Odnosząc się do art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. Dyrektor KIS podkreślił, że aby można było zastosować wskazany przepis konieczne jest spełnienie dwóch poniższych warunków:
1) wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika, a następnie mu zwrócony. Zwraca się uwagę, że wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego,
2) brak uprzedniego zaliczenia zwróconego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
W ocenie organu w zdarzeniu opisanym we wniosku spółki, taka sytuacja nie miała miejsca. Pierwotnie spółka nie poniosła wydatku związanego z wypłatą odszkodowania kontrahentowi, tym samym nie może być mowy o zwrocie tego wydatku na rzecz spółki przez wykonawcę. Ponadto z wniosku wynika, iż kontrahent zobowiązał się do czasowego powstrzymywania się od dochodzenia swoich roszczeń wobec skarżącej, dopiero w momencie otrzymania jakichkolwiek środków od wykonawców, spółka byłą zobowiązana do poinformowania o tym kontrahenta i przelania tych środków na jego rzecz. W przekonaniu organu, z tego powodu nie można uznać, że odszkodowanie uzyskane w ramach ugody sądowej przez spółkę od wykonawców będzie stanowić zwrot wydatków, które spółka musiała ponieść na rzecz kontrahenta.
W opinii organu w opisanym stanie faktycznym mamy do czynienia z dwoma odrębnymi zdarzeniami, tj. wypłatą przez wykonawców odszkodowania na rzecz spółki oraz spłatą roszczenia kontrahenta wobec spółki. Tylko ze względów technicznych (m.in. celem uniknięcia dodatkowych opłat związanych z płatnościami w obcej walucie), przelew środków od wykonawców nie zasilił rachunku bankowego spółki, a zgodnie z wolą skarżącej zawartą w ugodzie sądowej z wykonawcą, środki te zostały przekazane bezpośrednio na rachunek kontrahenta.
W konsekwencji skarżąca nie zgodziła się ze spółką, że:
- przychód w postaci środków finansowych, przyznanych spółce i przekazanych przez wykonawcę, nie będzie stanowić dla skarżącej przychodu podatkowego oraz
- odszkodowanie uzyskane od wykonawców będzie stanowić zwrot wydatków, które spółka musiała ponieść na rzecz kontrahenta.
Tym samym, organu uznał stanowisko skarżącej w sprawie należało uznać za nieprawidłowe.
Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła na interpretację indywidualną skargę do tut. Sądu.
Skarżąca zaskarżyła interpretację w całości zarzucając jej:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
— art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania w sprawie, polegającą na przyjęciu przez organ, że środki pieniężne otrzymane przez spółkę w ramach ugody sądowej stanowią dla niej przychód podatkowy, podczas gdy nie mogą one zostać uznane za przysporzenie o charakterze definitywnym i trwałym, a spółka nie posiadała swobody dysponowania nimi,
— art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. poprzez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania w sprawie (niezastosowanie), polegającą na przyjęciu przez organ, że środki pieniężne otrzymane przez spółkę w ramach ugody sądowej stanowią dla niej przychód podatkowy, podczas gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. dla uznania, że nie doszło do powstania przychodu podatkowego,
2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
— 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez brak wszechstronnego odniesienia się przez organ do stanowiska skarżącej wyrażonego we wniosku o wydanie interpretacji, brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego stanowiska organu przedstawionego w interpretacji w sytuacji, kiedy organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe oraz rozstrzygnięcie sprawy, które jest niespójne z dotychczasową praktyką interpretacyjną Dyrektora KIS.
W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż uzasadnienie prawne stanowiska organu jest lakoniczne. W związku z tym, wobec braku znajomości argumentacji i uzasadnienia stanowiska organu, utrudniona jest polemika z tym stanowiskiem. Skarżąca zaznaczyła, iż środki pieniężne, które uzyskała w wyniku ugody sądowej zawartej z wykonawcami nie posiadały przymiotu trwałości i definitywności i nie powiększyły aktywów spółki w sposób trwały i ostateczny. W wyniku dokonanego przelewu środków pieniężnych bilans ekonomiczny dokonanego rozliczenia pozostał dla spółki neutralny
Wskazano, iż środki pieniężne (odszkodowanie) nie zostały bezpośrednio wypłacone na rachunek bankowy spółki - zostały wypłacone bezpośrednio na rachunek bankowy kontrahenta, w związku z warunkowym zobowiązaniem skarżącej do przekazania tych środków w razie ich otrzymania. W związku z tym spółka na żadnym etapie wypłaty tych środków pieniężnych nie miała praktycznej możliwości wywierania wpływu na to, w jaki sposób zostaną one spożytkowane. Skarżąca nie miała żadnej prawnej ani faktycznej możliwości swobodnego rozporządzania tych środkami. Środki te nigdy nie znalazły się więc w zakresie faktycznego władztwa skarżącej. Gdyby spółka otrzymała te środki nawet na swój rachunek bankowy, ale nie powiadomiła o tym kontrahenta i nie przekazała mu tych środków, to naraziłaby się względem niego m.in. na odpowiedzialność cywilną. Zdaniem spółki nie ma znaczenia kolejność wykonania świadczeń. Spółka pełniła funkcję pośrednika w uzyskaniu środków o charakterze odszkodowawczym na rzecz podmiotu trzeciego - kontrahenta. Zgodnie z treścią porozumienia spółka była zobowiązana do przekazania na rzecz kontrahenta całej, pełnej kwoty odszkodowania otrzymanego od wykonawców w związku z zaistniałą awarią.
W ocenie skarżącej, środki uzyskane przez nią w wyniku ugody sądowej nie spełniają przesłanek trwałego i definitywnego przysporzenia oraz nie powiększyły aktywów spółki w sposób trwały i ostateczny. Wobec tego nie stanowią one dla spółki przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p.
Według skarżącej odszkodowanie uzyskane w ramach ugody sądowej od wykonawców stanowi zwrot wydatków, które spółka musiała ponieść na rzecz kontrahenta (odszkodowania z tytułu niezrealizowanego poziomu produkcji). Wobec tego, wydatek poniesiony stanowi odpowiednikiem wydatku zwróconego. Fakt, że kontrahent zobowiązał się do czasowego powstrzymywania się od dochodzenia swoich roszczeń wobec skarżącej, nie ma wpływu na możliwość uznania odszkodowania za wydatek. Efektywnie wydatek został poniesiony i zwrócony w tym samym momencie.
Zaznaczono także, iż odpowiedzialność skarżącej wobec kontrahenta, jak i roszczenie o wypłatę odszkodowania przez wykonawców opierają się na tej samej podstawie faktycznej - odszkodowaniu związanym z awarią linii produkcyjnej spółki, którą remontowali wykonawcy i która to awaria doprowadziła do powstania znaczących szkód finansowych po stronie skarżącej i kontrahenta. Wobec tego, oba te wydatki należy uznać za ekwiwalentne. Przysporzenie uzyskane od wykonawców w wyniku ugody sądowej jest dokładniej takiej samej wysokości, jak środki wypłacone na rzecz kontrahenta. W skardze spółka zarzuciła organowi, iż ten w sposób sztuczny próbuje rozdzielić oba te zdarzenia, abstrahując od przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego. Tymczasem oba te zdarzenia pozostają w ścisłym, nierozerwalnym związku funkcjonalnym.
W przekonaniu skarżącej dokonana przez organ wykładnia art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. ma charakter restrykcyjny, podczas gdy wydatek, który spółka poniosła na rzecz kontrahenta związany z odszkodowaniem z tytułu braku realizacji zamówionego poziomu dostaw, stanowił wydatek, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p.
W konkluzji spółka wyraziła przekonanie, iż w stanie faktycznym opisanym we wniosku zostały spełnione oba warunki dla zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p.
W ocenie skarżącej uzasadnienie prawne interpretacji nie odpowiada wymogom określonym w art. 14c § 1 i 2 o.p., gdyż jest lakoniczne i niezrozumiałe dla spółki. Analizując jego treść, trudno jest doszukać się pełnej argumentacji Dyrektora KIS i zrozumieć, dlaczego stanowisko spółki zostało uznane za nieprawidłowe. Według skarżącej w interpretacji brak jest uzasadnienia i argumentacji organu, dlaczego środki pieniężne uzyskane w ramach ugody sądowej od wykonawców nie stanowią zwrotu wydatków, które spółka musiała ponieść na wypłatę odszkodowania na rzecz kontrahenta. Dodatkowo, spółka wskazała, że rozstrzygnięcie Dyrektora KIS przedstawione w interpretacji jest odmienne od poglądu prezentowanego przez ten organ w podobnych stanach faktycznych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosowanie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 334 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Zgodnie zaś art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.
W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 21 sierpnia 2025r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
W myśl art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przytoczona regulacja przewiduje dwa elementy, które powinien zawierać wniosek o wydanie interpretacji: opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i własne stanowisko strony w sprawie jego oceny prawnej. Organ związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku, a ponadto, że jego obowiązkiem jest jedynie odniesienie się do poglądu wnioskodawcy co do skutków podatkowoprawnych podanych faktów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 498/16; z 7 czerwca 2019r., sygn. akt II FSK 2156/17; z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK; z 4 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2836/17; z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3298/17; z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt II FSK 3351/18, 13 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 1092/18), jak też, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (por. – wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 961/21).
Wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 7 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty, stanowiący nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągniętą w roku podatkowym. Zaś za przychody uznaje się m.in. otrzymane pieniądze, wartości pieniężne. Dochód jest zatem wypadkową dwóch wielkości: przychodu pomniejszonego o koszty jego uzyskania.
Stosownie do art.16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
Z kolei - zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. - do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
W rozpoznanej sprawie sporne jest czy opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej środki finansowe przyznane skarżącej w wyniku ugody sądowej zawartej z wykonawcami nie zalicza się do przychodu na podstawie wyłączenia zawartego w art. 12 uts. 4 pkt 6a u.p.d.o.p.
Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd (por. m.in.: wyroki NSA z dnia: 14 października 2008 r. sygn. akt II FSK 985/07; 13 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 455/09; 1 grudnia 2005 r. sygn. akt FSK 2673/04 oraz wskazany w odpowiedzi na skargę kasacyjną wyrok NSA z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II FSK 1692/17), według którego, aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii "innych wydatków", o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p., konieczne jest, aby ów wydatek nie był zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, w rozumieniu przepisu art. 16 u.p.d.o.p., oraz aby wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi, przy czym, aby wydatek poniesiony był odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc "wydatek zwrócony" to ten sam, a nie taki sam wydatek, jak ten, który został poniesiony.
Sąd stwierdza, iż uzyskana przez skarżącą na podstawie zawartej z wykonawcami ugody sądowej, kwota nie może być uznana za zwrócony inny wydatek, gdyż nie stanowi ona zwrotu odszkodowania zapłaconego przez skarżącą kontrahentowi. Dla uwzględnienia wyłączenia z przychodów powyższej kwoty, jaką otrzymała spółka od wykonawców, istotna jest jej prawnopodatkowa kwalifikacja. W świetle art. 12 ust 14 pkt 6a u.p.d.o.p., świadczenie to należy zakwalifikować jako przychód podlegający opodatkowaniu, otrzymany w wyniku zawartej ugody sądowej. Wbrew zarzutom skargi, wypłata powyższego świadczenia spółce nie została dokonana z tytułu odszkodowania należnego od wykonawców z powodu awarii linii produkcyjnej.
Stanowisko spółki zaprezentowane w skardze jest błędne. Przypomnieć należy, iż według art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks cywilny ( t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 795, dalej: k.c.) zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić.
Jednocześnie art. 354 § 1 k.c. stanowi, iż dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. Natomiast § 2 w/w normy stanowi, iż w taki sam sposób powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania wierzyciel.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż w realiach rozpoznanej sprawy kwota odszkodowania, którą zobowiązana była wypłacić spółka swemu kontrahentowi wynikała z nienależytego wykonania umowy jaka łączyła ją z kontrahentem (brak realizacji zamówionego poziomu dostaw). Natomiast kwota, którą skarżąca otrzymała od wykonawców została wypłacona spółce na podstawie ugody sądowej zawartej z wykonawcami, z którymi łączyła ją umowa usługi remontu linii pras. Zatem obowiązek zapłaty obu kwot miał zwoje źródło w dwóch różnych stosunkach obligacyjnych.
Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą, w zawartej z wykonawcami ugodzie sądowej znajduje się zastrzeżenie, iż wykonawcy formalnie nie uznają roszczeń spółki. Zdaniem Sądu w takim przypadku nie sposób uznać, iż należna od wykonawców kwota została wypłacona spółce tytułem odszkodowania związanego z awarią linii produkcyjnej. Zawarte w ugodzie zastrzeżenie o braku uznania roszczeń spółki przez wykonawców wyklucza taką możliwość. W konsekwencji wypłata należnej skarżącej kwoty na podstawie w/w ugody sądowej nie może być uznana za zwrot wydatku w postaci odszkodowania, do którego zapłaty obowiązana jest skarżąca swemu kontrahentowi. Nie jest to bowiem ten sam wydatek, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. Zaznaczyć wypada, iż w ramach ugody zostało również wskazane, iż strony zrzekają się wzajemnie (zwalniają się z długu) z roszczenia będącego przedmiotem toczącego się postępowania sądowego oraz wszelkich innych przeszłych, obecnych i przyszłych roszczeń, które strony mogłyby od siebie dochodzić w związku z awarią. Powyższe zastrzeżenie wskazuje na przedmiot zawartej ugody i stanowi podstawę wypłaty należnej skarżącej kwoty. Omawiana ugoda sądowa nie zawiera bezpośredniego odniesienia do kwoty jaką skarżąca zobowiązana będzie zapłacić swemu kontrahentowi z tytułu nienależytego wykonania umowy. W konsekwencji uzyskana od wykonawców na podstawie ugody kwota nie stanowi zwróconego wydatku, do którego odnosi się art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. Ponownie należy podnieść, iż w ugodzie sądowej zawartej z wykonawcami nie wskazano, aby wysokość kwoty wypłaconej skarżącej stanowiła równowartość odszkodowania, jakie skarżąca winna zapłacić swemu kontrahentowi z tytułu braku realizacji wymaganego poziomu dostaw.
Wręcz przeciwnie, wykonawcy nie uznali roszczeń spółki.
Jak wykazano powyżej, dla uwzględnienia wyłączenia z przychodów kwot, jakie otrzymała skarżąca na podstawie ugody sądowej zawartej z wykonawcami, istotna jest ich prawnopodatkowa kwalifikacja. Tymczasem wypłata skarżącej kwoty na podstawie zawartej z wykonawcami ugody, nie ma żadnego związku z wysokością odszkodowania należnego kontrahentowi od skarżącej, gdyż w ugodzie sądowej wykonawcy nie uznali formalnie roszczeń skarżącej wynikających z awarii linii produkcyjnej. Ponadto obowiązek zapłaty odszkodowania należnego kontrahentowi od skarżącej wiąże się z awarią linii produkcyjnej jedynie pośrednio, gdyż źródłem odszkodowania należnego kontrahentowi stanowi nienależyte wykonanie umowy przez skarżącą (brak realizacji określonego poziomu dostaw).
Powyższej tezy nie zmienia fakt, iż wypłata kwoty należnej skarżącej na podstawie ugody sądowej z wykonawcami nastąpiła bezpośrednio na konto kontrahenta. We wniosku wskazano, iż taki sposób realizacji płatności został wybrany ze względów technicznych, celem uproszczenia struktury płatności. W konsekwencji zaprezentowany we wniosku sposób płatności, nie może wpływać na kwalifikację prawnopodatkową wypłaty kwoty należnej spółce na podstawie ugody sądowej zawartej z wykonawcami.
W rezultacie środki finansowe wypłacone skarżącej na podstawie zawartej z wykonawcami ugody sądowej, stanowić będą dla spółki przychód podlegający opodatkowaniu. W omawianym stanie faktycznym nie miał miejsca zwrot odszkodowania wypłaconego przez spółkę jej kontrahentowi i nie zmienia tego czasowe wstrzymanie się kontrahenta od dochodzenia swoich roszczeń.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, iż w opisanym stanie faktycznym mamy do czynienia z dwoma odrębnymi zdarzeniami, tj. wypłatą na rzecz spółki przez wykonawców określonej w ugodzie kwoty oraz zapłatą przez spółkę odszkodowania należnego kontrahentowi. Tylko ze względów technicznych (m.in. celem uniknięcia dodatkowych opłat związanych z płatnościami w obcej walucie), przelew środków od wykonawców nie zasilił rachunku bankowego spółki, a zgodnie z wolą skarżącej zawartą w ugodzie sądowej z wykonawcą, środki te zostały przekazane bezpośrednio na rachunek kontrahenta.
W sprawie nie doszło do naruszenia art. 14c § 1 i § 2 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p.w zw. z art. 14h o.p. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie prawne interpretacji jest klarowne i precyzyjnie wyjaśnia stanowisko Dyrektora KIS. W uzasadnieniu interpretacji wyjaśniono i dokonano wykładni wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Podnieść należy, iż nie było obowiązkiem organu odnoszenie się do wszystkich podnoszonych przez spółkę argumentów.
W konsekwencji organ zasadnie za nieprawidłowe uznał twierdzenie spółki, że że:
- przychód w postaci środków finansowych, przyznanych spółce i przekazanych przez wykonawcę, nie będzie stanowić dla skarżącej przychodu podatkowego oraz
- środki uzyskane od wykonawców będzie stanowić zwrot wydatków, które spółka musiała ponieść na rzecz kontrahenta.
W rezultacie Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.