Interwencja ustawodawcy dokonana 28 grudnia 2021 r. - wprowadzenie art. 103 ust. 5ac ustawy o VAT - uzgodniła treść normatywną przepisów prawa krajowego z prawem Unii przez wykluczenie explicite z zakresu ich stosowania przypadków, gdy pobór zaliczki był niezgodny z Dyrektywą (przez wprowadzenie dodatkowego warunku opartego na kryterium relacji miedzy momentem wpłaty a momentem powstania obowiązku podatkowego). Z tą chwilą ustała potrzeba bezpośredniego stosowania Dyrektywy w tych przypadkach, w których zastosowanie art. 103 ust. 5a ustawy o VAT powodowało popadniecie w sprzeczność z tą dyrektywą. Przedmiotowa interwencja ustawodawcy krajowego nic nie zmieniła natomiast w sposobie zastosowania tych przepisów w przypadku, gdy wpłata podatku VAT wypada już po powstaniu obowiązku podatkowego z tytułu WNT.
W świetle wprowadzonego przepisu obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, a jeśli przed dniem dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia nie wystawiono faktury, obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miało miejsce zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego. Oznacza to, że VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów staje się wymagalny od podatnika dopiero od momentu zaistnienia ww. okoliczności.
Rolą organu było zatem ustalenie przypadków transakcji, które wyróżniała nie tylko wcześniejsza zapłata podatku ale przede wszystkim zapłata podatku przed datą wystawienia faktury (będącej datą wymagalności podatku). Tylko takie bowiem przypadki, w świetle przywołanej wyżej oceny TSUE, kwalifikowane są jako naruszające postanowienia prawa unijnego i jedynie wobec takich przypadków możliwe było uznanie "przedwczesności" zapłaty podatku, która może zostać zrekompensowana podatnikowi poprzez wypłatę odsetek, liczonych jak od nienależnie pobranego podatku. W pozostałych przypadkach, gdy podatek został przez stronę zapłacony już w fazie czasowej wymagalności, to jest po dacie wystawienia faktury, TSUE nie stwierdził naruszenia zasad unijnych i stwierdził dopuszczalność takiej konstrukcji krajowych przepisów podatkowych w zakresie określenia terminu płatności podatku.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, iż składając odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, strona wyraźnie zakreśliła jego granice podważając rozstrzygnięcie jedynie w części dotyczącej odmowy zwrotu odsetek w wysokości 279.734,00 zł, która na etapie postępowania odwoławczego została przez odwołującą pomniejszona o kwotę 494 zł tj. zmieniona na kwotę 279.240,00 zł. Zatem wyłączona została tym samym możliwość orzekania przez organ odwoławczy w zakresie nieobjętym odwołaniem tj. prawomocnie orzeczonej i niezaskarżonej kwoty zwróconych odsetek w wysokości 2.096,00 zł.
W okresie objętym wnioskiem strona dokonywała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT. Zgodnie z regulacją wskazaną art. 103 ust. 5a ustawy VAT Spółka obliczała i wpłacała kwoty podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie podatku akcyzowego oraz składała deklarację VAT-14 w ustawowym terminie. Ponadto strona rozliczała się z podatkiem ze składami podatkowymi będącymi płatnikiem podatku należnego od Spółki, które składały deklaracje w ustawowym terminie. Wnioskodawca załączył dwa zestawienia:
1. załącznik nr 1 - zestawienie wyliczenia odsetek (własny skład podatkowy),
2. załącznik nr 2 - zestawienie wyliczenia odsetek (obcy skład podatkowy - Płatnik),
które były aktualizowane w toku postępowania organu pierwszej instancji, uzupełnione dodatkowo o kolumnę "odsetki", których łączna wysokość odpowiada orzeczonej w decyzji kwocie zwrotu, a wersje ostateczne tych załączników zostały załączone do zaskarżonej decyzji.
Po analizie akt sprawy stwierdzono, iż B. Sp. z o.o., wyliczenia żądanej kwoty zwrotu odsetek oparła na wszystkich nabyciach wewnątrzwspólnotowych obejmujących gaz płynny (LPG) w okresie od grudnia 2017 r. do grudnia 2021 r. przyjmując jako okres do wyliczenia odsetek, okres od daty płatności podatku do terminu na złożenie deklaracji VAT rozliczeniowej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zwrócił uwagę, że stanowisko Spółki, że od wszystkich transakcji w ramach WNT w okresie grudnia 2017 do grudnia 2021 r. winny być naliczone odsetki, jest niezgodne z przywołanym wyrokiem TSUE. Okresy odsetkowe, które zostały przyjęte przez Wnioskodawcę do wyliczenia należnych odsetek, zgodnie z wyrokiem TSUE C-855/19 zostały przyjęte od dnia zapłaty należnego podatku do terminu na złożenie deklaracji VAT rozliczeniowej. Jednak wskazano, iż Trybunał nie zakwestionował przepisu art. 103 ust. 5a w całości tylko w przypadkach transakcji gdy płatność podatku VAT została dokonana przed jego wymagalnością - przedwcześnie tj. przed wystawieniem faktury.
Organ odwoławczy na podstawie transakcji wykazanych przez stronę, a zawartych w załączniku nr 1 i nr 2 do decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 31 października 2024 r., zbadał które wpłaty dokonane przez B. Sp. z o. o. na podstawie art. 103 ust. 5a ustawy o VAT były od niej wymagane niezgodnie z prawem Unii. Organ odwoławczy dokonał wyliczeń i przyjął przy kalkulacji kwoty odsetek okres od dnia zapłaty podatku przed jego wymagalnością, rozumianą jako moment wystawienia faktury, do dnia, w którym wpłata stała się neutralna, tzn. terminu na złożenie deklaracji rozliczeniowej.
Biorąc pod uwagę art. 103 ust. 5ac ustawy o VAT organ odwoławczy po sprawdzeniu transakcji stwierdził, iż nie było przypadku wystawienia faktury po 16 dniu miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.
Wszystkie transakcje, dotyczące wnioskowego zwrotu odsetek zostały zaprezentowane na podstawie tabel sporządzonych przez Wnioskodawcę i zamieszczone w załącznikach nr 1 i nr 2 do decyzji, stanowiąc z nią integralną część decyzji. W załączniku nr 2, do niniejszej decyzji, pozycje korygowane przez stronę pismem z 22 lipca 2025r. , w stosunku do pierwotnie wnioskowanych, zostały zaznaczone szarym kolorem tła i skorygowane, również w przypadku trzech transakcji, pomimo nieuznania przez organ odwoławczy spełnienia kryterium zwrotu odsetek z uwagi na termin płatności podatku po terminie wymagalności.
W związku z ustaleniami organu odwoławczego w załącznikach nr 3, 4 i 4a oznaczono kolorem szarym uznane na korzyść strony zmiany liczby dni odsetkowych z uwagi na wskazanie błędnej daty terminu złożenia deklaracji, (25.12, a winno być 27.12) co spowodowało wyższą kwotę odsetek - dotyczy pozycji 41-48 załącznika nr 3, pozycji 40-63, 91-93 i 136,137 załącznika nr 4, pozycja 3 załącznika 4a.
Swoje ustalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po sprawdzeniu transakcji w ramach WNT, uwzględniając zwrot dokonany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego ujął w tabelarycznych zestawieniach, stanowiących załączniki do decyzji:
1. załączniku nr 3 - Zestawienie wyliczenia odsetek uznanych przez organy podatkowe (skład podatkowy B. Sp. z o. o.),
2. załączniku nr 4 - zestawienie wyliczenia odsetek uznanych przez organy podatkowe (obce składy podatkowe),
3. załączniku nr 4a - zestawienie wyliczenia odsetek uznanych przez organ odwoławczy (obcy skład podatkowy).
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w załącznikach 3, 4 i 4a zostały ujęte wyłącznie transakcje, w których data płatności podatku była wcześniejsza, niż jego wymagalność:
• Załącznik nr 3 - zawiera 69 transakcji (uwzględnionych również przez Naczelnika Urzędu Skarbowego) związanych z nabyciem wewnątrzwspólnotowym przez B. Sp. z o. o. do swojego składu podatkowego. Dla każdej transakcji została określona data płatności podatku oraz finalne jego rozliczenia tj. termin na złożenie deklaracji. Kwota odsetek uwzględniona przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jest różnicą odsetek wnioskowanych przez stronę a określonych przez organ pierwszej instancji w decyzji z 31 października 2024 r..
• Załącznik nr 4 - zawiera 143 transakcje (uwzględnione również przez Naczelnika Urzędu Skarbowego) związane z nabyciem wewnątrzwspólnotowym przez B. Sp. z o. o. do obcego składu podatkowego gdzie skład ten jako płatnik deklaruje i płaci należny podatek VAT. Dla każdej transakcji została określona data płatności podatku oraz finalne jego rozliczenia tj. termin na złożenie deklaracji. Kwota odsetek uwzględniona przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jest różnicą kwoty odsetek wnioskowanych przez stronę, a kwoty określonej przez organ pierwszej instancji w decyzji z 31 października 2024 r..
• Załącznik nr 4a - zawiera 11 transakcji (nieuwzględnionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego) związanych z nabyciem wewnątrzwspólnotowym przez B. Sp. z o. o. do obcego składu podatkowego gdzie skład ten jako płatnik deklaruje i płaci należny podatek VAT. Dla każdej transakcji została określona data płatności podatku oraz finalne jego rozliczenia tj. termin na złożenie deklaracji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uwzględnił kwotę odsetek wnioskowanych przez stronę.
Biorąc pod uwagę powyższe w przypadkach transakcji WNT, w których termin płatności podatku był niezgodny z wyrokiem TSUE C-855/19, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej orzekł, że należy zwrócić kwotę odsetek z tytułu nienależnie przedwcześnie zapłaconego podatku VAT, wyliczonego zgodnie z załącznikami do niniejszej decyzji tj.:
• załącznik nr 3 - kwota 3.986,00 zł,
• załącznik nr 4 - kwota 11.099,00 zł,
• załącznik nr 4a - kwota 1.398,00 zł,
co łącznie daje kwotę do zwrotu odsetek w wysokości 16.483,00zł. Zatem stwierdzono, że całkowita kwota zwracanych odsetek stanowi sumę kwoty odsetek orzeczonej w decyzji organu pierwszej instancji oraz kwotę odsetek wyliczonej w niniejszej decyzji, odpowiednio 2.096,00 + 16.483,00 = 18.579,00 zł.
Jak wynika z przywołanego wyżej uzasadnienia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie podzielił stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie przyjętego okresu za jaki należne są stronie odsetki tj. od dnia przyjęcia na skład do dnia płatności podatku VAT. W związku z tym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej okres ten zmienił (wydłużył) od dnia faktycznej płatności podatku, z czego wynikła różnica w wysokości kwoty odsetek do zwrotu. Zaznaczono, iż w ten sposób organ uwzględnił okres wskazany przez Wnioskodawcę.
Do wyliczenia kwoty odsetek organ odwoławczy przyjął stawkę oprocentowania obowiązującą w przyjętych okresach rozliczeniowych, zgodnie z art. 78 § 1, w związku z art. 56 § 1 O.p..
W konsekwencji decyzję w części dotyczącej odmowy zwrotu odsetek należało uchylić i dokonać ponownego wyliczenia kwoty odsetek podlegającej zwrotowi jak i odmowie zwrotu, zgodnie z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., z którego wynika, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji naruszenie następujących przepisów:
1) art. 121, art. 124, art. 187 oraz 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów poprzez zignorowanie i nie odniesienie się do orzecznictwa przytoczonego przez Spółkę;
2) art. 72 § 1 pkt 1 oraz 2 w związku z art. 73 § 1 pkt 1 oraz 2 i art. 74 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że podatek zapłacony przez Spółkę w terminie określonym w przepisie art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, uznanym następnie za sprzeczny z prawem unijnym, nie był w momencie jego zapłaty podatkiem nienależnym, a w efekcie nie stanowił nadpłaty, co skutkowało przyjęciem, że Spółce nie przysługuje prawo do zwrotu oprocentowania nadpłaty i odrzuceniem wniosku o zwrot oprocentowania w kwocie wskazanej we wniosku;
3) art. 69, 206 i 273 Dyrektywy VAT poprzez wydanie decyzji utrzymującej skutki zastosowania art. 103 ust. 5a ustawy o VAT bez uwzględnienia, że ten przepis jest sprzeczny z ww. przepisami Dyrektywy 112, co zostało potwierdzone przez TSUE w wyroku z dnia 9 września 2021 r. sprawie C-855/19 - G. Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, a w efekcie brak przyjęcia przez organ, że podatek był uiszczony przez Spółkę nienależnie i stanowił w momencie zapłaty (lub pobrania przez płatnika) nadpłatę podlegającą oprocentowaniu.
Mając powyższe na uwadze, Spółka wniosła o:
1) uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku Decyzji Dyrektora Administracji Skarbowej w części, w której Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił zwrotu odsetek w wysokości 262.757,00 zł, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa;
2) zasądzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku od strony przeciwnej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez Sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że Sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach Sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu.
Działając w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżąca ma prawo do otrzymania oprocentowania (odsetek) od wszystkich wpłat podatku VAT dokonanych w okresie od grudnia 2017 - grudnia 2021 r. w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym gazu, czy też od wpłat dokonanych przedwcześnie (przed wymagalnością) tj. przed wystawieniem faktury.
Przede wszystkim odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 124, art. 187, art. 191 O.p., które zasadniczo dotyczą dokonania dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów poprzez zignorowanie i brak odniesienia się do orzecznictwa przytoczonego przez Spółkę, Sąd uznaje je za niezasadne. W swoich rozstrzygnięciach organ podatkowy może uwzględniać wskazane orzecznictwo ale nie jest związany z każdym zacytowanym wyrokiem. Tym bardziej, iż większość powołanych przez skarżącą wyroków dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego, co organ trafnie wypunktował w swoim stanowisku w sprawie.
Nie ulega wątpliwości , że w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy organy podatkowe są zobowiązane w myśl art. 187 O. p. w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ jako dowód może dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. W niniejszej sprawie w w ocenie Sądu w ramach postępowania organ zgromadził i włączył dowody, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, w celu prawidłowego rozliczenia oprocentowania od zapłaconego przedwcześnie podatku VAT.
Zdaniem Sądu, w sprawie nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 121 O.p., zgodnie z którą postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wskazać należy, że sytuację, w której wobec skarżącego wydano decyzję niezgodną z jej oczekiwaniami, nie można utożsamiać z naruszeniem zasady określonej w art. 121 O.p..
Odnosząc się do fragmentów cytowanych w skardze wyroków, Sąd wskazuje, iż wskazane wyroki sygn. akt I FSK 206/18, I FSK 1801/20, I FSK 1306/17, I FSK 1642/17, I FSK 1674/17, I FSK 1675/17 dotyczą stanowisk Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej wobec pytań zadanych w indywidualnych sprawach podatkowych.
Inne wyroki, na które Spółka powołała się w uzasadnieniu skargi tj.: sygn. akt I FSK 2248/18, I FSK 1066/19, I FSK 1249/18, I FSK 2206/18 dotyczą przedmiotu określenia kwoty niewpłaconego podatku od towarów i usług z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw silnikowych oraz kwoty odsetek od niewpłaconych terminowo zaliczek na ten podatek, więc stan faktyczny, który był brany pod uwagę jest odmienny.
W przypadku wyroku I FSK 2088/23 – jak trafnie organ zwrócił uwagę -można uznać, że stan faktyczny jest zbliżony do niniejszej sprawy tj. dotyczy wniosku o zwrotu oprocentowania od podatku od towarów i usług za lipiec 2019r. ale organy podatkowe odmówiły całkowicie zwrotu oprocentowania z uwagi m.in. na fakt, iż podatek został zapłacony przedwcześnie, a nie nienależnie. Tym samym nie stanowi on nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p..
Reasumując Sąd stwierdza, że prawidłowo organ uznał zwrot oprocentowania za zasadny w przypadkach gdy podatek VAT został zapłacony przedwcześnie przed jego wymagalnością.
Wskazane końcowo w skardze nieprawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu I SA/Op 30/23, I SA/Op 31/23, I SA/Op 48/23 dotyczyły przedmiotu umorzenia postępowania w sprawie zwrotu odsetek od dokonanej wpłaty VAT w okresie od marca do października 2021 r. związanej z wewnątrzwspólnotowymi nabyciami towarów, w których VAT pobierany był od Spółki i wpłacany na rachunek urzędu skarbowego przez płatnika. Sąd w powyższych wyrokach zauważył, iż "Jak słusznie zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych, to właśnie wskazywany już art. 74 OrdPU stanowi podstawę do zweryfikowania dokonanych przez podatnika rozliczeń podatkowych, poprzez umożliwienie mu żądania zwrotu kwot podatku czy też odsetek, których - w świetle podjętego orzeczenia TSUE - nie musiał uiszczać. Jego wykładnia i praktyka stosowania nie mogą zatem być kształtowane w sposób czyniący praktycznie niemożliwym lub nadmiernie trudnym wykonywanie przyznanych tym unormowaniem praw podatnikowi (zasada skuteczności)".
W kwestii powołanych fragmentów ww. wyroków skarżąca argumentuje, iż sądy zakwestionowały całą regulację w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. Jednakże Sąd podziela pogląd, iż takie stwierdzenie jest nieuprawnione.
Uznać zatem należy, że dokonana przez organy podatkowe ocena prawna zgromadzonego materiału dowodowego i przedstawiona argumentacja jest logiczna, oparta na całokształcie zebranych dowodów i ustalonych okoliczności stanu faktycznego i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, a sporządzona w następstwie decyzja została wydana z poszanowaniem zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej, w związku z tym mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy mają prawo na podstawie art. 191 O.p..
Należy przypomnieć, iż przedmiotowe postępowanie było prowadzone w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-855/19, którego sentencja została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nr C 462 str. 10 dnia 15 listopada 2021 r.. W wyroku tym TSUE uznał, iż cyt.: "artykuły 69, 206 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia obowiązek zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, zanim podatek ten stanie się wymagalny w rozumieniu tego art. 69". Powyższa konstatacja znalazła odzwierciedlenie w przepisach krajowych czyli właśnie w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. Po powyższym wyroku ustawodawca dokonał zmian w ustawie VAT wprowadzając art. 103 ust. 5ac z dniem 28 grudnia 2021 r..
Z prawa Unii wynika, że w przypadku gdy państwo członkowskie pobrało podatki z naruszeniem przepisów prawa Unii, podmiotom przysługuje prawo do zwrotu nie tylko nienależnie pobranego podatku, lecz także kwot zapłaconych na rzecz tego państwa lub zatrzymanych przez to państwo w bezpośrednim związku z tym podatkiem. Dotyczy to również strat spowodowanych utratą możliwości dysponowania środkami finansowymi w wyniku przedwczesnego pobrania podatku.
Poza sporem jest więc fakt, iż w przypadkach gdy płatność podatku nastąpiła przed datą wymagalności podatku tj. wystawienia faktury, Spółce należy się zwrot odsetek od dnia zapłaty do dnia złożenia deklaracji VAT rozliczeniowej. Zaś w pozostałych przypadkach gdy płatność nastąpiła po terminie wymagalności podatku tj. wystawienia faktury, TSUE w swoim orzeczeniu wskazał, że kraje członkowskie same mogą ustalać terminy płatności podatku VAT.
Należy przy tym podkreślić, iż TSUE w swoim wyroku nie stwierdził, że zapłata podatku VAT w okresie obowiązywania art. 103 ust. 5a ustawy o VA nie była w ogóle należna, tylko uznał, że ten przepis jest niezgodny w przypadkach gdy podatnik/płatnik był zobowiązany do zapłaty podatku przed jego wymagalnością. Dlatego należało dokonać przeglądu wszystkich wpłat podatku VAT w celu ustalenia przypadków jego zapłaty przed wymagalnością i określenia wysokości należnego oprocentowania za okres od grudnia 2017 do grudnia 2021 r., co też prawidłowo wykazano i wyliczono w zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne i prawne, uznając zgłoszone przez stronę skarżącą zarzuty za bezpodstawne -Sąd skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.