- numer 2416-723.789686.2023 na kwotę należności głównej 173.231,00 zł. Tytuł wykonawczy został doręczony 29 września 2023 r.
- numer 2416-723.789696.2023 na kwotę należności głównej 313.098,00 zł. Tytuł wykonawczy został doręczony 29 września 2023 r.
- numer 2416-723.789706.2023 na kwotę należności głównej 139.668,00 zł. Tytuł wykonawczy został doręczony 29 września 2023 r.
W oparciu o ww. tytuły wykonawcze było prowadzone postępowanie egzekucyjne, jednakże w jego trakcie nie doszło do zaspokojenia zaległości podatkowych. Z uwagi na brak majątku pozwalającego na wyegzekwowanie dochodzonych należności oraz z uwagi na fakt, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego generowałoby wydatki egzekucyjne obciążające Skarb Państwa organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne postanowieniami z 29 września 2023 r.
W świetle przedstawionych okoliczności Dyrektor stwierdził, że spełniony został warunek bezskuteczności egzekucji, a zatem spełniona została kolejna przesłanka pozytywna, od której uzależnione jest orzeczenie odpowiedzialności osoby trzeciej, wymieniona w art. 116 § 1 O.p.
Odnosząc się do przesłanek negatywnych organ odwoławczy wskazał, że ich wykazanie ciąży na członku zarządu, co wynika z treści art. 116 § 1 O.p. pierwszą z wyżej wskazanych przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki kapitałowej jest wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne - art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. Przesłanka ta może wystąpić tylko w sytuacji, gdy wniosek o ogłoszenie upadłości został faktycznie zgłoszony, nie występuje zatem w przypadku niezgłoszenia takiego wniosku. Ponadto uwolnienie osoby trzeciej od odpowiedzialności podatkowej uwarunkowane jest skutecznym zgłoszeniem ww. wniosku do sądu rejonowego właściwego do spraw upadłościowych. Powyższa przesłanka nie jest spełniona, gdy wniosek ten został np. odrzucony przez sąd.
W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy [...] w K. [...] Wydział Gospodarczy poinformował, że Spółka nie zgłosiła wniosku o ogłoszenie upadłości, oraz nie ogłoszono upadłości oraz nie wszczęto postępowania restrukturyzacyjnego.
Jednocześnie, z uwagi na uchwałę NSA z 10 sierpnia 2009r. sygn. akt II FPS 3/09, Dyrektor stwierdził, że Spółka posiada zaległości podatkowe wobec organu podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. oraz z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do listopada 2019 r. Z uwagi na brzmienie art. 11 ust. 1-1a i art. 21 ustawy prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 poz. 1228 ze zm., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.) w momencie nieuregulowania drugiego z kolei zobowiązania, w zakresie którego opóźnienie w płatności przekroczyło 3 miesiące Spółka stała się niewypłacalna. Pierwszym nieuregulowanym zobowiązaniem, dla którego opóźnienie w płatności przekroczyło 3 miesiące jest zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. w kwocie należności głównej 27,00 zł, dla którego termin płatności upłynął 25 września 2019 r. Termin płatności drugiego z kolei niezapłaconego zobowiązania tj. zobowiązania, z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r. w kwocie należności głównej 173.231,00 zł upłynął 25 października 2019 r. Zatem 25 stycznia 2020 r. spełniona została przesłanka ogłoszenia upadłości. Tym samym ostatecznym momentem do dopełnienia ciążącego na członku zarządu obowiązku z ww. tytułu winien być okres 30 dni jaki upłynął od 25 stycznia 2020 r., który upływał z dniem 24 lutego 2020 r.
Oceniając winę skarżącego Dyrektor zwrócił uwagę, że z decyzji wydanej wobec Spółki wynika, że od września do listopada 2019 roku Spółka wprowadziła do obrotu prawnego "puste" faktury sprzedaży, które były podstawą do odliczenia tego podatku dla podmiotów widniejących na tych fakturach jako nabywcy. Faktury wprowadzone przez Spółkę do obrotu prawnego są więc nierzetelne. Jednocześnie jeżeli celem łańcucha dostaw jest oszustwo, a nie prowadzenie działalności gospodarczej, która jest tylko pozorowana, to wszystkie transakcje składające się na taki łańcuch, dokonane przez podmioty świadome ich charakteru lub takie, które powinny mieć taka świadomość, skoro są realizowane w celu gospodarczym, lecz uzyskania korzyści podatkowych, pozostają poza systemem podatku od wartości dodanej, nawet gdy dla ich uwiarygodnienia towarzyszy obrót towarem. W przedmiotowym okresie skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki.
Odnosząc się do argumentacji Skarżącego, że w Spółce funkcję Prezesa zarządu spółki sprawował jedynie formalnie (jako figurant), za co miał otrzymywać wynagrodzenie i nie miał świadomości o obowiązkach spoczywających na członkach zarządu oraz nie kontrolował spraw Spółki, Dyrektor wskazał, że Skarżący miał wiedzę o prowadzonej kontroli podatkowej ponieważ składał w jej toku wyjaśnienia. Miał zatem wiedzę o przewidywanej kwocie uszczuplenia, ponieważ otrzymał decyzję określającą Spółce przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że o "braku winy", o którym mowa w ww. przepisie, w przypadku niezłożenia takiego wniosku o ogłoszenie upadłości można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Członek zarządu godząc się na powołanie w skład zarządu przyjął na siebie wszelkie związane z tym prawa i obowiązki. Przesłanka braku winy z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. dotyczy zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, a tej ostatniej zarówno w postaci lekkomyślności, jak i niedbalstwa (wyrok NSA z 12 października 2015 r. sygn. akt. II FSK 2614/15). Użyte w treści art. 116 § 2 O.p. sformułowanie "pełnienie" obowiązków członka zarządu, a nie ich "wykonywanie", oznacza, iż chodzi o zajmowanie stanowiska od momentu powołania do dnia odwołania. Okoliczności związane z faktycznym wykonywaniem lub niewykonywaniem tych obowiązków nie mają znaczenia dla tej oceny o tyle, że wyłącznie wykazanie faktycznych i obiektywnych przyczyn uniemożliwiających wykonywanie funkcji członka zarządu spółki mogłoby skutkować wyłączeniem jego odpowiedzialności (np. długotrwała obłożna choroba, długotrwałe pozbawienie wolności). Wskazując na cel przepisu, który konstruuje odpowiedzialność członka zarządu o charakterze odszkodowawczym, podkreśla się, że co do zasady podstawą powstania odpowiedzialności jest sam fakt bycia członkiem zarządu. Przesłanka ta, z racji wykładni systemowej, winna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria - spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu". Pełnienie funkcji członka zarządu jest bowiem funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko, przy czym członek zarządu może zrezygnować w każdym czasie ze swojej funkcji (art. 202 § 5 k.s.h. i art. 369 § 6 k.s.h.). Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających (obowiązek wykonywania powierzonych zadań), oznacza też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki, a więc i skutki działań osób w tej spółce zatrudnionych (wyrok NSA z 20.08.2019 r., II FSK 3011/17). Winę członka zarządu spółki prawa handlowego należy oceniać według kryteriów podwyższonej staranności, uwzględniającej podwyższone ryzyko gospodarcze związane z prowadzeniem tej działalności. Oznacza to, że od członka zarządu spółki prawa handlowego należy oczekiwać podjęcia aktów należytej staranności dla zapewnienia prawidłowego prowadzenia spraw spółki, jeśli choroba uniemożliwiłaby ich nadzorowanie (wyrok NSA z 10.04.2018 r., I FSK 2048/15). Zatem wskazane przez skarżącego okoliczności, tj. powołanie na stanowisko prezesa zarządu Spółki jako figuranta i niepełnienie przez niego faktycznej funkcji w zarządzie oraz brak dostępu do dokumentów księgowych, w żaden sposób nie zwalnia go z odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania podatkowe tej Spółki.
Odnosząc się do ostatniej z przesłanek negatywnych Dyrektor wskazał, że Skarżący nie ujawnił żadnego majątku Spółki, z którego ewentualna egzekucja zaspokoiła by zaległości Spółki w znacznej części.
Stąd też Dyrektor uznał, że zachodziły przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności skarżącego solidarnie ze Spółką.
W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie art. 108 § 1 oraz art. 116 O.p., ponieważ jego zdaniem niewłaściwie podciągnięto go do odpowiedzialności jako osobę trzecią - tj. członka zarządu spółki co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wstrzymanie zajęcia jego rachunku bankowego, zwolnienia zajęcia tego rachunku bankowego, oraz umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu wskazał, że nie został dopuszczony do możliwości zapoznania się z dokumentami spółki, nie wiedział o czynnościach podejmowanych przez Spółkę, związku z czym nie miał wiedzy o jej sytuacji finansowej i tym samym nie mógł złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Zaznaczył, że podjął także możliwe działania w celu wykreślenia jego osoby jako Członka Zarządu, którym faktycznie nie był (nie podejmował żadnych działań związanych z prowadzeniem interesów spółki).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy skarżący ponosi winę czy też nie w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.
Zgodnie z treścią art. 116 § 1 O.p. zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy (pkt 1a i b), bądź nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (pkt 2).
Przy tym odpowiedzialność członków narządu, określona w § 1, obejmuje między innymi, zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co zostało unormowane w art. 116 § 4 Op.
Przesłanki związane z odpowiedzialnością osób trzecich można więc podzielić na dwie kategorie:
a) przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe,
b) przesłanki negatywne (egzoneracyjne), które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności.
Warunkiem sine qua non orzeczenia względem konkretnej osoby odpowiedzialności za zaległości spółki kapitałowej jest pełnienie przez nią obowiązków członka zarządu w czasie, w którym te zaległości powstały, tj. w czasie, gdy upłynął termin płatności zobowiązań, z tytułu których ta osoba ma odpowiadać.
W niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarżący został powołany na funkcję członka zarządu 4 lipca 2019 r. a ostatecznie rezygnację złożył 26 listopada 2022 r. Zmiana dotycząca rezygnacji skarżącego z tej funkcji ujawniona została w Krajowym Rejestrze Sądowym na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] w K., [...] Wydział Gospodarczy KRS z 4 stycznia 2023 roku.
Zatem pełnił funkcję członka zarządu okresie, za który orzeczono odpowiedzialność.
Zobowiązania Spółki wynikają przy tym zarówno z deklaracji VAT-7 (za sierpień 2019 r.), jak i decyzji z 16 czerwca 2023 roku nr [...] określającej podatek do zapłaty, w trybie art. 108 aut. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej u.p.t.u.).
W tym miejscu zauważyć należy, że stosownie do art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zobowiązanie, o którym mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u., ma wszelkie cechy podatku, wymienione w definicji podatku zawartej w art. 6 O.p. Ponadto, w odniesieniu do tego świadczenia ustawodawca wyraźnie używa określenia "podatek". Tym samym przepis ten przewiduje szczególny przypadek samoistnego powstania obowiązku podatkowego w efekcie samego wystawienia faktur wykazującej kwotę podatku od towarów i usług (por.n.p. wyrok NSA z 30 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 866/08). Także w art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L 347 z dnia 11 grudnia 2006 r.), a wcześniej w art. 21 ust. 1 lit. c Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 27 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG, Dz.U.UE.L z dnia 13 czerwca 1977 r.), dla określenia analogicznego świadczenia użyto pojęcia "podatek". Takiego też określenia tej należności używa konsekwentnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przykładowo w wyrokach z 13 grudnia 1989 r., w sprawie C-342/87 G.(....), ECR 1989/11/4227, z 15 marca 2007 r. w sprawie C-35/05 R.(...), z 2007 r., t.I, s. 2425). Podatek, wymierzony na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. nie może być utożsamiany z "sankcją fiskalną" tzw. dodatkowego zobowiązania podatkowego. W przypadku tego podatku do obrotu wprowadzana jest faktura, która powoduje istotne konsekwencje podatkowe, choćby w zakresie możliwości odliczenia podatku w niej naliczonego przez odbiorcę faktury. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe nigdy skutków takich powodować nie mogło (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 785/11, z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 119/12). Choć podatek z art. 108 ust. 1 u.p.t.u. bywa niekiedy porównywany do swoistej szeroko pojętej sankcji, ma jednak wszystkie cechy podatku i jest podatkiem (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 208/21 i powołane tam orzecznictwo).
W konsekwencji powyższego, nie stanowiło w związku z tym naruszenia art. 116 § 1 O.p. przeniesienie na stronę skarżącą odpowiedzialności za zaległość podatkową, wynikającą z art. 108 ust. 1 u.p.t.u.
Dalej, w niniejszej sprawie nie jest także kwestionowana okoliczność, że egzekucja prowadzona wobec Spółki okazała się bezskuteczna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że postanowieniami z 29 września 2023 r. organ egzekucyjny umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne, wobec ustalenia braku majątku Spółki pozwalającego na wyegzekwowanie dochodzonych należności oraz z uwagi na fakt, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego generowało by wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny ustalił bowiem ostatecznie, że Spółka nie figuruje w CEPiK jako właściciel pojazdów, nie posiada nieruchomości oraz żadnych otwartych rachunków bankowych. Ustalono przy tym w oparciu o aplikację WRO-System (wierzytelności, bisnode, stir, skarbiec), że spółka zakwalifikowana jako podmiot o wysokim poziomie ryzyka, nie składa plików JPK, od 1 lutego 2020 roku wykreślona z obowiązku VAT, ostatnia deklaracja VAT-7K złożona została za luty 2020 roku, natomiast CIT-8 za 2018 rok. Adres rejestracyjny spółki w K. przy ul. [...] jest adresem wirtualnego biura, pod którym, według ustaleń organu egzekucyjnego, spółka nie prowadzi działalności, a umowa z Biurem Wirtualnym wygasła 31 stycznia 2020 roku. Pomimo uprzedniego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. nie doszło do wyegzekwowania należności.
Zatem spełnione zostały przesłanki pozytywne do orzeczenia odpowiedzialności skarżącego solidarnie ze Spółką.
Odnosząc się do przesłanek negatywnych, zaznaczyć należy, że obciążenie członków zarządu obowiązkiem wykazania przesłanek egzoneracyjnych orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe zarządzanych przez nich spółek nie pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego, a w szczególności z określoną w art. 122 O.p. - zasadą prawdy obiektywnej, w myśl której w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie jest także sprzeczne z art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Cytowane przepisy określają zasadę i dotyczą wszystkich tych postępowań, w których ciężar dowodzenia wszystkich okoliczności istotnych dla ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego leży po stronie organów podatkowych. Przepis art. 116 § 1 O.p. określa wyjątek od tej zasady i jest przepisem szczególnym. Odmienne rozłożenie ciężaru dowodu w tym szczególnym postępowaniu, jakim jest postępowanie w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na osoby trzecie poza wyraźnym uzasadnieniem normatywnym, na co wskazano wcześniej, ma także oczywiste uzasadnienie celowościowe. Skoro jedną z przesłanek egzoneracyjnych jest brak winy w niezgłoszeniu w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości, tylko zainteresowany członek zarządu spółki może powołać się na wystąpienie w sprawie szczególnych okoliczności dotyczących jego osoby, świadczących o braku winy, których ani organ podatkowy, ani osoby postronne z natury rzeczy znać nie mogą. Pogląd o spoczywaniu na członku zarządu ciężaru wykazania okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.
Oceniając kwestię zgłoszenia upadłości bądź wniosku o postępowanie restrukturyzacyjne we właściwym czasie konieczne jest ustalenie, że taka sytuacja zaistniała. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 498 ze zm., dalej jako u.p.u.)
Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Z art. 11 ust. 1a tej ustawy wynika, że domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.u. Dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.
Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać złożony do 24 lutego 2020 r., bowiem w tej dacie upływał 30 dniowy termin liczony od dnia upływu trzymiesięcznego terminu płatności drugiego z kolei niezapłaconego zobowiązania tj. zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2019 roku w kwocie należności głównej 173 231,00 zł. Ten bowiem upłynął 25 października 2019 roku.
W niniejszej sprawie nie jest sporne, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony.
Spór dotyczy w zasadzie tylko przesłanki z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., a zatem kwestii braku winy w niezgłoszeniu takiego wniosku.
Skarżący twierdzi bowiem, że pomimo powołania go na funkcję prezesa zarządu nie działał za Spółkę, nie miał także dostępu do dokumentacji Spółki, a tym samym nie miał wiedzy o konieczności złożenia wniosku o upadłość.
W tym kontekście odnotować należy, zgodnie z art. 208 § 2 Kodeksu spółek handlowych każdy członek zarządu spółki posiada prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, co jednocześnie oznacza, że odpowiada za wszystkie istotne sprawy spółki, w tym również związane z jej sytuacją ekonomiczno-finansową. Natomiast zgodnie z art. 293 § 2 k.s.h., członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przy wykonywaniu swoich obowiązków powinien dołożyć szczególnej staranności będącej wynikiem zawodowego charakteru i w czasie trwania mandatu stale monitorować dokumentację spółki i stan jej finansów. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że na brak winy można się powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 817/16). Podnosi się także, że dla odpowiedzialności członków zarządu za zaległości spółki nie ma znaczenia podział obowiązków przyjęty wewnątrz spółki. Członek zarządu ponosi tę odpowiedzialność w związku z pełnieniem funkcji, a nie w związku z wykonywaniem w spółce określonych zadań. Osoba, która wyraziła zgodę na powołanie do zarządu ze świadomością, że pełnić będzie jedynie rolę "figuranta", a następnie godziła się na taki stan rzeczy, w pełni ponosi ryzyko działalności tej osoby prawnej (spółki) i odpowiedzialność za nietrafne przedsięwzięcia gospodarcze, czy też wręcz działania na szkodę tego podmiotu osób dopuszczonych za jej zgodą do faktycznego zarządzania. W rezultacie świadome i dobrowolne oddanie faktycznego zarzadzania innej osobie nie zwalnia członka zarządu od odpowiedzialności za ich niedopełnienie ani z obowiązków wynika z pełnienia funkcji (wyrok NSA z 17 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 978/22).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący zgodził się na powołanie go na funkcję prezesa zarządu jedynie jako figurant, za co miał otrzymać wynagrodzenie. Nie ma znaczenia czy otrzymał on jakąkolwiek zapłatę za powyższe, czy też nie. Istotnie jest natomiast, że przyjął on funkcję w organie Spółki. To zaś oznacza, że ciążył na nim prawny obowiązek prowadzenia spraw Spółki. Zatem powoływane przez stronę skarżącą okoliczności, że w czasie, w kiedy powstały zaległości podatkowe, co do których została obciążona odpowiedzialnością na zasadzie art. 116 § 1 O.p. nie miał ona wpływu na decyzje podejmowane przez Spółkę, nie był osobą faktycznie zarządzającą tą Spółka muszą być uznane w świetle art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. za nieistotne. Sąd zauważa na marginesie, że skarżący miał wiedzę o istniejących zobowiązaniach Spółki bowiem doręczono mu decyzję o określeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do listopada 2019 r. i zabezpieczającą ją na majątku Spółki.
Odnosząc się do ostatniej z przesłanek negatywnych nie jest sporne, że Skarżący nie wskazał majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Zatem w świetle powyższego Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.