Do ww. pisma z 31 sierpnia 2020 r. załączono:
- zarządzenie z 31 sierpnia 2020 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na udostępnienie i włączenie do akt postępowania odwoławczego przekazanych materiałów z akt postępowania o sygn. [...]; [...],
- kserokopię postanowienia o wszczęciu śledztwa 2 marca 2015 r., sygn. akt [...];
- kserokopię postanowienia o przedstawieniu zarzutu z 3 lipca 2017 r., sygn. akt [...], wydanego wobec G.M., który potwierdził ogłoszenie zarzutów własnoręcznym podpisem 5 lipca 2017 r.;
- kserokopię postanowienia o przedstawieniu zarzutu z 17 lutego 2017 r., sygn. akt [...], wydanego wobec B.B., która potwierdziła ogłoszenie zarzutów własnoręcznym podpisem 20 lutego 2017 r.
Następnie z uwagi na podjętą 24 maja 2021 r. uchwałę siedmiu sędziów NSA I FPS 1/21, Dyrektor pismem z 29 września 2021 r. zwrócił się do Prokuratury Regionalnej w K. o podanie informacji na jakim etapie znajduje się śledztwo oraz czy skierowano akt oskarżenia i czy zostały dokonane inne czynności w ramach ww. postępowania mogące potwierdzić brak instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego, która pismem z 7 października 2021 r. sygn. akt [...] poinformowała między innymi, że śledztwo o sygn. j.w. nadal jest prowadzone i przedstawiła szczegółowe informacje w tym zakresie.
W świetle powyższego zobowiązania podatkowe określone decyzjami nie uległy przedawnieniu, ponieważ z dniem 2 marca 2015 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okres od stycznia 2013 r. do grudnia 2014 r. został skutecznie zawieszony, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w związku z wszczęciem śledztwa o sygn. akt [...], które nadal nie zostało zakończone. Wszczęcie ww. postępowania karnego (obejmującego swoim zakresem również działalność Spółki) nie ma charakteru instrumentalnego.
W kwestii wszczętego postępowania egzekucyjnego w zakresie zobowiązań podatkowych od stycznia 2013 r. do grudnia 2014 r. stwierdzono, że nie ma ono wpływu na przedawnienie ww. zobowiązań, gdyż zostało wszczęte w okresie trwania zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Jednocześnie zwrócono się do Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. o informację w temacie prowadzonego postępowania karnoskarbowego i pismem z 2 października 2025 r., sygn. akt [...] uzyskano odpowiedź, z której wynika, że śledztwo o sygnaturze j.w. obejmujące okres działalności Spółki w latach 2013 - 2017 - nie zostało do chwili obecnej zakończone, a tym samym bieg terminu przedawnienia nadal jest zawieszony.
Konkludując, dochodzone zobowiązania były przedmiotem badania w postępowaniu podatkowym oraz nie wzbudziły wątpliwości sądu administracyjnego pierwszej instancji, co wynika z wydanych, a powołanych wyżej przez ten sąd wyroków.
Ponadto zarówno w obecnie obowiązującym stanie prawnym w art. 34 § 1 u.p.e.a. jak i poprzednim w art. 34 § 1a u.p.e.a. ustawodawca zastrzegł, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.
Powyższe ma wpływ na całe postępowanie egzekucyjne. Wprawdzie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. stanowi samodzielną przesłankę do rozpatrzenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego bez wiążącego stanowiska wierzyciela, niemniej jednak organ egzekucyjny (tym bardziej, jeżeli nie jest tożsamy z organem podatkowym) ma prawo i obowiązek zasięgnięcia informacji o losach postępowania zarówno podatkowego jak i karno-skarbowego (jeżeli takowe jest prowadzone), bowiem sam z urzędu takiej wiedzy nie posiada. Owszem organ egzekucyjny obowiązany jest samodzielnie ocenić - czy postępowanie egzekucyjne może być nadal prowadzone, czy dochodzona należność przedawniła się, ale nie może to wkraczać w sferę merytoryczną, czyli ocenę postępowania podatkowego, czy też karno-skarbowego - czego oczekują Państwo podnosząc zarzuty przeciwko postępowaniu, prowadzonemu przez Prokuratora.
Analizowanie prawidłowości decyzji podatkowej stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, a mianowicie - czy należność nią objęta przedawniła się - oznaczałoby w konsekwencji badanie tego, co było już zbadane w tej decyzji. Kwestia prawidłowości decyzji wymiarowej nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym, a przyjęcie takiego poglądu byłoby równoznaczne z umożliwieniem zobowiązanemu podważania ostatecznych decyzji poza trybami nadzwyczajnymi przewidzianymi w ustawie Ordynacja podatkowa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 21 lutego 2014 r. II FSK 315/12, z 14 stycznia 2010 r. II FSK 1377/08 i II FSK 1378/08, z 12 lipca 2017 r. II GSK 3285/15, a także WSA w Krakowie w wyroku z 3 czerwca 2015 r. I SA/Kr 702/15).
Ponadto postępowanie egzekucyjne, winno zmierzać do realizacji obowiązku wskazanego w dokumentach stanowiących podstawę prowadzenia egzekucji, a nie "zastępować" postępowania rozpoznawczego, zwykłego, czy też jednego z trybów nadzwyczajnych zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznych (por. art. 3 - 7 u.p.e.a.), czy też polemizowania z ich ustaleniami. O ile w toku postępowania jurysdykcyjnego chodzi o wydanie autorytatywnie określającego prawa i obowiązki stron aktu administracyjnego, to w postępowaniu egzekucyjnym chodzi o wykonanie tak nałożonych obowiązków (por. R. Hauser, A. Skoczylas (red.). Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2011, s. 179). Za niedopuszczalne należałoby uznać akceptowanie sytuacji, w której zobowiązany wykorzystując uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mógłby doprowadzić do ponownej weryfikacji i merytorycznej oceny sprawy - a de facto takie są oczekiwania Spółki, bowiem domaga się ona ponownego badania przedawnienia należności objętej prowadzoną egzekucją. Na poparcie prezentowanego stanowiska Dyrektor przywołał wyroki WSA w Szczecinie z 16 kwietnia 2020 r. I SA/Sz 866/19 oraz w Poznaniu w wyroku z 18 grudnia 2019 r. I SA/Po 687/19, które jednoznacznie wskazują, że w postępowaniu egzekucyjnym nie podlegają badaniu i rozstrzyganiu kwestie związane z odrębnym postępowaniem.
Aktualnie bieg terminu przedawnienia dochodzonych należności jest zawieszony, a tym samym nie mogło dojść do ich przedawnienia.
2.5. W skardze Skarżąca (działając przez pełnomocnika), wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I Instancji w całości, zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, ww. postanowieniu zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 18 upea w zw. z art. 70 § 6 pkt 11 art. 70c O.p. w zw. z art. 59 § 1 pkt 11 2 upea polegające na:
I. zaniechaniu dokładnego samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności wpływających na bieg terminu przedawnienia, wobec błędnego uznania, że kwestia ta była już przedmiotem badania w odrębnym postępowaniu (wymiarowym), podczas gdy organ egzekucyjny powinien każdorazowo samodzielnie ocenić przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego,
II. przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów (tu: zgromadzonych w odrębnych postępowaniach podatkowych) prowadzące do powtórzenia wniosku organów w postępowaniu wymiarowym, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego i zawiadomienie o tym Skarżącego, zawiesiło bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynikało, aby istniał związek pomiędzy wszczęciem postępowania karnoskarbowego a niewykonaniem zobowiązania podatkowego Skarżącego, gdyż:
a) określenie ram śledztwa w postanowieniu Prokuratury Apelacyjnej w K. z 2 marca 2015 r., sygn. [...] (dalej: "Postanowienie Prokuratury ") tj. wszczęcie śledztwa "w sprawie podejrzenia: zaistniałego w latach 2013 - 2014 na terenie Polski, Słowacji, Czech, Węgier, Niemiec i innych państw Unii Europejskiej, procederu oszustw podatkowych", w żaden sposób nie wskazywało na występowanie jakiegokolwiek związku Skarżącego i jego zobowiązań podatkowych z tym śledztwem,
b) treść późniejszego zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c op tj. zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na wszczęcie śledztwa "w sprawie podejrzenia popełnienia w latach 2013-2014 m.in. przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego przez Spółkę" nie odpowiadała Postanowieniu Prokuratury, gdyż te w żaden sposób nie wskazywało na udział Skarżącego w procederze oszustw podatkowych (jak wyżej w pkt a),
c) zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c op tj. zawiadomienie z 18.09.2018 r., zostało doręczone Skarżącemu i jego pełnomocnikowi dopiero na krótko przed upływem biegu terminu zobowiązania podatku od towarów i usług za 2013 r. - zaś gdyby faktycznie istniał związek pomiędzy wszczęciem postępowania karnoskarbowego a niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Organ nie czekałby z przedmiotowym zawiadomieniem do końca terminu przedawnienia - ponad trzy lata,
d) do dnia dzisiejszego, a więc po przeszło 10 latach (!) od wszczęcia śledztwa, nie postawiono zarzutów jedynemu członkowi zarządu skarżącej spółki w latach 2013-2014 (W.M.), jak również nie złożono do właściwego sądu aktu oskarżenia przeciwko którejkolwiek z osób reprezentujących skarżącą spółkę,
co nie tyle mogło, ile miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem, że bieg terminu przedawnienia w odniesieniu do zobowiązania za poszczególne miesiące 2013 i 2014 r. został zawieszony i do tej pory nie upłynął i w konsekwencji błędnym uznaniem, że nie wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego,
2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 124 § 2 w zw. z art. 11 kpa poprzez sformułowanie uzasadnienia postanowienia w sposób uniemożliwiający prześledzenie toku rozumowania Organu, przejawiające się:
I. wewnętrzną sprzecznością twierdzeń — z jednej strony twierdzeniem, że Organ nie może badać kwestii przedawnienia, gdyż w ten sposób wkraczałby w merytoryczną ocenę postępowania podatkowego i karno-skarbowego, przy jednoczesnym twierdzeniu, że w świetle przedstawionych okoliczności, zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu, bo bieg terminu przedawnienia został skutecznie zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.,
II. uzasadnianiem braku samodzielnego badania stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności wpływających na bieg terminu przedawnienia, treścią art. 34 § 1a upea tj. tym, że skoro kwestia przedawnienia była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym (a później sądowoadministracyjnym), to zarzut przedawnienia był niedopuszczalny, podczas gdy Skarżący nie składał w niniejszej sprawie zarzutów, a wniosek o umorzenie postępowania wobec wygaśnięcia zobowiązania,
3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c op w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 i 2 upea w zw. z art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP przez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z wadliwego przyjęcia, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Skarżącego został zawieszony z uwagi na zawiadomienie Skarżącego o wszczęciu 2 marca 2015 r. postępowania karnoskarbowego, w sytuacji gdy zawiadomienie nie wywołało skutku w postacie zawieszenia biegu terminu przedawnienia, wobec braku związku pomiędzy wszczętym postępowaniem a zobowiązaniem podatkowym,
4. co skutkowało odmową umorzenia postępowania podatkowego, pomimo zaistnienia przesłanki jego umorzenia — wygaśnięcia zobowiązań podatkowych.
W uzasadnieniu pełnomocnik podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i argumentację przedstawioną w toku postępowania egzekucyjnego.
2.6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:
3.1. Skarga okazała się niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Uwzględnienie skargi następuje bowiem w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze. zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
3.2. Spór w sprawie dotyczy zasadności wydania postanowienia odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na podniesiony zarzut przedawnienia zobowiązań objętych tytułami egzekucyjnymi.
3.3. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.), postępowanie egzekucyjne umarza się min., jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.
Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w ww. przepisie obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest bowiem zobowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu.
3.4. Sąd podziela stanowisko Dyrektora, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności wskazane w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., bowiem w tym przepisie należałoby upatrywać stawianego przez Spółkę zarzutu przedawnienia dochodzonych należności, a mianowicie, że obowiązek wygasł z powodu jego przedawnienia.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że kwestia przedawnienia dochodzonych należności była przedmiotem badania przez Dyrektora:
• w decyzji z 25 listopada 2021 r., nr [...], w której Dyrektor uznał, że dochodzone należności nie przedawniły się. Złożona na ww. decyzję skarga, wyrokiem z 31 sierpnia 2022 r. I SA/GI 200/22 została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalona. Od powyższego wyroku Skarżący złożył skargę kasacyjną, zatem wyrok ten nie jest prawomocny. Bieg terminu przedawnienia jest nadal zawieszony, a dochodzone należności nie przedawniły się,
• w decyzji z 15 czerwca 2021 r., nr [...], w której Dyrektor uznał, że dochodzone należności nie przedawniły się. Złożona na ww. decyzję skarga, wyrokiem z 2 marca 2022 r. I SA/GI 1220/21 została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalona. Od powyższego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną, zatem wyrok ten nie jest prawomocny. Bieg terminu przedawnienia jest nadal zawieszony, a dochodzone należności nie przedawniły się.
W obydwu decyzjach Dyrektor dokonał oceny - czy należności objęte decyzjami przedawniły się. Powołał fakty i dokumenty, które miały wpływ na bieg terminu przedawnienia dochodzonych należności, a wskazanych w decyzjach, które Sąd przytoczył już wcześniej.
W świetle przedstawionych powyżej okoliczności zobowiązania podatkowe określone decyzjami nie uległy przedawnieniu, ponieważ z dniem 2 marca 2015 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okres od stycznia 2013 r. do grudnia 2014 r. został skutecznie zawieszony, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w związku z wszczęciem śledztwa o sygn. akt [...], które nadal nie zostało zakończone. Mając powyższe na uwadze, wszczęcie ww. postępowania karnego (obejmującego swoim zakresem również działalność Spółki) nie zostało wszczęte wyłącznie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za ww. okres, a co za tym idzie nie ma charakteru instrumentalnego.
W kwestii wszczętego postępowania egzekucyjnego w zakresie zobowiązań podatkowych od stycznia 2013 r. do grudnia 2014 r. stwierdzono, że nie ma ono wpływu na przedawnienie ww. zobowiązań, gdyż zostało wszczęte w okresie trwania zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Jednocześnie zwrócono się do Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. o informację w temacie prowadzonego postępowania karnoskarbowego i pismem z 2 października 2025 r., sygn. akt [...] uzyskano odpowiedź, z której wynika, że śledztwo o sygnaturze j.w. obejmujące okres działalności Spółki w latach 2013 - 2017 - nie zostało do chwili obecnej zakończone, a tym samym bieg terminu przedawnienia nadal jest zawieszony.
Ponadto zasadnie Dyrektor uznał, że inne zdarzenia powodujące zawieszenie i przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzenia zobowiązania podatkowego nie mają wpływu na bieg terminu przedawnienia w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy. Zawieszenie biegu termu przedawnienia z uwagi na wszczęcie postępowania karnego-skarbowego od 2 marca 2015 r. powoduje, że tego terminu nie można zawiesić z innej przyczyny, czy też przerwać w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego (wyrok WSA w Kielcach w wyroku z 9 listopada 2023 r. I SA/Ke 366/23)
W konsekwencji dochodzone zobowiązania były przedmiotem badania w postępowaniu podatkowym oraz nie wzbudziły wątpliwości sądu administracyjnego pierwszej instancji, co wynika z wydanych, a powołanych wyżej przez ten sąd wyroków.
Ponadto zarówno w obecnie obowiązującym stanie prawnym w art. 34 § 1 u.p.e.a. jak i poprzednim w art. 34 § 1a u.p.e.a. ustawodawca zastrzegł, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.
Powyższe ma wpływ na całe postępowanie egzekucyjne. Wprawdzie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. stanowi samodzielną przesłankę do rozpatrzenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego bez wiążącego stanowiska wierzyciela, niemniej jednak organ egzekucyjny (tym bardziej, jeżeli nie jest tożsamy z organem podatkowym) ma prawo i obowiązek zasięgnięcia informacji o losach postępowania zarówno podatkowego jak i karno-skarbowego (jeżeli takowe jest prowadzone), bowiem sam z urzędu takiej wiedzy nie posiada. Jakkolwiek organ egzekucyjny obowiązany jest samodzielnie ocenić - czy postępowanie egzekucyjne może być nadal prowadzone, czy dochodzona należność przedawniła się, ale nie może to wkraczać w sferę merytoryczną, czyli ocenę postępowania podatkowego, czy też karno-skarbowego - czego strona skarżąca oczekuje podnosząc zarzuty przeciwko postępowaniu, prowadzonemu przez Prokuratora.
Zdaniem Sądu zasadnie twierdzi Dyrektor, że analizowanie prawidłowości decyzji podatkowej stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, a mianowicie - czy należność nią objęta przedawniła się - oznaczałoby w konsekwencji badanie tego, co było już zbadane w tej decyzji. Kwestia prawidłowości decyzji wymiarowej nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym, a przyjęcie takiego poglądu byłoby równoznaczne z umożliwieniem zobowiązanemu podważania ostatecznych decyzji poza trybami nadzwyczajnymi przewidzianymi w ustawie Ordynacja podatkowa (tak NSA w wyrokach z 21 lutego 2014 r. II FSK 315/12, z 14 stycznia 2010 r. II FSK 1377/08 i II FSK 1378/08, z 12 lipca 2017 r. II GSK 3285/15, a także WSA w Krakowie w wyroku z 3 czerwca 2015 r. I SA/Kr 702/15).
Za niedopuszczalne należałoby uznać akceptowanie sytuacji, w której zobowiązany wykorzystując uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mógłby doprowadzić do ponownej weryfikacji i merytorycznej oceny sprawy - a de facto takie są oczekiwania Spółki, bowiem domaga się ona ponownego badania przedawnienia należności objętej prowadzoną egzekucją. Na poparcie prezentowanego stanowiska Dyrektor przywołał wyroki WSA w Szczecinie z 16 kwietnia 2020 r. I SA/Sz 866/19 oraz w Poznaniu w wyroku z 18 grudnia 2019 r. I SA/Po 687/19, który wskazał, że "tytuły wykonawcze zostały wystawione przez wierzyciela zgodnie z treścią decyzji funkcjonującej w obrocie prawnym i podlegającej wykonaniu, którą to decyzję jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku wskazano w przedmiotowych tytułach wykonawczych. Sąd wyjaśnił, że stanowisko odnośnie przedawnienia należności zajął organ podatkowy rozpatrujący odwołanie. Wierzyciel, a co za tym idzie również organ egzekucyjny bada natomiast zgodność treści obowiązku opisanego w tytule wykonawczym z treścią obowiązku określonego orzeczeniem stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i w tej kwestii się wypowiada".
Powołane wyżej wyroki sądów administracyjnych jednoznacznie wskazują, że w postępowaniu egzekucyjnym nie podlegają badaniu i rozstrzyganiu kwestie związane z odrębnym postępowaniem (jakim jest niewątpliwie postępowanie podatkowe, postępowanie karno-skarbowe).
Reasumując, strona skarżąca nie wykazała naruszenia art. 34 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p. w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP.
3.5. Zdaniem Sądu, mając na uwadze dotychczasowe rozważania, nie doszło do naruszenia podniesionych w skardze zarzutów prawa procesowego, tj. art. art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 11 art. 70c O.p. w zw. z art. 59 § 1 pkt 11 2 u.p.e.a. oraz art. 124 § 2 w zw. z art. 11 k.p.a.
Zdaniem Sądu organy obu instancji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na stwierdzenie, że nie nastąpiło przedawnienie dochodzonych należności. Następnie Dyrektor dokonał oceny ewentualnego zaistnienia okoliczności przemawiających za uznaniem zarzutów Skarżącego za zasadne, co zostało wskazane i wykazane w skarżonym postanowieniu. Fakt, że Skarżący nie zgadza się z tą oceną twierdząc, że organ egzekucyjny, a za nim organ nadzoru winien samodzielnie zbadać i dokonać ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności wpływających na bieg terminu przedawnienia nie czyni skarżonego postanowienia wadliwym, a skargi zasadną. W skarżonym postanowieniu Dyrektor wskazał, dlaczego nie dokonuje samodzielnej oceny ewentualnego przedawnienia bądź zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Tym bardziej, że organ egzekucyjny obowiązany jest badać tę kwestię od momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Poprzedzające wszczęcie postępowania egzekucyjnego czynniki, mające wpływ na zawieszenia bądź przerwanie biegu terminu przedawnienie należą do oceny organu podatkowego. Co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ egzekucyjny obowiązany jest wykazać - czy po dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie zaistniały okoliczności dające podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego tj. - czy nie nastąpiło przedawnienie dochodzonych należności. Zarówno organ I instancji jak i tut. organ jako organ nadzoru przeprowadziły w tym zakresie postępowanie wyjaśniające - czy dochodzone należności się przedawniły. Ustalony stan wskazuje, że bieg terminu przedawnienia dochodzonych należności jest nadal zawieszony, a przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia pozostają bez zmian - wszczęcie przez Prokuraturę Apelacyjną w K. postanowieniem z 2 marca 2015 r., sygn. akt [...] śledztwa w sprawie podejrzenia popełnienia w latach 2013-2014 m.in. przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego przez Spółkę. O fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 01.01.2013 r. do 31.12.2014 r. od 2 marca 2015 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. poinformował Skarżącego pismem z 18 września 2018 r. (dowód: karty nr 60 plik akt).
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
3.6. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.