Z tego powodu postanowieniem z 2 września 2025 r. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do WSA na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 2 września 2025 r. SKO Gd/3875/25 wniesiono o:
- uchylenie zaskarżonego postanowienia,
- przyznanie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Strona wskazała, że stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest nieprawidłowe, albowiem przesyłka polecona nie została jej doręczona ani osobiście, ani poprzez awizo, gdyż doręczyciel wrzucił list polecony do skrzynki i sam się podpisał na elektronicznym potwierdzeniu odbioru, że przesyłkę poleconą doręczył w dniu 7 sierpnia 2025 r.
Natomiast w rzeczywistości przesyłkę poleconą wyjęto ze skrzynki pocztowej w dniu 8 sierpnia 2025 r. i z tych przyczyn wykazanych powyżej należy uznać, że odwołanie, które strona złożyła osobiście w Urzędzie Miasta Rumi, zostało złożone bez uchybienia terminu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując zasadność swojego stanowiska zawartego w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: Ppsa), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.
Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa).
Stosownie zaś do treści art. 134 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Istotą sporu w sprawie jest to, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Wyjaśniając podstawy prawne wyroku wskazać należy, że zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
W niniejszej sprawie organ uznał, że wobec doręczenia decyzji organu pierwszej instancji w dniu 7 sierpnia 2025 r., termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 21 sierpnia 2025 r..
Skoro z akt sprawy wynika, że odwołanie zostało złożone po tym dniu, organ był zobowiązany stwierdzić powyższe zgodnie z treścią art. 228 § 1 pkt 2 O.p.. Okoliczność ta jest bezsporna i wynika z akt niniejszej sprawy, w tym z dokumentu potwierdzającego doręczenie decyzji w dniu 7 sierpnia 2025 r.. Skoro skarżąca - jak twierdzi - przesyłkę tą wyjęła ze skrzynki pocztowej w dniu następnym, to nie zmienia to faktu, że doręczenie jej wystąpiło.
Reasumując - organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo odniósł wskazane okoliczności do wymagań określonych w art. 223 § 2 O.p. i w konsekwencji tego orzekł w myśl art. 228 § 1 pkt 2 O.p.. Należy pamiętać, że był do tego zobligowany mocą przepisów prawa.
W tej sytuacji Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa. W związku z tym skarga jako niezasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.