W rezultacie organ wyraził przekonanie, iż dochód uzyskany przez stronę skarżącą ze sprzedaży akcji stanowi źródło przychodu w rozumieniu przepisów art. 10 ust. 1 pkt 7 i art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a u.p.d.o.f. i podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 30b u.p.d.o.f.
Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła na interpretację Dyrektora KIS skargę do tut. Sądu.
Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów:
- art. 33 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych,
- art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2003 r,
- art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej
poprzez przyjęcie, że dochód skarżącej uzyskany ze sprzedaży akcji w okolicznościach opisanych we wniosku o interpretację podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 622 ze zm., dalej: o.p.) poprzez niepełne uzasadnienie interpretacji, gdyż nie wskazuje ono jednoznacznego rozstrzygnięcia, co należy rozumieć przez "ofertę publiczną".
Zarzucono naruszenie art. 2a o.p. mówiącego o konieczności rozstrzygania niedających się rozstrzygnąć wątpliwości, co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika poprzez zinterpretowanie pojęcia "oferty publicznej" dowolnie na niekorzyść wnioskodawczyni.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu podano, iż pojęcie "publicznej oferty" nie zostało zdefiniowane przez ustawę podatkową. W związku z tym koniecznej jest odwołanie się do pojęć językowych lub - stosując wykładnię systemową - do innych aktów prawnych.
W Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy 2003/71/WE (dalej: rozporządzenie), w art. 2 pkt d) zawarto uniwersalną definicję, którą powinno się także zastosować w przedmiotowej sprawie:
"oferta publiczna papierów wartościowych" oznacza komunikat skierowany do odbiorców w dowolnej formie i za pomocą dowolnych środków, przedstawiający wystarczające informacje na temat warunków oferty i oferowanych papierów wartościowych, w celu umożliwienia inwestorowi podjęcia decyzji o nabyciu lub subskrypcji tych papierów wartościowych. Niniejsza definicja ma również zastosowanie do plasowania papierów wartościowych poprzez pośredników finansowych;
Należy zwrócić uwagę, że rozporządzenie nie definiuje "odbiorcy", a zatem definicja powinna mieć zastosowanie do każdego odbiorcy bez ograniczeń.
Do tego rozporządzenia nawiązuje ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 592 ze zm) . W art. 3 pkt 1 a w/w ustawy czytamy, że oferta publiczna papierów wartościowych, o której mowa w art. 1 ust. 4 lit. b rozporządzenia 2017/1129, w przypadku której liczba osób, do których jest ona kierowana, wraz z liczbą osób, do których kierowane były oferty publiczne, o których mowa w art. 1 ust. 4 lit. b rozporządzenia 2017/1129, tego samego rodzaju papierów wartościowych, dokonane w okresie poprzednich 12 miesięcy, przekracza 149, wymaga opublikowania memorandum informacyjnego, o którym mowa w art. 38b, oraz przekazania go do Komisji w dniu jego opublikowania.
Zdaniem skarżącej z powołanych aktów prawnych wynika, że oferta publiczna może być skierowana nawet do odbiorców o liczebności mniejszej od 150.
Skarżąca podkreśliła, iż w u.p.o.p. zdefiniowano "pierwszą ofertę publiczną". Art. 4 pkt 8 u.p.o.p. odsyła ona do art. 2 u.p.o.p., w którym określono "publiczny obrót papierami wartościowym", a mianowicie:
1. Publicznym obrotem papierami wartościowymi, zwanym dalej "publicznym obrotem", jest proponowanie nabycia lub nabywanie emitowanych w serii papierów wartościowych, przy wykorzystaniu środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli propozycja skierowana jest do więcej niż 300 osób albo do nie oznaczonego adresata, z wyjątkiem:
1) proponowania nabycia papierów wartościowych w postępowaniu likwidacyjnym, upadłościowym i egzekucyjnym,
2) udostępniania w procesie prywatyzacji przez Skarb Państwa akcji spółki pracownikom oraz producentom rolnym lub rybakom na trwale związanym z jej przedsiębiorstwem.
3) proponowania przez Skarb Państwa nabycia w procesie prywatyzacji co najmniej 10% akcji danej spółki przez jednego nabywcę,
4) udostępniania akcji pracownikom, rolnikom i rybakom na podstawie art. 46 ustawy z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji (Dz. U. Nr 44, poz. 202, z 1994 r. Nr 84, poz. 385 oraz z 1997 r. Nr 30, poz. 164 i Nr 47, poz. 298),
5) proponowania nabycia akcji spółki powstałej z przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 32, poz. 184, Nr 98, poz. 603 i Nr 106, poz. 673), jeżeli stronami umów będą:
a) pracownicy tej spółki łub ""O b) osoby, o których mowa w art. 46 ustawy wymienionej w pkt 4, lub
c) narodowe fundusze inwestycyjne,
6) proponowania nabycia papierów wartościowych opiewających wyłącznie na wierzytelności pieniężne, z wyłączeniem papierów określonych w art. 3 ust. 2 i 3, jeżeli termin realizacji praw z tych papierów jest krótszy niż rok, pod warunkiem że emitent w terminie 7 dni przed rozpoczęciem emisji zawiadomi pisemnie Komisję Papierów Wartościowych i Giełd,
7) proponowania nabycia dotychczasowym akcjonariuszom, w wykonaniu prawa poboru, akcji spółki, które nie są dopuszczone do publicznego obrotu,
8) proponowania nabycia nie dopuszczonych do publicznego obrotu akcji spółki, jeżeli ich nabywanie będzie następować w drodze wezwania, w trybie określonym w art. 154,
9) proponowania nabycia przez spółkę własnych akcji w trybie określonym w art. 343 § 3, art. 365 i art. 464 § 3 Kodeksu handlowego.
Wymieniona ustawa definiuje publiczny obrót jako propozycję skierowaną do więcej niż 300 osób. Ustanawia tym samym obowiązujące w tamtym okresie materialne kryterium "publiczności" na poziomie przekraczającym 300 adresatów, co w przypadku oferty skierowanej do tysięcy pracowników prywatyzowanych przedsiębiorstw było w oczywisty sposób spełnione.
Co prawda ustawa wyłącza z definicji obrotu publicznego akcje pracownicze (art. 2 ust. 1 pkt 2 lub pkt 5), jednak uczyniono to prawdopodobnie w celu zwolnienia Skarbu Państwa z obowiązków prospektowych. W ocenie skarżącej prowadzi to do wniosku, że wyłączenie akcji pracowniczych z definicji "pierwszej oferty publicznej" miało charakter wyłącznie techniczny i lokalny - na potrzeby tamtej konkretnej ustawy - i nie powinno decydować o kwalifikacji oferty jako niepublicznej na gruncie prawa podatkowego.
Według skarżącej analiza systemowa wykazuje, że ustawodawca nigdy - ani w momencie nabycia akcji, ani w latach późniejszych (ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych i Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy 2003/71/WE) - nie rozumiał tego pojęcia w sposób do tego stopnia potoczny.
W prawie rynku kapitałowego "publiczność" oferty zawsze była definiowana poprzez kryteria techniczne, ilościowe i zasięgowe, a nie przez absolutną powszechność dostępu.
Zatem interpretacja słownikowa stosowana przez Dyrektora KIS jest "ciałem obcym" w systemie prawa regulującym ten obszar. Należy przyjąć, że interpretacja słownikowa stosowana przez KIS nigdy - ani wcześniej, ani później - nie była zgodna z intencją ustawodawcy.
Warto jeszcze pochylić się nad aspektem celowościowym i społecznym. Zwolnienie z podatku dochodowego określone w art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2003 r. zwalnia wszystkich nabywców akcji w obrocie publicznym. W tym również inwestorów giełdowych, którzy z inwestowania na giełdzie uczynili sposób zarobkowania oraz spekulantów. Wyłączenie pracowników prywatyzowanych przedsiębiorstw pod pretekstem oferty pozapublicznej, którzy niejednokrotnie akcje traktowali jak formę dodatkowego zabezpieczenia emerytalnego, byłoby niezgodne z konstytucyjnymi zasadami równości obywateli wobec prawa oraz rażąco niezgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej. Narusza to także zaufanie obywatela do państwa prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na powyższe stanowisko organu skarżąca przesłała do Sadu pismo procesowe, w którym m. in. wskazywała na nieadekwatność w odniesieniu do realiów rozpoznanej sprawy cytowanych przez Dyrektora KIS orzeczeń sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.
Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, sąd uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku - winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 o.p.).
Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.
Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.
Sąd zwraca uwagę, iż w sprawie o podobnym stanie faktycznym i prawnym WSA w Gliwicach wypowiadał się w wyroku z dnia z dnia 7 października 2025r. sygn. akt I SA/Gl 1406/24.W niniejszej sprawie Sąd podziela wywody zawarte w uzasadnieniu powołabego wyroku, natomiast argumenty tam zawarte przyjmuje jako własne na potrzeby danego uzasadnienia.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. zwolnione były od podatku dochodowego w okresie od 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. dochody z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, które zostały dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi, nabyte na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, albo na podstawie zezwolenia udzielonego w trybie art. 92 lub 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. Nr 118, poz. 754 ze zm.). Zwolnienie to nie miało zastosowania, jeżeli sprzedaż papierów wartościowych była przedmiotem działalności gospodarczej.
Dnia 1 stycznia 2004 r. weszły w życie postanowienia ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (powoływanej już ustawy zmieniającej). Ustawa ta wprost nie wprowadziła zmian do przywołanego wyżej przepisu art. 52 u.p.d.o.f., ale jej art. 19 ust. 1 stanowi, że:
"Przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, nie stosuje się do opodatkowania dochodów (poniesionych strat) uzyskanych po dniu 31 grudnia 2003 r.:
1) z odpłatnego zbycia nabytych przed dniem 1 stycznia 2003 r. obligacji Skarbu Państwa wyemitowanych po dniu 1 stycznia 1989 r. oraz obligacji wyemitowanych przez jednostki samorządu terytorialnego po dniu 1 stycznia 1997 r.;
2) z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, o których mowa w art. 52 pkt 1 lit. b ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2004 r., pod warunkiem że papiery te zostały nabyte przed dniem 1 stycznia 2004 r.;
3) z realizacji praw wynikających z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 49, poz. 447 i Nr 240, poz. 2055 oraz z 2003 r. Nr 50, poz. 424, Nr 84, poz. 774, Nr 124, poz. 1151 i Nr 170, poz. 1651), nabytych przed dniem 1 stycznia 2004 r.".
Spór dotyczy wykładni zawartego w art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. pojęcia "publiczna oferta", jako przesłanki - na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej - wyłączenia z zastosowania przepisów u.p.d.o.f. do dochodu uzyskanego ze sprzedaży akcji.
Organy podatkowe twierdzą, że podatniczka nie nabyła akcji na podstawie publicznej oferty, a zatem dochód uzyskany z ich sprzedaży podlega opodatkowaniu.
Skarżąca z kolei jest zdania, że akcje nabyła na podstawie publicznej oferty, a zatem uzyskany z ich sprzedaży dochód nie podlega opodatkowaniu.
Dokonując interpretacji pojęcia "publiczna oferta" należy rozpocząć od przywołania argumentu zawartego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 1998 r., FPS 9/97 (wszystkie powoływane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że interpretując tekst prawny trzeba kierować się znaczeniem słów danego języka etnicznego oraz tym, że ustawodawca był racjonalny, gdy używał takich, a nie innych słów danego języka oraz tym, że nie można a priori przyjmować, że określonych słów używano w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby. Z kolei, w ślad za wyrokiem NSA z 2 marca 2010 r., II FSK 1553/08, należy stwierdzić, że pojęcia "publiczna oferta" i "publiczny obrót papierami wartościowymi" to dwa różne terminy. Zgodnie bowiem z zasadą zakazu wykładni synonimicznej, nie można różnym zwrotom użytym przez ustawodawcę w tekście prawa nadawać tego samego znaczenia (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 103). Aby dochody z odpłatnego zbycia akcji, a więc papierów wartościowych, mogły być zwolnione z podatku dochodowego, musiały być nie tylko dopuszczone do publicznego obrotu (czego organy podatkowe nie zakwestionowały), lecz jednocześnie nabyte w ofercie publicznej. Jednak nie ma podstaw by twierdzić, że za publiczną ofertę należy uznać każdą ofertę nabycia akcji złożoną w warunkach publicznego obrotu papierami wartościowymi (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2008 r., II FSK 899/07).
Prawo, które może znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, nie podaje definicji legalnej pojęcia "publiczna oferta". Wobec powyższego uzupełniając pojęcie oferty o wymaganą przez prawo podatkowe cechę "publiczności" odwołać należy się do naturalnego języka prawodawcy.
Jak zauważył NSA w wyroku z 13 lutego 2009 r., II FSK 1627/07, dokonując wykładni słowa "publiczna" nie można nadawać mu znaczenia, które byłoby zaprzeczeniem jego powszechnego rozumienia, tj. wynikającego z językowych reguł wykładni. NSA aplikując ten pogląd w licznych wyrokach wywiódł, że publiczny charakter oferty ma miejsce wtedy, gdy oferta adresowana jest do wszystkich a nie tylko do ograniczonego kręgu osób (np. wyroki z 26 czerwca 2008 r., II FSK 627/07; z 13 listopada 2007 r., II FSK 1286/06; z 7 lipca 2004 r., FSK 259/04; z 2 grudnia 2005 r., FSK 2626/04). Innymi słowy, "publiczny" to adresowany do nieoznaczonej liczby bliżej nieokreślonych osób, natomiast "zamknięty" to skierowany do indywidualnie określonych adresatów, bez względu na ich liczbę (por. wyrok NSA z 13 lutego 2009 r., II FSK 1627/07).
Jeżeli więc w art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. ustawodawca stanowi o nabyciu papierów wartościowych "na podstawie oferty publicznej", to wykorzystuje niewątpliwie podstawowe znaczenie pojęcia "publiczny" jako dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2005 r., FSK 2626/04) i wiąże z realizacją bądź brakiem tej cechy oferty określone skutki prawne.
Sąd zwraca uwagę, iż w realiach rozpoznanej sprawy skarżąca nabyła akcje, których oferta sprzedaży dotyczyła ściśle skonkretyzowanego kręgu osób, tj. pracowników banku. Świadczy to o tym, że tego rodzaju oferta nie miała charakteru publicznego, gdyż nie była dostępna dla wszystkich obywateli.
W wyroku z dnia 2 grudnia 2005r. FSK 2627/04 NSA argumentował, że zabieg polegający na dokonaniu wyboru jednego tylko z parametrów opisujących pojęcie publicznego obrotu (więcej niż 300 osób) ufundowany został na daleko posuniętej, i przez to niedopuszczalnej, dowolności. Doprowadza bowiem do utworzenia definicji pozostającej w sprzeczności z rozumieniem tego terminu wynikającym z języka etnicznego, w którym ustawodawca dał wyraz swej woli. Takie stanowisko bagatelizuje związki zachodzące pomiędzy językiem prawa a językiem naturalnym; tym samym narusza reguły wykładni językowej. Trudno bowiem obronić pogląd, że oferta skierowana do skonkretyzowanej grupy osób (większej wszakże niż 300 osób) nabiera – tylko ze względu na to – charakteru zasadniczo odmiennego. Pojęcie "publiczny" rozumieć należy jako: dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich. Arbitralnie określony krąg adresatów nie może być utożsamiony z powszechną, niczym nie limitowaną dostępnością do propozycji oferenta. Zdaniem NSA przyjąć należy, uwzględniając także wnioski płynące z wykładni systemowej i celowościowej, że publiczny charakter oferty oznacza powszechny dostęp do akcji bez względu na liczbę osób, do których jest ona skierowana. NSA w prezentowanym wyroku w sprawie FSK 2627/04 argumentował również, że w rozpoznawanej sprawie wchodziły w grę elementy dodatkowego wynagradzania pracowników banku. Uprzywilejowanie ich pozycji w porównaniu z pozostałymi podatnikami, w szczególności nie mogącymi zakupić przedmiotowych akcji, nie wymaga obszerniejszego uzasadnienia. Argumenty płynące z wykładni celowościowej potwierdzają zatem wnioski z wykładni językowej i systemowej. Racjonalny ustawodawca wprowadzając po myśli art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. zwolnienie od powszechnego podatku od osób fizycznych nieprzypadkowo odwołał się do terminu "publiczna oferta" zawierającego w sobie adekwatne do tej powszechności elementy. NSA zaznaczył ponadto, że dopuszczenie akcji do publicznego obrotu, czy też brak sprzeciwu Komisji Papierów Wartościowych i Giełd wobec wprowadzenia akcji do obrotu publicznego, nie mogą przesądzać o spełnieniu drugiej z przesłanek art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. (nabycie na podstawie publicznej oferty).
W rezultacie organ prawidłowo ocenił, iż dochód skarżącej z tytułu sprzedaży akcji banku nie mieści się w zakresie przedmiotowym art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. w związku z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, a więc podlega opodatkowaniu. Tym samym, niezasadny jest zarzut skargi, w którym podniesiono naruszenie przez organ podatkowy art. 52 u.p.d.o.f.2 grudnia 2005r.
Sąd zwraca uwagę, iż skarżąca wybiórczo powołuje się na treść przepisu art. 2 ust. 1 u.p.o.p. Pełna treść w/w regulacji brzmi w ten sposób:
"Publicznym obrotem papierami wartościowymi, zwanym dalej "publicznym obrotem", jest proponowanie nabycia lub nabywanie emitowanych w serii papierów wartościowych, przy wykorzystaniu środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli propozycja skierowana jest do więcej niż 300 osób albo do nieoznaczonego adresata, z wyjątkiem:
(...)
2) udostępniania w procesie prywatyzacji przez Skarb Państwa akcji spółki pracownikom oraz producentom rolnym lub rybakom na trwale związanym z jej przedsiębiorstwem (...)."
Regulacja ta zawiera zatem wyjątek, przewidując, że nie stanowi publicznego obrotu papierami wartościowymi nabywanie papierów wartościowych, nawet jeśli propozycja nabycia skierowana jest do więcej niż 300 osób – jeśli udostępnienie akcji następuje pracownikom w procesie prywatyzacji.
Sąd nie naruszył art. 14 c § 1 i 2 o.p., gdyż uzasadnienie interpretacji przedstawia i wyjaśnia w sposób klarowny oraz spójny ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym oraz wskazuje prawidłowe stanowisko w sprawie. Ponadto organ prawidłowo nie zastosował art. 2a o.p., gdyż nie zaistniały nie dające się usunąć wątpliwości, co do treści analizowanych norm u.p.d.o.f. Wykładnia wyrażenia "publiczny" została dokonana poprzez odwołanie się do słownikowego brzmienia tego terminu.
W rezultacie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.