Wyrok WSA z dnia 07 października 2025, sygn. I SA/Gl 1548/24

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie rozważań należy przywołać art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych.

Przywołanie tego przepisu ma znaczenie z tego względu, że cześć argumentacji podniesionej w skardze koncentruje się na postanowieniu ZUS z 24 sierpnia 2022 r. i postępowaniu poprzedzającym jego wydanie, które były już przedmiotem oceny przed tutejszym Sądem. Sąd w powołanym wyżej wyroku I SA/Gl 1446/22 przesądził, że wierzyciel prawidłowo uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku, podobnie jak niezasadny był zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu.

Skarżący podniósł w skardze, że ów wyrok jest nieprawomocny, gdyż złożył – jak to określił – stosowny wniosek.

Sąd rozpoznając skargę sięgnął do akt sprawy I SA/Gl 1446/22 i stwierdził, że owszem, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy celem wywiedzenia skargi kasacyjnej, jednak jego wniosek w tym zakresie został pozostawiony bez rozpoznania postanowieniem referendarza sądowego z 20 grudnia 2024 r., sygn. akt I SPP/Gl 178/24. W wyniku wniesionego sprzeciwu Sąd postanowieniem z 10 marca 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. W konsekwencji tego postanowieniem z 13 marca 2025 r., referendarz sądowy stwierdził, że wyrok tutejszego Sądu z 27 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1446/22, jest prawomocny od dnia 5 lipca 2024 r.

Zależy zatem przywołać również art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Nie ma zatem podstaw twierdzenie skargi, jakoby wyrok tutejszego Sądu był nieprawomocny. Zresztą, nawet jeśli orzeczenie to nie byłoby prawomocne, to i tak zaskarżone postanowienie wierzyciela jest prawidłowe. Wniosek taki wynika z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a. W myśl tego przepisu, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. Należy przy tym podkreślić, że przepis ten mówi o niedopuszczalności zarzutu jeżeli zarzut "jest albo był" przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. Ustawodawca nie uzależnia więc niedopuszczalności zarzutu od zakończenia odrębnego postępowania, w którym taki zarzut został zgłoszony. Istotne jest, że taki zarzut został zgłoszony w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. Celem tej regulacji prawnej jest zapobieżenie rozstrzygania tej samej kwestii w kilku odrębnych postępowaniach. Jak się wskazuje w literaturze, nie ma bowiem powodów, dla których ta sama kwestia miałaby być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu jurysdykcyjnym, a następnie ponownie - w ramach zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu nie umniejsza zakresu ochrony zobowiązanego, ponieważ nadal ma on prawne możliwości oddziaływania na treść rozstrzygnięcia, odnoszącego się do zakresu jego obowiązków. Równocześnie jest chroniony interes ogólny, stanowiący uzasadnienie dopuszczenia możliwości prowadzenia egzekucji orzeczenia, od którego przysługują środki zaskarżenia (tak NSA w wyroku z 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1658/23).

W konsekwencji słusznie postąpił organ stwierdzając niedopuszczalność zarzutów, których istota jest tożsama z tą zaprezentowaną już wcześniej przez skarżącego.

Skarżący podniósł również, że jego pismo z 18 czerwca 2024 r. nie stanowiło zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, lecz było skargą. Odnosząc się do tych twierdzeń należy zauważyć, że jakkolwiek zostało określone jako skarga, to jednak z jego treści wynika, że skarżący wnosi zarówno skargę w związku z dokonanym zajęciem egzekucyjnym, jak również zarzuty w sprawie przedmiotowej egzekucji.

Słusznie zatem postąpił organ i dostrzegając treść pisma, a nie tylko jego tytuł, dopatrzył się w jego treści również zarzutów. Stwierdzenie zaś, że ich treść odpowiada tej, która była już przedmiotem rozpoznania w opisanym wcześniej trybie, organ był zobligowany do wydania zaskarżonego postanowienia.

Nie jest zasadny również i ten zarzut, że skarżone postanowienie nie zostało opatrzone datą. Tak nie jest. Zaskarżone postanowienie z 3 października 2024r., jak i poprzedzające je postanowieni z 19 sierpnia 2024 r. zawierają datę ich wydania.

Z tych względów Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.