Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przeprowadzając kontrolę sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a).
Rozpoznawana sprawa dotyczy odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe ciążące na innym podmiocie-podatniku, która została uregulowana w Rozdziale 15 Działu III Ordynacji podatkowej. Zakresem przedmiotowym obejmuje ona nie tylko samo zobowiązanie podatkowe niezapłacone w terminie płatności, ale może obejmować również odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego (art. 107 § 2 o.p.).
Wymaga zaznaczenia, że odpowiedzialność ta nie powstaje z mocy samego prawa, lecz wymaga konkretyzacji w drodze decyzji (art. 108 § 1 o.p.). Ponosić mogą ją tylko osoby wskazane w stosownych przepisach i o ile spełnione zostaną ustawowe kryteria odpowiedzialności (art. 107 § 1 o.p.). Odpowiedzialność ta ma charakter akcesoryjny względem odpowiedzialności podatnika. Oznacza to, że warunkiem koniecznym dla orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest istnienie zobowiązania podatkowego spoczywającego na podatniku, którego dług jest przedmiotem odpowiedzialności. Konsekwencją tego jest to, że wraz z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego wygasa również odpowiedzialność osoby trzeciej za to zobowiązanie. Inną cechą odpowiedzialności podatkowej jest jej subsydiarność, co wiąże się z tym, że można ją zastosować dopiero wówczas, gdy nie doszło albo nie może dojść do zaspokojenia długu przez podatnika. Powyższe uniwersalne spostrzeżenia mają odzwierciedlenie w warunkach, jakie powinny być spełnione dla ustanowienia odpowiedzialności podatkowej poszczególnych kategorii osób trzecich.
Niezależnie od warunków natury materialnej, jakie muszą być spełnione, aby możliwe było orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej, konieczne jest zadośćuczynienie warunkom natury formalnej. Pośród nich należy wskazać ograniczenia we wszczęciu postępowania. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania podatkowego, albo przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego jeżeli prowadzone jest ono w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony na podstawie deklaracji złożonej przez podatnika (art. 108 § 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a o.p., art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z art. 108 § 3 o.p.). Możliwość orzekania o odpowiedzialności podatkowej ograniczona jest też czasowo. Otóż stosownie do art. 118 § 1 o.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat.
W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się wyróżnienie przesłanek pozytywnych (takich, które muszą się ziścić aby możliwe było orzeczenie o odpowiedzialności) i negatywnych (takich, których wystąpienie powoduje, że nie można orzec o odpowiedzialności) odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W świetle art. 116 § 1 o.p. przesłankami pozytywnymi wynikającymi z tego przepisu, jest pełnienie funkcji członka zarządu spółki w okresie, w jakim powstały zaległości podatkowe oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec spółki.
Stosownie do ogólnej zasady rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym, rzeczą organu podatkowego jest wykazanie, że wystąpiły przesłanki pozytywne. Organ podatkowy respektując zasadę dążenia do ustalenia stanu faktycznego istotnego dla wydania rozstrzygnięcia wyrażoną w art. 122 o.p. i rozwiniętą w art. 187 § 1 o.p. powinien wykazać występowanie przesłanek pozytywnych odpowiedzialności.
Reguła ta ulega częściowemu odwróceniu w odniesieniu do przesłanek negatywnych, o czym niżej. Ciężar ich wykazania spoczywa bowiem na członku zarządu, który zamierza uwolnić się od odpowiedzialności. Powyższe spostrzeżenia mają źródło w art. 116 § 1 pkt 1 o.p. który stanowi, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
1) nie wykazał, że:
a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1428) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo
b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;
2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Jedną z przesłanek egzoneracyjnych jest zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości. Wobec braku doprecyzowania tego pojęcia w przepisach podatkowych przyjmuje się, że za "właściwy czas" należy uznać zasadniczo - zgodnie z art. 21 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1228 ze zm.) - termin 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. W stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r. (ustawa z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze; t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 233) termin na zgłoszenie takiego wniosku, określony w art. 21 ust. 1 wynosił nie później niż dwa tygodnie od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości.
Podstawą ogłoszenia upadłości jest niewypłacalność dłużnika (art. 10 prawa upadłościowego). Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 prawa upadłościowego i naprawczego (w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r.) dłużnik jest niewypłacalny, jeśli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnik będący osobą prawną jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku nawet wówczas, gdy na bieżąco je wykonuje. Obie postacie niewypłacalności stanowią samodzielną podstawę ogłoszenia upadłości. Oznacza to, że przesłanki te nie muszą być spełnione kumulatywnie, aby ogłosić upadłość danego dłużnika.
Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1, 1a i 2 prawa upadłościowego (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.) dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1).
Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (art. 11 ust. 1a).
Dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (ust. 2).
Przeniesienie ciężaru dowodzenia przesłanek egzoneracyjnych z organów podatkowych na członka zarządu, nie oznacza że kwestia wystąpienia podstaw do ogłoszenia upadłości jest z ich punktu widzenia obojętna. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, przyjęto, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też ponosi winę za jego niedopełnienie. W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał również, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie przepisu art. 116 § 1 o.p. Do takiego stwierdzenia prowadzi wnioskowanie a contrario: skoro członek zarządu nie odpowiada, jeśli we właściwym czasie zgłoszono upadłość, to odpowiadać może tylko wtedy, kiedy upadłości we właściwym czasie nie zgłoszono. Zatem, również w takiej sytuacji przedmiotem ustaleń faktycznych, niezbędnych do oceny właściwego zastosowania przepisu art. 116 § 1 o.p. w zakresie wprowadzonych w nim przesłanek egzoneracyjnych, powinno być zbadanie, czy w tym czasie sytuacja finansowa spółki nakazywała ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego.
Ustalenie czasu właściwego na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, w ramach której to czynności badane jest wystąpienie przesłanki upadłości, jest przesłanką określoną w przepisie prawa podatkowego (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p.), do stosowania którego są zobowiązane organy podatkowe. Jest to okoliczność faktyczna, która powinna być ustalona w toku postępowania dowodowego. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela je (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 lutego 2017 r., I FSK 1221/15; z 19 stycznia 2018 r., II FSK 3638/15; z 30 czerwca 2020 r., II FSK 2230/19; z 8 lutego 2022 r., III FSK 4644/21; z 17 marca 2022 r., III FSK 4803/21; z 15 lutego 2022 r., III FSK 2536/21 - publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA).
Zestawiając powyższe wyjaśnienia z zaskarżoną decyzją oraz materiałem sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 121 § 1 o.p., art. 124 o.p., art. 127 o.p. w związku z art. 107 § 1, art. 108 § 2 pkt 3 w powiązaniu z art. 108 § 3, art. 116 § 1 pkt 1 o.p., a także art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. oraz art. 220 § 1 o.p. Organ podatkowy II instancji nie przeprowadził właściwej kontroli instancyjnej, koncentrując się na nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie okolicznościach zgłaszanych przez stronę w odwołaniu, a pomijając wyjaśnienie okoliczności o doniosłym znaczeniu dla rozstrzygnięcia w sprawie.
Po pierwsze Kolegium nie zbadało kwestii istnienia zobowiązań podatkowych objętych decyzją o odpowiedzialności podatkowej, w kontekście ich ewentualnego przedawnienia. Jeżeli bowiem w dacie orzekania przez organ podatkowy wygasło na skutek przedawnienia zobowiązanie podatkowe Spółki, to bezprzedmiotowe byłoby orzekanie o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki powstałe na skutek nieuiszczenia w terminie zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości dotyczące podatku od nieruchomości za 2018 r. (raty IV-XII) organ odwoławczy orzekał w 2024 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia z art. 70 § 1 o.p. Przepis ten stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Należy zwrócić uwagę, że liczony zgodnie z art. 70 § 1 o.p. nominalny 5-letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 r. przypadał na 31 grudnia 2023 r., a takiż termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2019 r. przypadał na 31 grudnia 2024 r. Sąd dostrzega wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzeń powodujących przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z prowadzoną wobec Spółki egzekucją z nieruchomości. Wskazują na to nadesłane na 3 dni przed terminem rozprawy wyjaśnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. zamieszczone w piśmie z 12 czerwca 2025 r., w którym wyjaśniono, że zawiadomienia o zajęciu nieruchomości doręczono Spółce 28 września 2022 r. (akta sądowe k. 79). Zgodnie z art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jednakże okoliczność taka nie może być przedmiotem domysłów, lecz powinna jasno wynikać z zebranych dowodów.
Sąd zaznacza, że istnienie zobowiązań podatkowych, za które ponosić odpowiedzialność ma osoba trzecia powinno być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości. Obowiązkiem organów podatkowych, a w szczególności organu odwoławczego w zakresie zaległości za 2018 r., było zbadanie i utrwalenie w aktach sprawy, że zobowiązania podatkowe nie wygasły na skutek przedawnienia. W oparciu o akta administracyjne Sąd nie był w stanie ustalić, czy i kiedy doszło do zawiadomienia podatnika o przerwie w biegu terminu przedawnienia. Organ podatkowy I instancji całkowicie tę kwestię pominął, a Kolegium uchybienia tego nie dostrzegło i pośrednio zaakceptowało. Dla porządku należy dostrzec, że jakieś postępowanie uzupełniające SKO prowadziło, gdyż wezwało Burmistrza o dostarczenie dokumentów, z których wynikały zobowiązania spoczywające na Spółce, tj. deklaracji na podatek od nieruchomości za 2018 r. oraz decyzji wymiarowej za 2019 r. (ta ostatnia bez dowodu jej doręczenia).
Po drugie Kolegium zaakceptowało wniosek o bezskuteczności egzekucji wobec Spółki wyprowadzony ze szczątkowych dowodów dotyczących nieudanej egzekucji prowadzonej z nieruchomości. Organy podatkowe obu instancji nie wykazały tego, kiedy zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne mające za przedmiot zaległości za jakie odpowiedzialność ponosić miał członek zarządu Spółki, co jest doniosłe w świetle art. 108 § 2 pkt 3 o.p. Nie ustalono, jakie środki egzekucyjne zostały zastosowane, kiedy i czy podejmowano próby poszukiwania innych składników majątku (ruchomości, wierzytelności np. z rachunku bankowego, z tytułu czynszu najmu). Względnie nie wykazano, że wystąpiła sytuacja opisana w art. 108 § 3a o.p. tj. odstąpienie od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Zarzuty skargi w tej części okazały się zatem zasadne.
Sąd wyjaśnia, że kluczowym dowodem potwierdzającym bezskuteczność egzekucji z majątku podatnika jest postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezskuteczność. Rację miało przy tym Kolegium, że bezskuteczność egzekucji w całości lub w części może być również wykazana w inny sposób, każdym prawnie dopuszczalnym dowodem. Jeżeli zatem brak jest postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec Spółki (w niniejszej sprawie organy się na to nie powołują), to dla uznania bezskuteczności egzekucji wymagane jest wykazanie, że pomimo podjęcia działań obejmujących cały znany i możliwy do identyfikacji majątek Spółki postępowanie przymusowe nie doprowadziło i nie może doprowadzić do oczekiwanego rezultatu. Dostrzec trzeba przy tym możliwość wystąpienia sytuacji, w której stan majątku Spółki jest tak zły, że nie ma żadnych widoków na skuteczne wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Wówczas pozbawione sensu jest uruchamianie egzekucji, o której z góry wiadomo że nie doprowadzi do ściągnięcia należności w całości lub w części. Występuję to wówczas gdy organ egzekucyjny ze względu na bezskuteczność umorzył już wcześniejsze postępowanie egzekucyjne prowadzone z wniosku innych wierzycieli lub za inny okres, albo gdy organ egzekucyjny nie przystąpił do egzekucji w trybie art. 29 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe poprzestały na stwierdzeniu, że egzekucja wobec Spółki była prowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. w wątku dotyczącym egzekucji z nieruchomości. Organy podatkowe nie wyjaśniły, czy podejmowane były próby skierowania egzekucji do innych składników majątkowych należących do Spółki oraz do czego one doprowadziły. Powyższe niosło za sobą niebezpieczeństwo, że ocena co do bezskuteczności egzekucji była co najmniej przedwczesna. W aktach administracyjnych sprawy brak jest elementarnych dowodów dotyczących egzekucji należności podatkowych np. tytułów wykonawczych, zawiadomień o zastosowaniu środka egzekucyjnego, korespondencji z organem egzekucyjnym.
Po trzecie, organy podatkowe obu instancji zignorowały zagadnienie ustalenia momentu wystąpienia niewypłacalności Spółki, co aktualizowało obowiązek członka zarządu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (art. 116 § 1 pkt 1 o.p.). Obszerne wyjaśnienia odnośnie potrzeby podjęcia takiej oceny samodzielnie przez organ podatkowy zostały zamieszczone wcześniej.
Po czwarte, organy podatkowe nie udokumentowały rzetelnie, kto wchodził w skład zarządu Spółki. Wprawdzie Skarżący nie kwestionuje, że był członkiem zarządu Spółki w okresie powstania zaległości podatkowej, jednak nie daje to organom podatkowym przyzwolenia do zaniechań w zakresie ustalenia i utrwalenia w aktach sprawy takich okoliczności faktycznych – w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada ogólna pisemności postępowania (art. 126 o.p.). Status członka zarządu w okresie powstania zaległości ma w świetle art. 116 § 1 o.p. kluczowe znaczenie dla odpowiedzialności podatkowej danej osoby. W znajdującym się w aktach sprawy organu podatkowego odpisie rejestru przedsiębiorców KRS na 18 grudnia 2023 r. jako członek zarządu Spółki widnieje inna osoba niż Skarżący. Organy podatkowe nie załączyły odpisu zupełnego z KRS lub kopii pozyskanych z Sądu rejestrowego akt obrazujących skład zarządu i jego zmiany.
Jeżeli akta administracyjne przedłożone Sądowi wraz ze skargą odzwierciedlają dowody, jakimi posłużyły się organy podatkowe ustalając istotne okoliczności sprawy, to stwierdzić przychodzi, że ustalenia faktyczne przyjęte w decyzjach obu instancji nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p. okazały się zasadne jednakże z innych względów niż powołane w skardze.
Odnosząc się do okoliczności, która w skardze oraz w odwołaniu odmieniana jest przez stronę na wiele sposobów, a mianowicie oddania nieruchomości Spółki w posiadanie dzierżawcy, w związku z czym na tym ostatnim miał spoczywać ciężar zapłaty podatku od nieruchomości stanowiących przedmiot dzierżawy, to pozostaje ona na obecnym etapie sprawy obojętna dla rozstrzygnięcia. Na etapie postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej, co do zasady nie bada się kwestii dotyczących treści zobowiązania podatkowego w związku z którego niewykonaniem powstała zaległość. Wskazać przychodzi, że zaległości podatkowe objęte zaskarżoną decyzją były wynikiem braku zapłaty zobowiązań podatkowych, które powstały w drodze deklaracji złożonej przez samą Spółkę (2018 r.) oraz decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (2019 r.). Deklarację imieniem Spółki, w której została ona wskazana jako podatnik podatku od nieruchomości, podpisał sam Skarżący. Od decyzji wymiarowej skierowanej i doręczonej Spółce nie wniesiono odwołania wobec czego stała się ona wiążąca (akta odwoławcze poz. 5, akta sądowe k. 68). Podmiotowy zakres opodatkowania nieruchomości, w związku z którymi powstały zaległości podatkowe objęte zaskarżoną decyzją, został zatem skonkretyzowany w innych właściwych trybach: nieautorytatywnie w deklaracji (art. 21 § 2 o.p.) oraz autorytatywnie decyzją podatkową (art. 21 § 3 o.p.). Na marginesie jedynie można wskazać, że argumentacja jaką posługiwał się skarżący dla poparcia tezy "o przeniesieniu obowiązku podatkowego na dzierżawcę nieruchomości" była chybiona, a trafne były w tym zakresie wyjaśnienia Kolegium i Burmistrza.
Straciły aktualność w tej sytuacji zarzuty skargi skupione wokół kwestii "niewłaściwego podatnika", w czym strona upatrywała naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 247 § 1 pkt 5 o.p. w zw. z art. 122 o.p.
W obliczu powyższego zaskarżoną decyzję należało uchylić. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę przeprowadzi rzeczywistą a nie symulowaną kontrolę instancyjną, uwzględniając przy tym wyjaśnienia przedstawione w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Obowiązkiem organu odwoławczego było rozpoznanie sprawy w całości, bez skrępowania zarzutami odwołania. Urzeczywistnieniem zasady dwuinstancyjności postępowania jest bowiem pełna merytoryczna kontrola rozstrzygnięcia, od którego wniesiono środek zaskarżenia.
Kolegium obowiązane będzie ustalić w oparciu o właściwe zinterpretowane przepisy Rozdziału 15 Działu III Ordynacji podatkowej istotne dla sprawy okoliczności i skonfrontować je z materiałem dowodowym. Rozwadze organu podatkowego II instancji pozostawić należy zasadność i zakres przeprowadzenia ewentualnego uzupełniającego postępowania dowodowego, w postępowaniu odwoławczym. Kolegium uwzględni przy orzekaniu art. 118 § 1 o.p.
Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów procesu w kwocie 500 zł, na które składał się uiszczony wpis od skargi.