Dyrektor postanowieniem z 18 listopada 2025 r. stwierdził, że Spółka wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika z 12 sierpnia 2025 r. z uchybieniem 7 dniowego terminu przewidzianego w art. 17 § 1 u.p.e.a.
Organ nadzoru stwierdził, że postanowienie Naczelnika z 12 sierpnia 2025 r. zostało doręczone Spółce w dniu 18 sierpnia 2025 r. Termin do wniesienia zażalenia na postanowienie, o którym strona została pouczona, upływał 25 sierpnia 2025 r. Zażalenie sporządzone przez pełnomocnika Spółki 5 września 2025 r. i w tym dniu nadane, wniesiono wobec tego z uchybieniem terminu.
Dyrektor podkreślił, że treść art. 134 k.p.a. została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o art. 134 k.p.a. organ II instancji ogranicza się wyłącznie do badania, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie postanowienia oraz ustalenia, kiedy zostało wniesione zażalenie na postanowienie, a także, czy w sprawie odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Spółka, działająca przez pełnomocnika pismem z 30 grudnia 2025 r. wniosła skargę na postanowienie SKO zarzucając w niej naruszenie:
art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 §1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 §3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nierozpatrzenie go w sposób należyty i w konsekwencji przyjęcie, że Skarżący mimo przedstawienia odpowiednich dowodów nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jego winy,
art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 58 §1 k.p.a.- poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, mimo uprawdopodobnienia przez Skarżącego, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy,
art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 60 k.p.a. i art. 77 §1 k.p.a., 80 k.p.a - poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego dotyczącego sytuacji majątkowej Skarżącego i w konsekwencji niezasadne odmówienie Skarżącemu wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika z 12 sierpnia 2025 r.
Strona skarżąca wniosła o:
a) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia,
b) przyznanie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Rozwijając argumentację na poparcie skargi strona podniosła, wbrew treści wniosku o przywrócenie terminu z 5 września 2025 r.. DIAS błędnie wskazuje, że okolicznością na którą powołuje się Skarżący a uzasadniającą wniosek o przywrócenie terminu jest sam brak przekazania przez biuro wirtualne, w czasie umożliwiającym złożenie zażalenia. Tymczasem we wniosku, że przyczyną uzasadniającą przywrócenie terminu nie jest sam w sobie brak przekazania przez biuro wirtualne do Spółki korespondencji, lecz okoliczności, które spowodowały brak przekazania tej korespondencji - nienależyte działanie poczty elektronicznej pomiędzy skarżącą a jej biurem wirtualnym, co spowodowało, że mimo wysłania przez biuro korespondencji. skarżąca tej korespondencji nie otrzymała. W tym przypadku pozbawiona znaczenia jest okoliczność, że Spółka ma podpisaną umowę z biurem wirtualnym skoro przyczyna uchybienia terminowi była od niej i biura wirtualnego niezależna.
Strona wskazała, że Dyrektor wydając zaskarżone postanowienia nie uzasadnił w żaden sposób, dlaczego w jego przekonaniu przedstawione przez nią dokumenty w szczególności wiadomość email z dnia 3 września 2025 r., od firmy informatycznej A obsługującej Skarżącego o braku wpłynięcia w dniach od 15 lipca 2025 r. do 30 sierpnia 2025 r., od biura wirtualnego jakichkolwiek maili do Skarżącego oraz wiadomość email ze skrzynki pocztowej biura wirtualnego z dnia 20 sierpnia 2025 r. o przekazaniu przez biuro wirtualne postanowienia Naczelnika z dnia 12 sierpnia 2025 r. do Spółki i daty tego przekazania, nie są wystarczające do uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez Skarżącego. Zwłaszcza mając na uwadze okoliczność, że treść tych wiadomości jednoznacznie wskazuje, że przyczyną uchybienia terminowi była awaria poczty elektronicznej, gdyż jak wynika z wiadomości email z 20 sierpnia 2025 r., biuro wirtualne wysłało do Spółki korespondencję, której zgodnie z emailem z 3 września 2025 r. nigdy nie otrzymała. Spółka powoła się na literaturę przedmiotu, w której wskazuje się że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminowi przez zainteresowanego lub jego pełnomocnika zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, a w okresie wprowadzenia nowych sposobów komunikacji opartej na komunikacji elektronicznej - obiektywne przeszkody w wykorzystaniu systemów teleinformatycznych. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024). Zdaniem Spółki w świetle tych argumentów nie sposób przyjąć, że dopuściła się jakiegokolwiek niedbalstwa w związku z uchybieniem przez niego terminu do wniesienia zażalenia. Uchybienie to było wynikiem okoliczności zewnętrznych (awaria poczty elektronicznej), niezależnych od skarżącej i przez niej niezawinionych, co potwierdzają dodatkowo przedstawione przez nią dowody.
Niezasadna zdaniem Spółki była również odmowa zastosowania przez DIAS art. 60 k.p.a., co spowodowało brak wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika z 12 sierpnia 2025 r. Spółka wskazała, że zgodnie z art. art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zwróciła uwagę na okoliczność, że dokumenty świadczące o sytuacji finansowej Spółki czy posiadanym majątku są powszechnie dostępne np. sprawozdania finansowe w przeglądarce dokumentów finansowych prowadzonej przez Ministerstwo Sprawiedliwości albo znajdują się w posiadaniu samego organu jak np. składane przez Skarżącego deklarację podatkowe, w tym deklaracja CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu poniesionej straty w danym roku podatkowym. Za niezasadny strona uznała zarzut, że Spółka nie przedstawiła odpowiednich dokumentów obrazujących stan jego finansów, skoro takie dokumenty znajdują się bądź w dyspozycji organu z racji pełnionej przez niego funkcji bądź są powszechnie dostępne.
Dyrektor w odpowiedzi na skargę udzielonej pismem 6 lutego 2026 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga wniesiona została na postanowienie wymienione w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a.") podlegające kontroli sprawowanej przez właściwy sąd administracyjny. Wspomniana kontrola wykonywana jest pod względem zgodności z prawem poddanych jej działań administracji publicznej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267).
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozpoznając skargę sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (skarga na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego).
W niniejszej sprawie strona w istocie nie kwestionuje okoliczności faktycznych czy prawnych będących podstawą wydania zaskarżonego postanowienia.
Stosownie do art. 18 pkt 2 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
Zagadnienie uchybienia terminu do dokonania czynności procesowych w postępowaniu wywołanym wniesieniem instancyjnego środka zaskarżenia w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego nie zostało uregulowane w ustawie egzekucyjnej. Stąd zastosowanie przy orzekaniu w przedmiocie stwierdzenia wniesienia z uchybieniem zażalenia na postanowienie wydane w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego zastosowanie znajduje art. 134 k.p.a.
Stwierdzenie wniesienia uchybienia terminowi do wniesienia środka zaskarżenia uzależnione jest od wystąpienia okoliczności o charakterze obiektywnym, a mianowicie skutecznego doręczenia skarżonego aktu administracyjnego oraz upływu czasu. W niniejszej sprawie doręczenie nastąpiło 18 sierpnia 2025 r. na adres korespondencyjny Spółki – ul. [...], [...] W. (akta administracyjne k. 42, 27). Przewidziany w art. 17 § 1 u.p.e.a. 7 dniowy termin, którego początek wyznacza doręczenie przesyłki zawierającej postanowienie Naczelnika upływał 25 sierpnia 2025 r. W tej sytuacji zasadnie przyjęto, że zażalenie nadane pocztą w dniu 5 września 2025 r. (akta administracyjne k. 95) zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Przywrócenie terminu do wniesienia instancyjnego środka zaskarżenia możliwe i sensowne jest jedynie wówczas, gdy doszło do uchybienia terminowi. Dlatego prawidłowe było wykonanie przez DIAS dyspozycji art. 134 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. skoro wystąpiły przewidziane w tym przepisie okoliczności faktyczne. Ewentualne przywrócenie terminu, któremu uchybiono znosi skutki procesowe postanowienia stwierdzającego wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu. Sprawa przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia została rozpoznana odrębnie pod sygn. akt I SA/Gl 168/26.
W tym stanie rzeczy skarga okazała się bezzasadna i jako taką należało ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.