Biorąc zatem pod uwagę powyższe, ewentualny brak faktury może być sanowany przez przedstawienie przez podatnika innej dokumentacji potwierdzającej spełnienie materialnoprawnych przesłanek prawa do odliczenia. Dokumentację wnioskodawcy w zakresie ewidencji usług świadczonych przez platformę stanowią dane pozyskane z tej platformy przedstawione z rozbiciem na poszczególne oddziały floty (tj. miasta). Z danych tych wynika jednoznacznie kwota potrąconej prowizji, co pokrywa się z płatnościami wpływającymi na konto wnioskodawcy.
Wnioskodawca zauważył, że brak faktury wynika z winy platformy, gdyż ta przyjęła odmienny sposób fakturowania odsuwający w czasie moment wystawienia faktury, co jest w istocie sprzeczne z art. 19a ust. 1 u.p.t.u. W sytuacji znacznego czasowego przesunięcia w otrzymaniu formalnego dokumentu rozliczeniowego, na którym na dodatek wykazane są zarówno transakcje sprzedażowe (bonusy i dopłaty) oraz zakupowe (naliczona prowizja), zasadne jest rozliczanie bonusów, dopłat oraz prowizji na bieżąco, co stanowi logiczną konsekwencję uznania prymatu badania przesłanek materialnoprawnych prawa do odliczenia (substance over form). Zdaniem wnioskodawcy, wykazywanie dopłat oraz bonusów przyznanych przez platformę jest rzetelne i adekwatnie prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT nie powinno być ograniczane brakiem dysponowania fakturą prowizyjno-bonusową w sytuacji, gdy kwota prowizji stanowiąca podstawę do prawa do odliczenia jest możliwa do precyzyjnego wskazania na podstawie innej niż faktura dokumentacji.
Przytaczając dalej treść art. 29a ust. 1, art. 29a ust. 6, art. 29a ust. 7, art. 29a ust. 10 u.p.t.u. wnioskodawca podniósł, że wynika z nich, iż podstawę opodatkowania o wartość udzielonych opustów, obniżek (rabatów) obniża sprzedawca danej usługi lub towaru.
Udzielenie rabatu konsumentowi przez producenta z pominięciem pośrednika oznacza, że producent bezpośrednio oferuje konsumentowi zniżkę lub obniżkę ceny zakupu, mimo że konsument kupuje produkt od innego sprzedawcy (pośrednika). Takie działanie ma na celu zachęcenie klientów do wyboru produktów danego producenta bez konieczności angażowania pośrednika w proces udzielania rabatu. Powyższe więc wyklucza traktowanie dopłaty do usługi przewozu osób jako rabatu udzielonego pasażerowi przez sprzedawcę, gdyż realizacja dopłaty odbywa się bez wiedzy, zgody wnioskodawcy i jest inicjatywą własną platformy. Mając to na uwadze należy w ocenie wnioskodawcy przyjąć, zgodnie z art. 19a u.p.t.u, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usługi. Dla usług transportowych jest to moment zakończenia przewozu. Oznacza to, że dopłaty stanowiące część opłaty za usługę przewozu osób, powinny być rozliczane w deklaracji VAT za miesiąc, za który należna jest dopłata.
Art. 29a ust. 1 u.p.t.u. wskazuje, że za część zapłaty za dostawę lub wykonanie usługi uznaje się także otrzymane przez podatnika dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Również Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w art. 73 wskazuje, że w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
Analiza ww. przepisu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. wskazuje, iż włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem VAT dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to celowa dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.
Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – np. na pokrycie kosztów działalności – nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
Wnioskodawca wskazał, że w omawianej sytuacji mamy jednoznaczny związek świadczonej usługi od kierowców na rzecz pasażera z usługą pośrednictwa świadczoną przez platformy na rzecz kierowców. A co za tym idzie kwota dopłat platformy w imieniu i na rzecz pasażera stanowi również część opłaty za usługę przewozu osób. Obniżenie należności, którą musi uiścić pasażer ma charakter autonomicznego działania platformy i działanie to nie wpływa na ustaloną uprzednio cenę przejazdu zaakceptowaną przez wnioskodawcę.
Przepisy u.p.t.u., jak również cytowana wcześniej interpretacja wydana przez Ministra Finansów z 7 grudnia 2012 r. nr PT3/033/10/423/AEW/12/PT-618 oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I FPS 2/12 nie odnoszą się wprost do kwestii, w jaki sposób kwalifikować na potrzeby podatku VAT udzielenie nabywcy towarów lub usług – w związku z nabywaniem przez niego towarów/usług – świadczenia pieniężnego (bonusu) pod warunkiem, że kontrahent również udzieli rabat/opust cenowy swojemu odbiorcy.
Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, z uwagi na okoliczność, że zasadnicza podstawa prowizji kalkulowana jest jako procent od wartości przejazdów zrealizowanych przez kierowców, natomiast opisane powyżej bonusy/dopłaty są z reguły wartościami kwotowymi, może zdarzyć się tak, że łączna suma bonusów/dopłat (które zostaną w niniejszej interpretacji uznane za opusty/obniżki ceny w rozumieniu art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u.) należnych wnioskodawcy, będzie w danym okresie wyższa niż podstawa prowizji. Sytuacja taka w praktyce może wystąpić najczęściej w przypadku nowych kierowców albo kierowców, którzy w danym tygodniu/miesiącu wykonali wiele przejazdów na mniejsze (wartościowo) kwoty, ale jednocześnie spełnili warunki do otrzymania bonusu/zniżki kwotowego.
W takim przypadku:
- w tygodniu/miesiącu, w którym wartość bonusów/zniżek przekroczy podstawę prowizji (a więc procent od przejazdów), prowizja (wynagrodzenie za świadczenie usług) nie będzie należna platformom;
- niewykorzystana nadwyżka bonusu/zniżki zostanie przeniesiona do następnego okresu rozliczeniowego i pomniejszy podstawę prowizji w kolejnym okresie rozliczeniowym.
W tym zakresie, przepisy u.p.t.u. (cytowany wcześniej art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u.) przewidują jedynie, że podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży.
Przepisy nie wykluczają więc, ani nie zabraniają, aby – w sytuacji, w której wysokość rabatu przyznanego w danym (przyjętym pomiędzy stronami) okresie rozliczeniowym okaże się (z uwagi na przyjętą metodologię kalkulacji rabatu) wyższa niż potencjalne wynagrodzenie w tym okresie rozliczeniowym, aby (a) rabat ten obniżył wynagrodzenie za świadczenie usług w danym okresie "do zera" i jednocześnie aby (b) niewykorzystana nadwyżka pomniejszyła wynagrodzenie w kolejnym przyjętym pomiędzy stronami okresie rozliczeniowym. Jest to kwestia cywilnoprawna/biznesowa, nie zaś kwestia podatkowa.
Podejście platformy w zakresie wystawiania jednego zbiorczego dokumentu jest zrozumiałe ze względu na to, że bonusy kompensują się z prowizją. Dodanie dopłat dla pasażerów jako jednego z elementów faktury wypacza jednak idee redukcji rozliczenia między platformą a wnioskodawcą do jednego dokumentu powodując chroniczne nadwyżki sumy dopłat i bonusów nad wartością prowizji. Nadwyżka sumy dopłat i bonusów powoduje, że nie ma podstawy do wystawienia faktury zbiorczej. Powyżej opisano szczegółowy sposób wykazywania dopłat mający zapobiec uchybieniu obowiązku podatkowemu ciążącemu na wnioskodawcy w zakresie sprzedaży objętej VAT. Wnioskodawca chciałby być konsekwentny w sposobie działania, dlatego wykazaniu na dokumentach wewnętrznych w tym samym reżimie (tzn. z podziałem na miasta oraz kierowców) podlegałyby również bonusy kampanijne, za poszerzanie floty itd. jak i wartość naliczonej przez platformę prowizji.
W zakresie obydwu wartości kwotowych (tj. zarówno rabat udzielony w odniesieniu od usług świadczonych w danym okresie rozliczeniowym, jak również rabat udzielony w odniesieniu do przyszłych usług, który ma pomniejszyć wynagrodzenie z tytułu tych przyszłych usług), będzie to opust lub obniżka ceny "uwzględniona w momencie sprzedaży", która jednak może w rzeczywistości nie nastąpić z uwagi na przyjęty model biznesowy.
Ponieważ u.p.t.u. nie przewiduje żadnych szczególnych regulacji w tym zakresie, należy przyjąć, że kwestia objęta pytaniem jest w istocie pozostawiona w gestii stron i w sytuacji, w której kwota rabatu w przyjętym pomiędzy stronami okresie rozliczeniowym "X" jest wyższa niż potencjalne wynagrodzenie należne, aby niewykorzystana nadwyżka efektywnie pomniejszyła wynagrodzenie należne (a tym samym podstawę opodatkowania dla celów VAT) w okresie rozliczeniowym "X+1".
Tym samym należy uznać, że w przypadku, w którym w danym okresie rozliczeniowym łączna kwota udzielonych bonusów/obniżek przez platformy jest wyższa niż podstawa prowizji, wówczas nadwyżka może pomniejszyć dla celów podatku VAT podstawę prowizji w danym okresie rozliczeniowym i może zostać wykazana w JPK-VAT.
Natomiast w zakresie ewidencjonowania bonusów przyznawanych przez platformy na rzecz pasażerów, wnioskodawca powinien ewidencjonować całą wartość za przejazd na paragonie wystawianym dla pasażera. Zgodnie z art. 111 u.p.t.u. podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. W sytuacji sprzedaży dokumentowanej paragonem na rzecz takiego klienta, przepisy podatkowe nie przewidują wyjątku w zakresie dokumentowania ceny przejazdu, która jest z góry określona i powinna być wykazana w wartości obejmującej również dopłatę.
Poprzestając więc na podejściu prezentowanym przez platformę, wnioskodawca naraża się na niewykazywanie wartości sprzedaży w prawidłowej wysokości i w odpowiednim okresie rozliczeniowym. Posługiwanie się dowodami wewnętrznymi takimi jak opisana wyżej ewidencja dopłat za usługę przewozu osób z rozbiciem na kwotę dopłaconą przypadającą na usługi wyświadczone przez pojedynczego kierowcę jest koniecznością, którą wymaga zasada należytej staranności.
W przypadku faktur wystawianych tylko i wyłącznie w sytuacji nadwyżki prowizji platformy nad sumą bonusów oraz dopłat za ciągłą współpracę nie jest możliwe prawidłowe rozliczenie się dla celów podatkowych wnioskodawcy, zwłaszcza że faktura zawiera transakcje zaliczane zarówno do zakupów wnioskodawcy jak i różne kategorie bonusów, a także wartość odpowiadającą dopłacie za usługę przewozu osób.
Dokonując zaś ewidencjonowania na podstawie rozliczeń cząstkowych w obrębie każdego miesiąca jest to dla wnioskodawcy czytelniejsze i łatwiejsze, a przede wszystkim rzetelne z punktu widzenia prowadzenia ewidencji księgowych dla celów podatkowych. Takie podejście wymaga od wnioskodawcy wykazywania w ewidencjach zakupu oraz sprzedaży dokumentów ze znacznikiem WEW, których zgodność z przepisami u.p.t.u. zapytano w niniejszym wniosku.
Organ interpretacyjny stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.
Udzielając odpowiedzi na postawione przez wnioskodawcę pytania organ interpretacyjny w pierwszej kolejności szczegółowo omówił przepisy prawa, mające zastosowanie w odniesieniu do poszczególnie zasygnalizowanych problemów, tj. zacytował treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6 oraz art. 8 u.p.t.u. definiującego pojęcie świadczenia usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.
Zaznaczył, że z przedstawionej w art. 8 u.p.t.u. definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.
Wobec tego, każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
- w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
- świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).
Oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Przy czym z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.
Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.
Organ interpretacyjny zaznaczył, że w dorobku orzecznictwa TSUE (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Co istotne, na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.
Z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 u.p.t.u., podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:
- istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
- wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
- istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,
- odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
- istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
Z powołanych przepisów wynika, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
Przywołując następnie treść art. 29a ust. 1 u.p.t.u. organ interpretacyjny podniósł, że podstawę opodatkowania stanowi wszystko, co stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania określony został w art. 29a ust. 6 u.p.t.u., w art. 29a ust. 7 u.p.t.u. wskazano jakich kwot nie obejmuje podstawa opodatkowania, zaś w art. 29a ust. 10 wskazano o jakie wartości obniża się podstawę opodatkowania.
Zdaniem organu z przytoczonych wyżej regulacji ustawy wynika, że udzielenie bonifikaty, rabatu, o ile nie sprzeciwiają się temu inne niż podatkowe przepisy prawa, jest ściśle skorelowane z konkretną transakcją, w związku z którą zostało zastosowane i powoduje obniżenie ceny dostarczanych towarów lub świadczonych usług, wpływa na zmniejszenie obrotu, a tym samym podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć "bonifikata" czy "rabat". W związku z powyższym pojęcia te należy interpretować stosując przede wszystkim wykładnię językową. Bonifikata to zniżka, ustępstwo od ustalonej ceny towaru na rzecz nabywcy ("Słownik języka polskiego PWN", wydawnictwo Naukowe PWN, rok wydania 2005, str. 62). Natomiast przez rabat, w myśl Słownika Języka Polskiego PWN, Warszawa 1996 r., należy rozumieć obniżenie ceny jakiegoś towaru o pewną kwotę.
Z punktu widzenia podstawy opodatkowania, można wyróżnić zatem następujące rodzaje rabatów:
- rabaty przyznane i uwzględnione w momencie sprzedaży – niemające wpływu na podstawę opodatkowania, w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, ponieważ zapłatą z tytułu sprzedaży jest kwota żądana od nabywcy pomniejszona już o udzielony rabat uwzględniany w momencie sprzedaży (art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u.);
- rabaty przyznane po dokonaniu sprzedaży – opusty i obniżki cen – wpływające na obniżenie wcześniej ustalonej zapłaty; do tych rabatów ma zastosowanie art. 29a ust. 10 u.p.t.u., a udzielenie takiego rabatu wymaga odpowiedniego udokumentowania (w przypadku sprzedaży dokumentowanej fakturą VAT – fakturą korygującą).
Organ podniósł, że rabat, o którym mowa w art. 29a ust. 10 u.p.t.u., rozumieć należy jako zniżkę od ustalonej ceny określonego towaru lub usługi, wyrażoną procentowo lub kwotowo. Zatem rabat ma niewątpliwie bezpośredni wpływ na wartość konkretnej transakcji (dostawy lub usługi) i w efekcie prowadzi do obniżenia jej wartości (ceny). Tak rozumiany rabat powinien obniżyć podstawę opodatkowania.
W dalszej części uzasadnienia organ zacytował treść art. 106b ust. 1 pkt 1, art. 106e ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. wskazując, że z przepisów tych wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
Ponadto zauważył, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 u.p.t.u.
Przytaczając dalej stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji organ podniósł, że w świetle powołanych wyżej definicji "bonifikaty" i "rabatu" uznać należy, że zarówno w przypadku Bonusu Wolumenowego, Bonusu Flotowego, Bonusów Zdarzeniowych, Bonusów Rezygnacyjnych, jak i Bonusów za udzielenie rabatu pasażerowi (Dopłaty do usługi przewozu pasażera), mamy do czynienia z pomniejszeniem, czyli odstępstwem od ustalonej ceny usług pośrednictwa świadczonych przez platformę na rzecz wnioskodawcy.
W ocenie organu w analizowanej sprawie nie dochodzi – jak twierdzi wnioskodawca – do dokonania przez platformy dopłat do usług przewozu pasażera świadczonych przez wnioskodawcę, a jedynie do przyznania wnioskodawcy bonusu za udzielenie rabatów dla pasażerów. Wnioskodawca wskazał, że bonus ten materializuje się w chwili udzielenia rabatu przez platformę na przejazd pasażerowi wskazanemu przez platformę. Następnie bonus w tej samej kwocie jest odliczany od prowizji platformy.
Organ nie zgodził się zatem z wnioskodawcą, że udzielenie bonusu w tej samej kwocie w jakiej udzielono rabatu na przejazd pasażerowi stanowi dopłatę do świadczonych przez wnioskodawcę usług przewozu.
Opisany w stanie faktycznym Bonus za udzielenie rabatu pasażerowi, podobnie jak Bonus Wolumenowy, Bonus Flotowy, Bonus Zdarzeniowy, Bonus Rezygnacyjny, stanowi opust lub zniżkę ceny w rozumieniu art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u., który będzie obniżał podstawę opodatkowania z tytułu świadczenia usług pośrednictwa przez platformę na rzecz wnioskodawcy, a nie dotację lub subwencję udzielaną wnioskodawcy.
Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa organ interpretacyjny stwierdził, że w przedmiotowej sprawie podstawą opodatkowania za świadczone przez platformę usługi pośrednictwa – zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy w zw. z art. 29a ust. 7 pkt 2 ustawy – będzie wartość należna od wnioskodawcy po udzielonym rabacie, pomniejszona o kwotę podatku VAT.
Zatem w sytuacji, gdy w danym okresie rozliczeniowym łączna kwota udzielonych bonusów/rabatów będzie wyższa niż należna podstawa prowizji za zrealizowane usługi przez platformy, nie wystąpi podatek naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu przez wnioskodawcą.
Nie ma zatem wnioskodawca również możliwości wykazania w JPK_VAT z deklaracją VAT "nadwyżki podatku od towarów i usług, który powinien być należny od tych usług platformy" na podstawie dokumentu wewnętrznego.
Podsumowując, organ uznał stanowisko w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe.
Odnosząc się dalej do pytań nr 2 i 3 organ zacytował treść art. 111 ust. 1 u.p.t.u. określającego generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. Jeżeli nabywcą danej usługi jest podmiot inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1 ustawy, to taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania jej przy użyciu kasy rejestrującej.
Dalej organ przytoczył treść art. 111 ust. 3a pkt 7, art. 111 ust. 3b u.p.t.u., § 2 pkt 5, 7, 8 i 16, § 5 ust. 1-3 rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1625 ze zm.).
Z powołanego wyżej przepisu § 5 rozporządzenia w sprawie kas wynika, że podatnik, który dokonuje sprzedaży na rzecz innego podmiotu, może ewidencjonować tę sprzedaż na kasie rejestrującej powierzonej przez podmiot zlecający taką sprzedaż bądź na kasie własnej, przy czym powyższe kwestie powinny być uregulowane w stosownej umowie zawartej między tymi podmiotami. Zatem przepis ten dotyczy podatników wykonujących czynności w ramach umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa lub innych umów o podobnym charakterze.
Organ zaznaczył, że w opisie sprawy wnioskodawca wskazał, że promocja dla pasażera jest organizowana i realizowana przez platformę, a kierowcy wnioskodawcy ani wnioskodawca nie mają żadnego wpływu na przyznanie bonusów pasażerom, którzy korzystają z tańszych przejazdów.
Należy jednak w ocenie organu zauważyć, że platforma wystawia paragony w imieniu wnioskodawcy. Powierzyli wnioskodawcy wystawianie paragonu za usługi przejazdu platformie.
Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że za udzielone rabaty dla pasażerów przyznawane są wnioskodawcy bonusy. Bonus ten materializuje się w chwili udzielenia rabatu przez platformę na przejazd pasażerowi wskazanemu przez platformę. Następnie bonus w tej samej kwocie jest odliczany od prowizji platformy.
Zdaniem organu, w analizowanej sprawie, udzielenia wnioskodawcy bonusu w tej samej kwocie w jakiej udzielono rabatu na przejazd pasażerowi, nie można uznać – jak zostało wskazane już wyżej – za dopłatę do świadczonych przez wnioskodawcę usług przewozu. W przypadku świadczenia usług przejazdu na rzecz pasażera, za które udzielany jest rabat pasażerowi, za podstawę opodatkowania należy uznać całość należności pobieranej od pasażera z tytułu świadczenia usług przejazdu wykonywanej przez wnioskodawcę. Wobec powyższego, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług za świadczone przez wnioskodawcę usługi przejazdu jest kwota rzeczywista należna od pasażera za przejazd pomniejszona o należny podatek VAT.
Mając na uwadze powyższe organ interpretacyjny wskazał, że skoro pasażerowi zostaje udzielony rabat na przejazd, to powinien wystawiać paragon na wartość należną od pasażera za przejazd, tj. wartość przejazdu pomniejszoną o kwotę udzielonego pasażerowi rabatu.
Ponadto, z uwagi na fakt, że udzielenie wnioskodawcy bonusu przez platformę w tej samej kwocie w jakiej udzielono rabatu na przejazd pasażerowi, nie można uznać za dopłatę do świadczonych przez wnioskodawcę usług przewozu, wnioskodawca nie powinien również wykazywać w ewidencjach zakupu oraz sprzedaży ww. wartości na podstawie dokumentu wewnętrznego. Wbrew twierdzeniu wnioskodawcy kwota ta nie stanowi części podstawy do obliczenia podatku należnego za usługę przewozu.
Tym samym, organ uznał stanowisko w zakresie pytania nr 2 i 3 za nieprawidłowe.
W skardze na powyższą interpretację, wnioskodawca reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżył ją w całości, zarzucając niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u. polegającą na tym, że organ interpretacyjny nieprawidłowo zakwalifikował napiwki od klientów ("dopłaty ze strony platformy w imieniu pasażera") jako "opusty i obniżki cen, uwzględnione w momencie sprzedaży" zgodnie z art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u., w sytuacji gdy przepis ten dotyczy rabatów udzielonych przez sprzedawcę nabywcy, a nie płatności dokonywanych przez klientów na rzecz świadczącego usługę.
Wobec tak sformułowanego zarzutu pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W ocenie pełnomocnika strony skarżącej zaskarżona interpretacja została wydana z rażącym naruszeniem zarówno przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, jak i zasad ogólnych prawa unijnego, w szczególności zasady neutralności VAT. Fundamentem błędu organu jest wadliwe rozumienie charakteru prawnego dopłat i napiwków przekazywanych wnioskodawcy od klientów w związku ze świadczonymi usługami przewozu osób.
Organ przyjął, że wskazane świadczenia stanowią rabaty lub opusty, które obniżają cenę usługi, tymczasem w świetle art. 29a ust. 1 u.p.t.u. mamy do czynienia z elementem zapłaty otrzymywanym przez podatnika od osoby trzeciej, tj. pasażera (klienta).
Niezależnie od tego, czy płatność następuje bezpośrednio, czy za pośrednictwem platformy, charakter prawny tej płatności pozostaje niezmienny. Napiwki, jako świadczenia dobrowolne i całkowicie uznaniowe ze strony klientów, nie stanowią elementu wynagrodzenia należnego podatnikowi za świadczoną usługę w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Brak jest bowiem bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem podatnika a przyznaniem napiwku, co wyklucza możliwość uznania go za część obrotu podlegającego opodatkowaniu VAT.
Powołując się na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 czerwca 2021 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.275.2021.l.KS autor skargi podniósł, że jednoznacznie w niej wskazano, iż napiwki mają charakter wyłącznie gratyfikacyjny i nie stanowią zapłaty za świadczenie usług. Organ zaakcentował, że ich otrzymanie nie wynika z żadnego stosunku zobowiązaniowego ani z ustalonej ceny za usługę, a tym samym pozostają one poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Konsekwentnie, tego rodzaju kwoty nie mogą stanowić przychodu platformy na gruncie podatku dochodowego, gdyż nie mają charakteru definitywnie należnego świadczenia podatnika, lecz są jedynie przekazywane za jej pośrednictwem podmiotom, które faktycznie wykonują czynności.
Zaznaczył, że stanowisko to znajduje pełne potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że świadczenia tego rodzaju pozostają poza zakresem systemu podatku od towarów i usług, o ile mają charakter dobrowolny i nie są elementem ceny (tak wyrok NSA z 17 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1917/09).
Co więcej, utożsamienie napiwków z rabatami jest nie do pogodzenia ani z wykładnią językową, ani z funkcją gospodarczą rabatu. Rabat polega na obniżeniu ceny przez sprzedawcę na rzecz nabywcy; napiwek natomiast jest dodatkową płatnością od nabywcy na rzecz sprzedawcy, która nie zmniejsza ceny, lecz ją zwiększa. W konsekwencji, zakwalifikowanie przez organ tych świadczeń jako opustów prowadzi do oczywistego wypaczenia treści art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u., który znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, w których to sprzedawca, a nie osoba trzecia, udziela nabywcy obniżki ceny.
Równie wadliwa, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, jest odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego. Art. 86 ust. 1 u.p.t.u. przyznaje to prawo w zakresie, w jakim nabyte towary i usługi służą czynnościom opodatkowanym. Usługi pośrednictwa świadczone przez platformę są niewątpliwie wykorzystywane przez wnioskodawcę w działalności opodatkowanej. Brak faktury, będący rezultatem arbitralnego modelu rozliczeń przyjętego przez platformę, nie może pozbawiać podatnika prawa do odliczenia. W świetle orzecznictwa TSUE formalne braki dokumentacyjne nie mogą niweczyć prawa do odliczenia, gdy spełnione są przesłanki materialne, a organ podatkowy dysponuje wszystkimi informacjami pozwalającymi na ustalenie rzeczywistego przebiegu transakcji. Pogląd przeciwny prowadziłby do naruszenia fundamentu konstrukcji podatku od wartości dodanej, jakim jest jego neutralność dla podatnika.
W ocenie autora skargi wskazane błędy prowadzą do konkluzji, iż organ dokonał wadliwego zastosowania prawa materialnego, a nadto dopuścił się błędnej oceny stanu faktycznego. W konsekwencji zaskarżona interpretacja narusza nie tylko przepisy ustawy o VAT, lecz także zasady wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej. Interpretacja ta nie może się ostać, albowiem jej utrzymanie w mocy prowadziłoby do sytuacji, w której podatnik zostałby obciążony ciężarem podatku w sposób sprzeczny z jego konstrukcją, a tym samym do faktycznego zaprzeczenia zasadzie neutralności podatku od towarów i usług.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.
Ustosunkowując się ponadto do zarzutów skargi podkreślił, że zasadniczo cała jej treść odnosi się do "napiwków od klientów", które to zagadnienie nie było w ogóle przedmiotem interpretacji indywidualnej. Trudno zatem organowi odnieść się do tych zarzutów, które zasadniczo dotyczą innego niż w sprawie rozstrzyganej w interpretacji indywidualnej zagadnienia (napiwków od klientów).
Zdaniem organu, nie można również za prawidłowe uznać porównanie strony skarżącej "napiwków od klientów" do otrzymywanych przez skarżącą bonusów od platform świadczących na rzecz skarżącej usługi pośrednictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej P.p.s.a.) – podlegała indywidualna interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 września 2025 r., wniesiona zaś skarga na ten akt okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem granice rozpoznania sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zarzuty skargi.
Postępowanie w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111, powoływanej jako "O.p.").
W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka w skardze zarzuciła wydanej interpretacji naruszenie tylko jednego przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u. Naruszenie tego przepisu – według autora skargi – polegało na nieprawidłowym zakwalifikowaniu napiwków od klientów ("dopłaty ze strony platformy w imieniu pasażera") jako "opusty i obniżki cen, uwzględnione w momencie sprzedaży", w sytuacji gdy przepis ten dotyczy rabatów udzielonych przez sprzedawcę nabywcy, a nie płatności dokonywanych przez klientów na rzecz świadczącego usługę.
Organ reagując na ten zarzut podniósł, że cała treść skargi dedykowana jest kwestii "napiwków od klientów", gdy tymczasem zagadnienia to nie było w ogóle przedmiotem interpretacji indywidualnej.
Sąd podziela stanowisko organu interpretacyjnego. Uważna lektura przedstawionych przez skarżącą opisów dwóch stanów faktycznych wskazuje, że o "napiwkach" mowa jest jedynie w opisie pierwszego stanu faktycznego (str. 2 interpretacji), gdzie wymienia się je obok opisu kampanii promocyjnych. Zaznaczenia wymaga, że zarówno w zadanych pytaniach, jak również przedstawionym stanowisku skarżącej i jego uzasadnieniu, w żadnym miejscu nie odniesiono się do kwestii "napiwków od klientów". Z tych względów również wydana przez organ interpretacja nie odnosiła się do tego zagadnienia.
Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego wszczynane jest na wniosek zainteresowanego i w jego indywidualnej sprawie, co oznacza, że granice takiej sprawy zakreśla sam zainteresowany, który w myśl art. 14b § 3 O.p. obowiązany jest m.in. do wyczerpującego opisania zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" tylko w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko). O ile bowiem w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV O.p., organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku.
Z kolei zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 O.p., interpretacja indywidualna powinna zawierać wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Zatem granice dla zawartej w interpretacji indywidualnej wypowiedzi organu wyznaczają z jednej strony przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne, z drugiej zaś problem prawny wyartykułowany w stanowisku wnioskodawcy, co do oceny prawnej tych okoliczności faktycznych.
Tym samym to wnioskodawca jest obowiązany przedstawić kompleksowo stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz wskazać obowiązujące w sprawie interpretacji indywidualnej konkretne przepisy podatkowe. Na tej podstawie wnioskodawca winien sformułować niebudzące wątpliwości pytanie oraz przedstawić własne stanowisko w sprawie oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i prawnego w zakresie zadanego pytania. Oznacza to, że te elementy wniosku muszą być spójne.
Organ wydający interpretację jest niejako związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy interpretacyjne nie są uprawnione ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego, ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego. W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji istnieje zakaz ingerencji w stan faktyczny czy zdarzenie przyszłe zawarte we wniosku o interpretację (por. wyrok NSA z 7 marca 2024 r., II FSK 746/21 i powołanie tam orzecznictwo tego Sądu, dostępny w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rezultacie ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę.
Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd stwierdza, że wobec braku zarzutów skargi dotyczących art. 14b § 3 O.p i art. 14c § 1 O.p należało rozpoznać skargę przyjmując, że stan faktyczny zawarty w interpretacji indywidualnej został przyjęty zgodnie ze stanem faktycznym jaki wskazany był we wniosku interpretacyjnym przez skarżącą. Skoro, jak wyżej wskazano, przedmiotem stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, sformułowanych tam pytań, jak również wyrażonego własnego stanowiska, nie było zagadnienie dotyczące "napiwków od klientów", to organ interpretacyjny wydał prawidłowe rozstrzygnięcie będące ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w tej sprawie przez wnioskodawcę.
Niezależnie od powyższego, powołany przez stronę w skardze przepis prawa materialnego, tj. art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u., był przedmiotem analizy przez organ interpretacyjny. Zgodnie z tym przepisem podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży.
Spór w sprawie, w związku z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidulanej i zadanymi pytaniami dotyczył rozstrzygnięcia, czy uzasadnione jest pomniejszenie podstawy obliczenia należnej skarżącej prowizji o wartość przyznanych bonusów (opustów, rabatów).
Skarżąca w przestawionym opisie dwóch stanów faktycznych podała, że w ramach prowadzonej działalności świadczy usługi przewozowe dla pasażerów, za pośrednictwem kierowców działających poprzez popularne aplikację takich jak Uber, ltaxi, Bolt, Mytaxi itp. (platformy). Kierowcy świadczący usługi przewozu osób wykonują kursy i rejestrują przejazdy na urządzeniu mobilnym połączonym z wirtualną e-kasą, na której pojawia się paragon za przejazd. Dokument taki zawiera podstawę opodatkowania za przejazd wraz ze stawką podatku od towarów i usług wynoszącą 8%. Platformy świadczą na rzecz skarżącej usługi pośrednictwa w organizacji usługi przewozu osób. Za usługi pośrednictwa platformy te naliczają prowizję (ze stawką podatku od towarów i usług 23%), która jest potrącana bezpośrednio z wpłat dokonywanych przez pasażerów; należność pomniejszoną o tę prowizję. Do należności wliczane są także dopłaty ze strony platformy w imieniu pasażera oraz dopłacane są wszelkie bonusy z kampanii promocyjnych. Innymi słowy bonusy (dopłaty do usługi przewozu) przyznawane przez platformy pomniejszają kwotę prowizji należnej skarżącej.
Zdaniem skarżącej – w przypadku gdy łączna kwota udzielonych bonusów (opustów, dopłat) udzielanych przez platformy jest wyższa niż podstawa prowizji – może ona wykazywać kwotę bonusów (dopłat) poprzez:
- wykazanie ich w plikach JPK_VAT za dany okres rozliczeniowy, bądź
- ujęcie ich na paragonie, który w imieniu skarżącej wystawia platforma (paragon winien obejmować kwotę bonusów), ewentualnie
- ewidencjonowanie ich za pomocą dokumentu wewnętrznego sprzedaży.
Skarżąca uznała bowiem za wadliwie postępowanie platform zerującej jej wartość usług i nie wystawiającej faktury z podatkiem od towarów i usług, pomimo świadczenia usługi w danym okresie rozliczeniowym. Skarżąca zaś chciałby, aby ten podatek, który zgodnie z jego obliczeniami powinien być należny u sprzedawcy, uznać za podatek naliczony, który uwzględniłaby w rozliczeniu i w razie jego nadwyżki mogła domagać się jego zwrotu lub przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy.
Zdaniem organu podstawą opodatkowania za świadczone przez platformę usługi pośrednictwa – zgodnie z art. 29a ust 1 ustawy w zw. z art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u. – będzie wartość należna po udzielonym rabacie, pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług. Podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług za świadczone przez skarżącą usługi przejazdu jest kwota rzeczywista należna od pasażera za przejazd pomniejszona o należny podatek od towarów i usług.
W tak zarysowanym sporze, należy przyznać rację organowi interpretacyjnemu. Skarżąca powierzyła wystawianie paragonów za przejazd platformom. Przyznała także, że udziela się jej bonusu przez platformy w tej samej kwocie, w jakiej udziela się rabatu za przejazd pasażerowi, zatem nie stanowi to dopłaty przez skarżącą do realizowanych usług pasażerskich.
Kwestia udzielanych rabatów (rekompensat) za świadczone usługi przewozowe była już przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z 28 kwietnia 2021 r., I FSK 883/18; z 15 października 2020 r., I FSK 706/18; z 30 stycznia 2019 r., I FSK 1673/16, czy z 29 listopada 2024 r., I FSK 1141/22 wskazał, że rekompensaty za świadczone usługi przewozu nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 u.p.t.u., bowiem nie mają one bezpośredniego wpływu na ceny usług świadczonych przez operatorów. Natomiast NSA w wyroku z 28 września 2018 r., I FSK 1271/18 uznał, że zgodnie z art. 29a ust. 7 pkt 1 i 2 u.p.t.u. elementami wyłączonymi z podstawy opodatkowania jest obniżka cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej dostawy i obniżka cen dla usługobiorcy lub nabywcy podczas zakupu, zaś z art. 29a ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. wynika, że podstawę opodatkowania obniża się o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen. W takiej więc sytuacji, to na podatniku ciąży obowiązek dokumentowania transakcji (także celem ich ewentualnej późniejszej weryfikacji przez organy podatkowe) w każdym aspekcie mającym wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania, a więc również w zakresie przyczyn i metod stosowania obniżonych cen sprzedaży.
W tym stanie sprawy udzielenie pasażerowi opusty i obniżki cen (rabaty, bonusy) za świadczoną usługę przejazdu nie wpływają na cenę usługi za jaką klient (pasażer) może skorzystać z usług transportowych. Oznacza to, że ww. rekompensata nie może stanowić podstawy opodatkowania, co wynika z wykładni literalnej przepisu art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u. Zatem nie można ich powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie mają one bowiem bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług.
Rację ma więc organ, że:
- skarżąca nie ma możliwości wykazania w JPK_VAT i deklaracji VAT "nadwyżki podatku od towarów i usług, który powinien być należny od tych usług platformy" na podstawie dokumentu wewnętrznego,
- podstawą wystawienia paragonu za usługę przejazdu jest kwota rzeczywista należna od pasażera za przejazd pomniejszona o należny podatek od towarów i usług,
- skarżąca nie powinna również wykazywać w ewidencjach zakupu oraz sprzedaży omawianych wartości na podstawie dokumentu wewnętrznego.
Z tych względów, zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 29a ust. 7 pkt 2 u.p.t.u. przez jego błędną wykładnię okazał się nieuzasadniony. Organ interpretacyjny wyjaśnił treść przepisów i ocenił stanowisko skarżącej, w odniesieniu do jej stanowiska, co do skutków podatkowo-prawnych zaprezentowanych w podanych we wniosku stanach faktycznych.
Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a