W rezultacie organ odwoławczy uznał, iż skarżąca pełniła funkcję w zarządzie spółki w okresie płatności zobowiązań objętych niniejszym rozstrzygnięciem, co wypełnia dyspozycję art. 116 § 2 o.p.
Organ odwoławczy przypomniał, iż zgodnie z brzmieniem przepisu art. 116 § 1 o.p. obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek zwalniających z odpowiedzialności za zaległości ciąży na członku zarządu. Zatem to członek zarządu winien okoliczności te udowodnić, gdy z tego faktu zamierza wywieść korzystne dla siebie następstwa. Powyższe twierdzenie wynika z konstrukcji przepisu art. 116 § 1 o.p., której cechą charakterystyczną jest to, że przepis ten najpierw określa przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności, a następnie w punkcie pierwszym i drugim tego paragrafu, wylicza przesłanki negatywne. Wyliczenie to poprzedzając zwrotem "a członek zarządu" "nie wykazał, że" (art. 116 § 1 pkt 1 o.p.) oraz "nie wskazuje" (art. 116 § 1 pkt 2 o.p.), determinuje ocenę, że ciężar dowodu istnienia negatywnych przesłanek orzeczenia odpowiedzialności obciąża zainteresowanego członka zarządu. Zwrot "a członek zarządu nie wykazał" lub "nie wskazuje" wyklucza możliwość rozumienia tego przepisu w ten sposób, że to organ podatkowy ma "wykazać" istnienie przesłanki egzoneracyjnej lub "wskazać" na istnienie tej przesłanki, gdyż byłaby to wykładnia pozostająca w wyraźnej sprzeczności z gramatycznym brzmieniem przepisu i prowadząca do odwrócenia jego znaczenia.
W przedmiotowym postępowaniu uzyskano informację na dzień 16.05.2023r. z Sądu Rejonowego K. - [...] w K. [...] Wydział Gospodarczy, że T Sp. z o.o. nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości/otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego.
Po zacytowaniu art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 614 ze zm., dalej: p.u.) oraz art. 21 p.u. DIAS stwierdził, iż określając termin, w którym spełniona została przesłanka do ogłoszenia upadłości jako pierwsze niezapłacone zobowiązanie przyjęto zaległość z tytułu podatku od towarów i usług VAT za IV kwartał 2015 roku z terminem płatności 25.01.2016r. Drugie to niezapłacone składki na ubezpieczenie społeczne za okres 04/2017 z terminem płatności 15.05.2017r. W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, iż spółka stała się niewypłacalna w momencie nieuregulowania drugiego z kolei zobowiązania, w zakresie którego opóźnienie w płatności przekroczyło 3 miesiące. Jak podkreślono, termin ten upłynął 15.08.2017 r. czyli spółka stała się niewypłacalna w dniu 16.08.2017 r.
Tym samym, jak przyjęto, ostatecznym momentem do dopełnienia ciążącego na członku zarządu obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości winien być okres 30 dni jaki minął od 16.08.2017r. W rezultacie DIAS uznał, iż termin do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości upłynął z dniem 15.09.2017 r. Jak wyjaśniono, zadłużenie spółki miało charakter trwały i istniało w czasie pełnienia przez skarżącą funkcji w zarządzie spółki.
Dodatkowo w zaskarżonej decyzji podano, iż samoistny charakter przesłanek opisanych w art. 11 p.u. powoduje, że nie ma konieczności oceny przesłanki wynikającej z art. 11 ust. 2 tej samej ustawy. Każda z dwóch przyczyn ogłoszenia upadłości wskazanych w art. 11 ust. 1 i 2 p.u. ma samodzielny charakter, a to oznacza w szczególności, że dysponujący dostatecznym majątkiem dany podmiot może zostać uznany za niewypłacalny wówczas, gdy nie będzie regulował swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W konsekwencji zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości, a tym samym obliguje każdego, kto ma prawo reprezentować dłużnika będącego osobą prawną do zgłoszenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości nie później niż terminie, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r., II FSK 891/16).
Jak ustalono, w toku postępowania skarżąca nie wykazała wystąpienia okoliczności pozwalających uznać, że niezgłoszenie wniosku nastąpiło bez jej winy.
Zdaniem DIAS w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., tj. pozwalająca na stwierdzenie, że w okresie pełnienia przez skarżącą funkcji Prezesa Zarządu istniał stan niewypłacalności spółki, a niezłożenie wniosku we właściwym terminie nie nastąpiło bez jej winy. Ponadto, podniesiono, iż skarżąca nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. W rezultacie zdaniem DIAS nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 o.p., która umożliwiłaby uwolnienie się skarżącej od odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania spółki.
Reasumując, w ocenie DIAS w rozpatrywanej sprawie zostały wykazane przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki - wykazano bowiem, że skarżąca pełniła obowiązki prezesa zarządu spółki w czasie upływu terminów płatności ww. zobowiązań, które następnie przekształciły się w zaległości podatkowe. Z kolei egzekucja skierowana do majątku spółki okazała się bezskuteczna, brak jest również przesłanek wyłączających skarżącą z odpowiedzialności jako osoby trzeciej za sporne zaległości spółki, wymienionych w art. 116 § 1 o.p.
Zdaniem DIAS bez znaczenia dla orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest fakt, że 11.01.2019 r. skarżąca sprzedała100 % udziałów w spółce Panu H. S.. Przepisy dotyczące odpowiedzialności osób trzecich wiążą odpowiedzialność w związku ze sprawowaniem funkcji członka zarządu, a nie posiadanymi udziałami w spółce. Zdaniem DIAS skarżąca pełniła funkcję Prezesa Zarządu nieprzerwanie od 15.07.2014r. Równocześnie zgromadzony materiał dowodowy, co istotne wytworzony przez skarżącą (podpisane dokumenty) w wystarczającym stopniu potwierdzają fakt pełnienia funkcji Prezesa Zarządu spółki.
Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika złożyła skargę na decyzję DIAS do tut. Sądu.
Skarżąca zaskarżyła część decyzji DIAS z dnia 6 grudnia 2024r. utrzymującą w mocy decyzje organu pierwszej instancji z dnia 16 sierpnia 2024r. o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej członka zarządu rozwiązanej spółki z tytułu zobowiązań spółki z tytułu podatku VAT za okres 2019r wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi zgodnie z zestawieniem wskazanym w decyzji.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 4 o.p. poprzez wadliwą ocenę dowodów wynikającą z nieprzestrzegania zasady swobodnej ich oceny, nieprzestrzegania wytycznych wynikających z wykładni TSUE, wybiórczej i dowolnej ich oceny, jak też niepełności postępowania dowodowego, co skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych i miało istotny wpływ na ustalenie odpowiedzialności podatkowej skarżącej, jako byłego Prezesa Zarządu spółki albowiem skutkowało uznaniem, że:
- skarżąca jest odpowiedzialna za zobowiązania podatkowe spółki za okres 2019r. pomimo tego, że w styczniu 2019r. została skutecznie odwołana z funkcji Prezesa Zarządu spółki, a KRS w prawomocnym postanowieniu z dnia 06.12.2022r. sygn. akt [...], które skarżąca załącza do skargi potwierdził, że skarżąca została skutecznie odwołana z funkcji Prezesa Zarządu spółki w dniu 12.0ł.2019r.,
- skarżąca jest odpowiedzialna za zobowiązania podatkowe spółki za okres 2019r., ponieważ po odwołaniu dalej zarządzała spółką, co stoi w opozycji do zaistniałego stanu faktycznego z uwagi na fakt, że spółką zarządzał nowy Prezes Zarządu Pan H. S. na dowód, czego skarżąca załącza do skargi odpowiednie dokumenty i wnosi o przeprowadzenie z nich dowodu.
Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- art. 116 § 2 o.p. poprzez nieuwzględnienie przez organy podatkowe faktu, że zobowiązania podatkowe wskazane w decyzji powstały po dniu, w którym skarżąca została skutecznie odwołana z funkcji Prezesa Zarządu spółki,
- art. 116 § 2 o.p. poprzez nie prowadzenie postępowania przez organy podatkowe o przeniesienie odpowiedzialności podatkowej wobec nowo powołanego Prezesa Zarządu Pana H. S..
Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podano, iż organ przeprowadził tylko dowody niekorzystne dla skarżącej, a pomijał te korzystne dla skarżącej. Skarżąca w niniejszej skardze wniosła o przeprowadzenie dwóch dowodów z załączonych dokumentów, jako niezbędnych do wyjaśnień istotnych wątpliwości, których przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania.
Skarżąca zwróciła uwagę na prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 6 września 2022r. sygn. akt [...], w którym Sąd umorzył postępowanie przymuszające wobec skarżącej do złożenia sprawozdań finansowych spółki za okres 2019r. stwierdzając, że skarżąca w dniu 12 stycznia 2019r. została odwołana z funkcji Prezesa Zarządu spółki na mocy uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki. Jednocześnie umorzono grzywnę wymierzoną skarżącej, tym samym sąd uznał, że skarżąca przestała pełnić funkcję Prezesa spółki w styczniu 2019r. W konsekwencji w ocenie skarżącej, organy podatkowe nie mogą jej przypisać odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania spółki za okres 2019r. Skarżąca załączyła wyżej opisane postanowienie KRS do niniejszej skargi i wniosła o przeprowadzenie z niej dowodu przez Sąd na okoliczności powyżej wskazane.
Skarżąca podała, iż organ podatkowy załączył tylko jeden podpisany przez nią dokument po dacie jej odwołania ze stanowiska Prezesa Zarządu spółki, a mianowicie wniosek o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu przez spółkę z zobowiązaniami podatkowymi. Zdaniem skarżącej musiała ona podpisać ten wniosek, ponieważ KRS w K. z nieznanych przyczyn prowadził postępowanie o zmianę wpisu w składzie zarządu spółki ponad 4 lata dokonując tego wpisu dopiero w 2022r. Organ podatkowy nie wydałby tego potrzebnego spółce zaświadczenia na podstawie wniosku podpisanego przez nowego Prezesa Zarządu, jeśli ten nie był ujawniony w KRS.
W zakresie wniosku o przeprowadzenie dowodu skarżąca wskazała, iż pierwszy z dokumentów to umowa sprzedaży udziałów w spółce podpisana przez Pana S., który również zakupił udziały w spółce. Pod umową widnieje podpis Pana S. taki sam jak pod drugą załączoną umową o świadczenie usług na rzecz spółki podpisaną przez nowego Prezesa spółki Pana S. w roku 2020r.
Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na okoliczność potwierdzenia, że to Pan S. prowadził interesy spółki po odwołaniu skarżącej z funkcji Prezesa Zarządu spółki w 2019r., a nie jak twierdzi organ w zaskarżonej decyzji - skarżąca. Skarżąca oświadczyła, że spółka dysponuje większą liczbą podpisanych dokumentów przez nowego Prezesa Zarządu za okres po jej odwołaniu.
W skardze zauważono, iż zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego (w składzie 7 sędziów) z 9 marca 2009 r. o sygn. akt I FPS 4/08 organ podatkowy orzekając o odpowiedzialności za zaległości spółki kapitałowej winien określić krąg osób, których odpowiedzialność ta potencjalnie obejmuje. Przy czym jakkolwiek zgodnie z uchwałą, pożądanym byłoby prowadzenie jednego postępowania przeciwko wszystkim zobowiązanym osobom, to w świetle regulacji procesowych nie może być poczytywane za błąd prowadzenie odrębnych postępowań pod warunkiem, iż postępowania te obejmą wskazany krąg osób "odpowiedzialnych". W niniejszej sprawie organy nie poszerzyły tego kręgu osób odpowiedzialnych o Pana S. nie prowadziły postępowań przeciwko dwóm członkom zarządu spółki z o.o. Organy wydały decyzje za okres 2019r. jedynie w stosunku do skarżącej. Wobec nowego Prezesa Zarządu spółki powołanego w styczniu 2019r. nie prowadzono żadnego postępowania o przeniesienie odpowiedzialności pomimo tego, że zobowiązania wskazane w zaskarżonej decyzji dotyczą okresu, kiedy to Pan S. był Prezesem Zarządu spółki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie Sąd dopuścił dowody z dokumentów, wnioskowane w skardze.
Na rozprawie pełnomocnik organu wskazał, iż nie dysponuje uzasadnieniami zamieszczonych w aktach sprawy wyroków karnych. Ponadto pełnomocnik organu stwierdził, iż nie posiada wiedzy czy wobec nowego prezesa zarządu toczy się postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).
Skarga okazała się zasadna.
W rozpoznawanej sprawie skargę oparto na obydwu podstawach tj. na naruszeniu prawa materialnego i naruszeniu przepisów postępowania. Zasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Spór pomiędzy stronami dotyczy zagadnienia czy skarżąca po odwołaniu jej z funkcji prezesa zarządu spółki z dniem 12 stycznia 2019r. pełniła w sposób faktyczny funkcję członka zarządu spółki i czy w związku z tym można jej przypisać odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe po dniu 12 stycznia 2019r.
Zdaniem skarżącej po dacie odwołania jej z funkcji członka zarządu, czyli po dniu 12 stycznia 2019r. nie pełniła ona już faktycznie funkcji członka zarządu i w związku z tym nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki powstałe po w/w dacie. Jak podała skarżąca, po dacie jej odwołania z funkcji członka zarządu interesy spółki prowadził Pan S..
Odmiennego zdania jest organ, według którego skarżąca pełniła funkcję w zarządzie spółki w okresie płatności zobowiązań objętych zaskarżoną decyzją. W szczególności organ uznał, iż skarżąca pełniła nadal obowiązki członka zarządu spółki po dacie 12 stycznia 2019r. mimo jej odwołania z funkcji Prezesa Zarządu.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji DIAS w powyżej opisanych ramach, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organ naruszył przepisy postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy powodujący konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 116 § 1 o.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
1) nie wykazał, że:
a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2022 r. poz. 2309 oraz z 2023 r. poz. 1723 i 1860) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo
b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;
2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Z kolei art. 116 § 2 o.p. stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Zgodnie natomiast z art. 116 § 4 ww. ustawy, przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji.
W realiach rozpoznanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna (co potwierdza postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 28 kwietnia 2023r.). Bezsporne jest także, iż skarżąca nie wskazała żadnego mienia spółki, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 o.p. Odnośnie drugiej przesłanki egzoneracyjnej organy stwierdziły natomiast, że stan niewypłacalności spółki i właściwy czas na wnioskowanie o ogłoszenie jej upadłości zaistniał 15 września 2017r., czyli w czasie, gdy skarżąca była Prezesem Zarządu spółki.
Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez stronę skarżącą.
W tym miejscu wskazać należy, iż punktem wyjścia dla orzeczenia o odpowiedzialności danej osoby za zaległości podatkowe spółki kapitałowej jest wykazanie przez organ podatkowy, że osoba ta pełniła obowiązki członka zarządu w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych spółki, które – wobec ich nieuiszczenia – stały się zaległościami podatkowymi. Przy czym istotna jest data powstania zaległości podatkowych spółki, a nie data ich ujawnienia. Z art. 116 § 2 o.p. wynika, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Przepis ten jednoznacznie wiąże odpowiedzialność z momentem upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego - także tego powstałego z mocy prawa - a nie z datą wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w kwocie innej niż zadeklarowana przez podatnika (por. wyroki NSA z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt III FSK 366/23 oraz z 20 lutego 2025 r., sygn. akt III FSK 1229/23, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Użyte w art. 116 § 2 o.p. określenie "pełnienie obowiązków" członka zarządu było przedmiotem licznych wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których podkreślano, że przy ocenie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółek należy brać pod uwagę faktyczne sprawowanie funkcji członka zarządu (por. wyroki NSA: z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2401/11, z 16 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1575/13, z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 468/15, z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 394/14, z 14 czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 1896/14; z 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1061/15, z 16 listopada 2022 r., sygn. akt III FSK 1106/21, z 24 listopada 2023 r., sygn. akt III FSK 3163/21). W judykaturze nie ma wątpliwości, że faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, nawet po formalnej rezygnacji z funkcji członka zarządu w tejże spółce, powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu przewidzianą w art. 116 § 2 o.p. W sytuacji, gdy dana osoba, z akceptacją zgromadzenia wspólników, mimo wygaśnięcia mandatu, nadal wykonuje obowiązki członka zarządu, może ponosić odpowiedzialność na podstawie art. 116 § 1 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny zwracał przy tym uwagę na znaczenie rzeczywistej zmiany sposobu zarządzania spółką po ewentualnym wygaśnięciu mandatu członka zarządu. Nie można nie uwzględnić faktu, że np. żadna nowa osoba nie zostaje w to miejsce powołana, a dotychczasowy członek zarządu wciąż faktycznie sprawuje dotąd pełnioną funkcję w organie wykonawczym danego podmiotu. Osoba, która faktycznie pełniła funkcję członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowej, nie może zatem powoływać się na okoliczność, że jej mandat wygasł dla uwolnienia się od odpowiedzialności. Akcentuje się przy tym, że pełnienie funkcji członka zarządu jest funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko. W sytuacji faktycznego wykonywania czynności członka zarządu należy przyjąć, że osoba taka w ten właśnie sposób realizuje "pełnienie obowiązków członka zarządu".
W realiach tej sprawy skarżąca konsekwentnie twierdzi, iż jej aktywność związana z pełnieniem funkcji Prezesa Zarządu zakończyła się z momentem jej [...] odwołania z funkcji Prezesa Zarządu spółki, czyli z dniem 12 stycznia 2019r.
Sąd stwierdza, iż organy w dotychczasowym postępowaniu nie wykazały, iż skarżąca po jej odwołaniu z funkcji Prezesa Zarządu z dniem 12 stycznia 2019r. faktycznie wykonywała czynności członka zarządu.
Twierdzenie o faktycznym wykonywaniu przez skarżącą po dniu 12 stycznia 2019r. czynności członka zarządu, organ zasadza na okoliczności, iż skarżąca wnioskiem z dnia 23 stycznia 2019r. działając w imieniu spółki (jako Prezes Zarządu spółki) wystąpiła do urzędu skarbowego o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach.
Jak ustalono, skarżąca została odwołana z funkcji Prezesa Zarządu z dniem 12 stycznia 2019r., po czym z dniem 30 czerwca 2019r. została uchwałą wspólników, ponownie powołana na Prezesa Zarządu spółki. Oprócz złożenia powyższego wniosku do organu podatkowego, organ nie wykazał, aby skarżąca po dniu 12 stycznia 2019r. podejmowała w imieniu spółki inne czynności. W ocenie Sądu nie sposób na podstawie jednorazowej czynności dokonanej w dniu 23 stycznia 2025r. formułować wniosku o faktycznym sprawowaniu przez skarżącą dotąd pełnionej funkcji. Powyższa teza organów jest, co najmniej przedwczesna. W konsekwencji pełnienie przez skarżącą funkcji członka zarządu spółki w czasie od dnia 12 stycznia 2019r. do 30 czerwca 2019r. nie zostało przez organ wykazane. Organ nie podjął próby wyjaśnienia czy oprócz złożenia w dniu 23 stycznia 2019r. wspomnianego wniosku, skarżąca w omawianym okresie podejmowała w imieniu spółki jeszcze inne czynności.
Organ wskazał na prawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego K. - [...] w K. z 26.04.2021 r. z którego wynika, iż skarżąca została uznana winną tego, że pełniąc funkcję prezesa zarządu i działając w imieniu spółki nie wpłacała w ustawowym terminie:
- podatku od towarów i usług w okresie od 25.07.2017 r. do 27.01.2020 r. oraz
- podatku dochodowego od osób fizycznych w okresie od 20.02.2019 do 20.01.2020r. przez co naraziła należność publicznoprawną na uszczuplenie,
Sąd zauważa, iż stosownie do postanowień art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd. Z powyższej normy wynika, iż ustalenia prawomocnego wyroku skazującego wiążą sąd wyłącznie, co do popełnienia przestępstwa. Tymczasem w realiach rozpoznanej sprawy należy rozstrzygnąć, czy prawidłowe jest stanowisko organu, iż skarżąca w okresie od 12 stycznia 2019r. do 30 czerwca 2019r. faktycznie pełniła funkcję członka zarządu w rozumieniu art. 116 § 1 o.p. Zatem w świetle art. 11 p.p.s.a. ustalenia prawomocnego wyroku skazującego w zakresie popełnionego przez skarżącą przestępstwa nie mogą być bezrefleksyjnie przenoszone na grunt dyspozycji art. 116 o.p. Sąd zauważa, iż w aktach sprawy brak jest uzasadnienia powyższego orzeczenia sądu karnego. W konsekwencji nie sposób prześledzić procesu wnioskowania, który doprowadził sąd karny do stanowiska, iż skarżąca nieprzerwanie od 25.07.2017 r. do 27.01.2020 r. pełniła funkcję Prezesa Zarządu spółki.
Ponadto organ w ogóle nie odniósł się do treści postanowienia Sądu Rejonowego K. - [...] w K. z 06.09.2022r., którym to postanowieniem umorzono wobec skarżącej postępowanie przymuszające dotyczące kwestii obowiązku sprawozdawczego za rok obrotowy 2019. Co istotne, w motywach postanowienia podniesiono znaczącą okoliczność a mianowicie wskazano, iż skład zarządu spółki uległ zmianie na podstawie Uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 12.01.2019 r., gdyż skarżąca została odwołana z funkcji Prezesa Zarządu ze skutkiem natychmiastowym. Brak odniesienia się do powyższego dowodu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie art. 2010 § 4 o.p.
Zdaniem Sądu dowody na faktyczne wykonywanie funkcji członka zarządu powinny pochodzić ze wskazanego okresu i winny mieć charakter powtarzalny, a nie jednostkowy. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organ nie wykazał, aby skarżąca w okresie od 12 stycznia 2019r. do 30 czerwca 2019r. pełniła funkcję członka zarządu spółki, do czego był zobligowany na mocy art. 116 § 2 o.p
W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że to na organy został nałożony obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art 122 i 187 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art 191 o.p.). Pamiętać przy tym trzeba, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów, w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Zgodnie z art 188 o.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Wymieniona regulacja jest urzeczywistnieniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym i daje stronie możliwość aktywnego udziału w odtwarzaniu stanu faktycznego sprawy. Organy podatkowe nie mają jednak obowiązku dopuszczania każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego -adekwatne i wystarczające są inne dowody. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn II FSK 1313/08).
Organ w celu wykazania, iż skarżąca w istocie pełniła funkcję członka zarządu spółki w okresie od dnia 12 stycznia 2019r. do 30 czerwca 2019r. obowiązany będzie przede wszystkim do wyjaśnienia czy złożenie wniosku z dnia 23 stycznia 2019r. do organu podatkowego miało charakter incydentalny, czy też wpisuje się w serię innych czynności podejmowanych przez skarżącą w imieniu spółki. W świetle powyższych ustaleń należy ocenić stanowisko skarżącej, iż wniosek z dnia 23 stycznia 2019r. podpisała na zasadzie wyjątku. Ponownie należy podkreślić, iż celem wykluczenia incydentalności podpisania przez skarżącą wspomnianego wniosku, organ winien ustalić czy skarżąca w spornym okresie (od dnia 12 stycznia 2019r. do dnia 30 czerwca 2019r.) podejmowała jeszcze inne czynności w imieniu spółki jako faktycznie działający członek jej zarządu.
Skarżąca załączyła do skargi umowę z dnia 8 stycznia 2020r. o świadczenie usług, w której spółka była reprezentowana przez H. S.. Organ odniesie się do powyższego dowodu, w szczególności odniesie się do podnoszonego w skardze zarzutu, iż to H. S. pełnił faktyczne funkcję członka zarządu – Prezesa Zarządu spółki po dniu 12 stycznia 2019r.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził naruszenie art. 116 § 1 i § 2 o.p. w zw. z art. 122 o.p., art. 191 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. oraz art. 210 § 4 o.p.
Organ w ponownie prowadzonym postępowaniu zastosuje się do powyższych wskazań Sądu.
Z tych powodów uchylono zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., zobowiązując właściwy organ do uwzględnienia przedstawionej przez Sąd argumentacji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 980 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy do skargi w kwocie 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł określone w oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1935).