Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 17 września 2025 r., nr 2401-IOD-2.4104.35.2025 UNP: 2401-25-234120 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111) dalej "O.p.", po rozpatrzeniu odwołania W. G. (dalej: "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "organ I instancji") z dnia 26 marca 2025 r., znak: [...], ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
W dniu 27 stycznia 2025 r. Skarżąca złożyła zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych SD-3, w którym wskazała nabycie w dniu 2 stycznia 2025 r. tytułem darowizny od K. S. cesję wierzytelności w kwocie 165.681,00 zł. Okoliczność tą potwierdziła stosownymi dokumentami. W związku z powyższym organ I instancji decyzją z 26 marca 2025 r. określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w wysokości 15.684,00 zł. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zawarta między Skarżącą a jej ciotką - K. S. umowa przelewu wierzytelności podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn jako darowizna prawa majątkowego, gdyż przekazane zostało nieodpłatnie przysługujące K. S. wobec W. W. roszczenie o zapłatę zachowku w wysokości 165.681 zł. Stąd też za podstawę opodatkowania organ I instancji przyjął wartość darowizny, tj. kwotę 165.681 zł pomniejszoną o kwotę wolną od podatku w wysokości 27.090 zł w związku z zaliczeniem Skarżącej do II grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2024 r., poz. 1837 ze zm.), dalej: "u.p.s.d.".