Organ podkreślił również, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił, iż na dzień wydania postanowienia Poczta Polska S.A. nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez skarżącego formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika rtv, jak również takiego dokumentu na etapie prowadzonego postępowania wyjaśniającego skarżący nie okazał.
Wobec powyższego DCOF uznał, że zarzut nieistnienia obowiązku należy oddalić.
Rozpatrując zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia organ wskazał, że Poczta Polska S.A. 17 października 2022 r. skierowała do skarżącego listem poleconym nr R [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru) upomnienie Nr UP [...] wystawione na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. Korespondencja zawierająca upomnienie została przesłana na adres, który jest dla skarżącego adresem zameldowania od 5 kwietnia 2002 r. Przesyłka została awizowana 20 października 2022 r., następnie odebrana w Urzędzie Pocztowym T. przez pełnoletniego domownika tj. J. G., w dniu 21 października 2022 r. W tych okolicznościach organ uznał, że należy oddalić zarzut brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.
Rozpatrując zarzut wygaśnięcia obowiązku w części objętej postępowaniem egzekucyjnym z uwagi na przedawnienie zaległości za lata 2019-2021 wierzyciel wskazał, że zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zaległości z tytułu opłat abonamentowych przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z 30 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 210/12, w którym stwierdzono, że opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 o.p., a to oznacza, że ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 o.p. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 70 § 4 o.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. W tej sprawie, skuteczny środek egzekucyjny zastosowano w 2024 r. Dlatego organ przyjął, że roszczenie obejmujące zobowiązanie płatne za okres od stycznia 2019 r. do września 2022 r. nie uległo przedawnieniu.
Odnosząc się do wniesionego zarzutu braku wymagalności obowiązku wierzyciel wskazał, że o braku wymagalności obowiązku decydują między innymi takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, wstrzymanie wykonania podlegającej wykonaniu decyzji przez organ który ją wydał, organ nadzoru lub przez sąd. Także wydanie nieostatecznej decyzji w sprawie nie powoduje braku wymagalności obowiązku. Braku wymagalności egzekwowanego obowiązku nie pociągają za sobą również wady tytułu wykonawczego lub brak upomnienia. Skonstatował, że w tej sprawie nie zaistniały żadne z przedstawionych wyżej okoliczności. Zatem zarzut braku wymagalności obowiązku oddalono.
Dodatkowo organ zauważył, że w trakcie prowadzonego postępowania odnotowano fakt złożenia wniosku do KRRiT. Na dzień sporządzenia postanowienia organ nie dysponował jednak decyzją KRRiT. Zgodnie z art. 10 ust. 3 u.o.a. dokument stwierdzający umorzenie bądź rozłożenie na raty należności, skarżący jest zobowiązany przedstawić wierzycielowi w terminie 14 dni od jego otrzymania.
2.3. DCOF postanowieniem z 8 sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 3 lipca 2024 r. Podtrzymał także argumenty zawarte w postanowieniu wydanym w pierwszej instancji. W odniesieniu do nowego argumentu skarżącego wskazał, iż do postanowienia wydanego w pierwszej instancji załączone zostały dokumenty w postaci duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiowych / telewizyjnych oraz upomnienie – które nie wymagają podpisów skarżącego. Jeśli zaś skarżący kwestionuje podpis na odcinku "U" z książeczki radiofonicznej, to udowodnienie sfałszowania podpisu leży jego stronie.
2.4. W skardze zobowiązany podniósł, że wniesione przez niego zarzuty były pełni uzasadnione a jego zażalenie powinno zostać uwzględnione. Stwierdził, że kwestionuje wszystkie dokumenty, które zostały załączone do postanowienia z 3 lipca 2024 r., gdyż się na tych dokumentach nie podpisywał. Dodał, że jest niewinny, domaga się umorzenia całego postępowania i całej egzekucji, odwołania wszystkich zajęć. Wniósł także o umorzenie wszystkich należności oraz wskazał, że znajduje się w złej sytuacji materialnej, życiowej i zdrowotnej.
2.5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Nadmienił również, że uchwałą KRRiT Nr [...] z 4 września 2024 r. skarżącemu zostały umorzone zaległości w opłatach abonamentowych za okres od stycznia 2019 r. do września 2022 r. wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu.
2.6. W piśmie z 22 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty skargi. Wskazał również na trudną sytuację życiową i finansową skarżącego. Powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 października 2016 r., SK 31/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. – dalej: p.p.s.a.).
4. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4; b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1; c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku; b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej; c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Powyższe wyliczenie ma charakter enumeratywny, a więc zamknięty, co tym samym ogranicza uprawnionego do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie.
W myśl art. 33 § 5 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż: 1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.
Natomiast art. 34 § 2 u.p.e.a. określa jakiej treści postanowienie wierzyciel może wydać rozstrzygając o zasadności podniesionych przez skarżącego zarzutów to jest:
1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym; b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia (art. 34 § 2 u.p.e.a.).
Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.).
5. Przechodząc do meritum sprawy Sąd stwierdza, że nie jest zasadna argumentacja skarżącego związana z nadaniem i przesłaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego.
W tej mierze zauważenia wymaga, że stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. poz. 1342), operator publiczny, w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, z urzędu nadawał posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamiał użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Rozporządzenie to weszło w życie 13 grudnia 2007 r.
Skoro zatem w chwili wejścia w życie rozporządzenia skarżący był zarejestrowanym abonentem RTV – bo nie wykazał faktu wyrejestrowania odbiornika, w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy, operator publiczny miał obowiązek nadać mu indywidualny numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej utraciły walor dowodu zarejestrowania odbiornika, stosownie do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych (zob. wyroki NSA: z 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15; z 13 grudnia 2016 r., II GSK 1297/15; z 22 czerwca 2017 r., II GSK 2262/15; z 11 marca 2020 r., I GSK 1518/19) prawodawca dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika numeru identyfikacyjnego nie wprowadził wymogu doręczenia zawiadomienia o jego przesłaniu. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzenia jego odbioru przez zobowiązanego. Dla uznania skuteczności czynności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne również legitymowanie się przez operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki.
Zatem brak zwrotnego potwierdzenia doręczenia zawiadomienia o nadaniu skarżącemu indywidulanego numeru identyfikacyjnego nie świadczy o nieskuteczności tej czynności. Przypomnieć należy, że po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Zatem sporny obowiązek nie przestał istnieć z uwagi na wejście w życie przepisów rozporządzenia z 25 września 2007 r. Obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał wpływu na skutki wynikające z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. Podnosząc nieistnienie obowiązku uiszczenia opłat skarżący powinien był wykazać wyrejestrowanie tego odbiornika, czego nie uczynił a nawet takiego twierdzenia nie zgłosił (por. wyrok NSA z 5 września 2018 r., I GSK 2271/18).
Dlatego zasadnie uznał DCOF, że analizowana ostatnio argumentacja skarżącego nie może prowadzić do uwzględnienia jego zarzutu skierowanego przeciwko wymagalności lub istnieniu egzekwowanego obowiązku.
6. Bezzasadny jest również zarzut, że doszło do przedawnienia egzekwowanych należności abonamentowych.
Trafnie wskazał organ, że należności z tytułu abonamentu RTV mają charakter publicznoprawny a nie cywilnoprawny. Obowiązek ich uiszczania wynika z ustawy i nie ma charakteru umownego. Zatem należności te podlegają egzekucji administracyjnej, przewidzianej dla należności pieniężnych. Tak więc, na podstawie art. 2 § 2 o.p. do przedawnienia opłat abonamentowych stosować należy art. 70 § 1 o.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2025 r., I GSK 1765/21). W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy obejmuje należności za okres od stycznia 2019 r. do września 2022 r. Termin przedawnienia najstarszej egzekwowanej należności upływał więc z dniem 31 grudnia 2024 r., a więc już po wydaniu (8 sierpnia 2024 r.) i doręczeniu (12 sierpnia 2024 r.) kontrolowanego postanowienia. Poza tym, w 2024 r. doszło do zastosowania środka egzekucyjnego, co w myśl art. 70 § 4 o.p. skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia i rozpoczęciem jego biegu na nowo. Dlatego, zaskarżone postanowienie także i z tego powodu nie narusza prawa.
7. Bezzasadnie wskazuje skarżący, że nie doręczono mu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. W aktach sprawy znajduje się upomnienie z 17 października 2022 r. wraz z dowodem jego doręczenia. Z akt sprawy wynika, że organ 17 października 2022 r. skierował do skarżącego listem poleconym nr R [...] upomnienie Nr UP [...] wystawione na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. Korespondencja zawierająca upomnienie została przesłana na adres skarżącego ([...] T., ul. [...]). Przesyłkę awizowano 20 października 2022 r., ale 21 października 2022 r. przesyłka została odebrana w Urzędzie Pocztowym przez "pełnoletniego domownika" - J. G..
8. Nieskuteczne są także twierdzenia skarżącego, przedstawione dopiero w zażaleniu, że nie podpisywał się na dokumentach, które zostały mu doręczone przez organ razem z postanowieniem wydanym w pierwszej instancji.
Również i w tej materii trafnie argumentuje organ, że niektóre z tych dokumentów nie wymagały podpisów skarżącego (zawiadomienie, upomnienie). Z kolei, jeśli skarżący kwestionuje swój podpis na odcinku "U" z książeczki radiofonicznej, to twierdzenie o podrobieniu podpisu powinien wykazać – takie stanowisko zajął także NSA w wyroku z 20 stycznia 2023 r., I GSK 475/22.
9. Na koniec Sąd wyjaśnia, że zgodności z prawem kontrolowanego postanowienia nie podważa uchwała KRRiT o umorzeniu skarżącemu spornych opłat abonamentowych.
Kluczowe dla tej konstatacji jest wskazanie chronologii zdarzeń. Otóż, ostateczne postanowienie DCOF, które zostało zaskarżone do Sądu pochodzi z 8 sierpnia 2024 r. Do obrotu prawnego weszło 16 sierpnia 2024 r., gdyż tego dnia zostało ono doręczone skarżącemu.
Z kolei rzeczona uchwała KRRiT o umorzeniu zaległych opłat abonamentowych została wydana później, bo 4 września 2024 r.
Dla oceny legalności decyzji przez sąd administracyjny miarodajny jest stan prawny i faktyczny istniejący w dniu wydania decyzji, postanowienia, czy innego aktu. Zmiany tego stanu, zaszłe po wydaniu ostatecznego, w tym przypadku postanowienia (jeżeli nie zachodzą okoliczności dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) nie mogą stanowić podstawy do wyeliminowania z tego powodu tegoż postanowienia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 kwietnia 2021 r., I SA/Wr 582/20; wyrok WSA w Warszawie z 29 października 2007 r., VI SA/Wa 1432/07; wyrok NSA z 17 listopada 1982 r., SA/Kr 664/82; M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 107, teza 12). Dlatego umorzenie spornych opłat abonamentowych dopiero po wydaniu i doręczeniu postanowienia w przedmiocie rozpoznania zarzutów skarżącego nie unicestwiło przedmiotu kontrolowanego postępowania administracyjnego.
10. Z tych wszystkich powodów skarga została oddalona.