Dyrektor nie uwzględnił zażalenia.
Na wstępie wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt III FSK 558/24 przesądził, że zaległości podatkowe zobowiązanego za 2011 r. w dacie wystawienia tytułu wykonawczego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 16 stycznia 2018 r. nr 1206-SEW.723.21.2018 nie były przedawnione. Według korzystającej z powagi rzeczy osądzonej wykładni zawartej w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z 6 września 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 236/23, termin przedawnienia tej należności podatkowej, po odnotowaniu zawieszeń i przerw w biegu terminu przedawnienia, przypadał na 17 maja 2025 r.. Sprzedaż licytacyjna nieruchomości nastąpiła wcześniej, t.j. 31 marca 2025 r. Przed upływem terminu przedawnienia organ nadzoru, postanowieniem z 9 maja 2025 r. nr 2401-IEE.7192.217.2025.3.DJ, ostatecznie rozpoznał zażalenie na postanowienie w sprawie przybicia. Postanowienie to jest już prawomocne, na skutek prawomocnego postanowienia WSA w Gliwicach z 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/GI 744/25, którym odrzucono skargę na postanowienie z 9 maja 2025 r. nr 2401-IEE.7192.217.2025,3.DJ utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 16 kwietnia 2025 r. nr [...], w przedmiocie udzielenia przybicia na rzecz licytanta.
Odnośnie meritum Dyrektor wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy egzekucyjnej mającymi zastosowanie w sprawie, organ egzekucyjny sporządza plan podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości niezwłocznie, gdy postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stanie się ostateczne.
Postanowieniem z 12 września 2025 r. nr 2401-IEE.7192.257.2025.21.DJ Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z 14 maja 2025 r. nr [...] o przyznaniu własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz nabywcy. Zatem 12 września 2025 r. Naczelnik był uprawniony do wydania postanowienia zawierającego plan podziału kwoty uzyskanej z nieruchomości.
W podziale kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości, oprócz wierzycieli egzekwujących, uczestniczą wierzyciele składający tytuł wykonawczy z dowodem doręczenia dłużnikowi wezwania do zapłaty i wierzyciele, którzy uzyskali zabezpieczenie powództwa, jeżeli zgłosili się najpóźniej w dniu uprawomocnienia się postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości; osoby, które przed zajęciem nieruchomości nabyły do niej prawa stwierdzone w protokole opisu i oszacowania wartości nieruchomości lub prawa których zostały zgłoszone i udowodnione najpóźniej w dniu uprawomocnienia się postanowienia o przyznaniu własności; pracownicy co do stwierdzonych dokumentem należności za pracę, jeżeli zgłosili swe roszczenia przed sporządzeniem planu podziału.
W niniejszej sprawie jedynymi podmiotami, które mogły zostać uwzględnione w planie podziału byli: Naczelnik ze względu na powstałe w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym koszty egzekucyjne i Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. jako wierzyciel egzekwujący.
Analiza postanowienia z 10 października 2025 r. pozwoliła ustalić, że kwoty uzyskane w prowadzonej egzekucji zostały podzielone zgodnie z przepisami ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z art. 115 u.p.e.a. z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności:
1)opłatę manipulacyjną
1a) opłatę za czynności egzekucyjne;
1b) wydatki egzekucyjne;
1c) koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2;
1d) opłatę egzekucyjną od środków pieniężnych zapłaconych:
a) wierzycielowi,
b) organowi egzekucyjnemu albo wyegzekwowanych przez ten organ; le) koszty upomnienia;
2) należności zabezpieczone hipoteką morską lub przywilejem na statku morskim; |
3) należności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystające z ustawowego pierwszeństwa oraz prawa, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, o ile nie zostały zaspokojone w trzeciej kolejności;
4a) koszty egzekucyjne i koszty upomnienia powstałe w egzekucji należności celnej;
6) inne należności i odsetki, z zastrzeżeniem § 2a i 3.
Organ egzekucyjny prawidłowo więc pokrył w pierwszej kolejności własne koszty egzekucyjne, a pozostałą kwotę przyznał wierzycielowi hipotecznemu.
Wobec powyższego Dyrektor stwierdził, że plan podziału kwoty sporządzony postanowieniem z 10 października 2025 r. był prawidłowy, a zatem nie było podstaw do uwzględnienia skargi na tę czynność.
W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach, skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego, w szczególności art. 59 i art. 70 O.p. oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ egzekucyjny i odwoławczy oparli swoje rozstrzygnięcia na nieprawdziwych ustaleniach, sprzecznych z dokumentami KAS i KIS, które potwierdzają wygaśnięcie zobowiązania z mocy prawa.
W ocenie skarżącego zobowiązanie za 2011 r. uległo przedawnieniu 31 grudnia 2017 r., co powinno być uwzględnione z urzędu. Organ nie miał więc żadnych uprawnień do egzekwowania zobowiązania po tej dacie. Zdaniem skarżącego nie istniała żadna podstawa do zawieszenia biegu przedawnienia, a zo-bowiązanie wygasło. Zignorowanie tego stanowiska stanowi naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Powoływanie się na wyrok NSA o sygn. akt NSA III FSK 558/24 w kontekście egzekucji jest nieuprawnione i stanowi wprowadzanie sądu w błąd.
Nadto skarżący wskazał na rażące naruszenia procedury licytacyjnej. W jego ocenie organ egzekucyjny nie zbadał zaniżenia wartości nieruchomości, a także nie odniesiono się do faktu, że zgłoszone zastrzeżenia nie zostały wpisane do protokołu, nie oceniono rzetelności przebiegu licytacji, nie wyjaśniono przyczyn, dla których protokół doręczono stronie dopiero po 6 miesiącach, co jest oczywistym naruszeniem zasady szybkości i przejrzystości postępowania.
W ocenie skarżącego twierdzenie organu, że "plan podziału był prawidłowy", nie stanowi uzasadnienia w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a.
Zdaniem strony tytuł wykonawczy nr 1206-SEW.723.21.2018 został wystawiony wbrew prawu. Egzekucja była prowadzona na podstawie dokumentu nieważnego, po wygaśnięciu zobowiązania.
Wskazane uchybienia proceduralne i naruszenie prawa materialnego są na tyle poważne, że uzasadniają uchylenie zaskarżonych postanowień i umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o
1. uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 1 grudnia 2025 r.;
2.uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji z 23 października 2025 r.;
3. stwierdzenie nieważności tytułu wykonawczego nr 1206-SEW.723.21.2018;
4. umorzenie postępowania egzekucyjnego - art. 59 § 1 pkt 2 i 9 Ordynacji podatkowej;
5. zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z 1 grudnia 2025 r., którym organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z 23 października 2025 r. nr [...] oddalające skargę na plan podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości.
Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest:
1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy,
2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.
Jak wskazano m.in. w wyroku NSA z 22 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 4361/21 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera zespół norm określających postępowanie i środki przymusowe stosowane w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Postępowanie egzekucyjne to cały zespół czynności organów egzekucyjnych i innych podmiotów postępowania, podejmowanych w celu wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Omawiana ustawa zawiera gwarancje, które stwarzają możliwość podjęcia prawnej weryfikacji czynności egzekucyjnych oraz przewiduje określone następstwa, gdy czynności te zostały podjęte z naruszeniem ustawy. Gwarancje te służą zobowiązanemu w zależności od rodzaju i momentu naruszenia jego interesu prawnego, albowiem ustawa nie przewiduje możliwości stosowania zamiennych środków ochrony przy naruszeniu tego samego dobra prawnego.
W postępowaniu zainicjowanym skargą na czynności egzekucyjne nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (np. z powodu wadliwości wystawienia tytułów wykonawczych, braku upomnienia czy też nieistnienia obowiązku), ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 290/13). Nie ma podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 749/13; Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54).
W myśl art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Przepis ten nie daje jednak podstaw, aby w ramach skargi na czynność egzekucyjną zobowiązany mógł kwestionować dopuszczalność samej egzekucji (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2026 r., sygn. akt III FSK 1479/24). W postępowaniu zainicjowanym skargą na czynność egzekucyjną nie ma także podstaw do badania przedawnienia zobowiązania (por. wyrok NSA z 6 lutego 2026 r., sygn. akt III FSK 60/25).
Zarzuty skarżącego dotyczące przedawnienia, po upływie którego wystawiono tytuł wykonawczy, a także przebiegu licytacji i zaniżonej wartości nieruchomości nie mogły zatem odnieść żadnego skutku w niniejszym postępowaniu. Organ nadzoru dodatkowo wykazał, że WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku z 6 września 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 236/23, przesądził, że termin przedawnienia dochodzonej zaległości oraz utrzymanie w mocy postanowienia w sprawie przybicia nastąpiło przed tą datą (stało się ono później prawomocne na skutek prawomocnego postanowienia WSA w Gliwicach z 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/GI 744/25).
W ramach skargi na plan podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości nie można także kwestionować przebiegu licytacji oraz wysokości uzyskanej z niej kwoty pieniężnej.
Plan podziału wspomnianej kwoty kontroluje się jedynie według zasad określonych w art. 115 § 1 u.p.e.a. Stanowi on, że z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności:
1) opłatę manipulacyjną;
1a) opłatę za czynności egzekucyjne;
1b) wydatki egzekucyjne;
1c) koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2;
1d) opłatę egzekucyjną od środków pieniężnych zapłaconych:
a) wierzycielowi,
b) organowi egzekucyjnemu albo wyegzekwowanych przez ten organ;
1e) koszty upomnienia;
2) należności zabezpieczone hipoteką morską lub przywilejem na statku morskim;
3) należności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystające z ustawowego pierwszeństwa oraz prawa, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu;
4) należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, należności celne oraz należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, o ile nie zostały zaspokojone w trzeciej kolejności;
4a) koszty egzekucyjne i koszty upomnienia powstałe w egzekucji należności celnej;
5) (uchylony);
6) inne należności i odsetki, z zastrzeżeniem § 2a i 3.
W niniejszej sprawie zaspokojeniu podlegały jedynie koszty egzekucyjne oraz dochodzona na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. zaległość podatkowa. Prawidłowo więc uwzględniono kolejność wynikającą z przywołanego art. 155 u.p.e.a., pokrywając w pierwszej kolejności wspomniane koszty egzekucyjne, a pozostałą kwotę przyznając wierzycielowi hipotecznemu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, której zarzuty okazały się bezpodstawne.