Wyrok WSA z dnia 07 października 2025, sygn. I SA/Gl 1009/25

Sygnatura: I SA/Gl 1009/25
Data orzeczenia: 07 października 2025
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: spółka akcyjna

Streszczenie

Spółka S S.A. w S. zwróciła się o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 rok, argumentując, że po nowelizacji Prawa budowlanego z 28 czerwca 2015 r. urządzenia techniczne kolejek linowych nie podlegają opodatkowaniu. Spółka wyodrębniła z wartości środków trwałych wartość urządzeń technicznych, pozostawiając do opodatkowania jedynie części budowlane. Burmistrz Miasta S. częściowo uwzględnił wniosek, stwierdzając nadpłatę w kwocie 193.578 zł, ale odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie 544.022 zł. Samorządowe…

Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej uchyliło decyzję Burmistrza i stwierdziło nadpłatę w pełnej kwocie 544.022 zł, uznając, że opodatkowaniu podlegają wyłącznie części budowlane kolejek linowych. Podstawowym pytaniem prawnym było, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega całość kolejki linowej wraz z urządzeniami technicznymi, czy tylko jej część budowlana. Podatnik twierdził, że zmiana definicji obiektu budowlanego w Prawie budowlanym wyłączyła urządzenia techniczne spod opodatkowania, co oznacza, że tylko części budowlane (fundamenty, podpory) powinny stanowić podstawę opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny początkowo uchylił decyzję Kolegium, uznając, że kolejka linowa jako całość stanowi budowlę sportową podlegającą opodatkowaniu. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasacyjnym uchylił wyrok WSA i przyjął stanowisko, że kolejka linowa nie stanowi jednorodnego obiektu budowlanego, lecz jest zespołem obiektów budowlanych i urządzeń. W konsekwencji NSA orzekł, że opodatkowaniu podlegają jedynie części budowlane urządzeń technicznych, tj. podpory trasowe, fundamenty pod te podpory oraz fundamenty układów napędowych. Ostatecznie skarga Prokuratora Okręgowego została oddalona.

jeszcze 148 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Piotr Pyszny, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2025 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 3 grudnia 2021 r. nr SKO.III/423/2261/260/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

1. Prokurator Okręgowy w B. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej: Kolegium) z 3 grudnia 2021 r., nr SKO.III/423/2261/260/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r.

2. Stan sprawy.

2.1. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy objąć całość kolejki linowej wraz z urządzeniami technicznymi czy tylko jej część budowlaną.

Wnioskiem z 31 stycznia 2020 r. S S.A. w S. (podatnik) zwrócił się o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 r. Podniósł, że zmiana brzmienia (od dnia 28 czerwca 2015 r.) art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm. – dalej: p.b.) spowodowała, że obecnie nie podlegają opodatkowaniu urządzenia techniczne (poza wolnostojącymi), zaś przesłanka "całości techniczno-użytkowej" przestała obowiązywać. Spółka zauważyła, że kolej linowa w zakresie w jakim stanowi urządzenie techniczne nie podlega reżimowi ustawy - Prawo budowlane, co uniemożliwia uznanie jej w tej mierze za obiekt budowlany albo urządzenie budowlane, a w konsekwencji za budowlę w świetle ustawy podatkowej. Powołała się na wyrok NSA z 9 lipca 2019 r., II FSK 2693/17. Dodała, że pozwolenie na budowę kolei linowych obejmowało stację dolną, górną i podpory tarasowe z pominięciem obiektów stanowiących urządzenia techniczne. Spółka wyodrębniła z wartości środków trwałych odpowiadających kolejom linowym wartość urządzeń technicznych, pozostawiając do opodatkowania wartość samych części budowlanych.

Ponadto, w odniesieniu do obiektów liniowych położonych w kanalizacji kablowej (rurze osłonowej), spółka wskazała, że znajduje się w posiadaniu kabli i linii kablowych stanowiących obiekty liniowe w rozumieniu art. 3 pkt 3a p.b. Dodała, że w związku z wprowadzeniem do p.b. definicji legalnej obiektu liniowego (od sierpnia 2010 r.), kable zainstalowane w kanalizacji kablowej (rurze osłonowej) nie stanowią obiektu budowlanego. W konsekwencji spółka niezasadnie wykazała do opodatkowania jako budowle obiekty znajdujące się wewnątrz kanalizacji kablowej.

Spółka stwierdziła również, że znajduje się w posiadaniu obiektu liniowego położonego w kanalizacji kablowej, którego dotychczas nie wykazywała do opodatkowania.

2.2. Decyzją z 31 lipca 2020 r. Burmistrz Miasta S. stwierdził nadpłatę za 2018 r. w kwocie 193.578 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie 544.022 zł i określił wysokość zobowiązania podatkowego za 2018 r. w kwocie 1.395.937 zł.

Od decyzji tej spółka wniosła odwołanie, zaś Kolegium decyzją z 9 listopada 2020 r. uchyliło decyzję Burmistrza.

Rozpatrując sprawę ponownie Burmistrz podjął rozstrzygnięcie takie, jak w decyzji z 31 lipca 2020 r.

2.3. W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła naruszenie: art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785, ze zm. – dalej: u.p.o.l.) w związku z art. 3 pkt 1 i 3 p.b., art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 i 3 p.b. w związku z art. 3 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 519), art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1, 3 i 3a p.b., a nadto art. 120, 121, 129, 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4, art. 121 § 1 oraz 120, 121 § 1, 122, 123 § 1, 187 § 1, 191, 192 oraz 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 1325, ze zm. – dalej: o.p.).

2.4. Kolegium decyzją z 3 grudnia 2021 r. uchyliło decyzję Burmistrza w części obejmującej pkt 2 i 3 i orzekło o stwierdzeniu nadpłaty za 2018 r. w kwocie 544.022 zł oraz określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 1.182.424 zł.

Odnosząc się do kwestii prawidłowości opodatkowania podatkiem od nieruchomości kolejek linowych, Kolegium wskazało na zasadność opodatkowania wyłącznie części budowlanych tych kolejek. Zacytowało przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podnosząc, że w 2015 r. doszło do nowelizacji przepisów prawa budowlanego, która objęła również definicję legalną pojęcia "obiekt budowlany". Następnie przytoczyło art. 3 pkt 1 p.b. (w brzmieniu do 28 czerwca 2015 r. i po tej dacie), by stwierdzić, że od 28 czerwca 2015 r. ustawodawca zrezygnował z uznania za części obiektu budowlanego urządzeń oraz usunął przesłankę całości techniczno-użytkowej budowli tworzonej z instalacjami i urządzeniami. Wskazało na "przełomowy" wyrok NSA z 9 lipca 2019 r., II FSK 2693/17 oraz wyroki potwierdzające przyjęte tam stanowisko, w tym wyrok NSA z 27 września 2019 r., II FSK 1801/18, a nadto powołało się na uchwałę NSA z 29 września 2021 r., III FPS 1/12.

Kolegium zauważyło, że nie podziela prostego przełożenia na podstawie którego przyjęto, że o kwalifikacji całości konstrukcji kolejki linowej jako budowli sportowej przesądza fakt wymienienia jej w załączniku do ustawy prawo budowlane. Zdaniem Kolegium nie ma podstaw by uznać, iż ta regulacja ma decydować o kwalifikacji budowlanej i podatkowej wszystkich elementów takiego obiektu kompleksowego jako obiektu budowlanego – w odniesieniu do definicji legalnej tego pojęcia po nowelizacji. Kolegium przyjęło, że w kompleksie kolejki linowej znajdują się części budowlane i części niebudowlane. Części niebudowlane stanowią urządzenia techniczne.

Organ odwoławczy odmówił wiarygodności opinii biegłego złożonej w sprawie w skali znaczenia jakie przypisał mu Burmistrz w swoim stanowisku. Stwierdził, że biegły wydał w lipcu 2021 r. opinię w zakresie opodatkowania kolei linowych położonych w tej samej miejscowości, w której przyjął, że budowlą w rozumieniu prawa budowlanego są wyłącznie części budowlane kolei linowych. Tym samym opinie tego biegłego prezentują całkowicie odmienne stanowisko co do wykładni prawa, zaś zmiana jego poglądów poprzez wycofanie się z opinii z lipca 2021 r. powoduje istotne wątpliwości co do działań biegłego. Dlatego też Kolegium uznało za zasadne stwierdzenie nadpłaty w przedmiotowym zakresie.

2.5. W skardze na to rozstrzygnięcie Prokurator Okręgowy w B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 i 3 p.b. poprzez zastosowanie błędnej wykładni tych przepisów i przyjęcie, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla kolei i wyciągów narciarskich jest jedynie wartość ich części budowlanych (fundamentów), podczas gdy właściwa wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że koleje i wyciągi narciarskie nie mogą zostać uznane za budowle jedynie w zakresie ich fundamentów, to jest części budowlanych urządzeń technicznych, ponieważ stanowią one w całości "budowle sportowe", których łączna wartość powinna stanowić podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Uzasadniając skargę Prokurator wskazał na nowelizację przepisów prawa budowlanego, która weszła w życie 28 czerwca 2015 r. zmieniając treść art. 3 pkt 1 p.b. Zauważył, że nowelizacja ta nie zmieniła definicji budowli zawartej w art. 3 pkt 3 p.b., jak również definicji tego pojęcia zakreślonej nieco odmiennie w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Stwierdził, że nadal przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak budowle sportowe, które ujęte zostały w załączniku do ustawy prawo budowlane w kategorii V, m.in. jako wyciągi narciarskie i kolejki linowe. Tym samym, kolej linowa stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Oznacza to, że nie sposób przyjąć, aby kolejki linowe i wyciągi narciarskie mogły zostać uznane za inny zupełnie rodzaj budowli wymieniony w art. 3 pkt 3 p.b., tj. za części budowlane urządzeń technicznych. Zdaniem Prokuratora zasady wykładni językowej każą przypuszczać, iż ustawodawca nie bez powodu nakazał tylko przy określonych rodzajach budowli z osobna traktować części budowlane i urządzenia techniczne. Wskazał na treść art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, gdzie wymieniono części budowlane i urządzenia techniczne, czego nie uczyniono w zakresie wyciągów narciarskich i kolejek linowych. Dlatego też przedmiotowe kolejki i wyciągi narciarskie winny zostać uznane w całości za budowle (budowle sportowe) co oznacza, że wartość całości tych konstrukcji stanowi podstawę dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Za kluczowe Prokurator uznał to, że ustawa podatkowa traktuje jako budowlę nie tylko budowlę z art. 3 pkt 3 p.b., ale także urządzenia budowlane, które zostały zdefiniowane w art. 3 pkt 9 p.b. Z tych przyczyn należy rozważyć, czy urządzenia techniczne stanowiące części wyciągów i kolei narciarskich nie stanowią właśnie urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 p.b. Prokurator stwierdził, że skoro art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że na potrzeby tej ustawy uznać za budowle należy także urządzenia budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, to budowlami będą również wszelkie urządzenia techniczne związane z obiektami budowlanymi, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tym samym, nawet gdyby uznać, że budowlę stanowią jedynie części budowlane urządzeń technicznych (kolei lub wyciągów narciarskich) to owe urządzenia techniczne należałoby uznać za budowle na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bowiem zapewniają one możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Prokurator zauważył, że pomimo rezygnacji z koncepcji "całości techniczno-użytkowej" obiektem budowlanym jest nie tylko sama budowla, ale są nimi również instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Oczywistym przy tym jest, że wszelkie urządzenia techniczne służące do wprawienia wyciągu w ruch i umożliwiające transport nimi osób, zamontowane na połączonych z gruntem fundamentach, będą stanowiły właśnie instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i jako takie będą częścią obiektu budowlanego w postaci budowli.

2.6. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego uzasadnienie.

2.7. Pismem z 13 lipca 2022 r. spółka, jako uczestnik postępowania, złożyła odpowiedź na skargę domagając się jej oddalenia w całości. Zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium przedstawionym w zaskarżonej decyzji oraz domagała się zasądzenia kosztów postępowania.

2.8. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 września 2022 r., I SA/Gl 662/22 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z 3 grudnia 2021 r.

Sąd stwierdził, że nowelizacja definicji obiektu budowlanego, obowiązująca od 28 czerwca 2015 r., nie ma w sprawie znaczenia jakie przypisuje jej podatnik. Brak kryterium "całości techniczno-użytkowej wraz z instalacjami i urządzeniami" i wprowadzenie w jego miejsce pojęcia instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, nie oznacza braku opodatkowania urządzeń, w tym technicznych, stanowiących instalacje niezbędne do prawidłowego użytkowania danego obiektu budowlanego w tym budowli (sportowej). Skoro obiektem budowlanym (budowlą) jest zdefiniowany w prawie budowlanym obiekt pod nazwą kolejka linowa, który dla swojego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem wymaga stosownych instalacji w tym urządzeń technicznych, to tym samym nie można dowodzić, że instalacje te nie tworzą tak rozumianego obiektu. Same fundamenty (element budowlany) nie służą do transportu osób. Dopiero instalacje w postaci odpowiednich urządzeń w tym technicznych umożliwiają osiągnięcie tego celu. Bez tych instalacji obiekt nazywany przez prawo budowlane kolejką linową, nie istnieje. Fakt, iż urządzenia te (instalacje) dla ich wytworzenia nie wymagają użycia wyrobów budowlanych nie ma znaczenia, skoro przepis prawa budowlanego definiujący pojęcie obiektu budowlanego, w tym budowli, mówi o wzniesieniu obiektu budowlanego z użyciem wyrobów budowlanych, zaś niewątpliwe jest, że obiekt w postaci kolejki linowej został wzniesiony przy użyciu takich wyrobów (fundamenty). Instalacje, o których mowa w tym przepisie, takiego warunku spełniać nie muszą.

Konkludując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego i procesowego, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium dokonało bowiem błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie uznając za budowle obiektu budowlanego, nie będącego budynkiem czy obiektem małej architektury, a wymienionego w przepisach prawa budowlanego wprost jako obiekt budowlany kwalifikowany do budowli sportowych (obiekt sportu i rekreacji).

Zdaniem Sądu, Kolegium odmawiając wiarygodności opinii biegłego i jej ustaleń w kwestiach faktycznych naruszyło przepisy postępowania dowodowego, w tym art. 187 § 1, art. 191 czy art. 197 § 1 o.p., dyskwalifikując jako niewiarygodną opinię biegłego i nie powołując innego biegłego mimo, że sprawa wymagała wiadomości specjalnych oraz dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wykraczając poza granice swobodnej oceny dowodów. Sąd podkreślił, że Kolegium nie stwierdziło nierzetelności czy niejasności opinii biegłego, nie wskazało na jej niezgodność z przepisami prawa czy ustaleniami faktycznymi ani też nie podważyło tego, że opinie zostały wydane w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Uznało jedynie, że ustalenia opinii w zakresie kolejek linowych "są sprzeczne w rozumieniu tych pojęć" bez właściwej oceny całokształtu okoliczności sprawy. W sytuacji, gdy opinia biegłego nie została podważona przez organ podatkowy (Kolegium) poprzez wykazanie jej braków lecz z innych pozamerytorycznych przyczyn, zaś sprawa wymagała wiedzy specjalistycznej, rzeczą organu podatkowego (Kolegium) było ewentualne powołanie innego biegłego, bądź dokonanie ustaleń na podstawie już sporządzonej i nie kwestionowanej, co do zasad jej opracowania, opinii, a nie ograniczenia się na własnej wiedzy czy doświadczenia w tym przedmiocie.

2.9. Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożył pełnomocnik spółki zarzucając:

I) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. – dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. poprzez wadliwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i bezpodstawne jej uchylenie w sytuacji, w której decyzja ta nie została wydana w warunkach naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (rzekomego naruszenia przepisów postępowania dowodowego, w tym art. 187 § 1, art. 191 czy art. 197 § 1 o.p.), podczas gdy decyzja Kolegium powinna zostać utrzymana w mocy, m.in. na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów w postaci decyzji o pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie, stanowiących dokumenty urzędowe zgodnie z art. 194 § 1 o.p.;

b) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. poprzez wadliwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji Kolegium i bezpodstawne jej uchylenie w sytuacji, w której decyzja ta nie została wydana w warunkach naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (rzekomej błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), podczas gdy decyzja powinna zostać utrzymana w mocy;

c) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1, art. 121 § 1 i art. 125 § 1 o.p. poprzez wadliwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji Kolegium oraz związany z tym brak oddalenia skargi skarżącego w sytuacji, w której w ramach decyzji Kolegium dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie kwalifikacji na gruncie podatku od nieruchomości spornych obiektów - kolei linowych oraz prawidłowej wykładni i oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego (art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 oraz 3 p.b.);

d) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 124 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w sposób uniemożliwiający poddanie wyroku kontroli instancyjnej z uwagi na:

- brak faktycznego odniesienia się do zgromadzonych w sprawie dowodów kluczowych z punktu widzenia istoty sporu (tj. projektów budowlanych i dzienników budowy),

- brak uwzględnienia w ramach dokonanej w treści uzasadnienia wyroku WSA wykładni dokumentów urzędowych w postaci decyzji o pozwoleniu na budowę i użytkowanie, również znajdujących się w aktach sprawy,

- pominięcie w ramach uzasadnienia wyroku WSA analizy kluczowych argumentów i orzecznictwa sądowoadministracyjnego powoływanego w toku postępowania przez spółkę, w szczególności pominięcie wyroku NSA z 9 lipca 2019 r., lI FSK 2693/17 (który wprost wskazał, że jako budowlę należy uznawać jedynie części budowlane kolei linowej),

- a ponadto poprzez nieuprawnione utożsamianie jako odpowiadających sobie nawzajem dwóch odrębnych na gruncie przepisów p.b. pojęć: "instalacji" i "urządzenia";

II) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 p.b. poprzez błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że kolej linowa w całości stanowi obiekt budowlany, podczas gdy obiektem budowlanym jest jedynie część budowlana urządzeń technicznych kolei linowej (co wynika wprost z wyroku NSA z 9 lipca 2019 r., II FSK 2693/17), w szczególności z uwagi na:

- pominięcie definicji obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1 p.b.), a tym samym faktu niewzniesienia urządzeń technicznych kolei linowej z użyciem wyrobów budowlanych i jednoczesne uznanie kolei linowej za obiekt budowlany w całości wyłącznie na podstawie załącznika do p.b. i art. 3 pkt 3 p.b.;

- uznaniu, że urządzenia techniczne kolei linowej stanowią instalacje, o których mowa w art. 3 pkt 1 p.b., podczas gdy stanowią one, po pierwsze urządzenia, które z dniem 28 czerwca 2015 r. ustawodawca usunął z definicji obiektu budowlanego, a po drugie, podczas gdy urządzenia techniczne kolei linowej nie pełnią roli służebnej wobec żadnego obiektu budowlanego (w tym fundamentów), w związku z czym nie mogą stanowić instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (to fundamenty kolei linowej pełnią bowiem rolę służebną wobec urządzeń technicznych);

- uznanie, że koleje linowe nie są podobne do wskazanych w treści art. 3 pkt 3 p.b. urządzeń technicznych oraz jednoczesne pominięcie wyrażenia zawartego w treści art. 3 pkt 3 p.b., tj. "i innych urządzeń".

2.10.1. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 kwietnia 2025 r., III FSK 1185/23 uchylił wyrok WSA z 28 września 2022 r. Sąd kasacyjny za zasadny uznał zarzut błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b.

2.10.2. W ocenie NSA w odniesieniu do kolejki linowej możemy mówić o kompleksie obiektów. Użyte przez ustawodawcę w art. 3 pkt 3 p.b. określenie "budowla sportowa" jest na tyle ogólne, że nie pozwala na skonkretyzowanie przedmiotu opodatkowania. Z kolei do kategorii V załącznika, szeroko nazwanej "obiekty sportu i rekreacji", zaliczono przykładowo: "stadiony, amfiteatry, skocznie i wyciągi narciarskie, kolejki linowe, odkryte baseny, zjeżdżalnie". Zdaniem NSA określenie "obiekty sportu i rekreacji" nie pokrywa się zakresowo z użytym w art. 3 pkt 3 p.b. zwrotem "budowle sportowe". Załącznik do ustawy – Prawo budowlane jedynie wskazuje na pewne rodzaje wymienionych w nim obiektów budowlanych, przez które należy rozumieć zarówno budowle, jak i budynki oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 p.b.), a nie tylko budowle jak w art. 3 pkt 3 wymienionej ustawy. Załącznik do ustawy – Prawo budowlane zawiera zestawienie kategorii tychże obiektów wraz ze współczynnikami kategorii i wielkości. Ponadto nie sposób pominąć celu, dla którego załącznik ten został wprowadzony do tego aktu. Określenie kategorii "k" obiektu budowlanego (jego nazwy i przeznaczenia) jest niezbędne na etapie zgłaszania projektu budowlanego i wystąpienia o pozwolenie na budowę. Kategoria "w" oznacza współczynnik wielkości obiektu. Według załącznika do ustawy – Prawo budowlane kategorii jest 30. Służą one w zasadzie właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej do ustalania sankcji za niezgodność kategorii z przeznaczeniem budynku lub za samowolę budowlaną. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 13 września 2011 r. o sygn. P 33/09 wypowiedział się wprawdzie, że katalog budowli expressis verbis wymienionych w art. 3 pkt 3 p.b. może zostać rozszerzony o inne obiekty, w tym wymienione w tej ustawie, załączniku do niej oraz innych aktach rangi ustawowej. Tym niemniej, zdaniem NSA, tylko wówczas, gdy z załącznika do ustawy w sposób jednoznaczny wynika, że wymieniony w nim obiekt budowlany może być identyfikowany w całości jako budowla, dopuszczalne jest jego objęcie zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości, jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i to jeżeli jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust.1 pkt 3 u.p.o.l.). Zdaniem NSA, wymienienie w załączniku do ustawy takich kategorii, jak "wyciągi narciarskie" czy "kolejki linowe" nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy w całości albo w jakiej części mogą one stanowić budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji rodzi problemy z określeniem właściwej podstawy opodatkowania.

Sąd kasacyjny zauważył, że pojęcie kolejki linowej (wyciągu narciarskiego) nie zostało zdefiniowane w ustawie – Prawo budowlane, ani tym bardziej w ustawie podatkowej. Jeżeli zatem ustawodawca posługuje się terminologią specjalistyczną, typową dla ściśle określonej dziedziny wiedzy (np. z zakresu budownictwa) i wyjaśnienie użytych w ustawie pojęć ma wpływ na wymiar podatku, a jednocześnie nie jest możliwe prawidłowe odczytanie normy zawartej w przepisie przy zastosowaniu prawnej czy ogólnej dyrektywy językowej, należy wykorzystać zasady wiedzy specjalistycznej przy ustalaniu znaczenia określonych pojęć. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia przy definiowaniu takich określeń jak "kolejka linowa" czy też "wyciąg narciarski". Kategorie te, to niewątpliwie określenia specjalistyczne, które nie mają swojej ustawowej definicji. W § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla kolei linowych przeznaczonych do przewozu osób (Dz.U. z 2004 r. nr 15, poz. 130) zdefiniowane zostało pojęcie takiego obiektu. Zgodnie z tym przepisem kolej linowa to zespół urządzeń przeznaczonych do przewozu osób przy użyciu pojazdów lub urządzeń wyciągowych, w których przemieszczanie odbywa się za pomocą lin usytuowanych wzdłuż toru jazdy. W dalszej części rozporządzenie dzieli koleje linowe na: linowo-terenowe, napowietrzne oraz wyciągi. Infrastrukturę kolei linowych tworzą budynki stacji, części budowlane urządzeń oraz ich fundament usytuowane wzdłuż trasy, niezbędne do montażu i funkcjonowania tychże kolei (§ 4 pkt 2 rozporządzenia). W § 5 wymieniono podsystemy kolei linowych, w skład których wchodzą m.in. liny i połączenia linowe, napęd i hamulce, stacje, urządzenia trasowe, pojazdy (do pojazdów zaliczono m.in. wagoniki, kabiny, krzesełka, urządzenia holujące). Skoro w rozporządzeniu posłużono się specjalistycznym językiem budowlanym, ilustrującym, jakie warunki spełniać winny koleje linowe (wyciągi narciarskie) i z czego składa się ta infrastruktura, musi to mieć wpływ na ustalenie językowego znaczenia tychże pojęć.

Dlatego też NSA uznał, że kolej linowa (wyciąg narciarski) nie stanowi jednorodnego obiektu budowlanego. Otóż jest to zespół powiązanych technicznie i technologicznie obiektów budowlanych (a zatem budynków i budowli) oraz urządzeń służących do przewozu osób w pojazdach przemieszczających się po torze linowym przebiegającym ponad terenem, a w przypadku wyciągów narciarskich również na terenie.

Oznacza to, iż zespół powiązanych technicznie i technologicznie obiektów budowlanych oraz urządzeń, w stanie prawnym obowiązującym od 28 czerwca 2015 r., nie może być traktowany jako jeden przedmiot opodatkowania tj. budowla. Za niewłaściwe zatem należy uznać ustalanie przedmiotu opodatkowania w postaci budowli na podstawie kategorii wymienionych w załączniku do ustawy – Prawo budowlane jako konkretyzacji użytego w art. 3 pkt 3 p.b. ogólnego określenia "budowle sportowe". NSA wyraził zdanie, że wobec niedookreśloności tego zwrotu ten fragment przepisu nie ma zastosowania.

Posiłkując się natomiast wytycznymi interpretacyjnymi płynącymi z wyroku TK o sygn. P 33/09, odnoszącymi się do katalogu budowli zawartego w art. 3 pkt 3 p.b., Sąd drugiej instancji wyprowadził wniosek, że w przypadku kolei linowych czy wyciągów narciarskich (w przedstawionym wyżej rozumieniu) budowlę - stanowią części budowlane urządzeń technicznych składających się na sporne obiekty. Przesądza o tym zwrot legislacyjny "części budowlane urządzeń technicznych [...] i innych urządzeń". Przez część budowlaną budowli NSA wskazał, że rozumie fragment obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b., wytworzony lub zmontowany z wyrobów budowlanych, będący wynikiem robót budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego. Budynki stacji należy kwalifikować do kategorii budynków, o ile spełniają warunki wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Natomiast częściami budowlanymi kolei linowych będą z całą pewnością podpory trasowe, fundamenty pod te podpory oraz fundamenty układów napędowych, przewojowych i napinających.

2.10.3. W dalszej kolejności Sąd kasacyjny zaznaczył, że przez urządzenie budowlane, niewymienione wprost w art. 3 pkt 9 p.b. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., należy rozumieć urządzenia techniczne:

1) niebędące instalacjami, o których mowa w art. 3 pkt 1 p.b., jak też budynkiem, budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., załącznika do tej ustawy lub innej ustawy zawierającej przepisy prawa budowlanego, a także obiektem małej architektury;

2) funkcjonalnie powiązane z budynkiem lub budowlą w znaczeniu wymienionym w pkt 1;

3) pełniące funkcję służebną wobec budynku lub budowli wymienionej w pkt 1;

4) zapewniające możliwość użytkowania budynku lub budowli wymienionej w pkt 1 zgodnie z ich przeznaczeniem i tylko wówczas, gdy związek użytkowy urządzenia technicznego z takim obiektem budowlanym jest konieczny dla realizacji funkcji tegoż obiektu oraz bezpośredni (nie będą urządzeniem budowlanym urządzenia techniczne jedynie usprawniające eksploatację obiektu identyfikowanego jako oddzielna budowla, poprawiające warunki pracy, np. taśmociągi, suwnice, terminale komputerowe, kasy fiskalne itp.);

5) wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych;

6) użytkowo/funkcjonalnie powiązane z konkretnym budynkiem lub konkretną budowlą w znaczeniu opisanym w pkt 1, tj. skonkretyzowanym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (por. wyrok NSA z 6 listopada 2024r., sygn. akt III FSK 1517/23).

2.10.4. Konkludując, NSA stwierdził, że dlatego za usprawiedliwione należy uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3 p.b.

Sąd drugiej instancji wskazał, że WSA ponownie rozpoznając sprawę oceni prawidłowość decyzji Kolegium przy wykorzystaniu wskazanego kierunku wykładni przepisów prawa, odnosząc się do opinii biegłego. Analiza w tym zakresie nie była prowadzona przez Sąd pierwszej instancji, co było wynikiem przyjęcia błędnej definicji przedmiotu opodatkowania. W tym kontekście materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania podatkowego, z uwagi na dokonaną tym wyrokiem ocenę, wymagać będzie ponownej analizy w szczególności w celu ustalenia czy Kolegium, oceniając jako niewiarygodną opinię biegłego naruszyło art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. oraz art. 197 § 1 o.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje.

3. Skarga nie może zostać uwzględniona.

4. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do problemu proceduralnego, który w obecnym stanie sprawy wyprzedza pozostałe występujące w niej kwestie. Jest nim określenie granic sprawy, w jakich aktualnie może i powinien "poruszać się" sąd administracyjny pierwszej instancji, któremu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. została przekazana sprawa do ponownego rozpoznania.

Aktualnie WSA orzeka bowiem w sytuacji związania na podstawie art. 190 p.p.s.a. wyrokiem NSA z 1 kwietnia 2025 r. Zgodnie ze wskazaną regulacją sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA.

Ratio legis art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. W konsekwencji, powoduje to zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy (wyrok NSA z 17 maja 2018 r., I FSK 300/18). Granice sprawy, o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., podlegają więc zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną (wyrok NSA z 6 grudnia 2017 r., II FSK 3052/15).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, sąd administracyjny pierwszej instancji nie może więc stosować art. 134 § 1 p.p.s.a., bez uwzględnienia konsekwencji wynikających z unormowań zawartych w art. 183 § 1 oraz art. 190 p.p.s.a. (wyrok NSA z 25 stycznia 2017 r., II GSK 2867/15). Analogiczne stanowisko jest prezentowane także w literaturze przedmiotu oraz wielu innych orzeczeniach NSA (zob. J. Jagielski, M. Jagielska, R. Stankiewicz (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 509; wyroki NSA z: 4 lipca 2024 r., III FSK 1039/24; 15 listopada 2023 r., II FSK 1181/23; 24 lipca 2012 r., I FSK 1235/11; 15 września 2020 r., II GSK 244/20; 12 kwietnia 2023 r., II OSK 18/23; 29 sierpnia 2023 r., I FSK 1191/22).

5. Przechodząc na grunt tej sprawy należy zauważyć, że WSA w pierwotnie wydanym wyroku z 28 września 2022 r., I SA/Gl 662/22, uchylonym następnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wyrokiem NSA z 1 kwietnia 2025 r., III FSK 1185/23, stwierdził, że Kolegium dokonało błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż nie uznało za budowlę obiektu budowlanego, nie będącego budynkiem czy obiektem małej architektury, a wymienionego w przepisach prawa budowlanego wprost jako obiekt budowlany kwalifikowany do budowli sportowych (obiekt sportu i rekreacji). WSA w tej mierze podzielił więc stanowisko skarżącego Prokuratora (por. treść zarzutu skargi i argumenty na str. 4-6 akapit pierwszy oraz str. 7-11 skargi).

Przeciwną ocenę prawną spornego zagadnienia przedstawił NSA, który uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej podatnika - sprowadzający się do naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b. NSA stwierdził bowiem, że kolej linowa (wyciąg narciarski) nie stanowi jednorodnego obiektu budowlanego. Jest to bowiem zespół powiązanych technicznie i technologicznie obiektów budowlanych (a zatem budynków i budowli) oraz urządzeń służących do przewozu osób w pojazdach przemieszczających się po torze linowym przebiegającym ponad terenem, a w przypadku wyciągów narciarskich również na terenie. NSA za niewłaściwe zatem uznał ustalanie przedmiotu opodatkowania w postaci budowli na podstawie kategorii wymienionych w załączniku do ustawy – Prawo budowlane, jako konkretyzacji użytego w art. 3 pkt 3 p.b. ogólnego określenia "budowle sportowe". Sąd kasacyjny wyraził zdanie, że w przypadku kolei linowych czy wyciągów narciarskich (w przedstawionym wyżej rozumieniu) budowlę stanowią części budowlane urządzeń technicznych składających się na sporne obiekty. Częściami budowlanymi kolei linowych będą więc z całą pewnością: podpory trasowe, fundamenty pod te podpory oraz fundamenty układów napędowych, przewojowych i napinających.

Sąd obecnie rozpoznający sprawę przypomina zatem, że po myśli art. 190 p.p.s.a. jest związany taką wykładnią prawa w tej materii (tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b.) przeprowadzoną przez NSA.

6.1. Nawiązując do zaleceń Sądu kasacyjnego pod adresem Sądu pierwszej instancji, WSA w dalszej kolejności oceni prawidłowość decyzji Kolegium, odnosząc się do opinii biegłego. W szczególności, czy Kolegium oceniając jako niewiarygodną opinię biegłego, naruszyło art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 o.p.

6.2. Zgodnie z art. 187 § 1 organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak stanowi art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei, zgodnie z art. 197 § 1 o.p. w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii.

6.3. Krytyczną ocenę wniosków opinii biegłego Kolegium wyraziło na str. 16-18 decyzji.

Kolegium stwierdziło, że nie podziela prostego przełożenia w przyjmowanym uzasadnieniu prawnym opinii biegłego i zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, na podstawie którego przyjęto, iż o kwalifikacji całości kompleksu kolejki linowej jako budowli sportowej przesądza fakt wymienienia jej w załączniku do ustawy. Takie stanowisko organu odwoławczego, w świetle wykładni prawa (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 3 pkt 3 p.b.) przeprowadzonej przez NSA, należy więc uznać za trafne.

W dalszej kolejności Kolegium zaprezentowało szereg szczegółowych argumentów w ramach uzasadnienia swojej oceny wniosków opinii biegłego. Odwołało się zatem do wyroku NSA z 9 lipca 2019 r., II FSK 2693/17 oraz wyroku WSA w Białymstoku z 18 listopada 2020 r., I SA/Bk 760/20. Krytykując zaoferowaną przez biegłego prawnopodatkową koncepcję zakwalifikowania spornego obiektu jako całości do "budowli sportowej", Kolegium podkreśliło, że ten sam biegły, w innej sprawie rok później, wydał zupełnie odmienną opinię, w której wyjaśnił, że: za budowlę powinno się uznawać nie całą kolej linową (jako budowlę sportową), lecz jedynie części budowlane w myśl art. 3 pkt 9 p.b., a części niebudowlane kolei linowej są urządzeniami technicznymi - zatem budowlą w rozumieniu p.b. są wyłącznie części budowlane kolei linowej.

W tym stanie rzeczy, Kolegium zasadnie odwołało się do ujawnionej sprzeczności w stanowisku tego samego biegłego w odniesieniu do tego samego problemu prawnego na gruncie analogicznego stanu faktycznego. Obecnie, poza związaniem oceną prawną NSA na podstawie art. 190 p.p.s.a., jest to zatem dodatkowy argument przemawiający za odstąpieniem od oparcia rozstrzygnięcia sprawy podatkowej na wnioskach opinii biegłego wydanej w tej sprawie. Nie można więc stwierdzić, że w odniesieniu do oceny opinii biegłego Kolegium naruszyło art. 187 § 1, art. 191 lub art. 197 § 1 o.p.

7. W odniesieniu do pozostałych urządzeń składających się na kolej linową (wyciąg narciarski) ustalanie, czy stanowią one lub które z nich stanowią urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 p.b. w obecnej sytuacji procesowej nie jest już dopuszczalne.

Oceny takiej nie zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę po raz pierwszy. Co zrozumiałe, do kwestii tej nie odniósł się również podatnik w złożonej skardze kasacyjnej. Skargi kasacyjnej od wyroku WSA z 28 września 2022 r., która zarzucałaby Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 3 pkt 9 p.b. (w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), ewentualnie naruszenie przepisów prawa procesowego ale w nawiązaniu do kwestii relewantnych z punktu widzenia art. 3 pkt 9 p.b., nie wniósł również ani organ podatkowy, ani - co zrozumiałe – Prokurator (trudno było tego wymagać od Prokuratora, którego skarga została przecież uwzględniona przez WSA).

W tej sytuacji procesowej Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, był nie tylko związany wykładnią prawa dokonaną przez NSA w sprawie III FSK 1185/23, ale nie mógł też wykroczyć poza zakres kontroli i orzekania Sądu drugiej instancji, który z kolei był związany granicami skargi kasacyjnej. Poza wyjątkami (por. art. 183 § 1, art. 189 p.p.s.a.) sąd drugiej instancji w orzeczeniu kasacyjnym nie może dokonywać wykładni w zakresie niezaskarżonych części orzeczenia sądu I instancji, aby nie wykroczyć tym samym poza granice skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 28 maja 2025 r., III FSK 179/25; 16 kwietnia 2025 r., II GSK 70/25). Zatem, jak już wyjaśniono (pkt 4 uzasadnienia), przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez WSA, jej granice - o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. - podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną. Skoro w niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej nie dotyczyły naruszenia art. 3 pkt 9 p.b. przez WSA, to aktualnie w tym wątku sprawa jest procesowo zamknięta.

Przedstawione w uzasadnieniu wyroku Sądu kasacyjnego rozważania na temat statusu urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9 p.b.) jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zostały poczynione komplementarnie wobec zakresu sprawy objętego skargą kasacyjną (art. 3 pkt 1 i pkt 3 p.b. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Nie oznacza to jednak, że dopuszczalne byłoby kontynuowanie postępowania podatkowego w celu ustalenia, czy w skład spornych obiektów wchodzą urządzenia budowlane (art. 3 pkt 9 p.b.). Stanowisko wskazujące na zamknięcie - z formalnego punktu widzenia - postępowania w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny wyartykułował w analogicznych sprawach, bo również dotyczących opodatkowania kolei linowej (wyciągu narciarskiego), w wyrokach wydanych 6 listopada 2024 r., III FSK 1517/23; z 21 listopada 2024 r., III FSK 1519/23; III FSK 1520/23; a także w wyrokach z 28 listopada 2024 r., III FSK 1518/23, III FSK 1521/23, III FSK 1419/23, którymi nie tylko uchylił wyroki Sądu pierwszej instancji, ale również oddalił skargi Prokuratora.

8. Z tych wszystkich powodów skarga została oddalona także w sprawie niniejszej.

jeszcze 3856 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo