Pytanie 9. Jak ww. Obiekt jest/będzie wykorzystywany w trakcie wakacji i ferii zimowych?
Odpowiedź Gminy: Wspomniane we Wniosku dane tygodniowe dotyczą okresu regularnego wykorzystania Obiektu (tj. dni nauki szkolnej). W wakacje i ferie zimowe obecnie nie przewiduje się wykorzystania Obiektu (pozostaje on zamknięty).
Pytanie 10. W jaki sposób Obiekt jest/będzie wykorzystywany w dni wolne (np. weekendy, dni świąteczne)?
Odpowiedź Gminy: Gmina wskazuje, że odpowiedź na przedmiotowe pytanie została udzielona w ramach odpowiedzi na pytanie nr 9, tzn. planowo, zgodnie z regulaminem. Obiekt pozostanie zamknięty w dniach wolnych od nauki szkolnej, tj. w weekendy, dni świąteczne oraz ustawowo wolne od pracy.
Pytanie 11. Czy w proponowanej przez Państwa metodzie ustalenia prewspółczynnika uwzględniają/będą Państwo uwzględniali czas, kiedy Obiekt nie jest/nie będzie udostępniany ani odpłatnie, ani nieodpłatnie, w szczególności godziny nocne czy dni świąteczne?
Odpowiedź Gminy: Zdaniem Gminy czas, w którym Obiekt nie będzie w ogóle udostępniany (godziny nocne, dni świąteczne) został uwzględniony w metodzie ustalenia prewspółczynnika tj. został on wyłączony zarówno z licznika jak i mianownika proporcji gdyż dotyczy on obu tych działalności jednocześnie (skoro Obiekt w trakcie otwarcia jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych i pozostających poza VAT, takie samo wykorzystanie przypada w okresie jego spoczynku - podobnie jak czas maszyny w fabryce w nocy, autobusu czy pojazdu ciężarowego podczas postoju itp.).
Pytanie 12. Czy brane pod uwagę dane uwzględniają/uwzględnią ewentualne zmienne?
Odpowiedź Gminy: Jak zostało wskazane przez Gminę we Wniosku, Gmina po zakończeniu każdego roku skoryguje na podstawie art. 90c u.p.t.u. proporcję czasową, w związku.
Pytanie 13. Czy w tym samym czasie w Obiekcie może być prowadzona zarówno działalność gospodarcza, jak i działalność inna niż gospodarcza, np. czy w momencie gdy Obiekt jest nieodpłatnie udostępniany, w tym samym czasie Obiekt może być udostępniany odpłatnie ?
Odpowiedź Gminy: Zgodnie z zamierzeniem Gminy, na Obiekcie nie może być prowadzona zarówno działalność gospodarcza, jak i działalność inna niż gospodarcza w tym samym czasie.
Pytanie 14. Czy udostępniają Państwo Obiekt za tę samą cenę dla wszystkich użytkowników, czy też cena za taki sam czas różni się np. w zależności od tego jaka część Obiektu jest użytkowana lub w zależności od tego czy Obiekt jest użytkowany na stałe czy sezonowo lub też w zależności od innych czynników (proszę wskazać jakich)? Proszę tę kwestię szczegółowo wyjaśnić.
Odpowiedź Gminy: Gmina wskazuje, że zgodnie z obowiązującym cennikiem w zarządzeniu Wójta Gminy B. nr [...] z dnia 1 lutego 2024 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek czynszu za najem lokali w obiekcie Sali Sportowej w J. stanowiącego własność Gminy B., wskazana jest stawka za godzinę najmu Sali sportowej (tj. 100 zł brutto za godzinę) oraz stawka za godzinę najmu pozostałych pomieszczeń treningowych i biurowych (tj. 50 zł brutto za godzinę), które obowiązują jednakowo wszystkie zainteresowane Podmioty zewnętrzne. Tym samym. Obiekt będzie udostępniany za tę samą cenę dla wszystkich użytkowników, będących Podmiotami zewnętrznymi, niezależnie od tego jaka część Obiektu jest użytkowana lub niezależne czy Obiekt jest użytkowany stale czy sezonowo.
Pytanie 15. Czy w przypadku gdy w tej samej godzinie Obiekt będzie udostępniany różnym podmiotom cena za najem jest dla nich taka sama?
Odpowiedź Gminy: Gmina wskazała, że stosuje obowiązujący cennik. Stawki obowiązują jednakowo wszystkie zainteresowane Podmioty zewnętrzne. Ponadto, Gmina nie przewiduje udostępniania Obiektu w tej samej godzinie zarówno dla Podmiotów wewnętrznych i zewnętrznych naraz.
Pytanie 16. Czy przewidują Państwo zniżki, ulgi, itp. - jeżeli tak to od czego są uzależnione?
Odpowiedź Gminy: Gmina wskazuje, że zgodnie z obowiązującym regulaminem I cennikiem, nie przewiduje się żadnych zniżek ani ulg.
Pytanie 17. Czy w zaproponowanej metodzie będzie uwzględniana ilość korzystających osób w danej godzinie?
Odpowiedź Gminy: Gmina wskazuje, że zaproponowana metoda nie uwzględnia liczby osób korzystających z Obiektu w danej godzinie. Gmina wskazuje przy tym, iż proponowany prewspółczynnik czasowy już w samym zamyśle zależny jest od czasu, a nie od liczby osób. Liczba osób korzystających z Obiektu jest irrelewantna dla wysokości tego prewspółczynnika. Ponadto, Gmina zwraca uwagę, że określenie dokładnych danych dot. liczby osób korzystających z Obiektu może nie być możliwe, gdyż obowiązujący regulamin nie przewiduje wymogu podawania takiej informacji w ramach umów najmu Obiektu zawieranych z Podmiotami zewnętrznymi, nie prowadzi się również ewidencji Podmiotów wewnętrznych korzystających w określonym czasie z Obiektu. Gmina podkreśliła, że jej intencją jest wykorzystanie prewspółczynnika czasowego, opartego na liczbie godzin, w których Obiekt udostępniany będzie odpłatnie oraz nieodpłatnie, co jednoznacznie wynika z treści Wniosku.
Wskazała, że nie chodzi o przedstawienie idealnej metody określania proporcji (gdyż taka nie istnieje), a jedynie metody bardziej reprezentatywnej niż prewspółczynnik z rozporządzenia.
Pytanie 18. Na podstawie jakich przesłanek w opracowanej przez siebie metodzie wyodrębniania kwot podatku naliczonego pominęli Państwo czas, kiedy Obiekt nie będzie udostępniany ani odpłatnie, ani nieodpłatnie, w szczególności godziny nocne i dni świąteczne?
Odpowiedź Gminy: Zdaniem Gminy czas, w którym Obiekt nie będzie w ogóle udostępniany (godziny nocne, dni świąteczne) został uwzględniony w metodzie ustalenia prewspółczynnika tj. został on wyłączony zarówno z licznika jak i mianownika proporcji gdyż dotyczy on obu tych działalności jednocześnie (skoro Obiekt w trakcie otwarcia jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych i pozostających poza VAT, takie samo wykorzystanie przypada w okresie jego spoczynku - podobnie jak czas maszyny w fabryce w nocy, autobusu czy pojazdu ciężarowego podczas postoju itp.)
Zdaniem Gminy, czasu, w którym z określonej infrastruktury nikt nie korzysta, nie przypisuje się w jakikolwiek sposób do poszczególnych rodzajów działalności (gospodarczej, lub też innej niż gospodarcza). W istocie bowiem czas, gdy dana infrastruktura nie jest wykorzystywana w żaden sposób, jest jednakowo związany z każdym rodzajem działalności, któremu dany obiekt służy - a tym samym nie powinien i nie może być brany pod uwagę przy określaniu proporcji odliczenia, gdyż albo zaburzałby on jej wysokość gdyby przypisać go tylko do jednego z typów działalności, albo też nie miałby na nią jakiegokolwiek wpływu (alternatywne dodanie czasu, w którym obiekt w ogóle nie jest wykorzystywany zarówno do licznika - odpowiednio w połowie do czasu przeznaczonego na działalność gospodarczą i analogicznie w połowie do czasu przeznaczonego na działalność Inną niż gospodarcza - jak i mianownika proporcji prowadziłby do tego samego wyniku).
Pytanie 19. Proszę przedstawić przykładowy sposób wyliczenia proporcji opartej o zaprezentowany przez Państwa wskaźnik oraz przedstawienie analizy porównawczej ww. prewspółczynnika czasowego wyliczonego według sposobu przedstawionego we wniosku z innymi wskaźnikami wynikającymi z ustawy.
Odpowiedź Gminy: Gmina wskazała, że proporcja czasowa w przypadku Obiektu kształtować się będzie na poziomie ok. 50%.
Wychodząc naprzeciw żądaniu Organu, Gmina przedstawiła swoją wstępną kalkulację prewspółczynnika czasowego, bazując na wstępnie ustalonych godzinach udostępniania Obiektu w regulaminie i harmonogramie.
Gmina wskazała, że wartość prewspółczynnika Szkoły w 2023 r., wyliczona na podstawie wzoru z rozporządzenia , kształtuje się na poziomie 0,9%. Gmina, na podstawie art. 86 ust. 2g w związku z art. 90 ust. 10 pkt 2) u.p.t.u., przyjmuje, iż ww. proporcja wynosi 0%.
Gmina (prostując wcześniejszą odpowiedź) wskazała, że aktualna wartość prewspółczynnika Urzędu Gminy, wynosi 0,53%. Równocześnie, Gmina na podstawie art. 86 ust 2g w związku z art. 90 ust. 10 pkt 2) ustawy o VAT, przyjmuje, iż ww. proporcja wynosi 0%.
Pytanie 20. Czy Obiekt będzie wykorzystywany przez Państwa w ramach działalności gospodarczej zarówno do czynności opodatkowanych, jak i zwolnionych od podatku p.t.u.?
Odpowiedź Gminy: Gmina podkreśliła, że ustalenie czy odpłatne udostępnianie przez Gminę Obiektu na rzecz Podmiotów zewnętrznych będzie stanowić działalność gospodarczą oraz czynności podlegające opodatkowaniu VAT, niekorzystające ze zwolnienia z tego podatku jest przedmiotem zapytania Gminy (pytanie nr 1 we Wniosku).
Odpowiadając wprost na pytanie Organu wskazała, że Obiekt nie będzie wykorzystywany do czynności zwolnionych od p.t.u.
Pytanie 21. W sytuacji, gdy Obiekt będący przedmiotem inwestycji będzie wykorzystywany przez Państwa zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem oraz czynności zwolnionych od podatku, to czy będą Państwo w stanie odrębnie określić kwoty podatku naliczonego związane z czynnościami opodatkowanymi oraz odrębnie z czynnościami zwolnionymi od podatku?
Odpowiedź Gminy: Mając na uwadze udzieloną przez Gminę odpowiedź na pytanie nr 20, rzeczone pytanie staje się bezprzedmiotowe, tj. Obiekt nie będzie wykorzystywany do czynności zwolnionych od podatku VAT
W tak przedstawionym opisie stanu faktycznego Gmina zadała dwa pytania:
1) Czy odpłatne udostępnienie Obiektu na rzecz Podmiotów zewnętrznych stanowi po stronie Gminy działalność gospodarczą oraz czynności podlegające opodatkowaniu p.t.u, niekorzystające ze zwolnienia z tego podatku?
2) Czy w odniesieniu do Wydatków, których Gmina nie jest w stanie bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych rodzajów działalności związanych z Obiektem, Gminie przysługuje prawo do odliczenia części podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących te Wydatki według przedstawionej proporcji "czasowej", skalkulowanej dla Obiektu na podstawie art. 86 ust. 2h u.p.t.u.?
Wnioskodawczyni zajęła następujące stanowisko. W odniesieniu do pytania nr 1 - odpłatnie udostępnienie Obiektu na rzecz Podmiotów zewnętrznych stanowi po stronie Gminy działalność gospodarczą oraz czynności podlegające opodatkowaniu p.t.u., niekorzystające ze zwolnienia z tego podatku.
W zakresie pytania nr 2, Gmina wskazała, że w odniesieniu do Wydatków, których Gmina nie jest w stanie bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych rodzajów działalności związanych z Obiektem, Gminie przysługuje prawo do odliczenia części podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących te Wydatki według przedstawionej proporcji "czasowej", skalkulowanej dla Obiektu na podstawie art. 86 ust. 2h u.p.t.u.
Uzasadniając stanowisko w zakresie pytania nr 2 Gmina argumentowała, że zgodnie z art. 86 ust. 2a u.p.t.u. w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, czyli tzw. "sposobem określenia proporcji". Wspomniany prewspółczynnik obliczenia podatku naliczonego w każdym musi realizować kryteria wskazane w art. 86 ust. 2b u.p.t.u. zgodnie z którym sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli: 1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane; oraz 2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza.
Gmina nawiązując do orzecznictwa TSUE dotyczącego m.in. stosowania prewspółczynnika akcentowała to, że jego stosowanie musi realizować zasadę neutralności p.t.u., oraz że ustalenie metod i kryteriów podziału kwot podatku naliczonego pomiędzy działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego musi uwzględniać cel i strukturę Dyrektywy VAT, a więc musi być to sposób obiektywnie odzwierciedlający część wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na każdy z tych rodzajów działalności, po trzecie możliwe jest stosowanie wielu metod wyliczania sposobu określenia proporcji. Wskazała, że zasada neutralności wymaga, aby sposób obliczenia odzwierciedlał jak najbardziej obiektywnie rzeczywistą część wydatków na nabycie towarów i usług o mieszanym wykorzystaniu, które są związane z działalnością gospodarczą.
Wnioskodawczyni wskazała, że w świetle art. 86 ust. 2h u.p.t.u. stosowanie metod obliczania współczynnika innych niż wskazanych w rozporządzeniu wykonawczym wydanym na podstawie delegacji z art. 86 ust. 22 u.p.t.u. jest dopuszczalna, o ile przyjęta metoda spełnia przedstawione wcześniej wymogi. Zdaniem Gminy, sposób określenia proporcji wskazany w rozporządzeniu jest zupełnie nieodpowiedni dla ustalenia udziału działalności gospodarczej wykonywanej z wykorzystaniem Obiektu w całości działalności związanej z jego użyciem, bowiem nie odpowiada specyfice wykonywanej przez Gminę działalności w zakresie ich udostępniania. W tym zakresie strona przedstawiła obszerną argumentację sprowadzającą się do stwierdzenia, że przy metodzie obrotowej o jakiem mowa w rozporządzeniu należałoby uwzględniać całą strukturę obrotu z działalności jednostek organizacyjnych, a więc w liczniku ułamka stosowanego w celu obliczenia prewspółczynnika z rozporządzenia, może pojawić się szereg pozycji, które nie mają związku z wykorzystaniem Obiektu, przez co zniekształcają (zawyżają) przysługujące Gminie prawo do odliczenia VAT od Wydatków, a tym samym przekreślają całkowicie wymogi stawiane przez art. 86 ust. 2b u.p.t.u. Z kolei w mianowniku należałoby uwzględnić szereg pozycji przychodowych może zupełnie nie mieć związku z wykorzystaniem Obiektu, a zaniżą one przysługujące Gminie prawo do odliczenia VAT w związku z Wydatkami.
W opinii Gminy metoda kalkulacji sposobu określenia proporcji wskazana w rozporządzeniu nie może być zastosowana względem zakupów dotyczących Obiektu, gdyż w omawianym zakresie nie spełni ona wskazanych wyżej przesłanek zawartych w art. 86 ust. 2b u.p.t.u.
Wedle Gminy zaproponowany przez Gminę nią prewspółczynnik czasowy uwzględnia w pełni to, jak Gmina wykorzystuje Obiekt i jakiego typu działalność za jego pomocą wykonuje. W szczególności uwzględnia on fakt, iż w przypadku działalności tego typu (tj. działalności związanej z udostępnianiem Obiektu w określonym zakresie czasowym) możliwe jest precyzyjne obliczenie stosunku czynności opodatkowanych do czynności opodatkowanych oraz niepodlegających opodatkowaniu za pomocą liczby godzin, które w danym roku związane są z odpłatnością ze strony Podmiotów zewnętrznych.
Wnioskodawczyni przedstawiła obszerną argumentację nawiązującą m.in. do dorobku orzecznictwa. Strona wielokrotnie wskazywała, że nie jest w stanie dokonać tzw. alokacji bezpośredniej, tj. przyporządkowania ponoszonych Wydatków do poszczególnych rodzajów działalności wykonywanej za pośrednictwem Obiektu, tj. do czynności jej zdaniem opodatkowanych VAT lub niepodlegających ustawie o VAT. Podkreślała również to, że obliczona z użyciem prewspółczynnika czasowego proporcja stanowi obiektywny miernik realnego wykorzystania Obiektu do poszczególnych rodzajów czynności. Opiera się na obiektywnych danych, w pełni mierzalnych i ściśle określonych. Gmina jest zatem w stanie podać zakres faktycznego zakresu wykorzystania Obiektu.
Skarżąca przeprowadziła porównanie wyników zastosowania metody obrotowej oraz metody czasowej dla ustalenia prewspółczynnika dla opisanego przez nią zdarzenia przyszłego. Wskazała, że metodologia zaprezentowana przez Gminę zapewnia jej zdaniem większą reprezentatywność porównaniu do sposobu określenia proporcji na podstawie rozporządzenia, który uwzględnia dochody z czynności zupełnie niezwiązanych z Obiektem.
Wnioskodawczyni wskazała, że w odniesieniu do Wydatków (których Gmina nie jest w stanie bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych rodzajów działalności) związanych z Obiektem Gminie przysługuje prawo do odliczenia części podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących te Wydatki według przedstawionej proporcji "czasowej", skalkulowanej na podstawie art. 86 ust. 2h u.p.t.u.
Dyrektor w interpretacji indywidualnej z 26 sierpnia 2024 r. ocenił stanowisko Gminy jako:
1) prawidłowe w zakresie odpłatnego udostępnienia Obiektu sportowego na rzecz
Podmiotów zewnętrznych – tj. co do pytania nr 1;
1) nieprawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków na inwestycję związanych z budową Obiektu sportowego, których Gmina nie jest w stanie bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych rodzajów działalności związanych z Obiektem, według proporcji "czasowej" skalkulowanej dla Obiektu na podstawie art. 86 ust. 2h ustawy podatkowej – tj. co do pytania nr 2.
W ocenie Organu przedstawiony przez Gminę sposób określenia proporcji nie może zostać uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez Gminę działalności i dokonywanych nabyć, bowiem założenia przyjęte przy obliczaniu proporcji budzą wątpliwości.
Dyrektor kwestionując przydatność metodologii (czasowej) Gminy dla obliczenia prewspółczynnika, wskazał, że nie Wnioskodawczyni nie przedstawiła wiarygodnych przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że metoda ta będzie gwarantowała, że zakres wykorzystywania do działalności gospodarczej nabywanych towarów i usług będzie odzwierciedlony w sposób obiektywny i pełny.
W ocenie organu Sposób ten bowiem nie uwzględnia publicznego charakteru działalności prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego, a także sposobu finansowania tego rodzaju działalności. Zgodnie z przepisami rozporządzenia, działalność jednostki samorządu terytorialnego finansowana jest z dochodów publicznych, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. W dużej części działalność jednostki samorządu terytorialnego dotyczy sfery pozostającej poza systemem podatku od towarów i usług (czynności, przy realizacji których jednostka działa w charakterze władczym).
Przyjęta przez Gminę metoda wyliczona na podstawie rozliczenia czasowego nie uwzględnia tych elementów prowadzonej działalności publicznej - realizacji zadań własnych Gminy wynikających z ustawy o samorządzie gminnym. Metoda ta oddaje jedynie czas wykorzystania Obiektu w ramach działalności gospodarczej, a nie specyfikę prowadzonej działalności, o której mowa w art. 86 ust. 2b ustawy, a tym samym nie zapewnia obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane.
W ocenie tut. Organu, zastosowanie ww. metody czasowej mogłoby prowadzić do nieadekwatnego odliczenia podatku naliczonego - niezgodnego z rzeczywistością. Zaproponowana przez Gminę metoda, określająca udział procentowy na podstawie czasu wykorzystywanego do wskazanych czynności, zdaniem tut. Organu, jest nieprecyzyjna i opiera się na danych szacunkowych, a nie dokładnych wyliczeniach.
Nie można się zgodzić także z twierdzeniem Gminy, że na adekwatność proponowanego sposobu określenia proporcji nie ma wpływu fakt, że nie uwzględnia on czasu, w którym Obiekt będzie nieczynny (tzn. nie będzie w jakikolwiek sposób wykorzystywany). Trudno bowiem w takiej sytuacji określić, do jakich czynności (w jaki sposób) należy przyporządkować koszty, które niewątpliwie są ponoszone (i od których jest odliczany podatek) w czasie, w którym Obiekt jest zamknięty. Metoda zaproponowana przez Gminę nie uwzględnia faktu, że koszty utrzymania Obiektu sportowego są i będą generowane również w trakcie świąt, dni ustawowo wolnych od pracy, przerw na naprawy i konserwacje, czy czasu po przewidzianym czasie pracy Obiektów, gdy nikt nie będzie z Obiektu korzystał (np. energia elektryczna, ogrzewanie, itp.). Dyrektor uznał za niesłuszny argument, że "czasu, w którym z określonej infrastruktury nikt nie korzysta, nie przypisuje się w jakikolwiek sposób do poszczególnych rodzajów działalności (gospodarczej, lub też innej niż gospodarcza). W istocie bowiem czas, gdy dana infrastruktura nie jest wykorzystywana w żaden sposób, jest jednakowo związany z każdym rodzajem działalności, któremu dany obiekt służy - a tym samym nie powinien i nie może być brany pod uwagę przy określaniu proporcji odliczenia, gdyż albo zaburzałby on jej wysokość gdyby przypisać go tylko do jednego z typów działalności, albo też nie miałby na nią jakiegokolwiek wpływu (alternatywne dodanie czasu, w którym obiekt w ogóle nie jest wykorzystywany.
Dyrektor zarzucił, że metoda Gminy nie uwzględnia ponadto ewentualnych zmiennych. Nie przemawia za uznaniem wskazanej metody za bardziej reprezentatywną argument, że Gmina po zakończeniu każdego roku skoryguje na podstawie art. 90c u.p.t.u. określoną proporcję czasową. Organ interpretacyjny podniósł, że okoliczności wskazywane przez stronę i dopuszczenie możliwości zmian w sposobie wykorzystania Obiektu potwierdzają to, że metodologia Wnioskodawczyni nie oddaje sposobu wykorzystania obiektu.
Dyrektor zwrócił uwagę na możliwość wystąpienia sytuacji, w której liczba osób korzystających komercyjnie z Obiektu może wzrosnąć (w tym samym czasie), co w konsekwencji spowoduje wzrost kosztów związanych z utrzymaniem i eksploatacją Obiektu, a nie przełoży się na zwiększenie czasu przeznaczonego na udostępnianie odpłatne bez uwzględnienia faktycznej ilości osób korzystających z Obiektu w ramach czynności odpłatnych oraz działalności poza VAT. Zaproponowana metoda nie uwzględnia liczby osób korzystających z Obiektu w danej godzinie.
Dalej Dyrektor wskazał, że proponowana we wniosku metoda czasowa oparta została na regulaminie , które określa jedynie przedziały czasowe w jakich Obiekt ma być wykorzystywany na cele komercyjne lub niekomercyjne. Wyznaczenie powyższych ram czasowych na prowadzenie działalności komercyjnej nie oznacza, że taka działalność będzie w tym wymiarze faktycznie prowadzona (np. nie będzie chętnych do wynajmu).
Dyrektor stwierdził, że proponowany przez Gminę sposób określenia proporcji tj. proporcja czasowa obliczona jako stosunek liczby godzin, w których Obiekt przeznaczony będzie do użytku przez Podmioty zewnętrzne, w całkowitej liczbie godzin użytkowania Obiektu w danym roku (przez Podmioty zewnętrzne i Podmioty wewnętrzne), nie może zostać uznany za bardziej reprezentatywny. Organ podatkowy uznał, że Gmina nie wskazała argumentów przemawiających za tym, iż przedstawiona przez nią metoda czasowa jest bardziej adekwatna i bardziej odpowiada specyfice działalności.
Podsumowująco, DKIS stwierdził, że Gmina nie będzie uprawniona do odliczania p.t.u. naliczonego od wydatków na inwestycję związanych z budową Obiektu sportowego, których nie jest w stanie bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych rodzajów działalności związanych z Obiektem, według przedstawionej proporcji czasowej skalkulowanej jako udział liczby godzin, w których Obiekt przeznaczony będzie do użytku przez Podmioty zewnętrzne, w całkowitej liczbie godzin użytkowania Obiektu w danym roku (przez Podmioty zewnętrzne i Podmioty wewnętrzne).
Gmina reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Strona zarzuciła, że zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem:
art. 1 ust. 2 oraz art. 173 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, str. 1, dalej: "Dyrektywa 112") oraz pkt 4 Preambuły do Dyrektywy 112 poprzez niewłaściwą ocenę, co do ich zastosowania polegającą na braku ich zastosowania, a w konsekwencji błędną wykładnię art. 86 ust. 2a, 2b, 2h oraz 22 u.p.t.u., a także § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2021 r. poz. 999; dalej: "rozporządzenie") polegającą na naruszeniu zasady neutralności podatku VAT poprzez obciążenie w sposób znacznie zawyżony ciężarem VAT podmiotu, który towary i usługi nabyte w związku z Obiektem w znacznej części wykorzystuje do wykonywania czynności opodatkowanych VAT,
art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia
1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: "Konstytucja") poprzez niewłaściwą ocenę, co do ich zastosowania polegającą na braku ich zastosowania, a w konsekwencji błędną wykładnię art. 86 ust. 2a, 2b, 2h oraz 22 ustawy o VAT, a także § 3 rozporządzenia polegającą na naruszeniu konstytucyjnych zasad równego traktowania oraz zakazu dyskryminacji poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa Gminy do odliczenia VAT naliczonego od wydatków na Obiekt, podczas gdy w przypadku innych podmiotów ograniczenie takie nie jest stosowane;
3) art. 86 ust. 2a, 2b u.p.t.u. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na pominięciu obowiązku uwzględnienia specyfiki dokonywanych przez Gminę nabyć przy wyborze sposobu ustalania proporcji, co doprowadziło do przyjęcia przez Organ, że sposób określenia proporcji wskazany przez Gminę nie jest w pełni obiektywny i nie odzwierciedla stopnia wykorzystania zakupów związanych z działalnością gospodarczą Gminy, podczas gdy sposób wskazany przez Gminę pozwala na obiektywne odzwierciedlenie części wydatków poniesionych na Obiekt, przypadających na działalność gospodarczą Gminy w zakresie odpłatnego udostępniania Obiektu i jest bardziej reprezentatywny w zaistniałej sytuacji;
art. 86 ust. 2h i 22 u.p.t.u. oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania wskazanych przepisów, polegającą na braku zastosowania art. 86 ust. 2h ustawy o VAT i zastosowaniu art. 86 ust. 22 u.p.t.u. oraz § 3 rozporządzenia, pomimo iż metoda określenia proporcji wskazana przez Gminę dużo bardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności i dokonywanych przez Gminę nabyć w odniesieniu do Obiektu, co w konsekwencji powinno uzasadniać zastosowanie art. 86 ust. 2h u.p.t.u. i odejście od sposobu określenia proporcji wskazanego w rozporządzeniu.
art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia interpretacji w sposób wadliwy, tj. brak zawarcia w nim wyczerpującego uzasadnienia stanowiska Organu w zakresie nieuznania przedstawionej przez Gminy metody określenia proporcji za najbardziej odpowiadającą specyfice wykonywanej przez Gminę działalności i dokonywanych nabyć oraz brak wyczerpującego wskazania, z jakich przyczyn metoda określona w Rozporządzeniu jest rzekomo bardziej adekwatna, czym w konsekwencji Organ naruszył również określone w art. 120 i 121 o.p. zasady praworządności i pogłębiania zaufania do organów, ze względu na przyjęcie zasady wykładni profiskalnej oraz brak merytorycznej poprawności i staranności działania Dyrektora;
art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia interpretacji w sposób wadliwy, tj. bez ustosunkowania się do zaprezentowanej przez Gminę wnikliwej wykładni art. 86 ust. 2a, 2b, 2h oraz 22 ustawy o VAT, a także § 3 rozporządzenia dokonanej m.in. w wyrokach sądów administracyjnych w analogicznych sprawach, czym w konsekwencji Organ naruszył również zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych.
Strona skarżąca wniosła o:
a) uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej Interpretacji w części, w jakiej stanowisko Gminy uznane zostało za nieprawidłowe,
b) zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację stanowiącą w zakresie naruszeń przepisów prawa materialnego powtórzenie treści wniosku (co zostało powyżej przedstawione), wzbogaconą o powołanie licznych orzeczeń na poparcie stanowiska eksponowanego przez Gminę. W odniesieniu do naruszeń przepisów postępowania Gmina wyszła od zakwestionowania stanowiska organu, co do przyjętej przez niego wykładni przepisów prawa materialnego. Skarżąca w tym głównie upatrywała naruszenia przepisów procesowych poprzez nieuprawnione uznanie za wadliwe stanowiska wnioskodawczyni, a przy tym zamieszczenie wadliwego stanowiska organu. Strona akcentowała braki uzasadnienia interpretacji polegające na pominięciu jej stanowiska, w części w jakiej opierało się ono na stanowisku judykatury.
Dyrektor w odpowiedzi na skargę udzielonej pismem z 31 października 2024 r. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga strony została wniesiona na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a."), a zatem podlegała kontroli sądowej wykonywanej przez sądy administracyjne. Stosownie do art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, z zastrzeżeniem przypadków w których ustawy stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do treści art. 57a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Spór w sprawie koncentruje się na tym czy skarżąca ma prawo, na podstawie art. 86 ust. 2h oraz art. 86 ust. 2a i 2b u.p.t.u., dokonać odliczenia kwoty podatku naliczonego związanego z działalnością prowadzoną w hali sportowej, która częściowo wykorzystywana jest działalności opodatkowanej (najem dla podmiotów zewnętrznych), a częściowo dla działalności nieopodatkowanej (wykorzystana na zadania własne z zakresu edukacji i kultury fizycznej), stosując własną metodę kalkulacji prewspółczynnika – opartą o metodę czasową. Strona proponuje uwzględnienie udziału rocznej liczby godzin, w których dany obiekt przeznaczony jest do użytku przez podmioty zewnętrzne (bez uwzględnienia godzin korzystania z obiektu przez podmioty wewnętrzne), w całkowitej liczbie godzin użytkowania obiektu w danym roku (przez podmioty zewnętrzne + podmioty wewnętrzne).
Opisane wyżej zagadnienie było wielokrotnie przedmiotem oceny sądów administracyjnych. Powstały na jego tle dorobek orzeczniczy, cechuje się trwałością wyrażanych poglądów, a jego analiza pozwala na wyprowadzenie poniższych wniosków przyjętych przez tut. Sąd jako tworzących normatywny wzorzec kontroli.
Strony są z sobą zgodne, że w odniesieniu do podatników prowadzących tzw. działalność mieszaną dla wyliczenia kwoty podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 u.p.t.u., z uwzględnieniem zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, można zastosować inną metodykę niż wynikającą z rozporządzenia wydanego w oparciu o art. 86 ust. 22 u.p.t.u. Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 2h u.p.t.u. w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji. W przypadku skarżącej mógłby to być jeden ze sposobów określonych w § 3 rozporządzenia z 17 grudnia 2015 r., o którym mowa była wcześniej.
Istotne jest przy tym to, że sposób określania proporcji stosowany w miejsce sposobu przewidzianego w rozporządzeniu powinien posługując się słowami ustawy być "bardziej reprezentatywny". Spełnienie tego warunku wyrażonego w art. 86 ust. 2h u.p.t.u., jest wystarczające dla zastosowania innej, indywidualnie przyjętej przez podatnika metody określania proporcji i może być uznane za realizację art. 86 ust. 2a u.p.t.u.
Zastrzec przy tym należy, że niezależnie od zastosowanej metody spełnione muszą być kryteria z art. 86 ust. 2b u.p.t.u. W przepisie tym przewidziano, że sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli: 1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz 2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 10 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 1662/18 (powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne poprzez Centralną Bazę Orzeczeń Sądów Administracyjnych) proporcja inna niż wynikająca z rozporządzenia nie musi być najbardziej adekwatna - wystarczy, aby wybrana przez podatnika metodologia była bardziej reprezentatywną niż proporcja wskazana w rozporządzeniu. Oznacza to, że w sytuacji, gdy podatnik zaproponuje sposób, który pełniej odpowiada "specyfice wykonywanej przez podatnika działalności" oraz "dokonywanych przez niego nabyć" - a więc kryteriom wskazanym zarówno w art. 86 ust. 2b, jak również w art. 2a i 2 h ustawy o VAT - może go jak najbardziej zastosować. Pogląd ten, jak też stosowanie współczynnika czasowego dla określenia proporcji w przypadku podobnych obiektów na potrzeby czynności opodatkowanych, spotkał się z szeroką aprobatą w orzecznictwie (np. wyroki NSA z 19 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 1609/17; z 24 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 315/23, z 14 lutego 2024 r., sygn. akt I FSK 140/21). Stanowisko prezentowane w orzecznictwie ukształtowało się odmiennie od poglądu wyrażonego w powołanym przez pełnomocnika organu i przytoczonym w odpowiedzi na skargę prawomocnym wyroku tut. Sądu z 17 września 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1716/19. Z powołaniem się na ten judykat DKIS wskazywał, że prewspółczynnik oparty na proporcji rocznej liczby godzin roboczych przez które obiekt jest wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu do rocznej liczby godzin roboczych przez które ta pływalnia jest wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej oraz działalności niepodlegającej opodatkowaniu - nie może zostać uznany za najbardziej reprezentatywny, odpowiadający specyfice działalności danej jednostki budżetowej i gwarantujące poszanowanie zasady neutralności.
Gmina we wniosku wykazała, że proponowany przez nią sposób obliczania proporcji jest bardziej reprezentatywny niż wynikający z rozporządzenia. Strona przedstawiła przy tym okoliczności (wyliczenia) wskazujące na to, że zastosowanie współczynnika obrotowego z rozporządzenia w praktyce pozbawi ją możliwości skorzystania z odliczenia podatku, w przeciwieństwie do metody czasowej.
Jednocześnie zaproponowana przez Gminę metoda obliczania proporcji spełnia wymogi z art. 86 ust. 2a i ust. 2b u.p.t.u. gdyż obiektywnie i rzetelnie odzwierciedla części wydatków przypadających wyłącznie na działalność opodatkowaną, oraz zapewnia proporcjonalne odliczenie podatku czyli urzeczywistnia a przy tym nie zniekształca zasadę neutralności. Metoda ta oparta jest o obiektywne, mierzalne i poddające się weryfikacji kryteria, a mianowicie czas wykorzystania obiektu do działalności opodatkowanej w stosunku do wykorzystania obiektu dla działalności prowadzonej przez Gminę, a jako taka możliwa jest do zastosowania. Nie ma zasługiwała na uwzględnienie argumentacja organu, że metoda czasowa nie uwzględnia tych elementów prowadzonej działalności, które mają wpływ na jej prowadzenie i funkcjonowanie, tj. charakter działalności prowadzonej przez skarżącą oraz sposób finansowania tego podmiotu. Twierdzenie organu jest błędne z tego powodu, że zakłada, że metoda czasowa nie uwzględnia realizacji – przy wykorzystaniu hali sportowej – działalności nieodpłatnej skarżącej oraz że zakłada, że w przypadku obliczania sposobu określenia proporcji dla jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego, w każdym przypadku należy uwzględniać sposób finansowania podmiotu, a nie faktyczny zakres wykorzystania zakupów do działalności gospodarczej opodatkowanej (por. wyrok NSA z 14 marca 2025 r. sygn. akt I FSK 1880/21).
Wbrew wywodom DKIS brak jest istotnych powodów dla zakwestionowania regulaminu korzystania z obiektu jako punktu odniesienia przy wytyczaniu granic czasowych wykorzystania spornego obiektu do poszczególnych rodzajów działalności. Regulamin ten, co wskazano we wniosku odpowiada rzeczywistym potrzebom korzystających z niego podmiotów, został skorelowany z działalnością podmiotów wewnętrznych (np. szkół) i stworzono go w oparciu o doświadczenie w eksploatacji budynku. Regulamin porządkuje i projektuje sposób wykorzystania obiektu na przyszłość, a zatem pozwala z wyprzedzeniem przewidzieć, kto i w jaki sposób będzie korzystać z obiektu. Regulamin daje wysoki stopień pewności, co do sposobu wykorzystania obiektu. Waloru takiego nie miałyby natomiast np. same dane historyczne o wykorzystaniu obiektu. Powyższego nie zmienia to, że mogą wystąpić odstępstwa pomiędzy wskazaniami regulaminu, a rzeczywistym wykorzystaniem obiektu. Regulamin jako pewne założenie teoretyczne przechodzić może bowiem weryfikację. Gmina wskazała przy tym, że zamierza korygować współczynnik w razie wystąpienia odstępstw w sposobie wykorzystania obiektu.
Uwzględniona została specyfika działalności Gminy w zakresie w jakim korzysta ona ze spornego obiektu w sposób mieszany, to jest w części do działalności opodatkowanej a w części do działalności niepodatkowanej. W opisie stanu faktycznego przedstawionym przez Gminę zastrzeżono, że nie dochodzi do sytuacji, gdy równocześnie ten sam obiekt wykorzystywany jest do dwóch rodzajów działalności. Przy tym założeniu kryterium czasowe oparte o liczbę godzin wykorzystania obiektu do działalności opodatkowanej do sumarycznej liczby godzin wykorzystania obiektów do działalności opodatkowanej i nieopodatkowanej pozwala w sposób rozłączny i zupełny wskazać sposób wykorzystania obiektu na potrzeby określenia proporcji.
Nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja organu podatkowego, co do tego, że zaproponowana przez Gminę proporcja jest wadliwa, gdyż nie wzięto w niej pod uwagę czasu "nieproduktywnego" tj. okresów w których Gmina nie będzie wykorzystywać obiektu czy to działalności opodatkowanej czy też do własnych potrzeb. Gdyby przyjąć pogląd DKIS, w zasadzie każda działalność gospodarcza winna zostać objęta dyspozycją art. 86 ust. 2a u.p.t.u., albowiem w określonych porach, głównie w porach nocnych, w czasie świąt lub urlopów, całość lub część infrastruktury należącej do podatnika nie bierze udziału w świadczeniu usług lub dostawach towarów (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 lipca 2018 r. III SA/Wa 398/18).
Nie ma przy tym powodów, do tego aby "czas nieproduktywny" ujmować jako czas związany wyłącznie z działalnością niepodatkowaną, za czym opowiada się organ podatkowy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 29 października 2024 r. sygn. akt I FSK 418/21 wyjaśnił, że właściwym sposobem dokonania rozbicia godzin zamknięcia obiektu jest zastosowanie określonego przez Gminę klucza alokacji czasowej pozwalającego na obiektywne i pełne określenie zakresu wykorzystania obiektu w ramach godzin otwarcia na cele podlegające opodatkowaniu oraz do działalności innej niż działalność gospodarcza. Za stanowiskiem takim przemawia specyfika działalności hali sportowej, bowiem w godzinach zamknięcia obiektu, kiedy Gmina ponosi przykładowo koszty związane z jego ogrzaniem, koszty takie dotyczą tak samo działalności opodatkowanej wykonywanej w czasie otwarcia obiektu, jak i działalności niegospodarczej. Identycznie działa to przy pozostałych kosztach ogólnych. Odmienne założenie prowadziłoby do przyjęcia, że wytworzone podczas godzin nocnych ciepło, zapewniona ochrona czy też dostarczony prąd w żadnym stopniu nie wpłynęły na możliwość odpłatnego udostępnienia obiektu dla potencjalnych korzystających.
Podobnie odniósł się do tej kwestii szczegółowej NSA w wyroku z 13 marca 2025 r. sygn. akt I FSK 2126/21 akceptując stanowisko zbieżne z prezentowanym przez Gminę w nieniniejszej sprawie. Sąd II instancji opowiedział się aby przy ustaleniu sposobu określenia proporcji faktycznego wykorzystania obiektu do danego rodzaju działalności uwzględniać czasu, w jakim sala gimnastyczna nie jest wykorzystywana w ogóle. Sąd zaznaczył, że wszystkie wydatki ponoszone przez Gminę na utrzymanie hali sportowej służą jej wykorzystywaniu zgodnie z jej przeznaczeniem. Również te, które ponoszone są w czasie, kiedy hala nie jest wykorzystywana. Sąd stwierdził, że byłoby nieracjonalne aby przypisywać takie wydatki wyłącznie do celów innych niż działalność gospodarcza.
Z powyższych względów Sąd uwzględnił zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego skargi, tj. art. 86 ust. 2a, 2b, 2h i 22 u.p.t.u. w zw. z § 3 rozporządzenia z 17 grudnia 2015 r., a także powołanych w skardze art. 1 ust. 2 oraz art. 173 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, których powołane wyżej przepisy krajowe stanowią rozwinięcie. Powyższe pośrednio czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, z uwagi na potencjalne nieuzasadnione pozbawienie skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Częściowo chybiony okazał się zarzut naruszenia przez Dyrektora art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. Zaskarżona interpretacja zawierała elementy jakie przewidziane zostały w art. 14c § 1 i art. 14c § 2 o.p. Organ interpretacyjny przedstawił w sposób wyczerpujący stan faktyczny opisany we wniosku, dokonał oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Dyrektor przedstawił obszerną i rzeczową argumentację nawiązującą wprost do występującego w sprawie problemu. Podał powody dla których zanegował w części stanowisko Gminy przedstawiając zarazem własne stanowisko. Użycie przez organ interpretacyjny błędnej argumentacji, czy przyjęcie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego nie stanowi o naruszeniu wspomnianych przepisów postępowania. Nie było zatem tak, że organ podatkowy działał dowolnie, w oderwaniu od opisu stanu faktycznego oraz stanowiska strony.
Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. w kontekście pominięcia przez organ podatkowy stanowiska wyrażonego w powołanych przez Gminę wyrokach sądów administracyjnych, co naruszało zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ podatkowy w praktyce całkowicie pominął wieloletnią i ugruntowaną praktykę sądową w zakresie występującego w sprawie problemu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w części zaskarżonej na podstawie art. 146 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Organ interpretacyjny ponownie rozpoznając sprawę uwzględni stanowisko wyrażone w motywach niniejszego wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687) zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.