OrzeczeniaInterpretacjeTematy
Zaloguj sięWypróbuj

Wyrok WSA z dnia 27 lipca 2026, sygn. I SA/Gl 176/26

Sygnatura
I SA/Gl 176/26
Data orzeczenia
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status
Nieprawomocne
Podatnik
spółka z o.o.

Streszczenie

H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. prowadziła działalność w R. na dzierżawionej nieruchomości, gdzie miała bazę paliwową. We wrześniu 2018 r. dokonała dostaw oleju smarowego do trzech węgierskich kontrahentów: L. Kft, G. Kft i F. Kft. Umowy przewidywały odbiór towaru przez kupujących na warunkach EXW Incoterms 2000, płatność najpóźniej w dniu załadunku i przejście własności po zapłacie. Dokumenty CMR wskazywały miejsca rozładunku na Węgrzech lub w Austrii, a przewoźnikami były firmy słowackie i czeskie. Organy podatkowe ustaliły jednak, że pojazdy z bazy w R. przekroczyły granicę polsko-słowacką, ale nie odnotowano ich w Czechach ani na Węgrzech; nie ustalono faktycznego…

jeszcze 203 słowa

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędziowie Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Nikola Bartosik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2026 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 10 grudnia 2025 r. nr 2401-IOV1.4103.89.2023.UŻ UNP: 2401-25-274340 w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2018 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 10.177 (dziesięć tysięcy sto siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 10 grudnia 2025r. nr 2401-IOV1.4103.89.2023.UŻ UNP: 2401-25-274340 Dyrektor Izby Administracji Skarbowe w Katowicach (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: Naczelnik, organ pierwszej instancji) z dnia 29 września 2023r. nr [...]

I. określającą H. Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca, spółka)

w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2018r.:

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości 0,00 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty do zwrotu na rachunek podatnika w wysokości 74.114,00 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0,00 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 73.710,00 zł, oraz

II. ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za wrzesień 2018r., o którym mowa w art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b i lit. c ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 775 ze zm., dalej: u.p.t.u.).

Stan sprawy.

W deklaracji podatkowej za wrzesień 2018 r. skarżąca spółka wykazała między innymi:

- kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości 14.782,00 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 147.148 zł.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego decyzją z dnia 29 września 2023r.:

I. określił skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2018r.:

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości 0,00 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty do zwrotu na rachunek podatnika w wysokości 74.114,00 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0,00 zł, w miejsce zadeklarowanej kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 73.710,00 zł, oraz

II. ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za wrzesień 2018r., o którym mowa w art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b i lit. c u.p.t.u.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż skarżąca dokonując we wrześniu 2018 roku transakcji wewnątrzwspólnotowych w postaci oleju smarowego na rzecz kontrahentów:

- L. Kft,

- G. Kft,

- F. Kft

nie spełniła warunków uprawniających do rozpoznania tych transakcji jako wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (WDT) opodatkowanych stawką 0%. Transakcje te nie spełniają wymogów określonych w art. 42 ust. 1 i ust. 3 u.p.t.u. pozwalających na uznanie ich jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Jak wskazała DIAS, towar nie został dostarczony do nabywców wskazanych w dokumentach, w konsekwencji brak jest przesłanek do przyznania skarżącej uprawnienia do zastosowania stawki 0%. W konsekwencji organ stwierdził, iż skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabyć odnoszących się do zakwestionowanej sprzedaży.

DIAS decyzją z dnia 10 grudnia 2025r. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika z dnia 29 września 2023r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2018r.

Organ ten stwierdził, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego ponieważ na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 i § 7 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t,j, Dz. U. z 2026r., poz. 622 ze zm., dalej: o.p.), dnia 15 lutego 2019r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z doręczeniem zarządzenia zabezpieczenia za wrzesień 2018 r., które trwało do 5 grudnia 2023r., czyli do dnia wystawienia tytułu wykonawczego. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. 13 grudnia 2023r. wystawił zawiadomienie dotyczące przekształcenia zajęcia zabezpieczającego, które wraz z tytułem wykonawczym z 5 grudnia 2023r. doręczone zostało 18 grudnia 2023r.

DIAS podał, iż 1 października 2012 r. spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...]. Jej siedziba mieści się w K., ale działalność gospodarczą w badanym okresie prowadziła w R., na terenie dzierżawionej nieruchomości. W R. skarżąca wynajmowała również bazę paliwową. Prezesem zarządu skarżącej od 3 września 2013 r. do 12 października 2022 r. pozostawał R. W., a od 13 października 2022 r. jest nim Z. D.. Wspólnikiem spółki od momentu jej założenia, posiadającym całość udziałów jest Z. D.. Kapitał spółki od początku jej działalności wynosi 30.000 zł.

Działalność gospodarczą skarżąca prowadziła na podstawie zezwolenia z 18 czerwca 2013 r. wydanego przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. na prowadzenie składu podatkowego w R. oraz na podstawie decyzji z 21 marca 2017 r. wydanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki wpisującej spółkę do rejestru podmiotów przywożących paliwa ciekłe (m.in. oleje napędowe).

W odniesieniu do transakcji skarżącej z L. Kft organ wskazał, że dotyczy ona jednej faktury obejmującą towar [...]o wartości 72.661,63 zł. Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów CMR wynika, że odbiorcą towaru miała być firma węgierska L. Kft, a miejscem rozładunku S1. na Węgrzech. Przewóz był organizowany przez nabywcę, a przewoźnikiem była słowacka firma A..

Skarżąca otrzymała zapłatę od firmy L. Kft za pośrednictwem słowackiego rachunku bankowego. Z tym podmiotem skarżąca zawarła umowę o współpracę 14 listopada 2016 r., z której wynikało, że kupujący jest zobowiązany do odbioru towaru we własnym zakresie (warunki EXW według Incoterms 2000), a tytuł własności przechodzi na kupującego po zapłacie za towar. Kupujący opłacał każdą dostawę najpóźniej w dniu załadunku towaru.

Z informacji administracji podatkowej Węgier, na podstawie oświadczenia L. K. - przedstawiciela ustawowego firmy L. Kft, wynika, że ta firma kupowała towar od skarżącej a następnie sprzedawała go czeskiemu podmiotowi: S. s.r.o.

Z informacji czeskiej administracji podatkowej wynika, że S. s.r.o. nie zareagowała na skierowane do niej wezwanie, nie przedłożyła wnioskowanych dokumentów, nie ma z nią kontaktu i została wykreślona z rejestru 11 kwietnia 2022 r.

Z informacji słowackiej administracji podatkowej dotyczącej spółki A. wynika, że ten podmiot nie kontaktuje się z organem podatkowym, ostatnią deklarację VAT złożył za styczeń 2018 r., a rejestrację VAT unieważniono 31 sierpnia 2018 r. Jedynym jej wspólnikiem i jedynym członkiem zarządu był L. K..

Organ ustalił, że pojazd odbierający od skarżącej towar z bazy paliwowej w R. we wrześniu 2018 r. (w dniach odbioru towaru) przekroczył granicę polsko - słowacką. Nie został jednak odnotowany ani na terenie Czech, ani na terenie Węgier. Faktyczne miejsce rozładowania towaru pozostaje więc nieznane.

DIAS podał, iż transakcje z F. Fkt obejmują 8 faktur na zakup [...]. Od powyższego podmiotu skarżąca otrzymała płatność za pośrednictwem polskiego rachunku bankowego. Skarżąca zawarła z powyższym podmiotem 11 maja 2018 roku kontrakt handlowy, którego celem było ustalenie warunków sprzedaży [...], [...], [...]. Kupujący zobowiązał się do odbioru towaru we własnym zakresie. Z listów przewozowych CMR wynika, iż towar każdorazowo miał być dostarczany do Austrii. Z informacji węgierskiej administracji skarbowej wynika, iż podmiot F. zadeklarował w III kwartale 2018 roku nabycie [...] o wartości 1.307.298, 00 zł Ponadto ustalono, że nabyte towary podmiot ten odsprzedał S1. s.r.o.

W odniesieniu do transakcji skarżącej z węgierską firmą G. Kft DIAS wskazał, że dotyczyły one łącznie 10 faktur. Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów CMR wynika, że odbiorcą towaru miała być firma G. Kft, a miejscem rozładunku miejscowość na Węgrzech. Przewóz był organizowany przez nabywcę, a przewoźnikiem była czeska firma T. s.r.o.

Skarżąca otrzymała zapłatę za towar za pośrednictwem słowackiego rachunku bankowego. Z firmą G. Kft skarżąca zawarła umowę o współpracy 27 marca 2018 r., z której wynikało, że kupujący jest zobowiązany do odbioru towaru we własnym zakresie (warunki EXW według Incoterms 2000), a tytuł własności przechodzi na kupującego po zapłacie za towar. Kupujący opłacał każdą dostawę najpóźniej w dniu załadunku towaru.

Z informacji administracji podatkowej Węgier wynika, że firma G. Kft nie współpracowała z organem, nie dostarczyła żadnej dokumentacji, nie wykonuje działalności w swojej siedzibie, nie posiada żadnego pomieszczenia, a dyrektor zarządzający jest nieosiągalny. Organ nie był w stanie ustalić, czy transakcja faktycznie miała miejsce, lecz poinformował, że olej (wskazany na fakturze) nie mógł zostać dostarczony do siedziby spółki. Jak ustalono, siedziba spółki T. jest znana czeskiej administracji podatkowej jako siedziba wirtualna, gdzie podmiot nie prowadzi działalności, Ponadto spółka ta została decyzją właściwego organu podatkowego uznana za nierzetelnego podatnika VAT.

Następnie DIAS 2 zacytował regulacje art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 6 u.p.t.u., art. 41 ust. 3 u.p.t.u., art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 11 u.p.t.u. oraz art. 86 ust. 1 u.p.t.u., a także art. 168 i art. 169 dyrektywy 2006/112. Powołał się także na orzeczenia sądów administracyjnych. Wskazał, że pomimo tego, iż towar opuścił terytorium kraju i był transportowany, to skarżąca nie dysponowała dokumentami potwierdzającymi dostarczenie towaru do nabywców wskazanych na zakwestionowanych dokumentach. W rzeczywistości nie wiadomo bowiem, gdzie towar ostatecznie trafił. DIAS podkreślił, że towar istniał i został wydany, jednak przedłożone przez skarżącą dokumenty nie potwierdzają rzeczywistego przebiegu transportu oraz miejsc i terminów dostaw towaru (a jedynie jego przewóz), a rzeczywiste miejsca dostaw towarów, jak i nabywcy (realni odbiorcy towaru) - pozostają nieznane.

Zdaniem DIAS brak zdefiniowanego, realnego odbiorcy towaru oraz miejsca jego dostarczenia wyklucza możliwość rozpoznania WDT. Sam wywóz towaru z kraju nie może wystarczyć do zakwalifikowania transakcji jako WDT, ponieważ niezbędne jest, aby wywóz był dokonywany w wykonaniu czynności określonych w art. 7 u.p.t.u. W ocenie DIAS, do rozpoznania WDT jest konieczne, aby dostawa nastąpiła do rąk tego unijnego dostawcy, który został wykazany w dokumentach jako wewnątrzwspólnotowy nabywca towaru.

Stwierdziwszy brak podstaw do zakwalifikowania analizowanych transakcji skarżącej jako WDT organ przystąpił do weryfikacji dobrej wiary spółki. W tym zakresie zauważył, że skarżąca nie dochowała należytej staranności wymaganej przy zawieraniu transakcji. Świadczą o tym okoliczności odnoszące się do: sposobu nawiązania współpracy i weryfikacji kontrahentów, transportu towaru na zasadach "ex-works", miejsca przeznaczenia towaru, zapisów kontraktowych, dokumentacji przewozowej CMR i ryzyka gospodarczego. W momencie załadunku towaru skarżąca miała podstawy, aby co najmniej przypuszczać, że towar może nie trafić pod wskazany adres.

W związku z tym DIAS uznał, że skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego za wrzesień 2018 r. w wysokości zadeklarowanej w rozliczeniu za te okresy. Kwestionowane transakcje nie podlegają bowiem opodatkowaniu, co znajduje odbicie w zakresie prawa do odliczenia na podstawie art. 86 u.p.t.u.

Organ ustalił skarżącej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za wrzesień 2018 r. na zasadzie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b i c u.p.t.u.

Spółka wniosła na decyzję DIAS skargę do tut Sądu zarzucając jej naruszenie:

1) art. 122, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 w związku z art. 121 o.p., przez błędne zastosowanie polegające na wybiórczej ocenie zebranego materiału dowodowego, niespójnych i wewnętrznie sprzecznych ustaleniach stanu faktycznego, co nie pozwala na przyjęcie jakie ostatecznie przesłanki legły u podstaw kwestionowania dostaw jako wewnątrzwspólnotowych, zastosowania stawki 0% bez uwzględnienia okoliczności faktycznych mających swe odzwierciedlenie w materiale dowodowym zaprzeczających takiej tezie;

2) art. 191 w związku z art. 197 o.p., przez błędne zastosowanie polegające na dowolnej, nielogicznej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego ocenie zebranego materiału dowodowego, a także wskutek braku wszechstronnej jego analizy bez odniesienia się do wszelkich dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy;

3) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w związku z art. 121 o.p., przez błędne zastosowanie polegające na instrumentalnej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego w sprzeczności z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu, a także ukierunkowaną na wykazanie tezy, że czynności spółki były niezgodne z przepisami prawa podatkowego oraz brak wykazania należytej staranności przez spółkę;

4) art. 191 w związku z art. 121 o.p., przez nieocenienie wszystkich dowodów, w szczególności podkreślanie wagi tych okoliczności, które miały w ocenie organu drugiej instancji przemawiać na niekorzyść spółki;

5) art. 210 § 4 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 o.p., przez wadliwe uzasadnienie decyzji, uchybiające obowiązkowi wyjaśnienia w sposób racjonalny i przekonujący zgodny z zasadami logiki motywów rozstrzygnięcia;

6) art. 210 § 4 o.p., w szczególności poprzez wewnętrznie sprzeczne i niejednoznaczne uzasadnienie decyzji, uniemożliwiające ustalenia przyczyn zastosowania przepisów prawa materialnego, niewskazanie transakcji, z jakimi porównywano zakwestionowane nabycia towarów;

7) art. 42 ust. 1 u.p.t.u., poprzez bezzasadne zakwestionowanie prawa do zastosowania stawki 0% w dokonanych dostawach wewnątrzwspólnotowych;

8) art. 13 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 42 ust. 1, 3 i 11 u.p.t.u., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi na rzecz firm L. Kft, F. Kft oraz G. Kft nie odzwierciedlają rzeczywistych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów w sytuacji, gdy wszystkie warunki określone w ww. przepisach zostały spełnione oraz jednoczesnym opodatkowaniu części dostaw stawką podstawową podatku;

9) art. 86 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u., poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym, w którym przepisy te powinny mieć zastosowanie, oraz poprzez wyliczenie proporcji podatku naliczonego podlegającego odliczeniu w oparciu wyłącznie o domniemanie zużycia towarów i usług, które miało wpływać na wysokość odliczenia.

10) zarzucono ponadto naruszenie art. 112b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. oraz art. 112b ust. 2b u.p.t.u. poprzez nałożenie sankcji, podczas gsy uzasadnienie decyzji zostało dokonane w sposób wadliwy.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego,

W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację, że niezasadne jest stanowisko organu, iż nie można zakwalifikować jako WDT transakcji, w których towar istniał, opuścił terytorium kraju (Polski), lecz nie został dostarczony na Węgry, tylko do innego kraju członkowskiego. W tej mierze zwrócono uwagę, że takie stanowisko zajął już WSA w Gliwicach w wyrokach z 1 sierpnia 2023 r. (I SA/Gl 1532/22, I SA/Gl 1533/22 oraz I SA/Gl 26/23) odnoszących się do transakcji tej samej skarżącej (we wcześniejszych okresach rozliczeniowych). Z samego faktu, że transport towaru został zakończony w innym państwie członkowskim niż w państwie, którego numerem identyfikacyjnym posłużyli się nabywcy, nie można wnosić, że WDT i wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) nie miały miejsca. Jest to sytuacja dopuszczalna (art. 25 ust. 2 oraz art. 88 ust. 6 u.p.t.u.). Zdaniem skarżącej organ błędnie zidentyfikował WDT jako dostarczenie towaru do miejsca docelowego wskazanego w dokumentacji, co nie wynika z przepisów u.p.t.u.

jeszcze 4973 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo