Wyrok WSA z dnia 25 sierpnia 2026, sygn. I SA/Gl 1496/25

Sygnatura: I SA/Gl 1496/25
Data orzeczenia: 25 sierpnia 2026
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: przedsiębiorca (JDG)

Streszczenie

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 25 września 2014 r. i zajmuje się tworzeniem oprogramowania. Ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów i rozlicza się podatkiem liniowym 19%. Sprawa dotyczy okresu od początku 2019 r. do zawieszenia działalności 1 września 2022 r. Wnioskodawca realizuje projekty informatyczne polegające na analizie potrzeb kontrahenta, projektowaniu i wytwarzaniu modeli 3D części oraz komponentów pojazdów mechanicznych w programach CATIA V5 (format .CATPART) i SIEMENS NX (format .PRT). Modele są eksportowane do formatu G-Code na obrabiarki CNC lub drukarki 3D. Wnioskodawca tworzy matematyczne opisy powierzchni, które mają być podstawą programów sterujących maszynami. Umowy z kontrahentami przewidują przenoszenie autorskich praw majątkowych do utworów w zamian za wynagrodzenie. Od 1 stycznia 2019 r. prowadzi odrębną ewidencję, o której mowa w art. 30cb PIT, wyodrębnia koszty i oblicza wskaźnik Nexus. W działalności ponosi wydatki na usługi księgowe…

i doradcze, samochód, biuro, sprzęt komputerowy, licencje, wyjazdy służbowe, telekomunikację, składki ZUS oraz wynagrodzenia pracowników i zleceniobiorców. Wnioskodawca zapytał, czy jego działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 PIT. Chciał też ustalić, czy odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do programu komputerowego w ramach zleceń informatycznych stanowi sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 PIT. Kolejne pytania dotyczyły tego, czy wskazane wydatki można uznać za koszty do obliczenia wskaźnika Nexus na podstawie art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 PIT oraz czy możliwe jest zastosowanie 5% stawki opodatkowania do dochodu z praw własności intelektualnej. Wnioskodawca stał na stanowisku, że jego działalność spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej, a wytwarzane modele 3D i matematyczne opisy powierzchni są programami komputerowymi, do których przenosi autorskie prawa majątkowe, co uprawnia go do IP Box. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe tylko w części dotyczącej uznania działalności za badawczo-rozwojową na podstawie art. 5a pkt 38 PIT. W pozostałym zakresie uznał je za nieprawidłowe. Według organu efektem pracy jest model 3D, czyli geometryczny i funkcjonalny opis fizycznego obiektu, a nie program komputerowy. Tworzenie modeli w CATIA V5 i SIEMENS NX to projektowanie techniczne, a nie pisanie kodu źródłowego. G-Code to język poleceń, a nie język programowania. W konsekwencji nie powstaje autorskie prawo do programu komputerowego w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 PIT, a przeniesienie praw do modeli 3D nie jest sprzedażą kwalifikowanego IP. Organ uznał, że brak podstaw do 5% stawki i do uznania wydatków za koszty Nexus. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Podzielił argumentację organu, wskazując, że katalog kwalifikowanych praw własności intelektualnej jest zamknięty, a ulgi podatkowe należy interpretować ściśle. Program komputerowy to zestaw instrukcji, kod źródłowy, algorytmy i interfejs, a nie model 3D. Szeroka definicja programu komputerowego nie jest nieograniczona, a G-Code nie jest językiem programowania. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 14b § 2 i § 3, art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 O.p. Skargę oddalono na podstawie art. 151 PPSA.

jeszcze 351 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędziowie Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Anna Rotter, Protokolant Nikola Bartosik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi R. Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 października 2025 r. nr 0115-KDST2-2.4011.436.2025.2.KK UNP: 2766100 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.

Uzasadnienie

1.Przedmiotem skargi R. Z. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) znak 0115-KDST2-2.4011.436.2025.2.KK z 15 października 2025 r. w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzająca, że stanowisko Skarżącego:

− w części dotyczącej uznania działalności będącej przedmiotem zapytania za działalność badawczo-rozwojową na gruncie art. 5a pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – jest prawidłowe;

− w pozostałej części – jest nieprawidłowe.

2. Dotychczasowy przebieg postępowania.

2.1. 24 lipca 2025 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, który dotyczył preferencyjnego opodatkowania dochodów.

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 25 września 2014 roku pod firmą Z.. Przedmiotowa działalność dotyczy tworzenia oprogramowania od samego początku prowadzenia działalności gospodarczej.

Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. 2021 poz. 1128 ze zm., dalej: ustawa o PIT) i rozlicza się na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wybrana przez niego forma opodatkowania to podatek liniowy 19%.

Wnioskodawca wnosi o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania 5% na podstawie art. 30ca ustawy o PIT. Przedstawiony stan faktyczny obejmuje okres od początku 2019 roku, do daty zawieszenia działalności gospodarczej, tj. 1 września 2022 roku. W tych latach podatkowych Wnioskodawca był opodatkowany podatkiem liniowym.

Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wnoszenie wkładu twórczego w wytwarzanie programów komputerowych. Wnioskodawca realizuje projekty informatyczne począwszy od etapu analizy potrzeb Kontrahenta, poprzez projektowanie po wytworzenie modeli 3D części i komponentów do pojazdów mechanicznych przy wykorzystaniu specjalistycznego oprogramowania (głównie CATIA V5 oraz SIEMENS NX). Zlecenia informatyczne realizowane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie są wykonywane pod kierownictwem Kontrahenta. Wnioskodawca ma możliwość wykonywania zleceń zdalnie, w różnych miejscach oraz czasie, a także nie jest on związany sztywnymi godzinami pracy. Jednakże ze względu na specyfikę świadczonych usług istnieje możliwość uzgodnienia miejsca i czasu realizacji zlecenia pomiędzy Wnioskodawcą, a Kontrahentem. W związku z tak wykonywaną działalnością Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze zarówno w kontekście odpowiedzialności za jakość i ewentualne wady świadczonych usług, jak i zmian Kontrahentów, niepewności efektu i metod dojścia do umówionego rezultatu.

Wnioskodawca, na podstawie posiadanej wiedzy z zakresu technologii informatycznych oraz doświadczenia w zakresie przygotowywania rozwiązań związanych z tworzeniem programów komputerowych, realizuje zlecenia informatyczne na rzecz swoich Kontrahentów.

Wnioskodawca tworzy modele 3D za pomocą programu CATIA V5 w formacie CATPART File (CATPART) oraz SIEMENS NX w formacie SIEMENS PART FILE (.PRT). Tworzone modele 3D są u klientów bezpośrednio wyeksportowane do formatu G-Code na oprogramowanie dla komputera w obrabiarce CNC lub drukarce 3D. Oprogramowanie to zapisane jest w języku programowania G-CODE. Program ten jest wgrywany np. w postaci pliku txt do komputera, np. obrabiarki CNC lub drukarki 3D.

Wnioskodawca realizuje zlecenia informatyczne na rzecz swoich Kontrahentów, a w szczególności tworzy matematyczne opisy powierzchni w specjalistycznym oprogramowaniu, na której bazują programy do komputerowego sterowania urządzeń numerycznych oraz matematyczne opisy powierzchni w specjalistycznym oprogramowaniu, które tworzą fundamenty pod aplikację, programy i systemy służące do tworzenia nowej lub zwiększenia funkcjonalności istniejącej maszyny.

W wyniku prowadzonych prac powstają programy komputerowe - utwory na gruncie art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 106 z późn. zm. – dalej: ustawa o PAIPP) będące utrwaleniem przejawu działalności twórczej o indywidualnym charakterze.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o PAIPP programy komputerowe mogą być wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem ochrony na zasadach przewidzianych w powyższych regulacjach jest również utwór w wersji nieukończonej od momentu utrwalenia. Przedmioty praw autorskich jakimi są programy komputerowe, podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP. Do programów komputerowych odniesiono się także w objaśnieniach podatkowych z dnia 15 lipca 2019 r. Ministerstwa Finansów dotyczącymi preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej - IP BOX.

Mając na względzie szeroką definicję programu komputerowego Wnioskodawca twierdzi, że każdy ze wskazanych efektów prac stanowi utwór i jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o PAIPP.

Wybranie rozwiązań dedykowanych wyłącznie potrzebom Kontrahenta lub konkretnego użytkownika, kompatybilnych z jego branżą oraz rzeczywistością jego działalności, wskazuje jednoznacznie na niepowtarzalność tworzonego programu. Pracując nad danym oprogramowaniem Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczące narzędzi informatycznych i istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w postaci nowoczesnych i unikalnych systemów i aplikacji.

W ramach działalności Wnioskodawca zdobywa, poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania tworzonych przez niego systemów i aplikacji. Wytwarzane przez Wnioskodawcę oprogramowania opierają się na indywidualnych, autorskich pomysłach i obejmują w szczególności tworzenie matematycznych opisów powierzchni, które przy pomocy odpowiedniego oprogramowania są przekształcane na kod źródłowy (G-CODE).

Działania te prowadzone są w metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu komputerowego, tj. określenie celu jaki ma on spełniać, ustalenia sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiedniego oprogramowania), zaplanowanie prac, weryfikacja czy wytworzony model spełnia pierwotne założenia, zakończenie prac.

W zakresie odpowiednich technologii i oprogramowania Wnioskodawca pracuje głównie w programie do projektowania 3D CATIA V5. Ten pakiet oprogramowania służy do wspomaganego komputerowo projektowania (CAD), wytwarzania (CAM) i inżynierii (CAE), opracowany przez firmę D.. Jest to zaawansowane narzędzie, używane w wielu branżach, takich jak motoryzacja, lotnictwo i przemysł stoczniowy, do projektowania 3D, tworzenia dokumentacji płaskiej, symulacji MES oraz programowania obróbki CNC. CATIA V5 oferuje rozbudowane funkcje modelowania 3D, w tym modelowanie bryłowe i powierzchniowe, modelowanie mechaniczne, projektowanie zespołów, zarządzanie cyklem życia produktu (PLM), symulację i analizę CAE.

Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy. Oprogramowanie stworzone na rzecz danego Kontrahenta powoduje stworzenie zupełnie nowych części, co oznacza, że cecha twórczości jest spełniona.

Umowy zawarte pomiędzy Wnioskodawcą a danym Kontrahentem wskazują, że w związku ze świadczonymi usługami przenoszone są wszelkie prawa autorskie do powstałych utworów w zamian za wynagrodzenie - otrzymywane przez Wnioskodawcę należności są przychodem z tytułu sprzedaży majątkowych praw autorskich do programu komputerowego.

Od 1 stycznia 2019 roku Wnioskodawca prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową Ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. Na koniec każdego okresu rozliczeniowego kalendarzowego Wnioskodawca ustala dochód z każdego programu komputerowego. Równolegle w tejże Ewidencji Wnioskodawca wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia je we wzorze w celu ustalenia wysokości wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania preferencyjną stawką.

Uzupełnienie wniosku

W wyniku wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności powstają programy komputerowe - utwory na gruncie art. 1 ustawy o PAIPP będące utrwaleniem przejawu działalności podejmowanej przez Wnioskodawcę jako twórcy o indywidualnym charakterze.

Efekty prac Wnioskodawcy wpisują się w powyżej wskazane definicje. Wszystkie czynności, które Wnioskodawca realizuje w zakresie wytwarzania modeli 3D poprzez wykonywanie matematycznych opisów powierzchni, prowadzą do powstania utworów (odrębnych programów komputerowych), które podlegają ochronie zgodnie z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do których przenoszone są autorskie prawa majątkowe. Modele 3D prezentowane są w postaci matematycznej i stanowią swoistą dokumentację techniczną dla poszczególnych części do pojazdów, które projektowane są przez Wnioskodawcę. Na podstawie modelu 3D i przy pomocy odpowiedniego oprogramowania generowany jest automatycznie kod źródłowy w języku G-CODE.

Tworzone przez Wnioskodawcę modele 3D są w pełni parametryczne i na każdym etapie procesu tworzenia edytowalne. Przeznaczone są do bezpośredniego przetwarzania i wyeksportowania na oprogramowanie dla komputera w obrabiarce CNC lub drukarki 3D. Oprogramowanie to zapisane jest w języku programowania G-CODE. Program jest wgrywany, np. w postaci pliku txt do komputera, np. obrabiarki CNC lub drukarki 3D w celu, np. frezowania matrycy dla formy wtryskowej lub wydrukowania prototypów w celu weryfikacji funkcjonalności.

Poszczególne modele 3D są stosowane do produkcji konkretnych części samochodu. Innowacyjność polega na tym, że za pomocą programów tworzone są nieistniejące i niepowtarzalne systemy i komponenty wchodzące w skład nowych modeli samochodów osobowych. Są to nowe modele i rodzaje samochodów osobowych - niejednokrotnie takie, których nie było jeszcze na rynku światowym. Samochody osobowe, części oraz modele 3D posiadają inny wygląd, nowe funkcje, nowe rozwiązania, które często nie były jeszcze zastosowane w poprzednich modelach.

Działalność, w ramach której Wnioskodawca tworzy modele 3D podejmowana jest w sposób uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, według pewnego systemu, na podstawie przyjętego harmonogramu prac, z przyjęciem określonych do osiągnięcia celów. Wnioskodawca zobowiązany jest w ramach danej umowy do współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami kontrahenta i przedstawionym przez niego planem.

Systematyczność prowadzonych prac - prace realizowane są w sposób zapewniający dojście do oczekiwanego rezultatu (wytworzenia oprogramowania spełniającego oczekiwane wymagania), przy czym harmonogram ustala każdorazowo we własnym zakresie Wnioskodawca. Harmonogram ten nie jest narzucony przez kontrahenta, a wynika z praktyki Wnioskodawcy, tj. obejmuje etapy prac, które muszą zostać każdorazowo zrealizowane, żeby wytworzyć kompletne i działające rozwiązanie, możliwe do zaimplementowania w maszynach produkcyjnych (wiąże się to ściśle z pojęciem działania zaplanowanego, uporządkowanego i metodycznego).

Cele i wymagania są zwykle narzucane z góry przez konkretnych klientów, którzy oczekują, aby produkt był zgodny z ich zamysłem i przepisami narzucanymi przez poszczególne kraje, w których będzie sprzedawany produkt końcowy. Cele i wymagania są przyjmowane przez Wnioskodawcę.

Cele dotyczą w przeważającej mierze sprostania wymaganiom technicznym i formalnym dotyczącym np. standardów bezpieczeństwa, które zaprojektowana część powinna spełniać. Można przyjąć, że za każdym razem główny cel jest ten sam - stworzenie oprogramowania, które pozwoli na sprawne i bezbłędnie wytworzenie zaplanowanych części, zgodnych z przyjętymi założeniami, celami oraz wymogami.

Ogromnym wyzwaniem i ważnym celem jest również wspomniane już zagadnienie ewolucji jazdy autonomicznej od czujników parkowania, asystentów parkowania, radarów kamer, asystentów kierowania samochodem, po pełną jazdę autonomiczną w przyszłości. Kolejnym wyzwaniem jest transformacja energetyczna i w związku z tym odejście od samochodów z silnikami spalinowymi i zastąpienie je napędem elektrycznym oraz zasilaniem bateryjnym. W związku z powyższym nawet w obszarze tego samego modelu samochodu są inne cele, które na początku prac trzeba sobie wyznaczyć.

Produkty, usługi, procesy, które oferował Wnioskodawca dotychczas w swojej działalności to tworzenie modeli 3D za pomocą programów do tego przeznaczonych, które są następnie wyeksportowane do formatu G-CODE.

Od 2014 roku Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą związaną z branżą samochodową w której wykonuje wiele zleceń dla klientów: od procesu walidacji designu przez cały proces rozwoju, aż do osiągnięcia gotowości seryjnej często też już w zakładzie i centrach rozwojowych klientów.

Wnioskodawca dostaje zlecenie na stworzenie konkretnych systemów składających się z wielu elementów (np. zderzak, spoiler, karoseria), który tworzy zgodnie z wymaganiami klientów oraz zgodnie z posiadaną wiedzą, która pozwala my zastosować odpowiednie działania w praktyce. Każdy model 3D jest planowany przez Wnioskodawcę od podstaw, przy czym Wnioskodawca musi jeszcze zadbać, aby zgodny był on z wymaganiami klienta oraz wszelkimi standardami.

Sposób realizacji zaplanowanego przedsięwzięcia - na podstawie konkretnego zlecenia oraz wiedzy technicznej, wraz z grupą osób zatrudnionych Wnioskodawca tworzy krok po kroku modele 3D zgodnie z harmonogramem czasowym przesłanym przez klienta. Prace wykonane są zgodnie z wytycznymi Wnioskodawcy oraz pod jego nadzorem.

Efekt działań - współtworzone przez Wnioskodawcę samochody osobowe (Wnioskodawca dostarcza kluczowe oprogramowanie w procesie produkcyjnym), aby były konkurencyjne na rynku światowym muszą posiadać nowe rozwiązania techniczne, które je wyróżniają. Nowy design oraz nowinki technologiczne zawarte w konkretnej części samochodu są efektem działań Wnioskodawcy, będących wynikiem rozwijania systemów oraz komponentów do samochodów osobowych.

Wnioskodawca w ramach umów zobowiązał się do tworzenia modeli 3D, które są eksportowalne do postaci kodu źródłowego. Ulgą IP Box Wnioskodawca zamierza objąć tylko te dochody, które są bezpośrednio związane z wytwarzaniem programów komputerowych (osiągane wyłącznie z tytułu udzielenia Klientowi bezterminowego prawa do programu komputerowego). Wnioskodawca jest w stanie ustalić wartość tego dochodu dzięki prowadzonej na bieżąco ewidencji.

Wszystkie czynności, które Wnioskodawca realizował w zakresie wytwarzania i rozwijania modeli 3D, zlecane przez kontrahenta, prowadziły do powstania utworów (odrębnych programów komputerowych), które podlegają ochronie zgodnie z art. 74 ustawy o PAIPP, do których przenoszone są prawa majątkowe. Sposób przenoszenia autorskich praw do programu komputerowego każdorazowo spełnia warunki przewidziane w przepisach ustawy o PAIPP, w szczególności z art. 41 i art. 53.

Wnioskodawca oświadcza, że efektem jego prac, którym są modele 3D zawsze są utwory w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tj. zawsze odznaczają się rzeczywiście oryginalnym, twórczym charakterem, zawsze są kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej. Ponadto nie są efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych umiejętności analitycznych i której rezultaty da się z góry określić i przewidzieć jako mające charakter powtarzalny. Nie są również jedynie techniczną, a twórczą realizacją

szczegółowych projektów zlecanych przez kontrahenta.

Wyodrębnienie konkretnego programu komputerowego i przeniesienie praw do tego efektu pracy na kontrahenta jest każdorazowo możliwe dzięki prowadzonej na bieżąco ewidencji.

Programy Catia V5 i Siemens NX bezpośrednio służą do tworzenia modeli 3D. Aplikacje do tworzenia stron internetowych służą do tworzenia i aktualizacji strony internetowej Wnioskodawcy. Aplikacje MS Office służą do bieżącej pracy, przechowywania części danych, komunikacji z klientem, itp.

Programy antywirusowe służą do poprawnego działania komputera. Żaden z wyżej wskazanych wydatków nie stanowi nabycia, o którym mowa w lit. b. c i d wskaźnika nexus.

Zleceniobiorcy zajmują się również tworzeniem modeli 3D w programach Catia V5 lub Siemens NX pod nadzorem Wnioskodawcy i na podstawie jego wytycznych. Prace zleceniobiorców są wprawdzie bezpośrednio związane z działalnością polegającą na tworzeniu modeli 3D we wskazanych programach, jednak są to wyłącznie prace techniczne. Bezpośrednim twórcą i pomysłodawcą wszelkich innowacyjnych rozwiązań jest Wnioskodawca, a zleceniobiorcy realizują jedynie wskazane przez Wnioskodawcę czynności informatyczne polegające na stworzeniu modelu 3D zgodnie z wizją Wnioskodawcy. Wyłącznym właścicielem autorskich praw majątkowych do programu komputerowego jest Wnioskodawca.

Przez część, o której mowa w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca nie rozumie części oprogramowania, tylko część do samochodu, która zostanie wytworzona wskutek zaimplementowania oprogramowania Wnioskodawcy do odpowiedniej maszyny produkcyjnej klienta.

Pytania:

1. Czy bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o PIT?

2. Czy odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do programu komputerowego przez Wnioskodawcę w ramach wykonywanych zleceń informatycznych stanowi sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, a tym samym Wnioskodawca osiąga dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ustawy o PIT?

3. Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na:

a) koszty usługi księgowej i doradczej,

b) koszty amortyzacji i użytkowania samochodu,

c) koszty zakupu wyposażenia biurowego i artykułów biurowych,

d) koszty zakupu sprzętu komputerowego i elektronicznego,

e) koszty zakupu licencji na oprogramowanie,

f) koszty związane z wyjazdami służbowymi,

g) koszt usług telekomunikacyjnych,

h) składki na ubezpieczenia społeczne,

i) wynagrodzenie pracowników, zleceniobiorców

w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o PIT, przy zachowaniu odpowiedniej metodyki alokacji, należy uznać za koszty do obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT, na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej?

4. Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz stanowiskach Wnioskodawcy do zadanych pytań możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5% do osiągniętego dochodu z praw własności intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30ca ustawy o PIT?

Ad 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, jak i kryteria niezbędne do uznania działalności za działalność badawczo-rozwojową jego działalność spełnia cechy takowej:

a) nowatorskość i twórczość: Wnioskodawca tworzy Oprogramowanie w zależności od potrzeb Kontrahentów, z którymi współpracuje, a dany Kontrahent ma na celu zwiększenie innowacyjności rozwiązań programistycznych w zależności od swoich potrzeb;

b) nieprzewidywalność: kontrahenci, z którymi Wnioskodawca współpracuje, oczekują od niego wykonywania prac, których skutek co prawda jest określony, natomiast proces tworzenia danych rozwiązań (programów komputerowych), pomimo korzystania z istniejących metod i narzędzi informatycznych, powoduje wytworzenie całkowicie nowego rozwiązania, lub znaczną modyfikację archaicznych rozwiązań;

c) metodyczność: Wnioskodawca zobowiązany jest w ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami Kontrahenta i przedstawionym przez nich planem; innymi słowy, jego działalność prowadzona jest w sposób systematyczny;

d) możliwość przeniesienia lub odtworzenia: celem Wnioskodawcy, w ramach wykonywanej bezpośrednio przez niego działalności gospodarczej, jest przeniesienie autorskich praw majątkowych z oprogramowania na Kontrahenta, co nierozerwalnie wiąże się z koniecznością jego odtworzenia.

Oprogramowanie, stanowi przedmiot ochrony praw autorskich. Artykuł 74 ustawy o PAIPP kwalifikuje programy komputerowe jako utwory będące przedmiotem jego ochrony i to już z momentem ich wytworzenia, bez konieczności spełnienia jakichkolwiek wymogów formalnych.

Przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy lub nawet krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą wymogi podane w art. 1 ust. 1 ustawy o PAIPP, tj. elementy programu jako takiego, a więc instrukcje działania dla komputera lub ich zestawy (wyr. TS z 22.12.2010 r., C-393/09, Bezpećnostni softwarova asociace, ECLI:EU:C:2010:816). Do programów komputerowych stosuje się również wyrażoną w art. 1 ust. 3 ustawy o PAIPP zasadę, że chronione są także dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja pre-alfa, alfa lub beta programu, wydanie testowe lub demonstracyjne (A. Michalak (red.), Ustawa o prawie

autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 – art. 74).

Zdaniem Wnioskodawcy, prawo autorskie do programów komputerowych wytwarzanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kontekście przedstawionej we wniosku działalności zalicza się do kwalifikowanych praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, gdyż jest ono wymienione w zamkniętym katalogu praw własności intelektualnych sprecyzowanych w tym przepisie, podlega ochronie na podstawie ustawy o PAIPP, a jego przedmiot został wytworzony przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio przez niego działalności opisanej we wniosku, która jego zdaniem stanowi działalność badawczo-rozwojową.

Ad. 2.

Dochodem z kwalifikowanego IP, zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, jest osiągnięty przez podatnika w ciągu roku podatkowego dochód:

•z opłat lub należności wynikających z umów licencyjnych, dotyczących kwalifikowanego IP;

• ze sprzedaży kwalifikowanego IP;

• z kwalifikowanego IP uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;

• z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego IP, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym w postępowaniu sądowym albo arbitrażu.

Z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej będziemy mieli do czynienia przy spełnieniu łącznie trzech warunków:

a) przedmiot ochrony jest wytworzony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz

b) należy do jednej z kategorii wymienionych w katalogu w art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT,

c) podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska.

Zdaniem Wnioskodawcy, wytwarzane przez niego prawa autorskie stanowią kwalifikowane IP.

Zgodnie z postanowieniami konkretnej umowy współpracy w ramach wykonywanych usług przenoszone są przez Wnioskodawcę na rzecz danego Kontrahenta wytworzone programy oraz majątkowe prawa autorskie do tychże programów. W zamian za wykonane usługi Wnioskodawca otrzymuje umówione wynagrodzenie - należność ta obejmuje honorarium za przeniesienie całości autorskich praw majątkowych do programu komputerowego. Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatne zbycie autorskich praw majątkowych do wytworzonego oprogramowania, należy zakwalifikować jako kategorię sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT.

Ad 3.

Przedmiotem wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej jest w przeważającym zakresie tworzenie programów komputerowych, do których prawa autorskie są następnie przenoszone w ramach wykonania umowy na rzecz określonego Kontrahenta. Za świadczone usługi Wnioskodawca otrzymuje ustalone honorarium, które obejmuje również wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych.

W związku z wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością, ponosi on wydatki na:

a) koszty usługi księgowej i doradczej,

b) koszty amortyzacji i użytkowania samochodu,

c) koszty zakupu wyposażenia biurowego i artykułów biurowych,

d) koszty zakupu sprzętu komputerowego i elektronicznego,

e) koszty zakupu licencji na oprogramowanie,

f) koszty związane z wyjazdami służbowymi,

g) koszt usług telekomunikacyjnych,

h) składki na ubezpieczenia społeczne,

i) wynagrodzenie pracowników, zleceniobiorców.

Powyższe wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę są również kosztami w rozumieniu art. 22 w zw. z art. 23 ustawy o PIT i mają na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów - tj. prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone wydatki, w zakresie w jakim przeznaczane są na wytworzenie danego oprogramowania, należy uznać za koszty faktycznie poniesione na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność, stanowiącą jego zdaniem działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej wskazanym powyżej (oznaczone jako lit. a we wskaźniku z art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT).

Ad 4.

Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. Spełnienie ww. przesłanek powoduje, że po zakończeniu roku podatkowego podatnik ma prawo do skorzystania z 5% stawki podatku dochodowego w stosunku do dochodów związanych ze sprzedażą kwalifikowanego IP.

W związku z tym Wnioskodawca spełnia wszystkie przesłanki do zastosowania 5% stawki podatku dochodowego.

2.2. Zaskarżoną interpretacją Dyrektor uznał, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wskazał, że z treści wniosku wynika, że Skarżący realizuje projekty informatyczne począwszy od etapu analizy potrzeb Kontrahenta, poprzez projektowanie, po wytworzenie modeli 3D części i komponentów do pojazdów mechanicznych przy wykorzystaniu specjalistycznego oprogramowania.

Tworzy Pan modele 3D za pomocą programu CATIA V5 w formacie CATPART File (.CATPART) oraz SIEMENS NX w formacie SIEMENS PART FILE (.PRT). Tworzone modele 3D są u klientów bezpośrednio wyeksportowane do formatu G-Code na oprogramowanie dla komputera w obrabiarce CNC lub drukarce 3D. Oprogramowanie to zapisane jest w języku programowania G-CODE. Program ten jest

wgrywany np. w postaci pliku txt do komputera, np. obrabiarki CNC lub drukarki 3D.

Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług. Wobec powyższego ocena czy prowadzone przez Skarżącego prace programistyczne stanowią działalność badawczo-rozwojową dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez niego efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).

W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy, działalność w zakresie tworzenia modeli 3D spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o PIT.

Tym samym w tym zakresie (odnoszącym się do pytania nr 1) stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług świadczonych przez Skarżącego, ani też całość prowadzonej przez niego działalności, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały wymienione we wniosku i w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego uzupełnieniu.

Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawa o PAIPP. Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.

Dyrektor odwołując się do treści wniosku, z którego wynika, że Skarżący tworzy modele 3D części i komponentów do pojazdów mechanicznych za pomocą programu CATIA V5 w formacie CATPART File (.CATPART) oraz SIEMENS NX w formacie SIEMENS PART FILE (.PRT).

Wskazać trzeba, że z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej mamy do czynienia przy spełnieniu łącznie trzech warunków:

a) przedmiot ochrony jest wytworzony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz

b) należy do jednej z kategorii wymienionych w katalogu w art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, m.in. autorskie prawo do programu komputerowego;

Zatem, w przypadku tworzenia, rozwijania, ulepszania programu komputerowego (oprogramowania), w sytuacji, gdy powstaje program komputerowy podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz jest wytworzony w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, wówczas powstaje kwalifikowane prawo własności intelektualnej.

W okolicznościach niniejszej sprawy – w ocenie organu – taka sytuacja nie występuje, bowiem efektem końcowym prac jest plik z modelem 3D, który reprezentuje geometryczny i funkcjonalny opis fizycznego obiektu, a nie – jak twierdzi Skarżący – program komputerowy. W opisie Skarżący sprawy wielokrotnie wskazał, że tworzy modele 3D za pomocą specjalistycznych programów do tego przeznaczonych.

Tworzenie modeli 3D w programach takich jak CATIA V5 (plik .CATPART) czy SIEMENS NX (plik.PRT) nie jest tworzeniem oprogramowania. To jest proces projektowania obiektów za pomocą gotowego oprogramowania. Tworzenie oprogramowania to pisanie kodu źródłowego, który implementuje logikę, funkcje i algorytmy. Programy CATIA V5 i SIEMENS NX to narzędzia do modelowania i projektowania. Tworzenie oprogramowania wymaga języków programowania, przykładowo C++, Python, Java, środowisk programistycznych (IDE), kompilatorów itp. W przypadku tworzenia oprogramowania efektem końcowym jest program komputerowy (aplikacja, system), który wykonuje określone zadania, a nie plik z modelem 3D, który reprezentuje geometryczny i funkcjonalny opis fizycznego obiektu.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, że tworzenie przez Skarżącego modeli 3D jest projektowaniem technicznym, a nie programowaniem czy tworzeniem oprogramowania. Tym samym, skoro Skarżący nie tworzy programu komputerowego, to oznacza, że w tym przypadku nie mamy do czynienia – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – z autorskim prawem do programu komputerowego.

W konsekwencji uzyskiwane dochody z tytułu wykonywanych prac opisanych we wniosku, nie stanowią dochodów ze sprzedaży autorskiego prawa do programu komputerowego, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT.

Zatem, skoro tworzy Skarżący jedynie modele 3D w programach takich jak CATIA V5 (plik.CATPART) czy SIEMENS NX (plik.PRT), to w opisanych okolicznościach nie można przyjąć, że prawo autorskie do takiego wytworzonego projektu, stanowi kwalifikowane prawo własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT. Kwalifikowanym prawem własności intelektualnej jest bowiem – w świetle tego przepisu – autorskie prawo do programu komputerowego podlegające ochronie prawnej (...), a nie – jak w przypadku Skarżącego – autorskie prawo do modeli 3D.

W konsekwencji, odpłatne przeniesienie przez Skarżącego praw do wytwarzanych modeli 3D opisanych we wniosku nie stanowi sprzedaży kwalifikowanych praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, a tym samym uzyskane z tego tytułu wynagrodzenie nie stanowi przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP.

W świetle powyższego, w odniesieniu do dochodów z tytułu przeniesienia praw do efektów pracy Skarżącego nie ma możliwości zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania 5%, o której mowa w art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT.

Konsekwentnie, skoro – jak rozstrzygnięto – uzyskane wynagrodzenie z tytułu przeniesienia prawa do wytwarzanych modeli 3D nie stanowi przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, będącego podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP, wskazane w opisie sprawy wydatki nie mogą stanowić kosztów, o których mowa w literze "a" wzoru z art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT.

Zatem stanowisko Skarżącego odnoszące się do pytań nr 2, 3 i 4 jest nieprawidłowe.

2.3. W skardze Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 14b § 2 w zw. z art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2026, poz. 622 ze zm., dalej: O.p.) poprzez uznanie, że stworzone matematyczne opisy powierzchni nie są programem komputerowym, lecz stanowią wyłącznie plik z modelem 3D, który reprezentuje geometryczny i funkcjonalny opis fizycznego obiektu, gdzie w rzeczywistości Skarżący wyraźnie wskazał w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że są one programem komputerowym, co stanowi wykroczenie poza przedstawiony przez Skarżącego stan faktyczny;

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w odniesieniu do opisanej w stanie faktycznym transakcji dotyczącej przeniesienia autorskich praw majątkowych do matematycznych opisów powierzchni, pozwalających na ich graficzną wizualizację oraz przystosowanych do przekształcenia ich do postaci kodu za pomocą specjalistycznego oprogramowania nie jest możliwe skorzystanie z tzw. ulgi IP BOX, gdzie w rzeczywistości efekty działalności Skarżącego mieszczą się w zakresie przedmiotowym wymienionym w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT i brak jest jakichkolwiek przeciwskazań do zastosowania 5% stawki podatku.

W ocenie Skarżącego Dyrektor mylnie ocenił sytuację, pomijając wiele istotnych aspektów, na które szczególną uwagę zwracał Skarżący w postępowaniu interpretacyjnym. W toku postępowania interpretacyjnego Skarżący wskazywał wielokrotnie, że wytwarzane przez niego matematyczne opisy powierzchni (tudzież modele 3D) stanowią programy komputerowe.

W tych ramach pełnomocnik podniósł, że Istotą wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest możliwość zadania przez Wnioskodawcę pytania po przedstawieniu własnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, na które odpowiedzi udziela Organ podatkowy będący jednak związany treścią stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Dyrektor nie może modyfikować przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, co potwierdza orzecznictwo.

Przechodząc do zarzutu materialnego, w przypadku uznania przez Sąd, iż Organ nie naruszył przepisów postępowania oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny Skarżący wskazał, iż również w tak zakreślonym stanie faktycznym nie zgadza się ze stanowiskiem Organu, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z programem komputerowym oraz prawem autorskim do programu komputerowego.

W celu rzetelnego odniesienia się do takich twierdzeń Organu należy podjąć próbę zdefiniowania czym właściwie jest "program komputerowy" oraz "autorskie prawo do programu komputerowego" (co zresztą zostało zupełnie pominięte w linii argumentacyjnej Organu).

Biorąc jednak pod uwagę wyjątkowy postęp technologiczny, definicje te mogą okazać się zbyt wąskie i szybko nieaktualne. Korzystanie z takich definicji może okazać się niewłaściwe, jeżeli celem jest rozwiązanie problemu natury prawnej. W celu uniknięcia nieprawidłowości, najwłaściwszym wydaje się odwołać do orzecznictwa wydanego w tym zakresie.

Próbę szerszego zdefiniowania tego pojęcia można zauważyć na przykład w poniższym fragmencie Opinii Rzecznika Generalnego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej M. S., wyrażonej w sprawie o sygn. C-263/18: "(...) Programy komputerowe są bowiem sekwencjami instrukcji przeznaczonych do wykonania przez maszynę (komputer). Chociaż program komputerowy może zostać wyrażony w języku zrozumiałym dla człowieka, a w każdym razie dla osób posiadających określone kwalifikacje (kod źródłowy), to nie jest to cel programu. Jego cel polega na tym, że maszyna go rozumie i wykonuje, zaś użytkownik programu jest zainteresowany nie lekturą programu, lecz funkcjonowaniem tej maszyny. Dla użytkownika czytanie linii kodu programu byłoby tak samo użyteczne jak wypicie szklanki paliwa zamiast wlania go do zbiornika w jego samochodzie. Tak więc program komputerowy jest bardziej narzędziem niż utworem w ścisłym znaczeniu. Wynikają stąd pewne szczególne cechy programu komputerowego jako przedmiotu ochrony prawa autorskiego, kóre uzasadniają jego szczególne traktowanie z prawnego punku widzenia. "

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2023 roku, sygn. II FSK 25/23 stwierdził, że: "Prawidłowa wykładnia ww. przepisów winna przy tym nastąpić z uwzględnieniem orzecznictwa, w tym orzecznictwa TSUE, bowiem treść art. 74 i nast. u.p.a.p.p., pomimo jej uchwalenia jeszcze przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, niemal dokładnie odpowiadała rozwiązaniom przewidzianym w dyrektywie 91/25O/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz. U. UE.L1991.122.42, obecnie jest to dyrektywa PEI RADY 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawne ochrony prawnej programów komputerowych (Wersja skodyfikowana) (Dz. U. UE.L.2009.111.16). "

Chcąc zrozumieć czym jest program komputerowy (lub też co może takim programem być) nie można zapomnieć o fragmencie komentarza do ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorstwa dr. Arkadiusza Michalaka: "materiały są traktowane jako jeden ze sposobów wyrażenia programu komputerowego, pod warunkiem, że są szczegółowe w stopniu umożliwiającym postępującemu rutynowo programiście "zakodować" je do postaci kodu źródłowego bądź przeprowadzić tę operację za pomocą odpowiedniego oprogramowania" (A. Michalak red.. Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 - art. 74)

Z uwagi na otwarty katalog sposobów wyrażenia programu komputerowego nic nie stoi na przeszkodzie, żeby matematyczne opisy powierzchni wytwarzane w ramach działalności Skarżącego zostały uznane za jedną z metod wyrażenia oprogramowania, gdyż na ich podstawie możliwe jest zakodowanie rozwiązania bez wnoszenia dodatkowego wkładu twórczego w samo rozwiązanie (kod generowany jest automatycznie przez specjalistyczne oprogramowanie, wyłącznie na podstawie twórczych materiałów wykonanych przez Skarżącego).

W dalszej kolejności pełnomocnik na poparcie prezentowanego stanowiska odwołał się do pkt 74 i pkt 75 Objaśnień MF w sprawie ulgi IP Box.

Skarżący wytwarza materiały przygotowawcze stanowiące program komputerowy w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2009/24AVE oraz art. 74 u.p.a.p.p., tj. matematyczne opisy powierzchni wizualizowane w postaci modelu 3D, które z natury i przeznaczenia podlegają przetworzeniu do postaci kodu (G-CODE). Zmiana tych materiałów skutkuje innym zestawem instrukcji, co potwierdza, że to one determinują wyrażenie programu. Ochrona nie jest tu dochodzona dla funkcjonalności czy języka programowania (elementów wyłączonych spod ochrony według TSUE w sprawie C-406/10 SASAYPL) lecz dla konkretnego wyrażenia programu oraz materiałów przygotowawczych prowadzących do tego wyrażenia.

Podkreślenia wymaga również fakt, że żadne z przytoczonych definicji pojęcia "program komputerowy" nie odwołują się do tego, w drodze jakiego procesu ma ten program powstać. Najistotniejszym elementem jest tutaj zamiar oraz efekt - czyli wytworzenie oprogramowania do sterowników maszyn produkcyjnych, które będzie skutkowało wytworzeniem przez daną maszynę zaprojektowanej przez Skarżącego części do samochodu.

Ponadto, jak można wywnioskować z treści wniosku, uzupełnienia oraz niniejszej skargi - Skarżący używa pojęć "matematyczne opisy powierzchni" oraz "modele 3D" zamiennie - opisując dokładnie ten sam efekt prac. Technicznie, Skarżący wytwarza matematyczny opis funkcjonalny i techniczny danej części do samochodu, który jest następnie: 1) automatycznie zwizualizowany w postaci graficznej (model 3D) przez program, w którym stworzony został ten matematyczny opis, 2) eksportowany przez program, w którym zostały stworzone matematyczne opisy powierzchni/modele 3D lub inne odpowiednie oprogramowanie do postaci kodu źródłowego (program komputerowy/oprogramowanie) w języku G-CODE.

To, że te same materiały, na bazie których powstaje G-CODE mogą zostać przedstawione zarówno w postaci wizualizacji graficznej jak i w formie skomplikowanych funkcji pozostaje bez znaczenia dla uznania ich za program komputerowy. Kontrahent wykorzystuje dokumentację 3D do "komputerowej" weryfikacji danej części, poprzez przeprowadzenie analizy kolizji części, symulacji procesu wtryskowego, testów zderzeniowych itp., jeszcze przed rozpoczęciem procesu produkcyjnego. Głównym przedmiotem zainteresowania kontrahenta jest jednak dostarczenie odpowiedniego oprogramowania do produkcji części samochodowych, gdyż na tym opierają się jego zlecenia.

2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

3.1. Skarga okazała się niezasadna.

3.2. Spór w sprawie koncentruje się na wykładni art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT i sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy utwory wytworzone przez Skarżącego – modele 3D - mieszczą się w zakresie przedmiotowym wymienionym w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT, a w konsekwencji czy stanowią kwalifikowane prawo własności intelektualnej.

Zdaniem Sądu Dyrektor wydając zaskarżoną interpretację dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, a zatem nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów.

3.3. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej interpretacji przypomnieć należy, że zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.

W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy, kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:

1) patent,

2) prawo ochronne na wzór użytkowy,

3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,

4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,

5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin,

6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu,

7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432 oraz z 2020 r. poz. 288),

8) autorskie prawo do programu komputerowego

- podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

Artykuł 30ca ust. 2 ustawy o PIT zawiera zamknięty katalog kwalifikowanych praw własności intelektualnej, w którym wymieniono autorskie prawo do programu komputerowego. Ustawa nie pozwala jednak na rozszerzające stosowanie preferencji, a ulgi podatkowe muszą wynikać wprost z przepisów ustawowych. Wszelkie odstępstwa od zasady równości i powszechności opodatkowania są wyjątkiem i niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca. Stanowi to podstawę do nakazu interpretowania przepisów wprowadzających przywileje podatkowe w sposób ścisły.

3.4. Z treści wniosku wynikało, że Skarżący realizuje projekty informatyczne począwszy od etapu analizy potrzeb Kontrahenta, poprzez projektowanie po wytworzenie modeli 3D części i komponentów do pojazdów mechanicznych przy wykorzystaniu specjalistycznego oprogramowania (głównie CATIA V5 oraz SIEMENS NX).

W zaskarżonej interpretacji wskazano, że z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej mamy do czynienia przy spełnieniu łącznie trzech warunków:

a) przedmiot ochrony jest wytworzony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz

b) należy do jednej z kategorii wymienionych w katalogu w art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, m.in. autorskie prawo do programu komputerowego;

Podkreślono, że w przypadku tworzenia, rozwijania, ulepszania programu komputerowego (oprogramowania), w sytuacji, gdy powstaje program komputerowy podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz jest wytworzony w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, wówczas powstaje kwalifikowane prawo własności intelektualnej.

Przedstawione we wniosku okoliczności sprawy - wbrew zarzutom skargi - wskazywały, że taka sytuacja nie występuje, bowiem jakkolwiek tworzone przez Skarżącego projekty informatyczne są związane z programami komputerowymi, nie stanowią jednak kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z opisu sprawy wynikało bowiem, że efektem pracy Skarżącego są tworzone za pomocą programu CATIA V5 w formacie CATPART File (.CATPART) oraz SIEMENS NX w formacie SIEMENS PART FILE (.PRT) modele 3D. Programy CATIA V5 i SIEMENS NX to narzędzia do modelowania i projektowania. Zatem Skarżący nie pisze kodu. Projektant 3D skupia się na tworzeniu modeli geometrycznych za pomocą specjalistycznych narzędzi. Jest to praca polegająca na modelowaniu inżynierskim, a nie na pisaniu kodu (oprogramowania). Bez znaczenia pozostaje, że tworzone modele 3D są u klientów bezpośrednio wyeksportowane do formatu G-Code na oprogramowanie dla komputera w obrabiarce CNC lub drukarce 3D, gdyż G-Code to język poleceń, którymi steruje się urządzenia, a nie język programowania.

Zdaniem Sądu zasadnie twierdzi Dyrektor, że tworzenie modeli 3D w programach takich jak CATIA V5 (plik.CATPART) czy SIEMENS NX (plik.PRT) nie jest tworzeniem oprogramowania (programu komputerowego). To jest proces projektowania obiektów za pomocą gotowego oprogramowania. Tworzenie oprogramowania to pisanie kodu źródłowego, który implementuje logikę, funkcje i algorytmy. Programy CATIA V5 i SIEMENS NX to narzędzia do modelowania i projektowania. Tworzenie oprogramowania wymaga języków programowania, przykładowo C++, Python, Java, środowisk programistycznych (IDE), kompilatorów itp. W przypadku tworzenia oprogramowania efektem końcowym jest program komputerowy (aplikacja, system), który wykonuje określone zadania, a nie plik z modelem 3D, który reprezentuje geometryczny i funkcjonalny opis fizycznego obiektu.

W konsekwencji tworzone przez Skarżącego modele 3D są w istocie projektowaniem technicznym, a nie programowaniem czy tworzeniem oprogramowania. Skarżący nie tworzy zatem samodzielnie programu komputerowego, co oznacza, że nie powstaje - wbrew zarzutom skargi - program komputerowy, do którego Skarżący przenosi autorskie prawo.

3.5. Wracając do istoty sporu wskazać należy, że niedopuszczalne jest rozszerzające stosowanie katalogu wskazanego w art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT.

Przepisy regulujące prawny aspekt programów komputerowych w polskim prawie, tj. ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowią w istocie powtórzenie zapisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz. Urz. UE L 111/16).

I tak, w myśl pkt 11 Preambuły do powołanej wyżej dyrektywy 2009/24/WE:

W celu uniknięcia wątpliwości wyjaśnić należy, że tylko forma wyrażenia programu komputerowego podlega ochronie, podczas gdy koncepcje i zasady, na których opierają się wszystkie elementy programu, włącznie z tymi, na których opierają się jego "interfejsy", nie podlegają ochronie zgodnie z niniejszą dyrektywą. Zgodnie z tą zasadą prawa autorskiego w zakresie, w jakim logika, algorytmy i języki programowania obejmują koncepcje i zasady, te koncepcje i zasady nie podlegają ochronie zgodnie z niniejszą dyrektywą. Zgodnie z ustawodawstwem i orzecznictwem państw członkowskich oraz międzynarodowymi konwencjami dotyczącymi prawa autorskiego forma wyrażenia tych koncepcji i zasad ma podlegać ochronie prawem autorskim.

Oprogramowanie - definiowane, jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów - podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.).

Zgodnie z art. 74 ust. 2 ww. ustawy o PAIPP:

Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.

Ponadto, jak wskazuje Minister Finansów w "Objaśnieniach podatkowych z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej - IP BOX":

Doktryna prawa autorskiego przyjmuje różne kazuistyczne podejścia do definiowania pojęcia "autorskie prawo do programu komputerowego", które wskazują, że część chronioną prawem [formę (ekspresji) utworu] jest w szczególności kombinacja komend adresowanych do komputera w formie kodu źródłowego i kodu wynikowego. Pozaustawowa definicja pojęcia "autorskie prawo do programu komputerowego" w sposób uzasadniony nawiązuje zatem do terminologii informatycznej, dostosowywanej następnie do potrzeb dalszej analizy prawnej dobra niematerialnego jakim jest program komputerowy.

Fundamentem informatycznego rozumienia programu komputerowego jest samo pojęcie "programu", czyli zapisanego przy pomocy wybranego języka programowania algorytmu rozwiązania określonego zadania. Zatem program komputerowy to w szczególności zestaw instrukcji przeznaczonych do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia określonego rezultatu. A contrario, żaden wytwór nie jest programem komputerowym, jeżeli nie służy do wyrażania w sposób pośredni lub bezpośredni algorytmów lub logicznych relacji pomiędzy funkcjami, które mają zostać wykonane, i fizycznymi możliwościami urządzeń używanych do digitalizacji. (...).

Elementy programu komputerowego chronione prawem autorskim to przede wszystkim:

- forma programów (rozumiana jako określone przedstawienie zarówno kodu jak i instrukcji), a więc informacje zawarte w kodzie źródłowym programu komputerowego, w opisie procedur operacyjnych, zestawieniu danych, w informacjach konwersacyjnych i dialogowych. Wszystkie powyższe elementy zaliczane są do elementów twórczych, co uzasadnia ich ochronę przez prawo autorskie;

- interfejsy (oparta na analogicznych podstawach jak ochrona innych składników programu) - gdy informacje, które zostały uzyskane na podstawie dekompilacji danego interfejsu nie pozwalają no opracowanie interfejsu zastępczego, to w takiej sytuacji należy wykreować możliwość przeniesienia interfejsu do innego kompatybilnego programu, gdyż sam interfejs nie stanowiłby samodzielnego przedmiotu ochrony.

(...) Reasumując; brak ustawowej definicji pojęcia "program komputerowy" oraz brak precyzyjnego określenia zakresu "autorskiego prawa do programu komputerowego" w świetle polskiego prawa sprawia, że konieczne jest odniesienie się do pozaustawowych źródeł interpretacji tego pojęcia oraz ustalenia zakresu przedmiotowej ochrony prawnej. Wynika z nich, że pojęcie "program komputerowy" nie powinno być rozumiane wąsko, lecz szeroko, w szczególności obejmując interfejs, gdy ten spełnia warunek interoperacyjności programu komputerowego z oprogramowaniem i sprzętem komputerowym, co musi być ustalone w każdym przypadku oddzielnie na podstawie rzeczywistych ustaleń, a nie tylko formalnych postanowień, na przykład umownych. Holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs. Uwzględnienie autorskiego prawa do programu komputerowego w szerokim rozumieniu (funkcjonalnie) - jako oprogramowanie - w katalogu kwalifikowanych IP jest zgodne z wytycznymi raportu BEPS Plan Działania nr 5 i wynika z przedstawionej powyżej interpretacji zakresu znaczeniowego "autorskiego prawo do programu komputerowego".

Jak wynika z powyższego w polskim i europejskim prawie autorskim oraz prawie patentowym brakuje definicji legalnej programu komputerowego. Także judykatura nie stworzyła dotąd definicji programu komputerowego. Orzeczenia skupiają się zasadniczo na rozróżnieniu poszczególnych elementów programu komputerowego i wyznaczeniu w związku z tym zakresu ochrony autorsko-prawnej. Dla przykładu Sąd Okręgowy w L. w wyroku z 7 marca 2014 r., sygn. akt [...], wskazał, że:

Program komputerowy to wyrażony w postaci słownej ciąg instrukcji możliwy do odczytania przez komputer, prowadzący do modyfikacji jej stanu. Jest to zestaw instrukcji lub rozkazów, przeznaczonych do użycia bezpośrednio lub pośrednio w komputerze w celu osiągnięcia danego rezultatu (por. § 101 Copyright Law of the U.S., http://www.copyright.gov). Definicja budowana jest w oparciu o dwa elementy: użycie komputera i komunikowany skutek w postaci zmian wprowadzanych na jego dysku. Słowny ciąg instrukcji stanowi łącznik między programistą a maszyną cyfrową, inaczej nazywany językiem programowania.

Skład orzekający podziela stanowisko tut. Sądu wyrażone w prawomocnym wyroku z 12 maja 2022 r. I SA/GI 50/22 Gliwicach, zgodnie, z którym aby ustalić definicję programu komputerowego należy odwołać się do opinii rzecznik generalny TSUE M. S., który w opinii w sprawie C-263/18, Tom Kabinet stwierdził m.in.: "Programy komputerowe są bowiem sekwencjami instrukcji przeznaczonych do wykonania przez maszynę (komputer). Chociaż program komputerowy może zostać wyrażony w języku zrozumiałym dla człowieka, a w każdym razie dla osób posiadających określone kwalifikacje (kod źródłowy), to nie jest to cel programu. Jego cel polega na tym, że maszyna go rozumie i wykonuje, zaś użytkownik programu jest zainteresowany nie lekturą programu, lecz funkcjonowaniem tej maszyny. Używając języka programistów ów "zespół instrukcji przeznaczonych do wykonania przez maszynę (komputer)" oznacza, że tworzą oni kod źródłowy, który w wyniku kompilacji przetwarzany Jest na kod binarny (kod wynikowy), czyli tzw. kod zero-Jedynkowy rozumiany jedynie przez maszynę (komputer)".

Sąd, analizując zakres definicji i ochrony prawnej przysługującej programom komputerowym wynikający z powołanych przepisów, w okolicznościach niniejszej sprawy uznała zarzuty naruszenia prawa materialnego za niezasadne.

Cytowane przepisy oraz Objaśnienia podatkowe wskazują wprawdzie, że "program komputerowy" należy rozumieć szeroko, jednak nie jest do definicja nieograniczona i nie może być konstruowana indywidualnie na potrzeby określonych okoliczności (w tym przypadku - preferencji podatkowej).

Wskazuje się, że program komputerowy obejmuje jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs. W istocie wymienione części składowe programu komputerowego stanowią katalog otwarty, ograniczony jednak nadrzędną funkcją samego programu komputerowego. Z powołanych bowiem regulacji wynika, że program komputerowy to zestaw instrukcji przeznaczonych do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia określonego rezultatu. W punkcie 10 Preambuły do dyrektywy 2009/24/WE wyjaśniona zostaje funkcja programów komputerowych: rolą programu komputerowego jest wejście w kontakt i wspólne funkcjonowanie z innymi częściami składowymi systemu komputerowego i użytkownikami (...).

Trudno zatem zgodzić się ze Skarżącym w kwestii bardzo szerokiego interpretowania pojęcia "program komputerowy" i uznać, że efekty pracy Skarżącego mieszczą się w tak rozumianej definicji i roli programu komputerowego.

Wobec powyższego, nie może być mowy o naruszeniu przez organ podanych przez Skarżącego przepisów, tj. art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT w związku z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

3.6. Sąd nie podzielił również podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

W tych ramach przypomnieć należy, że art. 14b § 2 O.p. stanowi, że wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. W związku z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Natomiast art. 14b § 3 O.p. stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Z kolei w myśl art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Zdaniem Sądu, mając na względzie powołane regulacje prawne organ interpretacyjny przeprowadził wywód (poparty analizą przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), w oparciu o który wskazano Stronie przyczyny, z uwagi na które w rozpatrywanym przypadku - wbrew twierdzeniu Skarżącego - tworzone projekty nie skutkują powstaniem autorskich praw do programu komputerowego, a tym samym kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP), więc Skarżący nie jest uprawniony do zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania 5%, o której mowa w art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT.

Zdaniem Sądu fakt, że Skarżący błędnie uznał, że efekty jego prac stanowią programy komputerowe i jednocześnie w treści wniosku wielokrotnie podkreślał, że posiada do tych utworów autorskie prawa majątkowe, nie zwalnia organu interpretacyjnego z obowiązku zweryfikowania tych danych na gruncie przepisów ustawy o PIT, w szczególności art. 30ca ust. 2 pkt 8 ww. ustawy. Ten element wniosku o interpretację potraktować należy jako stanowisko Skarżącego, a nie opis stanu faktycznego. Przyjęcie i powielenie poglądu prezentowanego przez Skarżącego i pozbawienie organu podatkowego możliwości oceny zdarzenia wskazanego we wniosku spowodowałoby, że interpretacja indywidualna stanowiłaby jedynie pozbawione merytorycznej analizy zaprezentowanego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, potwierdzenie takiej oceny tego stanu, jakiej dokonał Skarżący, stwarzając sobie najkorzystniejszą sytuację prawnopodatkową, co byłoby sprzeczne z rolą i funkcją, jakie spełniać ma instytucja interpretacji indywidualnych.

W konsekwencji, zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia art. 14b § 2, art. 14b § 3 w związku z art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1 O.p. Sąd uznał za bezzasadne. Dyrektor nie wykroczył bowiem poza stan faktyczny przedstawiony we wniosku, jednak oceniając stanowisko Skarżącego co do przedstawionych przez niego wątpliwości zawartych w pytaniach, w odniesieniu do tego stanu faktycznego, uznał je za nieprawidłowe.

Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Natomiast wyroki Trybunału Sprawiedliwości na stronie https://curia.europa.eu.

3.7. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) skargę oddalił.

jeszcze 5688 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo