Ponadto dokonując oceny sytuacji majątkowo-finansowej Spółki Naczelnik przedstawił, jak kształtowały się w latach 2013-2016 wskaźniki obrazujące sposób finansowania przedsiębiorstwa oraz płynność finansową. Wskaźnik ten obrazuje sposób finansowania majątku przedsiębiorstwa i określa udział zobowiązań (kapitałów obcych) w finansowaniu majątku przedsiębiorstwa. Przy czym przyjmuje się, że wskaźnik ten nie powinien być wyższy niż 0,67. Analizując powyższe dane wskazać należy, że Spółka w latach 2013-2016 roku posiadała wskaźnik bieżącej płynności poniżej wartości 1. Taka wartość wskaźnika oznacza problemy finansowe i utratę przez przedsiębiorstwo zdolności do terminowego regulowania bieżących zobowiązań. Świadcząc również o napiętej sytuacji płatniczej oraz o problemach z szybkim zaspokojeniem roszczeń wierzycieli. Tym samym na trudności finansowe Spółki przy realizacji bieżących zobowiązań wskazują również wartości obliczonych powyższej wskaźników ogólnego zadłużenia i wskaźnika bieżącej płynności.
Ustalono ponadto, że na dokumentach: Bilans oraz Rachunek zysków i strat - wersja porównawcza za 2013r. widnieje data 20.06.2014 r. oraz m.in. podpis Skarżącego jako Prezesa Zarządu Spółki, na dokumentach: Bilans oraz Rachunek zysków i strat - wersja porównawcza za 2014r. widnieje data 20.06.2014 r., ale brak jest podpisu Skarżącego, na dokumentach: Bilans oraz Rachunek zysków i strat - wersja porównawcza za 2015r. widnieje data 27.06.2016 r. oraz m.in. Skarżącego podpis jako Prokurenta Spółki, na dokumentach: Bilans oraz Rachunek zysków i strat - wersja porównawcza za 2016r. widnieje data 23.06.2017 r. oraz m.in. podpis Skarżącego jako Prokurenta Spółki.
Jak wynika ze sprawozdania finansowego za 2013 r. kwota zobowiązań, która wynosiła 3.977.026,40 zł przekroczyła wartość majątku Spółki wynoszącego 3.390.041,74 zł. Tym samym nie wystarczał on na zaspokojenie długów Spółki.
Biorąc pod uwagę powyższe już w momencie zatwierdzenia ww. sprawozdania pojawiła się okoliczność świadcząca o spełnieniu przesłanki do ogłoszenia upadłości. W kolejnych latach sytuacja finansowa Spółki nie uległa poprawie, co potwierdzają sprawozdania finansowe za lata następne tj. 2014-2016.
Z uwagi na to, że sprawozdanie finansowe za 2013 r. zostało zatwierdzone w 2014 r., termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wynika z art. 21 prawa upadłościowego w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.
Właściwym czasem dla zgłoszenia wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości jest więc termin dwóch tygodni od dnia, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań lub (w przypadku dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej), gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku.
A zatem w przedmiotowej sprawie podstawy do stwierdzenia, iż wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego powinien zostać złożony we właściwym sądzie bezsprzecznie pojawiły się w momencie podpisania sprawozdania finansowego za 2013 r. Przy czym ostatecznym momentem do dopełnienia ciążącego na członku zarządu obowiązku z ww. tytułu winien być okres 2 tygodni jaki upłynął od daty zatwierdzenia sprawozdania finansowego Spółki za 2013 r., tj. od 20.06.2014 r. Zatem termin ten upływał 4.07.2014 r. (piątek).
Jednocześnie z akt sprawy wynika, że 4.11.2009 r. Skarżący został odwołany z funkcji Wiceprezesa Zarządu Spółki i powierzono mu funkcję Prezesa Zarządu Spółki. W tym miejscu zauważam, że na Protokole Posiedzenia Zarządu z 14.01.2015 r. widnieje Pana podpis wraz ze stanowiskiem prezesa zarządu [k.37j. Natomiast 23.04.2015 r. Sąd Rejonowy [...] w K. Wydział [...] Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego dokonał zmian w zapisach dotyczących składu zarządu Spółki w ten sposób, że wykreślił Skarżącego z funkcji Prezesa Zarządu Spółki oraz wpisał, że funkcję tę pełni V.O. Ponadto na sprawozdaniu finansowym za 2013 r. widnieje Pana podpis jako Prezesa Zarządu Spółki. Tym samym uznać należy, że na 4.07.2014 r. Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki.
Zdaniem Dyrektora w przedmiotowej sprawie wystąpiła również przesłanka wynikająca z art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego (w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2016 r.). Spółka posiada następujące zaległości wobec:
1. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (stan na 6.02.2024 r.), z tytułu: [k.434-438] - składek na ubezpieczenia społeczne za okres: 09-12/2017 r., 01-12/2018 r., 01- 12/2019 r., 01-11/2020 r., składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres: 09-12/2017 r., 01-12/2018 r., 01- 12/2019 r., 01-11/2020 r., składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarancyjny Świadczeń Pracowniczych za okres: 09-12/2017 r., 01-12/2018 r., 01-12/2019 r., 01-11/2020 r.
2. Naczelnika (stan na 5.04.2024 r.), z tytułu [k.530] podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń pracownikom (PIT-4) za okres: 12/2018 r., 01-12/2019 ń, 01-11/2020 r.
A więc w zakresie tych należności podatkowych opóźnienie w zapłacie przekraczało okres roku.
Ponadto Spółka posiadała również zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłacanych pracownikom za okres: 07-11/2018 r., które zostały uregulowane latach 2019-2022 w trakcie postępowania egzekucyjnego.
Bezsprzecznie więc w latach 2017-2020 Spółka miała trudności w regulowaniu swoich należności publicznoprawnych.
Zatem w roku 2018 pojawiła się sytuacja, wskazująca na niewypłacalność Spółki, bowiem utraciła ona zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych 16.02.2018 r., tj. w dniu, gdy opóźnienie w wykonaniu drugiego z kolei zobowiązania przekroczyło 3 miesiące.
Powyższe wynika z faktu, że w październiku 2017 r. Spółka nie uregulowała w terminie płatności składek należnych Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych za m-c: 09/2017 r. (termin płatności 16.10.2017 r., a następnie w listopadzie 2017 r. składek za m-c: 10/2018 r. (termin płatności 15.11.2017 r.). W latach 2017-2020 niewypłacalność Spółki miała charakter postępujący i trwały, a ciążące na Spółki zadłużenie dotyczyło więcej niż jednego wierzyciela.
Dlatego też w momencie nieuregulowania drugiego z kolei zobowiązania, wobec którego opóźnienie w płatności przekroczyło 3 miesiące pojawiły się warunki pozwalające na określanie Spółki jako podmiotu niewypłacalnego. Tym samym spełniona została przesłanka do ogłoszenia upadłości.
Zgodnie z art. 21 prawa upadłościowego (wybrzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.) zgłoszenie w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości powinno nastąpić nie później niż w ciągu 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do jej ogłoszenia. Termin ten biegnie od momentu, w którym członkowie zarządu lub likwidator mogli stwierdzić, że zachodzą okoliczności uzasadniające zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości.
W przedmiotowej sprawie odnośnie przesłanki niewypłacalności podstawa do stwierdzenia, iż wniosek o ogłoszenie upadłości lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego powinien zostać złożony we właściwym sądzie bezsprzecznie wystąpiła po upływie 3 miesięcy od terminu płatności drugiego nieuregulowanego zobowiązania (jakim jest zobowiązanie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarancyjny Świadczeń Pracowniczych z terminem płatności 15.11.2017 r., tj. 16.02.2018 r. Dzień ten wyznaczał więc początek terminu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego. Z upływem tej daty Spółka znajdowała się bowiem w stanie niewypłacalności.
Spełnienie przesłanki z art. 11 ust. 1 w związku z ust. 1a prawa upadłościowego obligowało likwidatora Spółki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie Jej upadłości lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego w terminie 30 dni od 16.02.2018 r. Dlatego też termin ten upływał 19.03.2018 r. (poniedziałek). Jednocześnie w tym czasie pełnił Skarżący już funkcję likwidatora Spółki.
Zdaniem Dyrektora w sprawie zastosowanie znajdą zarówno "stare" przepisy prawa upadłościowego i naprawczego obowiązujące do końca 2015 r., jaki znowelizowane przepisy prawa upadłościowego obowiązujące po 1.01.2016 r.
Odnosząc się w dalszej kolejności do przesłanki wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części, Dyrektor zaakcentował, iż chodzi tu o majątek Spółki, z którego egzekucja będzie możliwa. Obowiązek wskazania mienia, z którego egzekucja byłaby możliwa obciąża Skarżącego. Wskazanie to musi być realne, a osiągnięte ze sprzedaży majątku kwoty winny przesądzać, że została spełniona ww. przesłanka.
W piśmie z 17.04.2024 r. pełnomocnik wskazał, że udało się uzyskać nakazy zapłaty opiewające na należności wobec Spółki, a wartość tych należności w latach 2018-2020 wynosiła 1,2 mln Koron czeski. Dłużnicy Spółki zamiarem uniknięcia spłaty ciążących na nich zobowiązań podjęli działania restrukturyzacyjne uniemożliwiając tym samym szybkie i bezproblemowe ściągnięcie należności. Tym samym uznać należy, że w zakresie wskazanych wierzytelności istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo ich ściągnięcia, a egzekucja może być utrudniona, a wręcz nie możliwa z uwagi na ewentualnie toczące się postępowania restrukturyzacyjne.
Z treści protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej Spółki z 19.02.2021 r. wynika, że należności krótkoterminowe wynoszą kwotę 680.000 koron czeskich i na dzień sporządzenia protokołu są warte 15 %. A więc na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji jest to kwota ok. 102.000 koron czeskich tj. ok 17.890,08 zł (wg kursu z 20.06.2024 r.).
Ponadto wierzytelność z tego tytułu nie stanowi wierzytelności bezspornej, co jednoznacznie potwierdza pismo Skarżącego z 6.02.2024 r. A wskazane przez Skarżącego postępowania restrukturyzacyjne dotyczące dłużnika Spółki znacznie ograniczyć ewentualną egzekucję lub ją wręcz uniemożliwić.
Ponadto w piśmie 6 lutego 2024 r. Skarżący wyjaśnił, że: Spółka nie posiada wymagalnych i bezspornych wierzytelności, nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego, nie posiada wartości niematerialnych i prawnych, nie posiada aktywów finansowych i aktywów obrotowych, nie posiada lokat bankowych i innych zasobów pieniężnych, nie posiada środków trwałych Spółka nie posiada majątku jako źródła spłaty zadłużenia. Spółka nie udzielała pożyczek. Informacja w zakresie posiadania wierzytelności przez Spółkę nie potwierdza istnienia mienia, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Również akta sprawy nie wskazują na powyższe. Dlatego też w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka uwalniająca Skarżącego od odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń pracownikom (PIT-4) za okres: 12/2018 r., 01-11/2019 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.
2.4. W skardze na ww. decyzję pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie:
1) art. 116 § 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przeniesienie odpowiedzialności na odwołującego, podczas gdy niezgłoszenie wniosku o upadłość Spółki nastąpiło bez jego winy;
2) art. 118 § 1 w zw. z art. 59 § 2 pkt 5) O.p., poprzez jego niezastosowanie i przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłacanych pracownikom (PIT-4) począwszy od grudnia 2018 r. podczas gdy nie można wydać decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość, upłynęło 5 lat — a decyzja została wydana w czerwcu 2024 r.;
III. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 116 § 1 O.p., poprzez zaniechanie dogłębnego rozpoznania sprawy przez organ skarbowy i w konsekwencji nieustalenie braku istnienia przesłanek wymaganych do przeniesienia odpowiedzialności na odwołującego.
W związku z czym wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez stwierdzenie braku podstaw do przeniesienia na odwołującego odpowiedzialności za zobowiązania Spółki z tytułu podatku PIT-4; ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Dyrektorowi do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści odwołania. Skarżący zawnioskował o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność sytuacji finansowej spółki w okresie 2017-2020 r. oraz zawieszenie prowadzonego postępowania podatkowego z uwagi na zagadnienie wstępne.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez jego winy, bowiem Spółka miała jedynie przejściowe problemy z płynnością finansową. Ponadto z treści decyzji nie wynika, aby było prowadzone jakiekolwiek analogiczne postępowanie wobec innych osób, potencjalnie współodpowiedzialnych. Wyjaśnił także, że okres objęty ww. decyzją przypada bezpośrednio przed okresem pandemii (począwszy od marca 2020 r.), co sprawiło, że prowadzenie działalności gospodarczej napotkało liczne utrudnienia.
Skarżący działając jako likwidator uzyskał nakazy zapłaty, opiewające na należności wobec Spółki. W latach 2018- 2020 kwota tychże należności wynosiła 1,2 min Koron czeskich. Jednakże dłużnicy Spółki kierując się zamiarem uniknięcia spłaty ciążących na nich zobowiązań, podjęli działania restrukturyzacyjne, uniemożliwiając tym samym szybkie i bezproblemowego ściągnięcie należności. Ponadto, w porozumieniu z poborcą podatkowym Odwołujący ustalił, że będzie dokonywał spłaty należności w miesięcznych ratach po 2.000 zł., gdzie łącznie spłacił 28.000 zł.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 118 § 1 w zw. z art. 59 § 2 pkt 5) O.p. Skarżący podniósł zarzut przedawnienia co do przeniesienia przez organ rentowy odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe na odwołującego za okresy począwszy od grudnia 2018 r. Zgodnie z art. 118 § 1 O.p., nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Decyzja została wydana w czerwcu 2024 r. a doręczona odwołującemu w lipcu 2024 r., a jako że dopiero doręczenie stronie (ewentualnie, jak przyjmuje orzecznictwo, niekiedy nawet wadliwe ujawnienie) decyzji powoduje, że decyzja istnieje w obrocie prawnym, należy ją traktować jak decyzję z lipca 2024 r. Wymienione wyżej należności podatkowe powstały od 2018 r. Co za tym idzie, ich 5-letni bieg przedawnienia rozpoczął się 1 stycznia 2019 r. i zakończył 31 grudnia 2023 r. Niezależnie zatem od zasadności pozostałych zarzutów, zaskarżona decyzja w nieuprawniony sposób dotyczy okresów podatkowych już przedawnionych. Należności za te okresy uległy przedawnieniu, co za tym idzie - zobowiązania te wygasły.
Końcowo Skarżący wniósł o zawieszenie toczącego się postępowania z uwagi na wniesienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 31.01.2024 r. w sprawie I SA/Wr 966/22 do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zapytania, które w ocenie Skarżącego może mieć fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania i mieć wpływa na sytuację prawną Strony.
2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
3.1. Skarga okazała się niezasadna.
3.2. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do ustalenia, czy likwidator Spółki, będący członkiem zarządu, ponosi odpowiedzialność z art. 116 § 1 O.p. solidarnie ze spółką za jej zobowiązania wynikające z nieuiszczonego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2018 r. oraz okres od stycznia do grudnia 2019 r.
3.3. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie przypomnieć należy, że w myśl art. 107 § 2 O.p., jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za: 1) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów; 2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych; 3) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek; 4) koszty postępowania egzekucyjnego.
W sprawie odpowiedzialności podatkowej likwidatora (członka zarządu) za zaległości podatkowe spółki organy podatkowe, stosownie do art. 116 O.p., obowiązane są wykazać, że zaległości wynikają ze zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków likwidatora, oraz że egzekucja z majątku spółki okazała się w znacznej części nieskuteczna (tzw. pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością). Z kolei wykazanie przesłanek uwalniających od orzeczenia o odpowiedzialności likwidatora spółki jako osoby trzeciej, obciąża tę osobę. Do tych negatywnych przesłanek odpowiedzialności zalicza się wykazanie, że:
- we właściwym złożono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że:
- niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź też
- wskazano mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Mając na uwadze powyższe uwagi ocena zgodności z prawem decyzji wydanej w oparciu o art. 116 O.p. determinowana jest udzieleniem odpowiedzi na pytanie, czy materiał dowodowy zgromadzony w wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania daje podstawy do przyjęcia, że wystąpiły wszystkie z ww. przesłanek umożliwiającej przypisania likwidatorowi odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki oraz czy wystąpiły prawnie określone przesłanki uwalniające członka zarządu od tej odpowiedzialności.
Zdaniem Sądu zasadnie Dyrektor uznał, że przesłanki pozytywne w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione. Nie doszło natomiast do ziszczenia przesłanek egzoneracyjnych.
3.4. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do oceny ziszczenia się przesłanek pozytywnych odpowiedzialności Strony jako likwidatora Spółki wskazać należy, że zaległości Spółki, za które Skarżącemu przypisano odpowiedzialność wynikają z deklaracji podatkowych Spółki, która będąc płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych za okres 12/2018 r., 01-11/2019 r. nie zapłaciła zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych wynikający ze złożonych deklaracji PIT-4R.
Z akt sprawy wynika, że okres, o którym jest mowa w ww. przepisie dla zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2018, - upłynie 31.12.2024 r., za 1-11/2019 - upłynie 31.12.2024 r. Natomiast decyzję organ pierwszej instancji wydał 20 czerwca 2024 r. Tym samym została spełniona dyspozycja wynikająca z art. 118 § 1 O.p.
Zaległości Spółki i odsetki, za które przypisano odpowiedzialność są następstwem nieuregulowania przez Spółkę zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od 12/2018, 1-11/2019, wynikające ze złożonych deklaracji PIT-4R. Ww. zobowiązania nie zostały przez Spółkę zapłacone w terminie określonym w art. 38 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,
Spółka nie wpłaciła zadeklarowanych kwot podatku PIT. Niezapłacone w terminach płatności zaliczki na podatek dochodowy, stosownie do art. 51 O.p., stały się zaległościami podatkowymi.
Odnosząc się do kwestii przedawnienia trafnie Dyrektor powołał art. 70 § 1 O.p. oraz art. 70 § 4 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.
Co do zasady pięcioletni podstawowy termin przedawnienia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za: 12/2018 - 1-11/2019 - upłynie 31.12.2024 r. Natomiast za okres 1-11/2019 został przerwany bieg terminu przedawnienia poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego, tj. zajęcie rachunku bankowego w A dokonane 7.08.2020 r. Zatem termin przedawnienia biegnie od 8.08.2020 r. i ulegnie przedawnieniu najwcześniej 9.08.2025 r.
Zaległość podatkowa za którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego wynika ze złożonych deklaracji PIT-4R za 2018 r i 2019 r. Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 108 § 2 w zw. z § 3 O.p.
Art. 118 O.p. stanowi, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat.
Początek biegu terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p. jest powiązany z datą powstania zaległości podatkowej w rozumieniu art. 51 § 1 O.p. Termin ten biegnie od końca roku kalendarzowego, w którym zdarzenie to miało miejsce i trwa aż do upływu 5 lat. Końcem terminu do wydania decyzji o odpowiedzialności osób trzecich będzie ostatni dzień grudnia piątego roku po roku, w którym powstała zaległość podatkowa. W przypadku skutecznego wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej organ podatkowy może się domagać zapłaty wynikającego z niej zobowiązania przez okres 3 lat liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym decyzję o odpowiedzialności osoby trzeciej doręczono. Stanowi o tym art. 118 § 2 O.p. Koniec terminu przedawnienia określonego w omawianym przepisie przypada na ostatni dzień grudnia trzeciego roku po roku, w którym decyzję o odpowiedzialności osoby trzeciej doręczono.
Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osoba fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
W przedmiotowej sprawie termin na złożenie deklaracji PIT-4R i zapłatę zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za m.in. grudzień 2018 r. upłynął 21.01.2019 r. (20.01.2019 r. był dniem wolnym od pracy), natomiast za poszczególne miesiące 2019 r. zasadniczo do 20 dnia każdego następnego miesiąca. Zatem terminy te biegną od końca roku kalendarzowego, w którym zdarzenie to miało miejsce, tj. od 1.01.2020 r. i trwają aż do upływu 5 lat, tj. do 31.12.2024 r.
Zatem z uwagi na treść art. 118 § 1 O.p. termin do wydania decyzji o orzeczeniu o odpowiedzialności osoby trzeciej upłynąłby-31.12.2024 r. Zatem organ pierwszej instancji wydał zaskarżona decyzję w terminie ustawowym.
3.5. Dalej wskazać należy, że kolejna przesłanka pozytywna, o której mowa w art. 116 § 2 o.p. ziściła się. W tych ramach przypomnieć należy, że 2.03.2004 r. Sąd Rejonowy dla [...] w K1., [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego zarejestrował pod numerem KRS [...] spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością o nazwie P Sp. z o.o. z siedzibą w T. przy ul. [...] oraz dokonał wpisu osób wchodzących w skład Zarządu Spółki m.in. Skarżącego jako Wiceprezesa Zarządu Spółki.
4.11.2009 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki podjęło m.in. następującą uchwałę nr 8, którą powierzono Skarżącemu pełnienie funkcji Prezesa Zarządu Spółki. 23.04.2015 r. Sąd Rejonowy [...] w K. Wydział [...] Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego dokonał zmian w zapisach dotyczących składu, zarządu Spółki w ten sposób, że wykreślił Skarżącego z funkcji Prezesa Zarządu Spółki.
W akcie notarialnym z 23.06.2017 r. Repertorium A Numer [...] (Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki podjęło m.in. uchwały o otwarciu likwidacji Spółki oraz powołanie Likwidatora Spółki w osobie Skarżącego (uchwała weszła w życie z dniem podjęcia).
3.6. Weryfikując w dalszej kolejności ostatnią przesłanką pozytywną, tj. bezskuteczność egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części (art. 116 § 1 O.p.), zdaniem Sądu została ona przez Dyrektora wykazana.
"Bezskuteczność egzekucji" oznacza, że po przeprowadzeniu przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku podatnika nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Bezskuteczność egzekucji ustala się zaś na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, np. na podstawie czynionych adnotacji o podjętych czynnościach egzekucyjnych i ich skutkach, pism kierowanych do instytucji i innych podmiotów posiadających wiedzę o majątku dłużnika, czy innych informacji dostępnych organowi prowadzącemu postępowanie egzekucyjne.
W tych ramach Dyrektor przeanalizował pojęcie "bezskuteczności egzekucji" w oparciu o orzecznictwo sądowe i wskazał, że w związku z brakiem uregulowania przez Spółkę zobowiązań podatkowych wynikających z deklaracji
Przypomnieć także należy, iż nieuregulowane zaległości podatkowe, za które przypisano odpowiedzialność zostały objęte postępowaniem egzekucyjnym.
Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego z 9.04.2019 r. nr [...] został doręczony Spółce 16.04.2019 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru załączone do akt sprawy. Natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie zostało doręczone 9.04.2019 r. [k.72-75]
Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego z 7.08.2020 r., nr [...] został doręczony Spółce 12.08.2020 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru załączone do akt sprawy. Natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie zostało doręczone 7.08.2020 r. Tym samym postępowanie egzekucyjne prowadzone do Spółki w zakresie ww. zaległości podatkowych zostało wszczęte z chwilą wystawienia przez Wierzyciela - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. ww. tytułów wykonawczych.
W przedmiotowej sprawie postępowania egzekucyjne prowadziły zarówno organ egzekucyjny Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. oraz od 1.01.2021 r. organ egzekucyjny Naczelnika w związku ze zmianą właściwości.
W trakcie toczącego się postępowania organy egzekucyjne podjęły próby wyegzekwowania przedmiotowych zobowiązań podatkowych wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi poprzez zajęcie rachunku bankowego w A S.A. w dniach 9.04.2019r. oraz 7.08.2020 r. które nie doprowadziły do zaspokojenia zaległości podatkowych z uwagi zbieg egzekucji, co potwierdzają m.in. pisma banku z 16.04.2019 r. [k.70], 12.08.2020 r. [k.81], 24.11.2020 r. [k.80], 11.01.2021 r. [k.79], 17.03.2021 r. [k.88].
Wobec zbiegu egzekucji do wierzytelności na ww. rachunku bankowym organ egzekucyjny Naczelnika był właściwy do prowadzenia z niego egzekucji.
W wyniku zajęcia rachunku bankowego prowadzonego przez A SA 13.07.2021 r. uzyskano łączną kwotę 14.028,45 zł. Zajęcie rachunku bankowego nie przyczyniło się do uregulowania przedmiotowych zaległości podatkowych wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.
W trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego doszło do całkowitego uregulowania kosztów egzekucyjnych powstałych w związku z egzekucją z majątku Spółki przedmiotowych zaległości podatkowych oraz częściowego uregulowania zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytuły wynagrodzeń wypłacanych pracownikom PIT-4 za m-c: 12/2018 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.
Z wydruku z 5.04.2024 r. Zestawienie rozliczenia uzyskanych kwot w okresie od 01.01.2018 r. wynika, że organ egzekucyjny w latach 2018-2024 uzyskał łącznie kwotę 45.802,85 zł, a ostatnia wpłata miała miejsce 28 kwietnia 2022 r. |decydowana większość uzyskanych środków pochodziła z tytułu wpłat dokonanych przez Spółkę [k.468- 489]. Okoliczność ta potwierdza więc, że prowadzona przez Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., a następnie Naczelnika egzekucja względem majątku Spółki nie przyczyniła się do uregulowania przedmiotowych należności podatkowych, a podjęte przez organy egzekucyjne działania w postaci, zastosowanych środków egzekucyjnych nie gwarantowały możliwości ich spłaty w drodze przymusowego ściągnięcia. Tym bardziej, że na 22.01.2022 r. prowadzona przez organ egzekucyjny egzekucja z majątku Spółki obejmowała 25 tytułów wykonawczych na łączną kwotę 179.700,99 zł.
Organ egzekucyjny podjął również wszelkie możliwe działania, zmierzające do ustalenia sytuacji majątkowej Spółki w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji i w tym celu pismem z 16.04.2019 r., znak [...] [k. 143] oraz 23.09.2021 r., znak [...] [k.150-151] wezwano Skarżącego o udzielenie informacji na temat sytuacji finansowej i majątkowej Spółki. W odpowiedzi na powyższe wpłynęły następujące dokumenty:
• pismo z 3.05.2019 r., w którym Skarżący jako likwidator Spółki poinformował, że [k. 140), e-mail z 29 września 2021 r. Ponadto 11.12.2020 r. [k.189-193] spisano również Protokół o stanie majątkowy Spółki, do którego Skarżący oświadczył, że Spółka posiada rachunki bankowe oraz inne środki trwałe o wartości 2.886,51 zł.
Organ egzekucyjny ustalił również, że: 1) Spółka nie posiada patentu na wynalazek, prawa ochronnego: na znak towarowy oraz wzór użytkowy, prawa z rejestracji: na wzór przemysłowy, wzór zdobniczy, oznaczenie geograficzne oraz topografię układów scalonych, 2) Spółka pod adresem siedziby; K., ul. [...] oraz byłym adresem siedziby Spółki tj. K., ul. [...] nie posiada żadnego majątku, 3) Spółka nie figuruje w elektronicznym rejestrze ksiąg wieczystych, 4) w systemie CEPIK nie ujawniono, że Spółka posiada pojazdy, 5) Spółka nie posiada innych niż zajęte rachunków bankowych, 6) Spółka nie prowadzi działalności pod adresem K., ul. [...].
Do wskazanych przez likwidatora rachunków bankowych dokonał ich zajęcia, które zaspokoiło tylko część innych zaległości podatkowych Spółki. Natomiast podane przez Likwidatora należności były przedmiotem postępowania sądowego, a więc nie były to należności bezsporne, wobec których egzekucja byłaby skuteczna. Ponadto w protokole majątkowym Spółki z 11.12.2020 r. oraz w e-mailu z 29.09.2021 r. nie wykazano już tych składników majątkowych Spółki.
Powyższe prowadzi do konkluzji, że na dzień wydania zaskarżonej przedmiotowej decyzji prowadzona wobec Spółki egzekucja nosi znamiona egzekucji całkowicie bezskutecznej z całego majątku Spółki, co potwierdzają działania podjęte przez organy egzekucyjne Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. oraz Naczelnika.
Sąd podziela stanowisko Dyrektora, zgodnie z którym bezskuteczność egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r. II FPS 6/08). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 O.p., nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego. Bezskuteczność egzekucji oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika nie doszło do przymusowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Zgodnie z ww. uchwałą NSA stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu.
Poza prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym do majątku Spółki, gdzie nie zostały zaspokojone jej zobowiązania, bezskuteczność egzekucji z całego majątku Spółki potwierdzają również dokumenty zebrane w trakcie toczącego się postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności Skarżącego na podstawie art. 116 O.p., z których wynika, że [k.202-253]: Spółka nie figuruje w Księgach Wieczystych jako właściciel lub współwłaściciel nieruchomości, Spółka nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jako właściciel lub współwłaściciel pojazdów, Spółka w deklaracjach VAT-7 za okres: 06-12/2020 r., 01-12/2021 r., 01-12/2022 r., 01-05/2023 r. wykazywała podstawę opodatkowania w kwocie "0,00 zł", Spółka nie składała deklaracji podatkowych VAT-7, VAT-7K za okres 06-12/2023 r., 01- 03/2024 r., Spółka nie składała zeznań rocznych, za lata 2021-2022, a w zeznaniu rocznym CIT-8 za 2020 wykazała stratę w wysokości 9.737,98 zł, ze złożonych plików JPK wynika, że w latach 2018-2023 oraz w okresie 01-03/2024 r. kontrahenci nie wykazali żadnej transakcji sprzedaży dokonanej przez Spółkę.
Również w trakcie toczącego się postępowania Skarżący nie wskazał żadnego majątku, wobec którego egzekucja okazałaby się skuteczna, co potwierdza pismo z 6.02.2024 r. W piśmie tym Skarżący wyjaśnił, że Spółka [k.440j: nie posiada wymagalnych i bezspornych wierzytelności, nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego, nie posiada wartości niematerialnych i prawnych, nie posiada aktywów finansowych i aktywów obrotowych, nie posiada lokat bankowych i innych zasobów pieniężnych, nie posiada środków trwałych, nie posiada majątku jako źródła spłaty zadłużania, nie udzielała pożyczek.
Ponadto w piśmie z 17.04.2024 r. [k.544-567] pełnomocnik wyjaśnił, że udało się uzyskać nakazy zapłaty opiewające na należności wobec Spółki, a wartość tych należności w latach 2018-2020 wynosiła 1,2 min Koron czeski. Dłużnicy Spółki zamiarem uniknięcia spłaty ciążących na nich zobowiązań podjęli działania restrukturyzacyjne uniemożliwiając tym samym szybkie i bezproblemowe ściągnięcie należności. Tym samym uznać należy, że w zakresie wskazanych wierzytelności istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo ich ściągnięcia, a egzekucja może być utrudniona, a wręcz nie możliwa z uwagi na ewentualnie toczące się postępowania restrukturyzacyjne.
Z Protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej Spółki z 19.02.2021 r. wynika, że należności krótkoterminowe dotyczącą L Czechy na kwotę 680.000 koron czeskich. Jest jednak to wartość przed ogłoszeniem układu naprawczego. Natomiast na dzień sporządzenia protokołu warta jest 15%. A więc na dzień wydania decyzji jest to kwota ok. 102.000 koron czeskich tj. ok 17.890,08 zł (wg kursu 20.06.2024 r.).
W świetle przedstawionych okoliczności stwierdzić należy, że spełniony został warunek bezskuteczności egzekucji, a zatem spełniona została kolejna przesłanka pozytywna, od której uzależnione jest orzeczenie odpowiedzialności osoby trzeciej, wymieniona w art. 116 § 1 (art. 116b) O.p.
Spełniony został warunek konieczny do wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zobowiązania w podatku od towarów i usług, wyrażony w art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z § 3) O.p. Jak wynika bowiem z akt sprawy postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe zostało wszczęte z dniem doręczenia Skarżącemu postanowienia z 4.01.2024 r. znak: [...], tj. z dniem 17.01.2024 r., a więc po dacie skierowania ww. tytułów wykonawczych do egzekucji, [k.274-275].
Reasumując, wykazane zostały pozytywne przesłanki odpowiedzialności podatkowej za zaległości Spółki za wskazane okresy, tj. fakt pełnienia przez Skarżącego funkcji likwidatora tej Spółki w czasie upływu terminu płatności ww. zobowiązań oraz bezskuteczność egzekucji do majątku Spółki. Ponadto istnieją zobowiązania, z których wynikają ww. zaległości podatkowe, a decyzja została wydana w terminie, o którym jest mowa w art. 118 § 1 ww. ustawy.
3.7. Rozważając w dalszej kolejności wystąpienie przesłanek egzoneracyjnych uwalniających likwidatora od odpowiedzialności za zaległości, Sąd podzielił stanowisko Dyrektora, iż nie doszło do ich zaistnienia. Choć na organach podatkowych ciąży obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, czemu ma służyć wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i jego ocena, to nie można tracić z pola widzenia, że z brzmienia art. 116 § 1 O.p., obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek zwalniających z odpowiedzialności za zaległości zasadniczo ciąży na członku zarządu. Powyższe, jak trafnie wskazał Dyrektor, wynika z konstrukcji ww. normy prawnej, której cechą charakterystyczną jest to, że przepis ten najpierw określa przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności, a następnie w punkcie pierwszym i drugim tego paragrafu, wylicza przesłanki negatywne. Wyliczenie to determinuje ocenę, że ciężar dowodu istnienia negatywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności obciąża zainteresowanego członka zarządu. (por. wyrok NSA z 30 września 2015 r. II FSK 2045/13). W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku stwierdzono również, że obciążenie członków zarządu obowiązkiem wykazania przesłanek negatywnych przeniesienia na nich odpowiedzialności za zaległości podatkowe zarządzanych przez nich spółek nie pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego, a w szczególności z określoną w art. 122 O.p. zasadą prawdy obiektywnej, nie jest także sprzeczne z art. 187 § 1 O.p. Cytowane przepisy określają zasadę i dotyczą wszystkich tych postępowań, w których ciężar dowodzenia okoliczności istotnych dla ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego leży po stronie organów podatkowych. Przepis art. 116 § 1 O.p. określa wyjątek od tej zasady i jest przepisem szczególnym. Stanowisko takie potwierdza także uchwała siedmiu sędziów NSA w uchwale z 10 sierpnia 2009 r. II FPS 3/09.
Skoro więc przesłankami negatywnymi są m.in. brak winy w niezgłoszeniu w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości i wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja jest możliwa, to tylko zainteresowany członek zarządu spółki może powołać się na wystąpienie w sprawie szczególnych okoliczności dotyczących jego osoby, świadczących o braku winy, których ani organ podatkowy, ani osoby postronne z natury rzeczy znać nie mogą. Nie można również przypisać organowi podatkowemu obowiązku wskazania ww. mienia. Gdyby bowiem organ miał wiedzę o istnieniu takiego mienia, nie mógłby stwierdzić, że egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, lecz miałby obowiązek prowadzenia egzekucji także z takiego mienia.
Sąd nie podzielił zarzutu braku winy Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszeniu upadłości w sytuacji przejściowych problemów finansowych Spółki, które w ocenie Skarżącego nie stanowią podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Na stronie 25 - 34 niniejszej decyzji została szczegółowo przeprowadzona analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie ustalenia właściwego terminu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.
Pismem z 12.01.2024 r. Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Gospodarczy w K. poinformował, że Spółka nie zgłosiła wniosku o ogłoszenie upadłości, oraz nie ogłoszono upadłości oraz nie wszczęto postępowania restrukturyzacyjnego, [k.285]
Ustalając właściwy czas na zgłoszenie wniosku o upadłość Spółki organ pierwszej instancji, w pierwszej kolejności, oparł się na przesłance wynikającej z art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, w brzmieniu obowiązującym przed
1.01.2016 r., tj. ustalił czy zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje.
W tym celu przeprowadzono analizę danych dotyczących wyniku finansowego, wartości kapitału własnego, wartości aktywów ogółem i zobowiązań ogółem jaki Spółka osiągnęła w latach 2013-2016 [k.300-431]. Przypomnieć należy, że 23.06.2017 r. zarząd Spółki podjął decyzję o jej likwidacji, zatem analiza późniejszych sprawozdań finansowych jest bezzasadna.
Na podstawie sprawozdań finansowych za lata 2013-2016 ustalono, że z danych bilansowych wynika, że Spółka w latach 2013-2016 wykazywała ujemną wartość danych dotyczących stosunku pomiędzy wartością aktywów ogółem do zobowiązań ogółem, kapitału własnego, wyniku finansowego, co wskazuje na zagrożenie kontynuacji działalności Spółki. Już na koniec 2013 r. doszło do sytuacji, że majątek Spółki nie pozwalał na uregulowanie ciążących na Spółce zobowiązań. Jednocześnie powyższe nie stanowiło zdarzenia jednorazowego, gdyż sytuacja taka powtórzyła się także w latach 2014-2016. Przy czym różnica ta osiągała coraz wyższe wartości, tj. od kwoty 585.984,66 zł (za 2013 r.) do kwoty 1.850.491,45 zł (za 2016 r.). Uznać zatem należy, że w badanym okresie sytuacja finansowa Spółki ulegała stałemu pogorszeniu.
Spółka w latach 2013-2016 roku posiadała wskaźnik bieżącej płynności poniżej wartości 1. Taka wartość wskaźnika oznacza problemy finansowe i utratę przez przedsiębiorstwo zdolności do terminowego regulowania bieżących zobowiązań. Świadcząc również o napiętej sytuacji płatniczej oraz o problemach z szybkim zaspokojeniem roszczeń wierzycieli. Tym samym na trudności finansowe Spółki przy realizacji bieżących zobowiązań wskazują również wartości obliczonych powyższej wskaźników ogólnego zadłużenia i wskaźnika bieżącej płynności.
Organy podatkowe ustaliły także, że na dokumentach: Bilans oraz Rachunek zysków i strat - wersja porównawcza za 2013r. widnieje data 20.06.2014 r. oraz m.in. podpis Skarżącego jako Prezesa Zarządu Spółki, na dokumentach: Bilans oraz Rachunek zysków i strat - wersja porównawcza za 2014r. widnieje data 20.06.2014 r., ale brak jest podpisu Skarżącego, na dokumentach: Bilans oraz Rachunek zysków i strat - wersja porównawcza za 2015r. widnieje data 27.06.2016 r. oraz m.in. Skarżącego podpis jako Prokurenta Spółki, na dokumentach: Bilans oraz Rachunek zysków i strat - wersja porównawcza za 2016r. widnieje data 23.06.2017 r. oraz m.in. podpis Skarżącego jako Prokurenta Spółki.
Jak wynika ze sprawozdania finansowego za 2013 r. kwota zobowiązań, która wynosiła 3.977.026,40 zł przekroczyła wartość majątku Spółki wynoszącego 3.390.041,74 zł. Tym samym nie wystarczał on na zaspokojenie długów Spółki.
Biorąc pod uwagę powyższe już w momencie zatwierdzenia ww. sprawozdania pojawiła się okoliczność świadcząca o spełnieniu przesłanki do ogłoszenia upadłości. W kolejnych latach sytuacja finansowa Spółki nie uległa poprawie, co potwierdzają sprawozdania finansowe za lata następne tj. 2014-2016.
Z uwagi na to, że sprawozdanie finansowe za 2013 r. zostało zatwierdzone w 2014 r., termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wynika z art. 21 prawa upadłościowego w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.
Właściwym czasem dla zgłoszenia wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości jest więc termin dwóch tygodni od dnia, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań lub (w przypadku dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej), gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku.
A zatem w przedmiotowej sprawie podstawy do stwierdzenia, iż wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego powinien zostać złożony we właściwym sądzie bezsprzecznie pojawiły się w momencie podpisania sprawozdania finansowego za 2013 r. Przy czym ostatecznym momentem do dopełnienia ciążącego na członku zarządu obowiązku z ww. tytułu winien być okres 2 tygodni jaki upłynął od daty zatwierdzenia sprawozdania finansowego Spółki za 2013 r., tj. od 20.06.2014 r. Zatem termin ten upływał 4.07.2014 r. (piątek).
Jednocześnie z akt sprawy wynika, że 4.11.2009 r. Skarżący został odwołany z funkcji Wiceprezesa Zarządu Spółki i powierzono mu funkcję Prezesa Zarządu Spółki. W tym miejscu zauważam, że na Protokole Posiedzenia Zarządu z 14.01.2015 r. widnieje Pana podpis wraz ze stanowiskiem prezesa zarządu [k.37j. Natomiast 23.04.2015 r. Sąd Rejonowy [...] w K. Wydział [...] Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego dokonał zmian w zapisach dotyczących składu zarządu Spółki w ten sposób, że wykreślił Skarżącego z funkcji Prezesa Zarządu Spółki oraz wpisał, że funkcję tę pełni V.O. Ponadto na sprawozdaniu finansowym za 2013 r. widnieje Pana podpis jako Prezesa Zarządu Spółki. Tym samym uznać należy, że na 4.07.2014 r. Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki.
Zdaniem Sądu zasadnie twierdzi Dyrektor, iż w sprawie wystąpiła również przesłanka wynikająca z art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego (w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2016 r.). Spółka posiada następujące zaległości wobec:
1. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (stan na 6.02.2024 r.), z tytułu: [k.434-438] - składek na ubezpieczenia społeczne za okres: 09-12/2017 r., 01-12/2018 r., 01- 12/2019 r., 01-11/2020 r., składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres: 09-12/2017 r., 01-12/2018 r., 01- 12/2019 r., 01-11/2020 r., składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarancyjny Świadczeń Pracowniczych za okres: 09-12/2017 r., 01-12/2018 r., 01-12/2019 r., 01-11/2020 r.
2. Naczelnika (stan na 5.04.2024 r.), z tytułu [k.530] podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń pracownikom (PIT-4) za okres: 12/2018 r., 01-12/2019 ń, 01-11/2020 r.
A więc w zakresie tych należności podatkowych opóźnienie w zapłacie przekraczało okres roku.
Ponadto Spółka posiadała również zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłacanych pracownikom za okres: 07-11/2018 r., które zostały uregulowane latach 2019-2022 w trakcie postępowania egzekucyjnego.
Bezsprzecznie więc w latach 2017-2020 Spółka miała trudności w regulowaniu swoich należności publicznoprawnych.
Zatem w roku 2018 pojawiła się sytuacja, wskazująca na niewypłacalność Spółki, bowiem utraciła ona zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych 16.02.2018 r., tj. w dniu, gdy opóźnienie w wykonaniu drugiego z kolei zobowiązania przekroczyło 3 miesiące.
Powyższe wynika z faktu, że w październiku 2017 r. Spółka nie uregulowała w terminie płatności składek należnych Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych za m-c: 09/2017 r. (termin płatności 16.10.2017 r., a następnie w listopadzie 2017 r. składek za m-c: 10/2018 r. (termin płatności 15.11.2017 r.). W latach 2017-2020 niewypłacalność Spółki miała charakter postępujący i trwały, a ciążące na Spółki zadłużenie dotyczyło więcej niż jednego wierzyciela.
Dlatego też w momencie nieuregulowania drugiego z kolei zobowiązania, wobec którego opóźnienie w płatności przekroczyło 3 miesiące pojawiły się warunki pozwalające na określanie Spółki jako podmiotu niewypłacalnego. Tym samym spełniona została przesłanka do ogłoszenia upadłości.
Zgodnie z art. 21 prawa upadłościowego (wybrzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.) zgłoszenie w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości powinno nastąpić nie później niż w ciągu 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do jej ogłoszenia. Termin ten biegnie od momentu, w którym członkowie zarządu lub likwidator mogli stwierdzić, że zachodzą okoliczności uzasadniające zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości.
W przedmiotowej sprawie odnośnie przesłanki niewypłacalności podstawa do stwierdzenia, iż wniosek o ogłoszenie upadłości lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego powinien zostać złożony we właściwym sądzie bezsprzecznie wystąpiła po upływie 3 miesięcy od terminu płatności drugiego nieuregulowanego zobowiązania (jakim jest zobowiązanie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarancyjny Świadczeń Pracowniczych z terminem płatności 15.11.2017 r., tj. 16.02.2018 r. Dzień ten wyznaczał więc początek terminu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego. Z upływem tej daty Spółka znajdowała się bowiem w stanie niewypłacalności.
Spełnienie przesłanki z art. 11 ust. 1 w związku z ust. 1a prawa upadłościowego obligowało likwidatora Spółki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie Jej upadłości lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego w terminie 30 dni od 16.02.2018 r. Dlatego też termin ten upływał 19.03.2018 r. (poniedziałek). Jednocześnie w tym czasie pełnił Skarżący już funkcję likwidatora Spółki.
3.8. Zdaniem Sądu zasadnie także twierdzi Dyrektora, iż Skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wskazanie to musi być realne, a osiągnięte ze sprzedaży majątku kwoty winny przesądzać, że została spełniona ww. przesłanka.
Kryterium tego nie spełnia informacja wskazana w piśmie z 17.04.2024 r. pełnomocnika o uzyskaniu nakazów zapłaty opiewających na należności wobec Spółki, a wartość tych należności w latach 2018-2020 wynosiła 1,2 min Koron czeski.
Z treści protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej Spółki z 19.02.2021 r. wynika, że należności krótkoterminowe wynoszą kwotę 680.000 koron czeskich i na dzień sporządzenia protokołu są warte 15 %. A więc na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji jest to kwota ok. 102.000 koron czeskich tj. ok 17.890,08 zł (wg kursu z 20.06.2024 r.). Ponadto wierzytelność z tego tytułu nie stanowi wierzytelności bezspornej, co jednoznacznie potwierdza pismo Skarżącego z 6.02.2024 r. Natomiast wskazane przez Skarżącego postępowania restrukturyzacyjne dotyczące dłużnika Spółki znacznie ograniczyć ewentualną egzekucję lub ją wręcz uniemożliwić.
Ponadto w piśmie 6 lutego 2024 r. Skarżący wyjaśnił, że: Spółka nie posiada wymagalnych i bezspornych wierzytelności, nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego, nie posiada wartości niematerialnych i prawnych, nie posiada aktywów finansowych i aktywów obrotowych, nie posiada lokat bankowych i innych zasobów pieniężnych, nie posiada środków trwałych Spółka nie posiada majątku jako źródła spłaty zadłużenia. Spółka nie udzielała pożyczek. Informacja w zakresie posiadania wierzytelności przez Spółkę nie potwierdza istnienia mienia, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Również akta sprawy nie wskazują na powyższe. Dlatego też w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka uwalniająca Skarżącego od odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń pracownikom (PIT-4) za okres: 12/2018 r., 01-11/2019 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.
Reasumując, w rozpatrywanej sprawie zostały wykazane przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako likwidatora za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń pracownikom (PIT-4) za okres: 12/2018 r., 01-11/2019 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.
Nie doszło zatem do naruszenia art. 116 § 1 O.p. oraz art. 118 § 1 w zw. z art. 59 § 2 pkt 5) O.p. w sposób w skardze wskazany. Sąd uznał także, że zaskarżoną decyzją Dyrektor nie naruszył przepisów prawa procesowego, z zastrzeżeniem, że wskazane w skardze przepisy art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. nie mają w sprawi zastosowania.
3.9. Sąd odmówił zawieszenia toczącego się postępowania z uwagi na pytanie prejudycjalne WSA postanowieniem z 31.01.2024 r. w sprawie I SA/Wr 966/22 do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, albowiem wyrok w tej sprawie został wydany 30 kwietnia 2025 r. C-278/24. W orzeczeniu tym TSUE uznał, iż art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2018/1695 z dnia 6 listopada 2018 r., w związku z art. 325 TFUE, a także prawo własności oraz zasady równego traktowania, proporcjonalności i pewności prawa, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie systemowi krajowemu, w ramach którego:
– członek lub były członek zarządu spółki, której ciążą z tytułu podatku od towarów i usług, odpowiada solidarnie z tą spółką za zaległości podatkowe powstałe w czasie pełnienia przez niego funkcji,
– odpowiedzialność ta jest ograniczona do zaległości podatkowych, których egzekucja wobec tej spółki okazała się bezskuteczna w całości lub w części,
– zwolnienie z tej odpowiedzialności zależy w szczególności od dowodu przedstawionego przez członka lub byłego członka zarządu na okoliczność, że wniosek o ogłoszenie upadłości tej spółki został złożony w odpowiednim czasie lub że niezłożenie tego wniosku nie wynika z jego winy,
w zakresie, w jakim ów wspólnik lub były wspólnik, w celu wykazania braku takiej winy, może skutecznie twierdzić, że dołożył należytej staranności przy prowadzeniu spraw danej spółki, przy czym w tym celu ten wspólnik lub były wspólnik nie może ograniczać się do twierdzenia, że jedynym wierzycielem tej spółki był skarb państwa w chwili stwierdzenia jej trwałej niewypłacalności.
Orzeczenie to pozostaje bez wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy.
Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Na podstawie powołanego przepisu Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości/księgowości na okoliczności w skardze wskazane, albowiem przepis ten nie daje podstawy prawnej do przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Dopuszcza on, na zasadzie wyjątku, przeprowadzenie dowodu z dokumentu w okolicznościach w tym przepisie wskazanych, a nie z opinii biegłego.
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl., natomiast orzeczenia TSUE na stronie https://curia.europa.eu.
3.10. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.