3. art. 14g § 1 i art. 14b § 3 oraz art. 14h O.p. w zw. z art. 169 § 1 i art. 169 § 4 O.p. przez przyjęcie, że opis zdarzenia przyszłego jest niepełny i budzi wątpliwości, w sytuacji gdy z opisu stanu faktycznego oraz zaprezentowanego przez Skarżącą stanowiska wynikało, że przesłanki do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej "ustawa o CIT"), co determinowało pozytywną odpowiedź na stawiane przez Dyrektora KIS pytania w szczególności te dotyczące kwestii należności wypłaconych z tytułów wymienionych w art. 21 ust .1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uchylenie postanowienia Dyrektora z dnia 26 września 2025 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia oraz zasądzenie od Dyrektora na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego świadczonego przez radcę prawnego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymuje w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych postanowieniach i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga Spółki podlega oddaleniu.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie Dyrektora Skarżąca nie uzupełniła w sposób właściwy wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Natomiast zdaniem Spółki opis stanu faktycznego jest wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.
W świetle powyższego, zasadniczym problemem w sprawie, determinującym rozstrzygnięcie była kwestia, czy wyjaśnienia złożone przez Skarżącą były niewystarczające i w związku z tym uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.
Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).
Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Działając w trybie art. 169 § 1 O.p. organ interpretacyjny może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Elementy, które wnioskodawca winien uzupełnić, organ wydający interpretację indywidualną, winien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpatrzenia.
W niniejszej sprawie Dyrektor wezwał Spółkę do udzielenia odpowiedzi na m.in. pytanie czy łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika.
W ocenie Sądu informacja ta była niezbędna do wydania interpretacji indywidualnej w kontekście zadanego przez Spółkę pytania oraz stanowiska w sprawie. Przedmiotem wątpliwości Skarżącej wynikającym z pytania było bowiem ustalenie czy Spółka była uprawniona przy wypłacie dywidendy do zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i niepobierania podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1, 1c i 1f lub art. 26 ust. 7a, ust. 7f i 7g tej ustawy, mając na względzie zasadę look-through approach oraz fakt, iż jej udziałowiec nie jest podatnikiem podatku dochodowego, którego to podatnikami są wspólnicy tego udziałowca.
W konsekwencji zadane we wniosku pytanie odnosiło się do kwestii zastosowania zwolnienia jak i kwestii niepobrania podatku u źródła na podstawie poszczególnych ustępów art. 26 ustawy o CIT.
Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca wskazała, że: "Łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu nie przekroczyła kwoty 2.000.000,00 zł". Z powyższego wynika, że Skarżąca nie uzupełniła opisu stanu faktycznego wniosku o informację niezbędną do wydania interpretacji indywidualnej, a którą to Dyrektor wskazał w wezwaniu. Przedstawione przez Spółkę w uzupełnieniu wniosku informacje nie stanowiły jednoznacznej odpowiedzi na pytanie zadane w wezwaniu. Opis sprawy odnosił się tylko do należności z tytułów zawartych w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT a nie obejmował tytułów z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Z powyższego wynika, że nie było w nim wszystkich informacji, które były istotne dla oceny skutków podatkowych tego zdarzenia.
Natomiast nie można ocenić skutków podatkowych tj. możliwości zastosowania zwolnienia jeśli nie wiadomo, czy łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ww. ustawy na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła czy nie przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł. Tymczasem skutki podatkowe czynności prawnej (zastosowania zwolnienia) w jakiej uczestniczy podatnik, zależą też i od tej informacji.
Z uwagi na powyższe wydanie interpretacji indywidulanej było niemożliwe. Wydając interpretację indywidualna przy tak przedstawionym opisie stanu faktycznego prowadziłoby do wydania interpretacji warunkowej - a w konsekwencji, nie spełniałaby ona funkcji ochronnej, a więc podstawowej funkcji przypisanej tej instytucji. W sytuacji, gdy nie można określić konkretnych elementów zdarzenia przyszłego prowadzi to do powstania kilku wariantów sytuacji i wydanie interpretacji indywidualnej nie jest możliwe, gdyż organ musiałby opierać się na własnych domniemaniach znajdujących źródło w niedookreślonych stwierdzeniach/sytuacjach zawartych w opisie sprawy mającej być przedmiotem interpretacji.
W rozpoznawanej sprawie wystąpiłyby dwa warianty takiej interpretacji, co jest niedopuszczalne. Organ nie może bowiem rozpatrywać wszystkich możliwych do wystąpienia kombinacji i okoliczności, a tym samym określić wszelkich skutków prawnych występujących na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ściśle zależnych od tych właśnie okoliczności.
Rację ma zatem Dyrektor, że opis sprawy nadal nie był przedstawiony w sposób niebudzący wątpliwości i wyczerpujący. Natomiast w sytuacji, gdy ocena stanowiska Skarżącej była uzależniona od odpowiedzi stanowiącej element opisu sprawy, warunkujący kierunek rozstrzygnięcia wątpliwości Spółki wynikających z zadanego we wniosku pytania, a okoliczność ta nie wynikała z wniosku ani z jego uzupełnienia, to żądanie uzupełniania zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego było w pełni uzasadnione.
Dyrektor słusznie w odpowiedzi na skargę zwrócił uwagę na to, że w ramach procedury wydawania interpretacji indywidualnej organ jest uprawniony do oceny stanowiska na tle zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Przy czym jego elementy muszą pokrywać się z sytuacją zaistniałą w rzeczywistości. Tylko wówczas wydana interpretacja wywołuje skutki prawnopodatkowe w postaci funkcji gwarancyjnej. Niekompletny, nieprecyzyjny, niejednoznaczny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie może tym samym stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej.
Podkreślić należy, że wydając interpretację organ opiera się wyłącznie na podstawie opisu sprawy, który powinien być jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. Organ nie dokonuje samodzielnienie ustaleń w zakresie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego sprawy, jak także nie może czynić założeń co do danych okoliczności. Interpretacja stanowi rozstrzygnięcie w danej sprawie i jej opis musi być klarowny.
Zatem organ po wpływie uzupełnienia nie dysponował jasną i niepozostawiającą wątpliwości informacją, czy łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł.
W rezultacie uznać należało, że wniosek Skarżącej nie został uzupełniony w powyższym zakresie, co oznaczało, że nadal miał braki formalne, które nie pozwalały na wydanie interpretacji indywidualnej. W takiej sytuacji organ zasadnie wniosek pozostawił bez rozpatrzenia. Przy czym w wydanych postanowieniach organ wyjaśnił wszelkie przesłanki będące podstawą wydania postanowienia, jak również wskazał, dlaczego uważa, że w niniejszej sprawie należało wydać postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Ponadto wyraził w sposób konkretny i precyzyjny, podkreślając argumenty, którymi kierował się w trakcie wydawania postanowienia.
Dyrektor wydał rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Wydając zaskarżone postanowienia wskazał argumenty i wyjaśnienia zawarte w postanowieniach, które potwierdzają że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia było zadane.
Jednocześnie Sąd sygnalizuje, że Spółka, chcąc uzyskać odpowiedź na zadane pytanie może złożyć nowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej uzupełniony o brakującą informację.
Tym samym zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Opis zaistniałego zdarzenia, przedstawiony we wniosku, mimo wystosowania wezwania i udzielenia odpowiedzi pozostał niepełny i budzi wątpliwości. W świetle powyższego zasadnie w sprawie Dyrektor uznał, że przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego wraz z uzupełnieniem nie stanowił danych wystarczających do wydania w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Postępowanie w sprawie złożonego przez Spółkę wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej było prowadzone prawidłowo i znajdowało podstawę w przepisach prawa, a zarzuty przedstawione w złożonej skardze są zarzutami bezzasadnymi i niezasługującymi na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził także innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania wydanych w sprawie rozstrzygnięć z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa a zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143) oddalił skargę.