Organ uznał, iż zastosowanie stawki 0% w eksporcie towarów jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik posiada dokumenty zawierające potwierdzenie wywozu towarów wydane przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Dyrektor KIS zaznaczył, iż nie mogą to być takie dokumenty, jak wskazane w opisie sprawy. Nie są to dokumenty o charakterze urzędowym, mają one jedynie charakter informacyjny. Tym samym, w przekonaniu organu, opisane dokumenty, nie są/nie będą dokumentami potwierdzającymi wywóz towarów poza terytorium UE, o których mowa w art. 41 ust. 6 w zw. z ust. 6a u.p.t.u. Ponadto według organu, tranzytowego dokumentu towarzyszącego EAD wydanego przez organ celny innego państwa Unii Europejskiej nie można uznać za dokument potwierdzający wywóz towarów poza terytorium UE, gdyż dokument ten potwierdza jedynie fakt, że towary mają zostać wywiezione do Wielkiej Brytanii, a nie że zostały faktycznie tam dostarczone. W konsekwencji organu skonkludował, iż na podstawie dokumentów wymienionych we wniosku, nie będzie można zastosować stawki VAT w wysokości 0% przewidzianej dla eksportu towarów.
Spółka złożyła na powyższą interpretację skargę do tut. Sądu.
Skarżąca zarzuciła organowi dopuszczenie się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego w postaci:
1) naruszenia art. 2 pkt 8, art. 41 ust. 4, art. 41 ust. 6, a także art. 41 ust. 6a u.p.t.u. - na skutek ich błędnej wykładni, poprzez niesłuszne uznanie, że spółka nie może zastosować stawki 0 % do eksportów opisanych w zaistniałym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, w oparciu o wskazane dokumenty,
2) naruszenia art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L. z 2006r., Nr 347, dalej "Dyrektywa VAT") - na skutek jego błędnej wykładni, poprzez nieuwzględnienie, że z treści tego przepisu oraz orzecznictwa TSUE nie wynika aby do potwierdzenia wywozu towaru poza terytorium UE i objęcia eksportu stawką VAT 0 % (zwolnienia w terminologii Dyrektywy VAT) konieczne było posiadanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz wydanego przez organ celny UE i nie jest możliwe zastosowanie takiej stawki w oparciu o dokumenty alternatywne.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej Interpretacji w części uznającej stanowisko spółki za nieprawidłowe. Jeżeli Sąd uzna, że nie jest możliwe uchylenie zaskarżonej interpretacji jedynie w części, to w takiej sytuacji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości. Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa podatkowego.
Spółka wskazała, iż w zakresie opisanych eksportów dysponuje/będzie dysponowała:
- dokumentem transportowym CMR dokumentującym transport z Polski do UK, na których osoba działająca w imieniu danego kontrahenta potwierdzi swoim podpisem odbiór towarów w punkcie odbioru na terenie UK,
- dokumentem EAD wydanym przez organ celny innego państwa UE, na którym wskazane zostanie, że towary mają zostać wywiezione do UK,
- dokumentem importowym wygenerowanym z systemu celnego UK po dokonanej odprawie celnej w UK, który potwierdzi, że towary zostały przywiezione na teren UK.
W przekonaniu skarżącej fakt, że żaden z powyższych dokumentów nie jest dokumentem potwierdzającym wywóz wydanym przez organ celny UE (EAD potwierdza tylko przeznaczenie do wywozu) nie jest jednak zdaniem spółki przeszkodą do zastosowania stawki 0 %. Jak wynika z przepisów regulujących stricte kwestię zastosowania stawki 0 % do eksportu w postaci art. 41 ust. 6 oraz 6a u.p.t.u., zastosowanie stawki 0 % jest możliwe jeżeli podatnik posiada dokument potwierdzający wywóz poza teren UE, przy czym katalog takich dokumentów jest katalogiem otwartym.
W konsekwencji z treści tych przepisów nie wynika, w przekonaniu skarżącej, aby nie mogła zastosować stawki 0 % skoro niewątpliwie posiadane przez nią dokumenty potwierdzają fakt wywozu, a jednocześnie katalog z art. 41 ust. 6a u.p.t.u. jest jedynie katalogiem otwartym. W ocenie spółki nie jest właściwe w oparciu o art. 2 pkt 8 u.p.t.u. zawężanie katalogu dokumentów potwierdzających wywóz i uprawniających do zastosowania stawki 0 %, którą to kwestię regulują przepisy szczególne w postaci art. 41 ust. 6 i 6a. Te przepisy natomiast nie zawierają zastrzeżenia, że dokument potwierdzający wywóz musi zostać wydany przez organ celny UE.
Według skarżącej z art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT wynika, że Państwa Członkowskie zwalniają transakcje dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty. Dyrektywa VAT nie zawiera przy tym ograniczenia, że wywóz poza teren UE musi być potwierdzony stricte przez organ celny państwa członkowskiego. Z perspektywy Dyrektywy VAT istotny wydaje się być aspekt materialny - fakt, że doszło do dostawy towarów wysłanych poza teren UE, a nie kwestia tego jakim dokładnie dokumentem podatnik tego faktu dowodzi.
Potwierdza to orzecznictwo TSUE, który również wyraził pogląd o tym, że w zakresie zwolnienia eksportu istotny jest aspekt materialny, czyli fakt wywozu towarów poza UE, a nie zaś zgromadzenie ściśle określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka formalna). Na potwierdzenie powyższej tezy skarżąca wskazała na wyrok z 28 marca 2019r., sygn. C-275/18.
W przekonaniu skarżącej nie jest zasadne uzależnienie prawa do zastosowania stawki 0 % VAT (zwolnienia) do eksportu od konieczność posiadania ściśle określonego dokumentu, jeżeli spełniona jest przesłanka materialnoprawna (wywóz towarów). Tym bardziej jeżeli podatnik może udowodnić spełnienie przesłanki materialnoprawnej (wywozu towarów) na podstawie dowodów alternatywnych. Skarżąca zastrzegła, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą dwa przypadki, w których TSUE dopuszcza wyjątkowo utratę prawa do zwolnienia z VAT z powodu niezachowania warunków formalnych. W opisanych we wniosku transakcjach nie mamy do czynienia z oszustwem podatkowym, lecz transparentnymi transakcjami, które zgodnie z opisem rzeczywiście wystąpiły/wystąpią i zostaną udokumentowane.
Zdaniem skarżącej brak dokumentu CC599C nie skutkuje uniemożliwieniem przedstawienia przekonywającego dowodu spełnienia wymogów materialnych, gdyż jak zestaw dokumentów jakim dysponuje/będzie dysponować w sposób przekonywujący dowodzi, że towary zostały wywiezione.
W konsekwencji spółce powinno przysługiwać prawo do zastosowania stawki 0 % do eksportów w oparciu o dokumenty wskazane w zaistniałym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym. Spółka podkreśliła, iż stanowisko takie jest także konsekwentnie prezentowane w wyrokach sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosowanie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.
W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 31 października 2025r. dotycząca podatku od towarów i usług.
Skarga okazała się zasadna.
Spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy zasadnie Dyrektor wskazuje, iż pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. ma charakter otwarty, nie można przyjąć, że mogą to być inne dowody niż dokumenty "urzędowe", w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
Kwestia ta była już przedmiotem analizy sądów administracyjnych, a uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko skład orzekający odwoła się do wyroków tut. Sądu w sprawie sygn. akt I SA/Gl 1355/23, I SA/Gl 223/24, I SA/Gl 329/24.
Według art. 41 u.p.t.u., w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0% (ust. 4). Stawkę tę stosuje się, pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium UE (ust. 6). Dokumentem tym jest w szczególności:
1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu;
2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;
3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny (ust. 6a).
Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju (ust. 7). Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium UE w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument (ust. 9).
Analiza powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że warunkiem zastosowania stawki 0% w odniesieniu do eksportu jest posiadanie przez podatnika przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonano eksportu, dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium UE, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Z przepisów tych nie wynika jednak, że tylko posiadanie określonego rodzaju dokumentów uprawnia do zastosowania stawki 0%. Podkreślenia wymaga, że w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. ustawodawca posługuje się bowiem sformułowaniem "w szczególności" co prowadzi do wniosku, że przewidziany w tym przepisie katalog jest otwarty, a wymienione w nim dokumenty stanowią jedynie przykłady dokumentów uznanych za dowody potwierdzający dostawę i wywóz towaru poza granice UE. Co istotne w sprawie ww. przepis nie zawiera warunku, zgodnie z którym obejmuje on wyłącznie dokumenty o charakterze urzędowym. Takie rozumienie potwierdza w szczególności treść uzasadnienia projektu ustawy z 7 grudnia 2012 r. zmieniającej m.in. ustawę VAT z dniem 1 kwietnia 2013 r. (druk sejmowy 805, pkt 35 uzasadnienia): "Proponowana zmiana w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT określa otwarty katalog dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza Unię Europejską, o których mowa w ust. 6 tego artykułu ".
Odnosząc się w dalszej kolejności do przepisów prawa unijnego należy wskazać na treść art. 146 ust. 1 pkt a) Dyrektywy VAT, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają transakcje dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty. Zgodnie z tym przepisem zwolniona z podatku od towarów i usług jest dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty oraz dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych poza terytorium Wspólnoty przez nabywcę lub na rzecz nabywcy niemającego siedziby na terytorium danego państwa (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 lutego 2021 r. I SA/Gl 1459/20).
Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie C - 275/18 orzekł, że art. 146 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 131 Dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z VAT przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii. Trybunał, powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo (wyrok z 28 lutego 2018 r., C 307/16 oraz wyrok z 8 listopada 2018 r., C-495/17), stwierdził, że z terminu "wysyłane", użytego w art. 146 ust. 1 lit. a) Dyrektywy VAT wynika, że eksport towarów następuje, a zwolnienie dostawy na eksport ma zastosowanie, gdy prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę, a dostawca wykaże, że towar został wysłany lub przetransportowany poza terytorium Unii, i że w następstwie tej wysyłki lub tego transportu opuścił fizycznie terytorium Unii. Przy czym przytoczony art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT nie przewiduje przesłanki takiej jak ustanowiona w prawie czeskim, zgodnie z którą towar przeznaczony do wywozu powinien zostać objęty procedurą wywozu, aby można było zastosować zwolnienie w eksporcie określone w tym przepisie. Zatem zakwalifikowanie transakcji jako dostawy na eksport na podstawie art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT nie zależy od objęcia danych towarów procedurą celną wywozu, której nieprzestrzeganie skutkuje pozbawieniem podatnika prawa do zwolnienia w eksporcie.
Trybunał przypomniał, że wprawdzie do państw członkowskich należy określenie, zgodnie z art. 131 dyrektywy przesłanek warunkujących zwolnienie przez te państwa transakcji eksportu w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania zwolnień przewidzianych przez tę dyrektywę oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć, jednakże przy wykonywaniu swoich kompetencji państwa członkowskie powinny przestrzegać ogólnych zasad prawa, które stanowią część porządku prawnego Unii, do których należy w szczególności zasada proporcjonalności. Dalej wskazał, że z zasady tej wynika, iż przepis krajowy wykracza poza to, co jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku, jeśli w istocie uzależnia on prawo do zwolnienia z VAT od spełnienia obowiązków formalnych, nie uwzględniając przesłanek materialnoprawnych, a w szczególności nie biorąc pod uwagę kwestii, czy zostały one spełnione. Owe transakcje powinny być bowiem opodatkowane przy uwzględnieniu ich cech obiektywnych. Z tego względu uznał, że przesłanka stojąca na przeszkodzie przyznaniu zwolnienia z VAT dla dostawy towarów, które nie zostały objęte procedurą wywozu, podczas gdy jest bezsporne, że towary te zostały faktycznie wywiezione, a zatem ze względu na swe cechy ogólne dostawa spełnia przesłanki zwolnienia przewidziane w art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT, nie zachowuje zasady proporcjonalności. Zdaniem Trybunału, wprowadzenie takiej przesłanki oznaczałoby uzależnienie prawa do odliczenia od spełnienia obowiązków formalnych, bez zbadania, czy ustanowione przez prawo Unii przesłanki materialnoprawne zostały rzeczywiście spełnione. Sama okoliczność, że eksporter nie objął danych towarów procedurą wywozu, nie oznacza, że taki wywóz faktycznie nie nastąpił. Objęcie procedurą wywozu Trybunał ocenił jako obowiązek formalny, który nie wchodzi w zakres wspólnego systemu VAT, lecz procedury celnej i samo w sobie nieprzestrzeganie tego obowiązku nie wyklucza, że spełnione są przesłanki materialnoprawne uzasadniające przyznanie zwolnienia.
Z powołanego wyroku Trybunału wynika, że w przypadku eksportu towarów nie jest kluczowe posiadanie określonych dokumentów, czy też objęcie towarów określoną procedurą celną, lecz sam fakt wywozu towarów poza granice UE. W świetle orzecznictwa Trybunału istnieją tylko dwie sytuacje, w których niedopełnienie wymogów formalnych może doprowadzić do utraty prawa do zwolnienia z VAT, mianowicie:
1) podatnik nie może powoływać się na zasadę neutralności podatkowej dla celów zwolnienia z VAT, w sytuacji gdy umyślnie uczestniczył w oszustwie podatkowym i naraził na niebezpieczeństwo funkcjonowanie wspólnego systemu VAT,
2) naruszenie wymogu formalnego może prowadzić do odmowy zwolnienia z VAT, jeżeli naruszenie to skutkuje uniemożliwieniem przedstawienia przekonującego dowodu spełnienia wymogów materialnych, tzn. faktycznego wyprowadzenia towarów z terytorium UE (por. wyrok NSA z 21 lipca 2020 r. I FSK 2005/17; wyrok WSA w Krakowie z 12 października 2023 r. I SA/Kr 769/23).
Mając na uwadze dotychczasowe rozważania wskazać należy, że dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie kluczowy jest zatem fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka formalna). W konsekwencji czego, nie można odmówić podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT tylko na tej podstawie, że nie posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli eksport ten faktycznie nastąpił.
Z punktu widzenia ww. definicji eksportu towarów istotna jest kwestia miejsca rozpoczęcia transportu lub wysyłki towarów, a nie fakt rozpoczęcia celnej procedury wywozu towarów. Rozpoczęcie transportu towarów w Polsce, a celnej procedury wywozu towarów w innym państwie członkowskim, nie uniemożliwi uznania transakcji za wypełniającą definicję eksportu towarów zawartą w u.p.t.u. Zatem fakt kto dokonuje zgłoszenia celnego nie ma znaczenia dla kwalifikacji eksportu jako pośredniego lub bezpośredniego na gruncie u.p.t.u., istotne jest to, kto jest faktycznym organizatorem transportu (wysyłki) towarów.
W kwestii eksportu towarów wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 czerwca 2012 r. I FPS 3/12 orzekając, że: "(...) Dla zastosowania przez podatnika stawki 0% w Polsce z tytułu eksportu towaru konieczne jest, aby miejscem dostawy tej czynności była Polska, co wymaga wykazania, że wywóz tego towaru poza obszar Unii Europejskiej następuje - stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. - w ramach transportu, który rozpoczął się na terytorium Polski, w wykonaniu czynności określonej w art. 7 ustawy".
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Dyrektor KIS uznał bezpodstawnie, że to spełnienie przesłanek formalnych ma decydujące znaczenia dla możliwości zastosowania stawki 0 %.
W orzecznictwie już wcześniej podkreślano, że jeśli okoliczność wywozu poza UE zostanie wykazana innymi dowodami, w tym ustalona w sposób bezsporny w ramach toczącego się postępowania podatkowego, organy podatkowe nie mogą takiej okoliczności pomijać, stosując do takiego wywozu stawkę jak dla obrotu krajowego, gdyż takie działanie nie tylko narusza zasadę neutralności, lecz jest nieadekwatne do poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych i w konsekwencji przybiera formę sankcji podatkowej, a nie opodatkowania faktycznej czynności podlegającej VAT (wyroki NSA z dnia: 10 września 2014 r. I FSK 1304/13; 25 kwietnia 2013 r. I FSK 828/12; 20 grudnia 2017 r. I FSK 825/17).
W konsekwencji błędne jest stanowisko Dyrektora KIS, że jedynie dokumenty urzędowe, w których właściwe organy celne potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE, dają podstawy do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% względem eksportu towarów.
Zdaniem Sądu stanowisko takie narusza art. 41 ust. 6a u.p.t.u., albowiem przepis ten zawiera otwarty katalog dokumentów, za pomocą których podatnik może wykazać wywóz towarów poza terytorium UE. Mogą to być zatem jakiekolwiek dokumenty, z których będzie wynikało, że faktycznie doszło do eksportu towarów. Nie można zatem zakładać a priori, że dokumenty wymienione we wniosku wnioskodawca we wszystkich trzech wariantach nie dokumentują eksportu, albowiem nie stanowią dokumentów urzędowych.
W realiach rozpoznanej sprawy w ramach prowadzonej w Polsce działalności, spółka dokonała w kwietniu 2025 r. transakcji sprzedaży towarów w postaci produktów wellness, suplementów diety, kosmetyków naturalnych na rzecz kontrahenta z siedzibą w Wielkiej Brytanii, które to towary zostały przetransportowane na skutek tej transakcji z magazynu w Polsce do miejsca odbioru położonego na terenie UK. Spółka podkreśliła, że nie będzie dysponować dokumentem CC599C potwierdzającym wywóz towarów. We wniosku zaznaczono, iż skarżąca przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonano sprzedaży, posiadała (i nadal posiada) następujące dokumenty dotyczące dokonanego wywozu:
‒ dokument transportowy CMR dokumentujący transport z Polski do UK, na którym osoba działająca w imieniu kontrahenta potwierdziła swoim podpisem odbiór towarów w punkcie odbioru na terenie UK,
‒ dokument EAD wydany przez belgijski organ celny, na którym wskazano, że towary mają zostać wywiezione do UK,
‒ dokument importowy wygenerowany z systemu celnego UK po dokonanej odprawie celnej w UK, który potwierdza, że towary zostały przywiezione na teren UK.
W odniesieniu do opisanych wyżej transakcji spółka nie będzie dysponować dokumentami wymienionymi w art. 41 ust. 6a pkt 1 – 3 u.p.t.u.
Zdaniem Sądu nieuprawnione jest stanowisko organu, iż posiadane przez skarżącą dokumenty nie spełniają wymogów potwierdzających wywóz towarów. Dyrektor KIS wydając interpretację indywidualną miał obowiązek zweryfikowania – każdego ze wskazanych przez spółkę dokumentów odrębnie i we wzajemnym powiązaniu – czy można zakwalifikować go jako dokument potwierdzający okoliczność wywozu towaru poza terytorium UE. Organ tego jednak nie uczynił przyjmując, że przedłożone dokumenty nie są dokumentami urzędowymi.
Przyjęcie poglądu wyrażonego przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej prowadziłoby do wniosku, że jeżeli spółka nie będzie posiadała dokumentów pochodzących od organów celnych, dokumentu urzędowego, to nie będzie mogła wykazać, że dokonała eksportu towarów. Pogląd ten pozostaje natomiast w sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym zarówno przez TSUE, jak i sądy krajowe. Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie podzielił stanowiska wyrażone w analogicznych sprawach przez sądy krajowe (wyroki: WSA w Bydgoszczy z 19 grudnia 2023 r. I SA/Bd 553/23, w Rzeszowie z 5 grudnia 2023 r. I SA/Rz 401/23, we Wrocławiu z 6 marca 2024 r. I SA/Wr 740/23 i 13 marca 2024r. I SA/Wr 862/23, w Krakowie z 12 września 2023r. I SA/Kr 683/23, w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2024r. I SA/Gl 1374/23, z dnia 22 lutego 2024r. I SA/Gl 1182/23 oraz z dnia 26 listopada 2024r. sygn. akt I SA/Gl 329/24).
Zdaniem Sądu potwierdzenie wywozu towarów może się odbywać poprzez powołanie się na tzw. dowody alternatywne, których katalog nie jest katalogiem zamkniętym. Możliwości tego rodzaju nie można wykluczyć na gruncie u.p.t.u., tym bardziej, że art. 41 ust. 6a tej ustawy nie dostarcza do tego żadnych podstaw.
Zatem za nieprawidłowe należy uznać stanowisko zgodnie z którym dokumenty mogące stanowić podstawę do zastosowania stawki 0% do eksportu towarów muszą być dokumentami urzędowymi.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego za uzasadnione. Dyrektor KIS dokonał bowiem błędnej wykładni art. 2 pkt 8 lit. b w zw. z art. 41 ust. 4 w zw. z art. 41 ust. 6 w zw. z art. 41 ust. 6a u.p.t.u. polegającej na przyjęciu, iż zestawy dokumentów opisane we wniosku o wydanie interpretacji nie stanowią dokumentów uprawniających do zastosowania stawki VAT 0% wobec opisanych we wniosku transakcji eksportu towarów. W konsekwencji organ w sposób nieuprawniony zawęził otwarty katalog dokumentów z art. 41 ust. 6a u.p.t.u. uprawniający do zastosowania stawki VAT 0%.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił przedmiotową interpretację w zaskarżonej części.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę obejmującą uiszczony wpis sądowy (200 zł) , kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).