Wyrok WSA z dnia 10 lutego 2026, sygn. I SA/Gd 937/25

• opłata manipulacyjna w wysokości - 2,40 zł, związana z doręczeniem 25 lutego 2016 roku odpisu tytułu wykonawczego nr [...], naliczona zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 roku - tj. 1% egzekwowanych należności nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego, przy czym wyliczenie to nie narusza art. 7 § 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw;

• na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] - opłata za czynność zajęcia wynagrodzenia za pracę w wysokości 15,80 zł, powstała w wyniku zajęcia wynagrodzenia za pracę w B. Sp. z o.o., naliczona zgodnie z art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 roku;

- tj. 4 % kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 2 zł 50 gr, przy czym wyliczenie to nie narusza art. 7 § 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przedawnienia należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi zauważono, że wykracza on poza zakres postępowania w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych i dlatego nie może on być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu.

Reasumując, na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo określił wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego.

Pismem z 18 listopada 2025 roku (wniesionym przez platformę e-PUAP 19 listopada 2025 roku) W.N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 6 października 2025 roku nr 2201-IEE.7192.2.262.2025.2.AK.

W złożonej skardze skarżący wskazał, że podtrzymuje zarzuty wskazane w zażaleniu z 24 sierpnia 2025 roku oraz zaskarża w całości postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z powodu jego niezgodności z prawem, a w szczególności zarzuca naruszenie:

• art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), w związku z art. 7, art. 8 k.p.a. i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.), poprzez brak odniesienia się do całej treści zażalenia. W szczególności dotyczy to braku odniesienia się organu odwoławczego do kwestii zgodności z prawem wszczętego i prowadzonego przez ZUS postępowania, co ma bezpośredni wpływ na zgodność z przepisami prawa wydanego postanowienia w/s kosztów egzekucyjnych, zarówno w kwestii zasadności ich naliczenia (w zależności od tego czy postępowanie było wszczęte i prowadzone zgodne z prawem), jak również ich wysokości;

• w zakresie niewyjaśnienia kwestii poruszonej w zażaleniu z dnia 24 sierpnia 2025 r., a dotyczącej sposobu interpretacji treści art.24 ust.5b u.s.u.s., traktującego o przedawnieniu i zawieszeniu terminu przedawnienia zobowiązań wobec ZUS;

• kwestii poprawności danych, przedłożonych w wydanym postanowieniu ZUS w/s kosztów egzekucyjnych. Co ma swoje oparcie także w orzeczeniach sądów, postanowienie takie winno obrazować w pełni, prowadzone i zakończone postępowanie egzekucyjne. Nie można ograniczać podawanych informacji tylko i wyłącznie, do informacji wskazujących na sposób obliczenia kosztów egzekucyjnych, ale winno zawierać pełne dane o wszystkich elementach postępowania (nal. główna, odsetki, koszty, upomnienia etc.), wraz z datami ich naliczenia;

• właściwości organu egzekucyjnego do wydania postanowienia w/s kosztów egzekucyjnych, zakończonych postępowań. Na podstawie przepisów u.p.e.a. w wyniku zbiegu egzekucji i przekazaniu prowadzenia jej przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej NUS), ZUS o/Gdańsk scedował wszelkie prawa, przysługujące mu jako organowi egzekucyjnemu na tenże organ. Nie zaistniała zatem sytuacja, potencjalnej możliwości prowadzenia innego, równoległego postępowania, do tych samych należności przez ZUS o/Gdańsk, co sugeruje Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w swoim postanowieniu. Poprzez przekazanie prowadzenia egzekucji przez NUS, ZUS o/Gdańsk pozbawił się pod względem prawnym nie tylko możliwości prowadzenia egzekucji do przedmiotowych zaległości, ale również pozbył się prawa do wydania postanowienia w/s kosztów egzekucyjnych.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie wydanego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej i poprzedzającego go postanowienia ZUS o/Gdańsk w całości i zakończenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, lub o uchylenie ich i skierowanie do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku - oceniając ponownie zebrany materiał dowodowy - podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu 2201-IEE.7192.2.262.2025.2.AK z 6 października 2025 roku, i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach Sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu.

Działając w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Na wstępie przypomnieć należy, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 lutego 2021 roku. Przedmiotowe postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego zostało bowiem wszczęte 13 stycznia 2016 roku (tj. w dniu wystawienia tytułów wykonawczych przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku) i niezakończone przed 20 lutym 2021 roku (tj. przed wejściem w życie ustawy zmieniającej), zaś zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw z 4 lipca 2019 roku: "w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz art. 7-11".

W ocenie Sądu, organy w niniejszej sprawie prawidłowo określiły skarżącemu wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] w łącznej wysokości 105,60 zł, na które złożyły się:

• opłata manipulacyjna w wysokości - 11,50 zł, związana z doręczeniem skarżącemu 25 lutego 2016 roku odpisu tytułu wykonawczego nr [...], naliczona zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 roku - tj. 1% egzekwowanych należności nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego, przy czym wyliczenie to nie narusza art. 7 § 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw;

• na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] - opłata za czynność zajęcia wynagrodzenia za pracę w wysokości 75,90 zł, powstała w wyniku zajęcia skarżącemu wynagrodzenia za pracę w B. Sp. z o.o., naliczona zgodnie z art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 roku,

- tj. 4 % kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 2 zł 50 gr, przy czym wyliczenie to nie narusza art. 7 § 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw;

• opłata manipulacyjna w wysokości - 2,40 zł, związana z doręczeniem skarżącemu 25 lutego 2016 roku odpisu tytułu wykonawczego nr [...], naliczona zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 roku - tj. 1% egzekwowanych należności nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego, przy czym wyliczenie to nie narusza art. 7 § 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw;

• na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] - opłata za czynność zajęcia wynagrodzenia za pracę w wysokości 15,80 zł, powstała w wyniku zajęcia skarżącemu wynagrodzenia za pracę w B. Sp. z o.o., naliczona zgodnie z art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 roku;

- tj. 4 % kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 2 zł 50 gr, przy czym wyliczenie to nie narusza art. 7 § 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw.

W zakresie podniesionych przez skarżącego kwestii dotyczących wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku tytułów wykonawczych trafnie, w ocenie Sądu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku zauważył, że z akt sprawy wynikało, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni otrzymał jedynie nie adnotację wydaną na podstawie art. 62b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym do tytułów wykonawczych w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej do wynagrodzenia za pracę skarżącego w B. sp. z o.o., przekazaną 28 lipca 2023 roku przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku na m.in. podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] oraz [...]. Zatem zgodzić się należy, że kwestia prawidłowości wystawienia ww. tytułów wykonawczych nie mogła być przedmiotem oceny w toku postępowania zażaleniowego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Sąd wskazuje, że zbieg egzekucji administracyjnych następuje do rzeczy lub prawa majątkowego i wyłącznie w tym zakresie można mówić o łącznym przejęciu do dalszego prowadzenia egzekucji przez naczelnika urzędu skarbowego. Organ ten nie przejmuje całej egzekucji, ale wyłącznie egzekucję ze składnika majątkowego, do którego nastąpił zbieg.

Z akt sprawy wynika, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych przekazał Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni adnotację w sprawie prowadzenia egzekucji uprawniającą do łącznego prowadzenia wyłącznie z wynagrodzenia za pracę skarżącego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych natomiast jako wierzyciel i organ egzekucyjny prowadzi do majątku skarżącego egzekucję na podstawie wskazanych w adnotacji tytułów wykonawczych również z innego majątku, do którego jest uprawniony. W konsekwencji, Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako wierzyciel i organ egzekucyjny, od którego Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni przejął egzekucję do wynagrodzenia za pracę, nie zostaje pozbawiony możliwości dalszego jej prowadzenia, a więc stosowania środków służących doprowadzeniu do wykonania obowiązków objętych tytułami wykonawczymi. Zatem uznać należy, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni nie może orzekać o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych i wyegzekwowanych jednocześnie w toku prowadzonej egzekucji przez ZUS, na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w adnotacji.

Należy też zwrócić uwagę, iż w zakresie wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni prawidłowo pouczył skarżącego, że pełni on wyłącznie rolę organu egzekucyjnego prowadzącego łącznie egzekucję do prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę, a zatem właściwym do wydania rozstrzygnięcia w jego przedmiocie jest Dyrektor Oddziału ZUS w Gdańsku jako organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne na ich podstawie.

Ponadto wbrew zarzutom skarżącego, w wydanym postanowieniu organ odniósł się do kwestii dotyczącej przedawnienia należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi wskazując, że wykraczają one poza zakres postępowania w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych i dlatego nie mogą one być przedmiotem oceny w tym postępowaniu.

Doręczone skarżącemu 25 lutego 2016 roku odpisy ww. tytułów wykonawczych, zawierały takie dane jak wysokość należności głównych, daty od których nalicza się odsetki czy wysokość kosztów upomnienia.

Mając to na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie organu zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Wydając zaskarżone postanowienie organ nie ograniczył się tylko do kontroli postanowienia organu pierwszej instancji, ale i odwołał się do wszystkich wskazanych przez skarżącego kwestii. Merytorycznie rozstrzygnął sprawę, ustalając niesporny stan faktyczny oraz dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

W tej sytuacji Sąd działając w trybie z art.119 pkt 3 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił (art. 151 p.p.s.a.).