W dalszej części pisma Skarżący ustosunkował się kolejno do poszczególnych dowodów, włączonych do akt sprawy przez Naczelnika tj.:
- informacji o wypłacie środków z 5 sierpnia 2024 r. nr [...] B w J. wskazując, że jednoznacznie potwierdza ona, że we wskazanym przez terminie rzeczone środki zostały wypłacone na konto spadkobiercy, a konto spadkobierczyni zamknięte;
- pisma z 6 listopada 2024 r. nr [...] B w J. i załączonego do niego wykazu operacji podkreślając, że były to stałe zlecenia, a Skarżący nie korzystał z ustanowionego na jego rzecz pełnomocnictwa do rachunku bankowego, co - w jego opinii - uprawdopodobnia późniejsze powzięcie informacji o nabyciu tego składnika majątku. Podkreślono, że przedmiotem dziedziczenia są środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym, nie zaś sam rachunek, w związki z czym powoływanie się na fakt udzielenia pełnomocnictwa przez A. M. pozostaje bez związku dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie powinno dziwić, że zapomniał on o pełnomocnictwie do rachunku bankowego (jak i samym rachunku) po tak długim czasie od jego udzielenia. Dodatkowo, zaznaczył, że prowadzi działalność gospodarczą o znacznych obrotach, co wiąże się z posiadaniem licznych rachunków bankowych, w związku z czym fakt posiadania pełnomocnictwa do rachunku zmarłej matki mógł łatwo ulec zapomnieniu;
- Regulaminu otwierania i prowadzenia przez B w J. rachunków bankowych dla klientów indywidualnych oraz świadczenia usług w ramach prowadzenia rachunków zaznaczając, że poprzez włączenie tego dokumentu do materiału dowodowego sprawy, organ podatkowy chciał podkreślić, że Skarżący musiał być obecny podczas udzielania pełnomocnictwa i złożyć wzór podpisu, ale nie wziął pod uwagę, iż procedura ta mogła zostać naruszona;
- pisma C z 6 listopada 2024 r. L.dz. [...], które zdaniem Skarżącego miało udowodnić, że skoro nie została aktywowana usługa polecenia zapłaty, to domyślnie Skarżący, jako osoba upoważniona, wykonywał płatności na rachunek C. Jednak pismem z 6 listopada 2024 r. nr [...] B w J. wskazał, że opłata za usługi C następowała na podstawie stałego zlecenia, co nie wpłynęło na wiedzę co do rachunku i zgromadzonych tam środkach.
W dalszej części pisma Skarżący zaznaczył, że ustawodawca nie wymaga udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienie powzięcia późniejszej wiedzy o nabyciu składników majątkowych, czemu podołał, ponieważ logicznym jest, że mógł nie pamiętać udzielenia pełnomocnictwa, które miało miejsce przed wieloma laty. Co więcej, nawet gdyby wiedział o istnieniu konta, przedmiotem nabycia nie był sam rachunek, a środki pieniężne na nim zgromadzone, a o ich wysokości dowiedział się dopiero w dniu wypłaty tych środków na swoje konto, tj. 24 lipca 2024 r.
Skarżący wniósł o umorzenie postępowania, załączając kopię zgłoszenia SD-Z2, złożonego w US w W. 16 października 2024 r.
2.4. Decyzją z 4 lipca 2025 r. znak: [...], Naczelnik ustalił Skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w wysokości 14.160,00 zł wskazując, że zgłoszenie 16 października 2024 r. nabycia środków pieniężnych tytułem dziedziczenia nie spełnia warunków koniecznych do skorzystania ze zwolnienia wskazanego w art. 4a ust. 1 u.p.s.d.
2.5. W odwołaniu Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 120-122 O.p. poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz art. 4a ust. 1 i 2 u.p.s.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową zwolnienia podatkowego. Wniósł o uchylenie decyzji Naczelnika i umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że ciężar dowodzenia obciąża głównie organy podatkowe, ponieważ nie obowiązuje tutaj art. 6 Kodeksu cywilnego mówiący, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zaznaczył jednak, że w niektórych przypadkach normy prawne mogą różnie kształtować rozkład ciężaru dowodowego - tak jak w przedmiotowej sprawie, gdzie to na podatniku spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia faktu późniejszego powzięcia informacji o nabycie konkretnych składników majątku spadkodawcy.
W dalszej kolejności powielił argumentację przedstawioną w piśmie z 15 czerwca 2025 r., przywołując wyroki sądów administracyjnych, które jego zdaniem pokrywają się z argumentacją przedstawioną w odwołaniu.
2.6. Zaskarżoną decyzją Dyrektor utrzymał w mocy decyzję Naczelnika.
W uzasadnieniu podniósł, że Skarżący w odniesieniu do odziedziczonych pieniędzy, nie złożył zgłoszenia SD-Z2 w terminie zakreślonym w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy, czego konsekwencją było opodatkowanie na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej - co wynika wprost z zapisu zawartego w art. 4a ust. 3 u.p.s.d. Tymczasem sześciomiesięczny termin do zgłoszenia (na formularzu SD-Z2) nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, określony w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. jest terminem prawa materialnego. Jego dochowanie wywołuje skutek prawny w postaci powstania uprawnienia do korzystania ze zwolnienia od podatku, natomiast jego upływ skutkuje utratą prawa do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia.
Z akt sprawy wynika, że 14 października 2025 r. Akt poświadczenia dziedziczenia Repertorium A numer [...] został sporządzony i zarejestrowany w Rejestrze Spadkowym 31 stycznia 2023 r., a zatem - mając na względzie powyższe uregulowania - przyjąć należy, że w niniejszej sprawie dniem wyznaczającym początek biegu sześciomiesięcznego terminu do zgłoszenia nabycia, dla skorzystania przez Skarżącego ze zwolnienia określonego w art. 4a u.p.s.d. jest 31 stycznia 2023 r. Tym samym termin na zgłoszenie tego nabycia Naczelnikowi (dla skorzystania z prawa do zwolnienia) upłynął z dniem 31 lipca 2023 r. Jednakże, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowy sprawy, w terminie tym Skarżący nie dopełnił jednego z niezbędnych warunków i nie dokonał na formularzu SD-Z2 zgłoszenia nabycia środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku z B w J. tytułem dziedziczenia po ww. zmarłej, co w konsekwencji skutkuje utratą prawa do omawianego zwolnienia.
2.7. W skardze Skarżący decyzjom obu instancji zarzucił naruszenie przepisów:
1. prawa materialnego, które miało wpływ na wyniki sprawy, a to:
- art. 4a ust. 2 u.p.s.d. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy Skarżący uprawdopodobnił, iż dowiedział się o istnieniu i nabyciu przedmiotowych środków pieniężnych po upływie terminów wskazanych z przywołanym przepisie prawa, co skutkowało odmową zwolnienia skarżącego od opodatkowania;
2. postępowania, które to mogło mieć istotny wpływ na wyniki sprawy, a to:
- art. 191 w zw. z art. 235 O.p. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów zebranych w sprawie i uznanie, iż skarżący dowiedział się o istnieniu i nabyciu przedmiotowych środków pieniężnych najpóźniej w dniu zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłej A. M., podczas gdy z zebranych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, że nie posiadał on o nich wiedzy;
- art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy powinna ona zostać uchylona w całości, a postępowanie w sprawie umorzone także w całości.
W związku z powyższymi zarzutami wniósł min. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu w pierwszej kolejności Skarżący wskazał, że termin 6 miesięcy, wskazany w art. 4a ust. 2 u.p.s.d. rozpoczyna swój bieg dopiero po skonkretyzowaniu się przedmiotu opodatkowania - ustaleniu jakie prawa wchodzą do masy spadkowej po zmarłym, co potwierdza wyrok NSA z 11 maja 2022 r. III FSK 2132/21.
Dalej Skarżący zaznaczył, że w omawianej sprawie zgłosił w odpowiednim terminie te składniki spadku, o których miał wiedzę. Jednocześnie, wiedzę o środkach pieniężnych zgromadzonych na koncie bankowym spadkodawczyni Skarżący nabył dopiero około dwa lata od nabyciu spadku, podczas porządkowania jej dokumentów. Zdaniem Skarżącego taki stan rzeczy wypełnia przesłanki do zastosowania zwolnienia podatkowego w podatku od spadków i darowizn z art. 4a ust. 2 tej ustawy.
Następnie Skarżący wskazał, że organy podatkowe niesłusznie przyjęły, iż w przypadku wiedzy o istnieniu konta bankowego należy automatycznie posiadać wiedzę, o zgromadzonych na nim środki finansowe, które podlegają opodatkowaniu. Co więcej omawiany przepis wskazuje na moment dowiedzenia się o nabyciu praw majątkowych, a nie wiedzy o miejscu, w którym mogłyby teoretycznie przebywać.
Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, iż art. 4a ust. 2 u.p.s.d. uzależnia możliwości jego zastosowania od tego czy podatnik nie miał teoretycznej możliwości uzyskania wiedzy o spadku, a wyłącznie wymaga uprawdopodobnienia faktu braku wiedzy o nim - bez względu na przyczynę tego braku wiedzy. Wystarczy, by w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego było prawdopodobne, że podatnik o danym składniku majątkowym nie wiedział. Literalna wykładnia powołanego wyżej przepisu, dotyczy nie tylko sytuacji, kiedy spadkobierca nie wiedział o spadku bądź jego części oraz nie brał udziału w postępowaniu spadkowym, ale również w sytuacji, kiedy taka osoba uczestniczyła w postępowaniu, a mimo to uzyskała wiedzę o określonym składniku majątkowym już po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o nabyciu spadku. Na poparcie czego powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 24 stycznia 2020 r. I SA/Op 453/19.
Zdaniem Skarżącego dokonał on prawidłowego zgłoszenia składników majątkowych, o których miał wiedzę i nie mógł przypuszczać, iż podczas porządkowania rzeczy zmarłej matki okaże się, że istnieje jeszcze jakiś nowy składnik masy spadkowej. Tymczasem organ podatkowy drugiej instancji uznał, że Skarżący dowiedział się o istnieniu przedmiotowych środków pieniężnych najpóźniej w dniu zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłej A. M. Jak jednak argumentuje Skarżący, dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazują na to, że nie wiedział on o ich istnieniu, co ma potwierdzać - wynikający z akt sprawy - fakt, iż nie korzystał on z ustanowionego pełnomocnictwa do rachunku bankowego spadkodawczyni oraz pisemne wyjaśnienia Skarżącego wskazujące na brak wiedzy o istnieniu środków pieniężnych na koncie bankowych.
W związku z powyższą argumentacją, zdaniem Skarżącego organ podatkowy drugiej instancji, kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego winien przyjąć, iż Strona uprawdopodobniła późniejsze powzięcie informacji o nabycia tego konkretnego składnika masy spadkowej, w związku z czym podlega zwolnieniu od podatku od spadków i darowizn stosownie do treści art. 4a ust. 2 u.p.s.d. Tym samym Dyrektor utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, dopuścił się naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy powinna ona zostać uchylona w całości, a postępowanie umorzone także w całości.
Skarżący, analogicznie do treści odwołania, podniósł, że organ podatkowy pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 4a ust. 2 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie wskutek błędnego założenia, iż sama wiedza o istnieniu konta bankowego jest wystarczająca do założenia, że osoba posiadająca tę wiedzę wie również, iż na danym rachunku bankowym znajdują się środki pieniężne.
Zdaniem Skarżącego doszło do naruszenie art. 191 O.p., albowiem organy podatkowe obu instancji błędnie przyjęły, iż w przypadku powzięcia kiedyś wiedzy o istnieniu rachunku bankowego spadkodawczyni, niejako automatycznie posiadł on wiedzę o istniejących na tym koncie środkach pieniężnych. Tymczasem z zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, jednoznacznie wynika, iż posiadł on wiedzę o środkach zgromadzonych na koncie A. M. w późniejszym czasie, co szeroko opisał i uprawdopodobnił. Natomiast fakt wysłania do B w J. pisma z prośbą o udzielenie informacji, świadczy o wątpliwościach organu co do momentu uzyskania przez Skarżącego wiedzy o przedmiotowych środkach pieniężnych, a informacje uzyskane od banku dotyczyły jedynie tego, że Skarżący otrzymał pełnomocnictwo do rachunku bankowego spadkodawczyni oraz że nie dokonał z niego żadnych wypłat i wpłat.
Zdaniem Skarżącego, skoro początkowo Naczelnik nie miał pewności co do stanu faktycznego sprawy to wydając decyzję z 4 lipca 2025 r. również nie powinien jej mieć. Zatem zdaniem Skarżącego organ pierwszej instancji dopuścił się także naruszenia art. 122 § 2 O.p.
2.8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się bezzasadna.
3.2. Na wstępie wskazać należy, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).
3.3. Spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Skarżący może skorzystać ze zwolnienia ustanowionego w art. 4a ust. 2 u.p.s.d. w sytuacji, gdy nie złożył zgłoszenia SD-Z2 w terminie przewidzianym w tym przepisie.
W skardze podniesiono zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i materialnego. Zawarte w skardze zarzuty koncentrują się na kwestii nieprawidłowego zastosowania art. 4a ust. 2 u.p.s.d., co było wynikiem błędnej oceny stanu faktycznego sprawy, skutkiem czego było ustalenie Skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie 14.160,00 zł.
Jak zaznaczono w tym orzeczeniu, jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma.
3.4. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, że w myśli art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. ustawodawca zwolnił od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych m.in. przez zstępnych, jeżeli; - zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2 omawianej ustawy, a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.
Podkreślenia wymaga, że Skarżący w odniesieniu do odziedziczonych pieniędzy, nie złożył zgłoszenia SD-Z2 w terminie zakreślonym w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., czego konsekwencją było opodatkowanie na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej - co wynika wprost z zapisu zawartego w art. 4a ust. 3 u.p.s.d.
Tymczasem sześciomiesięczny termin do zgłoszenia (na formularzu SD-Z2) nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, określony w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. jest terminem prawa materialnego. Jego dochowanie wywołuje skutek prawny w postaci powstania uprawnienia do korzystania ze zwolnienia od podatku, natomiast jego upływ skutkuje utratą prawa do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia.
Z akt sprawy wynika, że 14 października 2025 r. Akt poświadczenia dziedziczenia Repertorium A numer [...] został sporządzony i zarejestrowany w Rejestrze Spadkowym 31 stycznia 2023 r., a zatem - mając na względzie powyższe uregulowania - przyjąć należy, że w niniejszej sprawie dniem wyznaczającym początek biegu sześciomiesięcznego terminu do zgłoszenia nabycia, dla skorzystania przez Skarżącego ze zwolnienia określonego w art. 4a u.p.s.d. jest 31 stycznia 2023 r. Tym samym termin na zgłoszenie tego nabycia Naczelnikowi (dla skorzystania z prawa do zwolnienia) upłynął z dniem 31 lipca 2023 r. Jednakże, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowy sprawy, w terminie tym Skarżący nie dopełnił jednego z niezbędnych warunków i nie dokonał na formularzu SD-Z2 zgłoszenia nabycia środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku z B w J. tytułem dziedziczenia po ww. zmarłej, co w konsekwencji skutkuje utratą prawa do omawianego zwolnienia.
Argumentując twierdzenie, że 6-miesięczny termin z art. 4a ust. 2 u.p.s.d. zaczyna biec dopiero po skonkretyzowaniu się przedmiotu opodatkowania, Skarżący powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2022 r. III FSK 2132/21. Należy jednak zaznaczyć, że wyrok ten dotyczy całkowicie innego stanu faktycznego, związanego z zasiedzeniem nieruchomości. Sąd w tym wyroku wskazuje wyraźnie, że przepis art. 4a ust. 2 u.p.s.d. nie będzie miał zastosowania w przypadku, gdy podmiot przez zaniedbanie uchybił obowiązkowi zgłoszenia lub dysponował wiedzą o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych w trakcie biegu terminu z art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Zdaniem Sądu zasadnie bowiem Dyrektor odmówił wiarygodności twierdzeniom
Skarżącego, który twierdzi, iż nie pamięta momentu udzielenia mu pełnomocnictwa, przez co nie posiada wiedzy/nie pamięta o posiadaniu przez A. M. rachunku bankowego. Natomiast wiedzę o istniejących na koncie bankowym środkach pieniężnych nabył dopiero podczas porządkowania dokumentów spadkodawczyni, co wskazuje, że posiadał wcześniej wiedzę o istnieniu rzeczonego rachunku. Skarżący posiadł bowiem wiedzę na temat rachunku bankowego spadkodawczyni, natomiast zaniechał jakichkolwiek starań w celu wyjaśnienia stanu tego rachunku, czyli w istocie zaniechał ustalenia składników majątkowych wchodzących w skład masy spadkowej. Zasadnie bowiem twierdzi Dyrektor, że brak wiedzy o nabyciu składników majątkowych musi mieć charakter obiektywny. Nie może on wynikać z zaniechania czy zapomnienia, które należy kwalifikować jako rodzaje zaniedbań. W takim kontekście trzeba właśnie wykładać pojęcie uprawdopodobnienia późniejszego dowiedzenia się danej rzeczy lub prawie wchodzącym w skład spadku, o którym mowa w art. 4a ust. 2 u.p.s.d.
W związku z powyższym nietrafiony jest argument Skarżącego, że nie mógł przypuszczać, iż podczas porządkowania rzeczy zmarłej matki napotka dokument, który doprowadzi do odkrycia nowego składnika masy spadkowej.
3.5. Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia podniesionych w skardze przepisów prawa procesowego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do naruszenia art. 191 O.p., tj. swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie, wbrew twierdzeniom skargi żaden ze zgromadzony dowodów nie potwierdza późniejszego powzięcia informacji o istnieniu środków pieniężnych na koncie spadkodawczyni. Także powołane przez Skarżącego pismo B w J. nie świadczy o tym, iż nie posiadał wiedzy o rachunku bankowym. To, że Skarżący miał świadomość w tym względzie wynika przede wszystkim z tego, że był pełnomocnikiem do rachunku bankowego.
Co więcej, zgodnie z retoryką Skarżącego, wyrażoną w niniejszej skardze, nie wiedział on jedynie o kwocie środków pieniężnych jaka znajdowała się na koncie. W związku z tym, jak już podkreślono wcześniej, nic nie stało na przeszkodzie, aby dochowując należytej staranności, dowiedział się o wszystkich składnikach majątku.
Niezrozumiały jest natomiast zarzut Skarżącego, iż pismo Naczelnika z 28 października 2024 r. znak: [...] do B w J. świadczy o pojawieniu się wątpliwości organu co do momentu powzięcia przez Stronę informacji o przedmiotowych środkach pieniężnych.
Stosowanie do art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zatem Naczelnik, kierując się powyższą zasadą, wystąpił o informacje niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Co więcej, opisana przez Skarżącego zmiana stosunku Naczelnika do stanu faktycznego nie miała w ogóle miejsca. Organ ten, zarówno w decyzji z 14 stycznia 2025 r., jak i decyzji z 4 lipca 2025 r. nie przyjął wyjaśnień Skarżącego za wiarygodne, wskutek czego ustalił w obu decyzjach - wysokość zobowiązania podatkowe w podatku od spadków i darowizn w kwocie 14.160,00 zł.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że Naczelnik nie mógł naruszyć art. 122 § 2 O.p., ponieważ przepis ten wszedł w życie 4 listopada 2025 r., czyli już po dacie wydania obu decyzji organu pierwszej instancji. Niezależnie jednak od powyższego, organy podatkowe nie miały przy wydawaniu swoich decyzji żadnych wątpliwości co do stanu faktycznego.
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
3.6. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.