6) naruszenie prawa materialnego - art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U.2025.111 t.j. z dnia 28 stycznia 2025 r.) poprzez jego zastosowanie, choć w realiach sprawy niniejszej nie miał on zastosowania, albowiem odwołanie od decyzji Burmistrza Bytowa z dnia 4 marca 2025 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata 2020-2023 zostało złożone z zachowaniem terminu (choć obarczone brakami formalnymi podlegającymi uzupełnieniu),
7) brak rozpoznania istoty sporu wobec niezasadnego uznania, że odwołanie od decyzji Burmistrza Bytowa z dnia 4 marca 2025 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata 2020-2023 zostało złożone z przekroczeniem terminu do jego złożenia,
8) naruszenie prawa materialnego - art. 9 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U.2023.70 t.j. z dnia 10 stycznia 2023 r.) poprzez jego zastosowanie, choć w realiach sprawy niniejszej nie ma on zastosowania,
9) brak wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia poprzez nieustalenie faktycznego miejsca zamieszkania skarżącego w latach 2020-2023, a w konsekwencji dowolne przyjęcie, że miejscem zamieszkania skarżącego w latach 2020-2023 była miejscowość P.
Wobec powyższych zarzutów wniesiono o:
1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Słupsku
ewentualnie o:
2) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go decyzji Burmistrza Bytowa z dnia 4 marca 2025 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata 2020-2023 i umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a..
Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa, to jest, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Powyższy wniosek znajduje uzasadnienie przede wszystkim na konieczności respektowania na korzyść strony postępowania wszelkich wątpliwości, które mogą uniemożliwić jej korzystanie z prawa do kontroli instancyjnej wydanych decyzji.
W niniejszej sprawie organ uznał, że w przedmiotowej sprawie odwołanie należało wnieść w dniach od 14 marca do 27 marca 2025 r. Odwołanie zaś sporządzono w dniu 28 marca 2025 r. (data widoczna na odwołaniu) i w tym dniu wpłynęło ono do organu podatkowego. Nie zawierało ono żadnych braków formalnych.
Stwierdzono także, że następnie do Urzędu Miejskiego w Ł. wpłynęło w dniu 18 kwietnia 2025 r. odwołanie skarżącego o treści identycznej ale bez daty dziennej i podpisu autora. Zostało one przekazane zgodnie z właściwością Burmistrzowi Bytowa. Do tego odwołania dołączona była koperta adresowana do Burmistrza Bytowa ze stemplem poczty w Ł. i datą 27 marca 2025 r..
Po analizie powyższej dokumentacji Kolegium stwierdziło, że kompletne odwołanie sporządzono w dniu 28 marca 2025 r. i wniesiono je po terminie. Pismo zaś określane przez skarżącego jako "zawierające braki formalne odwołanie" bez daty sporządzenia pojawiło się w obrocie prawnym dopiero w dniu 18 kwietnia 2025r. w UM w Ł. i w żaden sposób nie można go powiązać z kopertą nadaną w dniu 27 marca 2025 r. w Ł. i adresowaną do Burmistrza Bytowa.
W ocenie Sądu, wniosek organu należy uznać za pochopny w świetle zaistniałych okoliczności. Wynika z nich - a do tego organ nie kwestionuje - że w zakreślonym terminie w dniu 27 marca 2025 r. zostało nadane w placówce pocztowej w Ł. odwołanie od decyzji z 4 marca 2025 r..
Uznanie zatem przez organ, że czynności tej dokonano później, tj. 28 marca 2025 r. , jest pozbawione podstaw. Żaden bowiem przepis prawa nie dyskwalifikuje legalności nadania odwołania w jakiejkolwiek placówce P. na terenie działania tego przedsiębiorstwa. Skoro zatem odwołanie zostało wysłane w zakreślonym terminie od jego złożenia, nie można było pominąć jego skuteczności. Natomiast jeśli pismo to było obarczone brakami formalnymi, organ był zobowiązany wszcząć przewidziany prawem tryb ich naprawy.
Mając to na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło przepisy proceduralne w stopniu wpływającym na ostateczny wynik sprawy. Należy też pamiętać, że Sąd w niniejszej sprawie nie wypowiada się co do zgodności z prawem decyzji z 4 marca 2025 r., bowiem wykracza to na obecnym etapie poza zakres rozpatrywanej sprawy.
Mając to na uwadze orzeczono w myśl art. 145 § 1 pkt 1c i 200 p.p.s.a..