Wyrok WSA z dnia 24 marca 2026, sygn. I SA/Gl 1170/25

Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na decyzję SKO do tut. Sądu.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza o jej związaniu z działalnością gospodarczą,

2. naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 o.p., poprzez nierzetelne ustalenie stanu faktycznego, pominięcie kluczowych dowodów (decyzja o rozbiórce, dziennik budowy, opinia biegłego, protokół z wizji lokalnej) i niewyjaśnienie sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej,

3. naruszenie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP, przez zastosowanie stawki podatku właściwej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, mimo że nieruchomość faktycznie i obiektywnie nie może być wykorzystywana gospodarczo - co narusza zasadę proporcjonalności oraz sprawiedliwości podatkowej,

4. naruszenie zasady zaufania obywatela do organów państwowych, wyrażonej w art. 8 k.p.a., poprzez nagłą zmianę kwalifikacji podatkowej nieruchomości, mimo że stan faktyczny nie uległ zmianie od lat, a wręcz został pogorszony decyzją o rozbiórce.

5. Naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej i art. 11 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 1691, dalej: k.p.a.), przez niewystarczające uzasadnienie decyzji - brak odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego, pominięcie opinii biegłego i sprowadzenie motywów decyzji do ogólnikowego twierdzenia o "posiadaniu przez przedsiębiorcę".

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz decyzji Burmistrza w zakresie, w jakim uznano 7.818 m2 budynków za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ewentualnie wniesiono o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniesiono ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi spółka powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021r. w sprawie SK 39/19 wskazała na brak technicznej możliwości wykorzystania budynku w działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi okolicznościami, co wyłącza możliwość opodatkowania stawką przewidzianą dla nieruchomości związanych z działalnością. Według spółki przedstawione przez nią argumenty winny być przez organ rozważone, a w razie potrzeby należało przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe i odnieść się do tej kwestii w podejmowanym rozstrzygnięciu, czego organ zaniechał. Jak zauważono, organ przez wiele lat uznawał fakt, że skarżąca nie prowadzi na tej części nieruchomości działalności wymierzając niższą stawkę podatkową.

W przekonaniu skarżącej na obiektywną niemożność wykorzystania nieruchomości wskazuje:

• brak spełnienia przez sporną nieruchomość podstawowych norm technicznych (brak stolarki, instalacji, ogrzewania),

• nieruchomość jest objęta decyzją o rozbiórce, a więc przeznaczona do fizycznej likwidacji,

• nieruchomość znajduje się w stanie uniemożliwiającym legalne i funkcjonalne użytkowanie,

• nieruchomość nie jest przedmiotem żadnych działań inwestycyjnych ani przygotowawczych.

Według spółki nie można mówić o przyszłościowym potencjalne możliwym wykorzystaniu spornej części nieruchomości do prowadzania działalności gospodarczej skoro skarżący nie zamierza jej remontować, a wręcz dąży do rozbiórki tej części budynku. W konsekwencji mamy do czynienia z tzw. obiektywną przeszkodą w wykorzystaniu nieruchomości gospodarczo, która - zgodnie z wyrokiem TK SK 39/19 - wyklucza możliwość opodatkowania jej według stawki działalnościowej.

Zdaniem skarżącej doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej i art. 122 o.p. Zgodnie z art. 122 i 187 § 1 o.p. oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ podatkowy ma obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i uwzględnienia całości materiału dowodowego. Tymczasem organy pominęły wnioski opinii biegłego, dokumentację budowlaną i fakt, że przez wiele lat budynek ten był opodatkowany według niższej stawki, bez zmiany stanu faktycznego. Decyzja opiera się na nieaktualnej i literalnej wykładni przepisów, nieuwzględniającej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Decyzji zarzucono naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, zapewniający zgodność ustaleń fatycznych poczynionych przez organ z prawdą materialną. Organ podatkowy ma obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy, w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania. Postępowanie podatkowe powinno zostać przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W przekonaniu skarżącej organ nie działa w sposób zaburzający zaufanie podatnika, pomijając całkowicie opinię biegłego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: dalej p.p.s.a.) – stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W konsekwencji skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Istota sporu w rozpoznanej sprawie sprowadza się do zasadności opodatkowania części budynku o pow. 7.416,35 m2 podwyższoną stawką jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

Zdaniem skarżącej w odniesieniu do części budynku o pow. 7.416,35 m2 należało zastosować stawki jak dla budynków pozostałych. Według spółki sporna część budynku jest w fatalnym stanie faktycznym, co zostało potwierdzone decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 10 lutego 2016r. o pozwoleniu na rozbiórkę. W rezultacie w ocenie skarżącej nastąpił brak technicznej możliwości wykorzystania budynku w działalności gospodarczej.

Odmienne stanowisko prezentuje organ, według którego po pierwsze w odniesieniu do spornej nieruchomości nie wydano decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 prawa budowlanego. Po drugie spółka posiada status przedsiębiorcy, ponadto wpisana do ewidencji środków trwałych nieruchomość wchodzi w skład majątku przedsiębiorstwa spółki. Powyższe wskazuje w przekonaniu organu, na związanie spornej nieruchomości budynkowej z działalnością gospodarczą skarżącej. Ponadto, jak zaznaczono w zaskarżonej decyzji, spółka nie wykazała, aby nieruchomość była przeznaczona na inne cele niż własne przedsięwzięcie gospodarcze.

Rację w sporze należało przyznać organowi.

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na treść wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".

W ocenie Trybunału, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Dalej Trybunał uznał, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Trybunał stanął na stanowisku, że zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, a to prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Tym samym zaskarżoną regulację Trybunał uznał za sprzeczną również z art. 31 ust. 3 oraz art. 84 Konstytucji. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał przypisał brakowi precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podstawą orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego było założenie konieczności oddzielania w przypadku osób fizycznych majątku osobistego od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zachodzi więc konieczność doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który − jak wskazał Trybunał Konstytucyjny − nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Według art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenia oznaczają grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Zgodnie z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 i 1276), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Wskazać należy, iż kryteria umożliwiające ocenę tego, czy grunty i budynki mogą zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co pozwoliłoby opodatkować je wyższymi stawkami podatku od nieruchomości określił Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym już przez organ wyroku z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21 (dostępny, podobnie jak inne wskazane w uzasadnieniu orzeczenia, w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stanął na stanowisku, że skoro zgodnie z wiążącą dyrektywą interpretacyjną, nakreśloną przez Trybunał Konstytucyjny posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nie może stanowić jedynego kryterium, decydującego o możliwości uwzględnienia stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., zasadniczego znaczenia nabiera odpowiedź na pytanie, od spełnienia jakich dodatkowych wymogów uzależnione jest zastosowanie ww. przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. odnosi się do sytuacji, w której osoba podatnika podatku od nieruchomości może być identyfikowana podwójnie:

1) jako osoba fizyczna jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym, posiadaczem samoistnym) nieruchomości powiązanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, a jednocześnie również nieruchomości zaliczanych do jej majątku osobistego, służących do realizacji innych celów niż działalność gospodarcza;

2) jako jednostka organizacyjna (w tym osoba prawna) jest właścicielem nieruchomości wykorzystywanych w ramach różnych form jej aktywności, a więc także zadań niemieszczących się w sferze działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

Zwrócić jednakże należy uwagę, że w uzasadnieniu wyroku z 24 lutego 2021 r. Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, iż "Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków − niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej − wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji.

Jak przyjęto w w/w wyroku. artykuł 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej." Dalej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zwrot "niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej" nie powinien być odnoszony do uregulowanych wprost w ustawie podatkowej wyjątków od możliwości rozpoznania nieruchomości jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Interpretacja dokonana przez Sąd konstytucyjny, który zdecydował o utrzymaniu przepisu w obrocie prawnym, nie może całkowicie wypaczać sensu i istoty analizowanej regulacji, zupełnie abstrahować od jej treści i nadawać całkowicie odmiennego znaczenia niż wynikające z tekstu ustawy. Stąd też, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, określenie "niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej" należy odnieść tylko do sytuacji nadzwyczajnych, gdy nieruchomość z przyczyn obiektywnych i niezależnych od podatnika nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej i to z zastrzeżeniem dodatkowych warunków.

Zatem za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.

- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., albo

- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Użyty natomiast w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem, lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane.

Mając powyższe na uwadze, przyjąć należy, że zwrot "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą" w rozumieniu u.p.o.l. to grunty, budynki i budowle będące we władaniu ww. podmiotów, które zapewniają lub mogą zapewnić określone korzyści materialne. Inaczej rzecz ujmując, jest to majątek, który przynosi lub może potencjalnie przynieść władającemu określone korzyści. Nie ma więc znaczenia fakt, czy majątek podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą jest w danym momencie wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej. Opodatkowanie nieruchomości stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości może zatem nastąpić tylko wtedy, gdy istnieje więź pomiędzy daną działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika a nieruchomością podlegającą opodatkowaniu, tzn. jeżeli nieruchomość w jakikolwiek sposób jest lub może być wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej.

Na tle tych rozważań pozostaje do ustalenia, czy należącą do skarżącej nieruchomość budynkową można uznać, jako związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zdaniem Sądu całość budynku o pow. 7.818 m2 jest związane z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Podnieść należy, iż zgodnie z zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę [...], nieruchomość położona w T. przy ul. [...] [...], dla której prowadzona jest Księga Wieczysta nr [...], obejmuje działki nr [...], [...], [...] o łącznej pow. 1,6340 ha w obrębie ewidencyjnym T. Działka numer [...] zabudowana jest budynkami o numerach ewidencyjnych: 490, 491, 492, 493, 495, 496 sklasyfikowanymi jako, "pozostałe budynki niemieszkalne", natomiast działka nr [...] zabudowana jest budynkiem o nr ewidencyjnym 1137, również sklasyfikowanym jako "pozostałe budynki niemieszkalne".

Z wpisu w KRS wynika, iż w spornym okresie spółka prowadziła działalność gospodarczą. W obrocie gospodarczym skarżąca występuje wyłącznie w roli przedsiębiorcy, zatem należące do niej grunty, budynki i budowle można traktować wyłącznie jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W KRS nie zawarto wpisu na temat innej działalności skarżącej, niż działalność gospodarcza. Spółka nie przedłożyła żadnego dowodu świadczącego o tym, że prowadzi inną działalność poza działalnością gospodarczą. Sporna nieruchomość wchodzi w skład majątku przedsiębiorstwa, co zostało potwierdzone przez skarżącą. Nieruchomość budynkowa została ujęta w ewidencji środków trwałych, a wydatki związane z nieruchomością są kosztem uzyskania przychodu. Powyższe okoliczności wskazują, iż cała nieruchomość położona w T. przy ul. [...] [...], wraz z posadowionymi na niej budynkami jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Co istotne w odniesieniu do spornej nieruchomości budynkowej nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 prawa budowlanego, a tylko taka decyzja została objęta dyspozycją art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. Decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia 10 lutego 2016r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na rozbiórkę przedsiębiorstwa G sp. z o.o. obejmującą rozbiórkę "Zakładu przerobu ogumienia" skarżącej przy ul. [...] na działkach nr [...], [...] nie jest decyzją, której mowa w art. 67 ust. 1 prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd zwraca uwagę, iż niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie oznacza, iż nieruchomość taka przestaje być nieruchomością związaną z prowadzeniem działalności przez dany podmiot działalności gospodarczej. Podnieść należy, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021r. sygn. SK 39/19 nie ma zastosowania do wszystkich sytuacji, w których przedsiębiorca posiada nieruchomość, lecz nie wykorzystuje jej różnych powodów w prowadzonej działalności gospodarczej. W realiach rozpoznanej sprawy skarżąca wskazała, iż część budynku znajduje się w fatalnym stanie technicznym przedstawiając decyzje Starosty [...] z dnia 10 lutego 2016r. o pozwoleniu na rozbiórkę. Skarżąca przedstawiła ponadto opinię techniczną obejmującą sporną nieruchomość, z której wynika, iż budynek jest aktualnie poddany rozbiórce, jednakże ze względu na sytuację finansową zakładu, rozbiórkę wykonuje się sukcesywnie. Zdaniem Sądu powyższe dowody nie wykazują, iż sporne część nieruchomości budynkowej została przeznaczona na cele inne niż własne przedsięwzięcie gospodarcze skarżącej.

Ponownie należy podkreślić, iż nieruchomość budynkowa została ujęta w ewidencji środków trwałych, co spowodowało, iż stała się elementem prowadzonego przez spółkę przedsiębiorstwa a jej związek z działalnością gospodarczą nie budzi wątpliwości Sądu.

Fakt, iż w danym momencie spółka nie wykorzystuje nieruchomości budynkowej do celów prowadzonej działalności gospodarczej z uwagi na podejmowane działania w postaci rozbiórki budynku, nie jest okolicznością, która stanowi przeszkodę do jej kwalifikacji jako związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Należy podnieść, iż spółka nie wykazała, iż sporna nieruchomość budynkowa utraciła cechy budynku.

Co istotne, fakt czasowego niewykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej nie jest równoznaczny z utratą charakteru nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pozostaje to bez wpływu na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynku znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy. Podatnik w dalszym ciągu pozostaje przedsiębiorcą, a sporny budynek znajdujący się w posiadaniu skarżącej należy zakwalifikować jako budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l.

Podnieść należy, iż grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane za związane z tą działalnością. Trzeba przy tym mieć na uwadze, że "związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcie (gruntów/budynków lub ich części) na prowadzenie działalności gospodarczej", którym ustawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. c u.p.o.l. Związanie budynku z działalnością gospodarczą nie musi zatem oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, z zastrzeżeniem ustawowych wyłączeń, nie jest konieczne jego faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej. Związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, oprócz samego posiadania tej rzeczy przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny zaś być uznane za związane z tą działalnością. W ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności, jak wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. W każdym przypadku ustalenie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu, który prowadzi także inny rodzaj działalności, nie może natomiast ograniczać się do wykazania posiadania tych nieruchomości (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2024 r., III FSLK 1105/22 i powołane tam orzecznictwo).

W konsekwencji podnieść należy, iż wyrok Trybunału z 24 lutego 2021 r. nie ma bowiem zastosowania do wszystkich sytuacji, w których przedsiębiorca posiada nieruchomość, lecz nie wykorzystuje jej z różnych powodów w prowadzonej działalności; musi on wykazać, że jest ona przeznaczona na inne cele niż własne przedsięwzięcie gospodarcze. W realiach rozpoznanej sprawy nie zachodzi więc sytuacja stanowiąca kanwę wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Co istotne, skarżąca nie wykazała, iż nieruchomość została przeznaczona na inne cele niż prowadzona przez nią działalność. Nie zmienia tej oceny także podnoszona przez skarżącą okoliczności fatalnego stanu technicznego budynku poddanego rozbiórce, gdyż nie wykazano, aby sporne nieruchomość utraciła cechy budynku.

Organ rozpoznając zaistniały spór trafnie uznał, że sporny budynek podlega opodatkowaniu według stawki właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą i nie naruszył przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., a także pozostałych powołanych przez skarżącą przepisów. Spółka nie przestała być przedsiębiorcą, a co za tym idzie miała potencjalną możliwość wykorzystania należącej do niej nieruchomości.

Organ nie naruszył ponadto wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organ w sposób kompleksowy zebrał materiał dowodowy. Wzięto pod uwagę wszystkie dowody i oświadczenia złożone przez skarżąca i odniesiono się do nich w treści decyzji, dokonując ich skrupulatnej analizy.

W tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę