art. 64f § 1 u.p.e.a.
Organy odmawiając wnioskowanej ulgi wskazały m.in., że w sprawie o rozłożenie na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, nie doszło do podpisania umowy o rozłożenie spłaty tych zobowiązań na raty, w związku z tym niecelowym byłaby spłata w ratach tylko kosztów egzekucyjnych, w sytuacji gdy prowadzona jest egzekucja wobec Strony.
Tymczasem, zdaniem Sądu art. 64f § 1 u.p.e.a. nie uzależnia możliwości rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych od zapłaty bieżących (wymagalnych należności), czy też od zawarcia układu ratalnego, co do egzekwowanej całości należności, czy części kwoty składek (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z 8 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 412/24; WSA w Poznaniu z 13 września 2023 r., sygn. akt III SA/Po 375/23, CBOSA ).
W tym miejscu należy jednak wskazać, że rozłożenie na raty kosztów egzekucyjnych i rozłożenie na raty należności z tytułu składek to dwie odrębne instytucje od siebie niezależne i rządzące się własnymi przesłankami. Jedynymi zaś przesłankami rozłożenia na raty przedmiotowych kosztów jest zaistnienie względów społecznych lub gospodarczych i to te przesłanki powinny być przedmiotem pogłębionej analizy, co w tej sprawie w ocenie Sądu nie miało miejsca. Organ praktycznie bowiem zaniechał rozważań w tym zakresie. Nadto, (pomimo że organ sam wskazywał, że ustalenie, czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. art. 64f § 1 u.p.e.a. wymaga m. in. przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego polegającego na ustaleniu skutków ekonomicznych, jakie wystąpią dla wnioskodawcy w przypadku realizacji zadłużenia bez rozłożenia płatności należności na raty) organ tego nie zrobił, gdyż w przyjętym rozstrzygnięciu ta kwestia nie została w ogóle omówiona. Skutkiem czego i w tym zakresie nie dokonał stosownej oceny pod kątem wypełnienia przesłanek określonych w art. 64f § 1 u.p.e.a.
W ocenie Sądu także przytoczone przez organy obu instancji dane
o sytuacji majątkowej Skarżącego (ustalonej jak zostało wskazane) na podstawie dowodów dostarczonych, posiadanych w aktach oraz posiadanych informacji
tj.; wysokości uzyskiwanej przez Stronę i jego małżonkę emerytury, dokonywane potrącenia na rzecz komornika sądowego, jak również wskazanie na prowadzenie dwuosobowego gospodarstwa domowego i w związku z tym ponoszone stałe miesięczne wydatki, są niewystarczające w kontekście braku zaistnienia w sprawie "względów społecznych lub gospodarczych", zgodnie z wykładnią art. 64f §1 u.p.e.a.
Organy bowiem tylko w sposób lakoniczny i ogólnikowy, bez dokonania szczegółowej analizy sytuacji materialnej strony stwierdziły, że Strona nie wykazała, iż znajduje się w sytuacji, która nosi znamiona nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności, które uniemożliwiłyby uregulowanie należności z tytułu kosztów egzekucyjnych.
Mając zatem na uwadze dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu zaprezentowana przez organy argumentacja odmowy przyznania wnioskowanej ulgi jest ogólnikowa, a przy tym opiera się na argumentacji, która nie uzależnia możliwości rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych, o której jest mowa w art. 64f § 1 u.p.e.a.
Należy jednak pamiętać, że celem złożenia wniosku o rozłożenie kosztów egzekucyjnych na raty jest uregulowanie kosztów egzekucyjnych. Ponadto, złożenie takiego wniosku nie zmierza do umorzenia tych kosztów, a jedynie do ustalenia planu ich spłaty w sposób odpowiadający możliwościom finansowym Wnioskodawcy, do których to możliwości organy w niniejszej sprawie w ogóle nie odniosły się.
Ponadto, w ocenie Sądu, zaprezentowana przez organy argumentacja nadaje de facto odmowie wniosku Skarżącego o rozłożenie na raty charakter sankcyjny, w związku z brakiem dobrowolnych spłat (w oparciu o pozostającą miesięcznie – po potrąceniu - do dyspozycji kwotę w budżecie), jak również zadłużeniem z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Tymczasem, zgodnie z wolą ustawodawcy odmowa udzielenia ulgi (rozłożenia na raty) nie ma takiego charakteru. Ustawodawca bowiem dopuszcza możliwość złożenia przedmiotowego wniosku. Co do zasady koszty egzekucji powstają z mocy prawa w przypadku konieczności prowadzenia egzekucji (co następuje w przypadku nieregulowania przez dłużnika wymagalnych zobowiązań). Możliwość zaś rozłożenia tych kosztów na raty adresowana jest do podmiotów, które mają zadłużenie i problemy z jego natychmiastową spłatą i zaistnieją wobec nich: ważne względy społeczne lub gospodarcze.
Dla oceny wniosku strony o rozłożenie na raty kosztów egzekucyjnych istotne jest to, czy zostały spełnione przesłanki względów społecznych lub gospodarczych, o których mowa w art. 64f § 1 u.p.e.a. W niniejszej sprawie ocena jednak taka nie została dokonana w dostatecznym stopniu.
Sąd nie neguje, że organ badając wspomniane przesłanki ma prawo ocenić sposób realizowania przez stronę jej zobowiązań, ale uzależnienie udzielenia rat, m.in. od tego, że nie zawarto układu ratalnego w odniesieniu do zapłaty należności z tytułu składek, wystąpienie zbiegu postępowań egzekucyjnych oraz, że w przypadku rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz Dyrektora Oddziału ZUS postępowanie egzekucyjne będzie nadal prowadzone na rzecz innych wierzycieli co spowodowałoby nieuzasadnione uprzywilejowanie innych należności, nie wypełnia obowiązku organu w zakresie oceny zaistnienia wskazanych w art. 64f § 1 u.p.e.a. przesłanek.
Nie bez znaczenia na tle sprawy pozostaje również fakt, że Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 22 maja 2025 r., uchylając wcześniejsze postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS z dnia 7 marca 2025 r. o odmowie rozłożenia Stronie na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego, również przywołał (przy wskazywaniu na sytuację zdrowotną, jak i majątkową Skarżącego), iż organ pierwszej instancji nie tylko nie dokonał weryfikacji tych okoliczności, lecz co ważne, nie dokonał również ich oceny w kontekście spełnienia przesłanek uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych warunkujących udzielenie Stronie ulgi w spłacie należności. Jak wynika z treści postanowienia organ pierwszej instancji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu zaleceń tych nie wykonał.
Zatem wobec podanych okoliczności, Sąd stwierdził, iż uchylenia wymaga zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS ze względu na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., co skutkowało również naruszeniem art. 64f § 1 u.p.e.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie. Sąd jednocześnie zaznacza przy tym, że stwierdzone uchybienia nie przesądzają o wyniku ponownie prowadzonego przez organy postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego.
5.6. W związku z powyższym, ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną Sądu zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności gruntownie i szczegółowo odnieść się do określonych
w przepisach prawa przesłanek rozłożenia na raty kosztów postępowania egzekucyjnego sformułowanych w art. 64f § 1 u.p.e.a., tj. uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych. Organ powinien ustalić, czy przesłanki te przez Skarżącego zostały spełnione i w dalszej kolejności - w ramach uznania administracyjnego – ocenić, czy należy Stronie udzielić wnioskowanej ulgi.
Obowiązkiem organu będzie więc wszechstronne rozpatrzenie całego materiału dowodowego, pod kątem zaistnienia względów społecznych lub gospodarczych określonych w przywołanym już art. 64f § 1 u.p.e.a. i odzwierciedlenie poczynionych w sprawie ustaleń w uzasadnieniu wydanego postanowienia, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.
5.7. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.